Чарльз Тальбот, Шрусбери Герцогының өмірі мен саясаты
Charles Talbot, 1st Duke of Shrewsbury
Чарльз Тальбот, 1-й герцог Шрусбери (1660-1718) – ағылшын саяхатшысы, «Бес өлімсіздер» тобының мүшесі, Ұлы Революцияда маңызды рөл атқарды. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық теңеу және саясаткер (1660–1718)
British peer and politician (1660–1718)
Шарль Талбот, Шрусберидің 1-ші герцогы (15 шілде 1660 – 1 ақпан 1718) – ағылшын теңеуі және виг саясаткері, Даңқты революция кезінде Англия королі II Джеймсті тақтан түсіруге шақырған «Өлмейтін жетілік» тобының мүшесі. Ол революцияға дейін бірнеше маңызды емес лауазымдарға тағайындалған, бірақ Уильям үкіметіндегі қызметімен көзге түсті. Рим-католиктер отбасында дүниеге келген ол 1679 жылға дейін сол дінде болды. Осы жылы, «Католиктер қастандығы» кезінде және рухани Джон Тиллотсонның кеңесімен Англия шіркеуіне ауысты. Шрусбери 1680 жылы Лордтар палатасына өкіл болып сайланды және үш жылдан кейін II Чарльз сарайындағы ықпалды тұлға ретінде танылды.
Charles Talbot, 1st Duke of Shrewsbury (15 July 16601 February 1718) was an English peer and Whig politician who was part of the Immortal Seven group which invited William of Orange to depose King James II of England during the Glorious Revolution. He was appointed to several minor roles before the revolution, but came to prominence as a member of William's government. Born to Roman Catholic parents, he remained in that faith until 1679 when—during the time of the Popish Plot and following the advice of the divine John Tillotson—he converted to the Church of England. Shrewsbury took his seat in the House of Lords in 1680 and three years later was appointed Gentleman Extraordinary of the Bedchamber, suggesting he was in favour at the court of Charles II.
Карл II мен Джеймс II тұсында
Әкесінің қайтысымен ол Шрусбери графының титулына ие болды, Карл II-нің сарайында қызметке тағайындалды және Джеймс II-нің әскерінде борыш өтеді. Бірақ, 1687 жылы ол Оранж князімен хат алмасып, келесі жылы Вильгельмді шақыруға қол қойған жеті адамның бірі болды. Ол жоспарланған жорықтың қаржылық шығындарын жабуға көмектесті, Вильгельмге қосылу үшін Голландияға өтіп, 1688 жылдың қараша айында Англияға қонды. Ол бірте-бірте бұрынғы саяси одақтастарынан суынып, 1710 жылы Тори үкіметінде Лорд Чемберлен қызметін қабылдады, королева Годольфин мен Марлбороның хабары болмайынша оны тағайындады; оның әйелі сол кезде Бедчэмбер ханымы болды. Оның көптеген қабілеттерінен өзге, "көптеген тартымды қасиеттері" бар әйел туралы көп әңгіме болды. Ол жесір болған, немесе кейбіреулер конт Брахианоның сүйіктісі деп айтқан; ал леди Каупер ледидің бауыры Шрусбериді "бірге болған интригадан кейін" үйленуге мәжбүрлегенін хабарлады. 1718 жылдың 1 ақпанында өкпе қабынудан, елу жеті жасында қайтыс болды. Ол Шропширдегі Олбрайттон (Вулвергемптон маңындағы) шіркеуіндегі отбасылық мазарға жерленді.
On his father's death he succeeded to the Earldom of Shrewsbury, received an appointment in the household of Charles II, and served in the army under James II. Nonetheless, in 1687 he was in correspondence with the Prince of Orange, and he was one of the seven signatories of the letter of invitation to William in the following year. He contributed towards defraying the expenses of the projected invasion, and having crossed to Holland to join William, he landed with him in England in November 1688 He gradually became alienated from his old political associates, and in 1710 he accepted the post of Lord Chamberlain in the Tory administration, to which the queen appointed him without the knowledge of Godolphin and Marlborough; his wife was at the same time made a Lady of the Bedchamber. This lady, who is said to have had "a great many engaging qualities" besides many accomplishments, was the subject of much malicious gossip. She was the widow, or as some declared, the mistress of a Count Brachiano; and Lady Cowper reported that the lady's brother had forced Shrewsbury to marry her "after an intrigue together". on 1 February 1718, from inflammation of the lungs, aged fifty seven. He was buried in the family tomb at the parish church of Albrighton (near Wolverhampton), Shropshire.