Кіріспе
Focke Wulf Fw 187 Falke ("Falcon") – 1935 жылы жобаланған неміс ұшағы. Курт Танк оны екі қозғалтқышты, жоғары өнімділікке ие күресуші ұшақ ретінде көздеген, бірақ Люфтваффе бұл жобаға қажеттілік танытпады, оны Мессершмитт Bf 109 және Bf 110 арасындағы кезеңдік модель деп санды. Кейінірек жасалған прототиптер екі орынды нұсқаға өңделді, олар ауыр күресуші (Zerstörer) рөлінде Bf 110-мен бәсекелесуге мүмкіндік берді, алайда барлығы тоғыз ғана ұшақ салынды.
Жобалау және әзірлеу
1930 жылдардың басындағы және ортасындағы кезеңде ұшақ конструкциясының дамуы қолданыстағы ұшақ қозғалтқыштарының қуатын басып өтті. Осының салдарынан, екі қозғалтқышы бар кейбір конструкциялар бір қозғалтқышы бар ұшақтардан жоғары өнімділік көрсетті. Еуропалық әуе жарыстарында, азаматтық қолданысқа жамылған әскери конструкциядағы "Дорнье До 17" ұшағы бір қозғалтқышты ұшақтардан жылдам екенін көрсетті. Екі қозғалтқыштың басымдығының кезеңі қысқа болғанымен, ол нацистік Германияда "шнеллбомбер" (жылдам бомбалаушы) идеясын тудырды, оны қорғаныс ұшақтары жеткізе алмады. Басқа әуе күштері де екі қозғалтқышты ұшақтарды жасады. 1935 жылы Курт Танк "Фокке Вулф" компаниясының жеке бастамасы ретінде ұзақ қашықтықты бір орындық ұшақ жасауды ұсынды. Мақсат – Bf 110 сияқты ауыр ұшақ немесе бомбалаушыларды жоятын ұшақ емес, бір орындықты ұшақ сияқты өнімділікке ие ұзақ қашықтықты ұшақ жасау болатын. Жаңа 736 кВт (1000 а.к.) Daimler Benz DB 600 қозғалтқышымен жабдықталған, оның күтілетін жылдамдығы 560 км/сағ (350 миль/сағ) болды. Бұл жоба 1936 жылы Берлиннің Шенефельд қаласындағы "Хеншель" зауытында өткен жаңа қару-жарақ, прототиптер және жобалар көрмесінде таныстырылды, онда оны Гитлер сияқты жоғары лауазымды нацистік шенеуніктер қарады. Алайда, Рейх әуе министрлігі (RLM) жобаны қабылдамады, өйткені бір қозғалтқышты Bf 109 жартылай бағаға салыстырмалы өнімділікке ие болды. Ұзақ қашықтықты ұшақтардың қажеті жоқ деп есептелді, себебі бомбалаушыларға сүйемелдеудің қажеті болмайды деп саналды.
Үлгілер
Танк жобаны RLM-нің ғылыми-зерттеу және даму бөлімі – Technischen Amt-тің даму бөлімінің бастығы Вольфрам фон Рихтхофенге берді. Рихтхофен бомбалаушы ұшақтың жойғыш ұшақтардан артық болатынына толық сенімді емес еді және DB 600-ді, оның жетіспеушілігі өте сезілді, 515 кВт (700 а.к.) қуаты бар Junkers Jumo 210 қозғалтқышымен алмастыру шартымен екі прототиптің құрылысына рұқсат берді. Бірінші прототип V1 (D AANA) 680 а.к. қуаты бар Junkers Jumo 210Da қозғалтқыштарымен жабдықталды. Екінші прототип, V 2, 670 а.к. қуаты бар Jumo 210G қозғалтқыштарымен жабдықталды. Блезерге егжей-тегжейлі жобалау тапсырылды. Bf 110-ға қарағанда өнімділікті арттыру үшін фюзеляж мүмкіндігінше кішірейтілді. Бұл құралдар панелінде толық қозғалтқыш аспаптарына орын қалдырмады, ал олардың бір бөлігі қозғалтқыш гондолаларының ішкі беттеріне орнатылды, бұл Henschel Hs 129 жердегі шабуылға арналған ұшақтарында және Bf 110-ның кейбір нұсқаларында да жасалды. Қозғалтқыш гондолалары салыстырмалы түрде стандартты болды, олардың ішінде қозғалтқыш пен негізгі қону шассисі орналасқан, бірақ алдыңғы қозғалтқыш радиаторлары жоғары жылдамдыққа қажет болғанда, ауа ағыны үшін минималды майданды қамтамасыз ету үшін кері тартылатын болды (бұл идея француз Morane Saulnier M. S.406 ұшағында да қолданылған). Негізгі дөңгелектер толықтай кері тартылып, қапталды. Bf 109 сияқты кейбір заманауи конструкциялардан айырмашылығы, қанат пен құйрық жақтауларына тіреулер қажет болмады. Екі қанаттың тіректері ұшқыштың орнының астынан өтті. Соғысқа дейінгі жобалардағыдай, артқы фюзеляж сызығы тікелей кабинаның сызығына жалғасты, бұл бұршақ тәрізді кабинаға қарағанда кедергіні азайтады, бірақ артқа көруге мүмкіндік бермейді. Артқы фюзеляждағы және кабинаның артқы бөлігіндегі тесіктер бұл кемшілікті өтеуге көмектесті. Ұшқыштың аяқтарының жанына кішкентай терезе панелі орнатылды, ол қону кезінде көрінуді жақсартты. 1937 жылдың көктемінде алғашқы прототип V1 (Ханс Сандер басқаруымен) алғаш рет ұшты. Сынақтарда төмен қуатты Jumo қозғалтқыштарын пайдаланғанына қарамастан, ол 523 км/сағ жылдамдыққа жетті; бұл сол кездегі Jumo қозғалтқыштарымен жұмыс істейтін Messerschmitt Bf 109B-ден 80 км/сағ жылдам, екі есе салмақты және екі бірдей қозғалтқышты пайдаланғанына қарамастан. RLM өкілдері бұл ұшу аспаптарының дұрыс жұмыс істемеуіне байланысты деп шағымданады, бірақ қосымша сынақтар бұл жорамалды жоққа шығарды. Fw 187-нің тік өрлеу және тік төмен түсу жылдамдықтары бір орындықты ұшақтармен тең немесе одан да жоғары болды. Сынақтардың нәтижесінде жобаға бірнеше өзгерістер енгізілді, соның ішінде бастапқы Junkers Hamilton винттерінің орнына жаңа DVL винттері және сынақтан кейін тасталған тәжірибелік екі дөңгелекті шасси. Блезер жоғары жылдамдықта рульдің дірілдеуіне алаңдады және оны азайту үшін қосымша салмақ орнатты, бірақ сынақтар кезінде бұл дірілді күшейте түсті және жоғары жылдамдықта салмақ жыртылып кетті. Екінші прототипке бұрынғы кері тартылатын нұсқалардың орнына тұрақты радиаторлар, жартылай кері тартылатын құйрық дөңгелегі, лифтке өзгерістер және кішірек хордасы бар тік стабилизатор орнатылды. Қозғалтқыш та Jumo-ның 210G нұсқасына жаңартылды, ол тікелей отын инъекциясымен жабдықталған, бұл қуатты едәуір арттырды. Жаңа эжекторлы типтегі қақпақтар да қозғалтқыш газдарын артқа бағыттап, жылдамдықты арттыруға көмектесті. Fw 187 V2 1937 жылдың жазында сынақтарды бастады, бірақ негізгі қону шассисінің бір бөлігі істен шыққан кезде қону кезінде құлап кетті. V1 1938 жылдың 14 мамырында Бремендегі құрылыстар үстінен жоғары жылдамдықпен өткеннен кейін жойылды, өйткені пилот Пол Бауэр өткелдің соңында тым тікке көтеріп, ұшақты айналып құлатып жіберді.
R. Blaser was assigned to detail design. In order to improve performance compared with the Bf 110, the fuselage was made as small as possible. This meant there was no room on the instrument panel for the complete set of engine instruments, some of which were moved to the inside faces of the engine nacelles, as would also be done for the Henschel Hs 129 ground attack aircraft and some versions of the Bf 110. The engine nacelles were relatively normal, including both the engine and the main landing gear storage, but the front mounted engine radiators were retractable for high speed when less frontal area was needed for the same airflow (an idea which was also used in the French Morane Saulnier M. S.406). The mainwheels were fully retractable and faired. Unlike some contemporary designs, like the Bf 109, the wing and tailplane required no struts. The two wing spars passed under the pilot's seat. As was common on pre war designs, the line of the rear fuselage flowed straight into the line of the canopy, which created less drag than a bubble canopy, but also blocked direct viewing to the rear. Cutouts in the rear fuselage and the rear section of the canopy helped compensate for this. A small window panel was fitted by the pilot's feet to improve his view for landing. The first prototype flew for the first time in late spring 1937, with Hans Sander at its controls. In testing it demonstrated a speed of 523 km/h (325 mph) despite the use of the low powered Jumo engines; 80 km/h (50 mph) faster than the contemporary Jumo powered Messerschmitt Bf 109B, despite having twice the range, more than twice the weight, and using two of the same engines. Members of the RLM complained that this was due to faulty flight instruments, but further testing ruled this out. The Fw 187's climb rate and dive rates were also on par if not superior to the single seater. Several changes were made to the design as a result of the testing, including new DVL propellers in place of the original Junkers Hamiltons, and experimental twin wheel bogies that were abandoned after testing. Blaser was concerned about flutter in the rudder at high speed and had a weight fitted to reduce it but in testing this caused so much flutter it was torn off at high speed. A second prototype followed with fixed radiators rather than earlier retractable versions, a semi retractable tailwheel, changes to the elevator, and a vertical stabilizer with reduced chord. The engine was also upgraded to the 210G version of the Jumo, featuring direct fuel injection which resulted in a significant increase in power. New ejector type exhaust stacks also contributed to increased speed by directing engine exhaust to the rear. Fw 187 V2 started testing in the summer of 1937, but crashed on landing when part of the main landing gear failed, and V1 was destroyed on 14 May 1938 after a high speed pass over the Bremen facilities when the pilot, Paul Bauer, pulled up too sharply at the end of the pass resulting in a stall that sent the aircraft spinning into the ground.
Екі орындық үлгілері
1936 жылы Эрнст Удет фон Рихтхофеннің орнын басып, оның орнына келді. Ол жоғары жылдамдықты моноплан истребительдерін жақтаған белгілі бір тұлға болды, бірақ маневрлік қасиеттерін қажет деп санады және екі қозғалтқышты конструкциялардың бір қозғалтқышты түрлермен толыққанды бәсекелесе алмайтынына күмән келтірді. Дегенмен, ол ұшақтың көрсеткіштерінің бомбалаушыларды жою ролінде Bf 110-ды алмастыруға мүмкіндік беретінін есептеді. V1 ұшпастан бұрын, Tank-қа екінші экипаж мүшесінің қажеттілігі шектеулі болғанына қарамастан, конструкцияны екі орындыққа өзгерту туралы тапсырма берілді. Бірінші екі прототип құрылысының жоғары сатысында болғандықтан, екі орындық жұмыстары жаңа ғана құрылысын бастаған үшінші прототипте басталды. Блазер конструкцияны сәл созылған фюзеляж арқылы бейімдеді, бірақ екінші экипаж мүшесінің қосылуы ауырлық орталығын өзгертті, бұл басқару сипаттамаларының өзгерістерін түзету үшін қозғалтқыш гондолаларын өзгертуді қажет етті. Жаңа, ұзартылған кабинаның "рамкалы" шатыры қосылды, бірақ фюзеляждың жоғары орналасуына байланысты артқа қарап, қорғаныс қаруларын орнату қиын болды, сондықтан екінші экипаж мүшесі радио оператор болып қалды. Шабуылдық қарулануды екі 7,92 мм (.312 дюйм) MG 17 пулеметін 20 мм MG FF зеңбіректермен алмастыру арқылы жақсарту жоспарланған, бірақ олар ешқашан орнатылмады. Fw 187 V3 (D ORHP) 1938 жылдың көктемінде ұшты, бірақ алғашқы сынақ ұшуларының бірінде оң қозғалтқыш өртенді және нәтижесіндегі мәжбүрлі қону кезінде негізгі қону шассисі зақымдалды. Ұшақ тез жөнделіп, қызметке қайта оралды. 1938 жылдың жазында және күзінде V4 (D OSNP) және V5 (D OTGN) екі орындық прототиптері пайда болды. Олар Jumo 210 қозғалтқыштарымен жабдықталған, бірақ олардың көрсеткіштері көңіл көншітпеді және жаңа типтің артықшылықтары қолданыстағы Bf 110-ды алмастыруға тұрарлық емес деген шешімге әкелді. Соңғы прототип, Fw 187 V6 (D CINY), бастапқыда белгіленген 736 кВт (1000 а.к.) DB 600 қозғалтқыштарын және соғуды азайту үшін жаңа беттік булану салқындату жүйесін алды, осылайша күрделі өзгерістерге ұшырады. 1939 жылдың басында алғаш рет ұшқанда, ол басқа конструкциялардағыдай (мысалы, Heinkel He 100) жүйе қолданылғандағыдай, күрделі салқындату проблемаларына тап болды және кейбір тері бүктелулері мен деформациялар байқалды. Дегенмен, 1939 жылдың қазан айында мұқият уақытталған және өлшенген сынақтар кезінде Fw 187 V6 тегіс ұшуда 634 км/сағ (395 миль/сағ) жылдамдыққа жетіп, сол кезде Германиядағы ең жылдам истребитель атанды.
Өндірістік кезең
1939 жылдың жазында V3 прототипіне негізделген және Jumo 210G қозғалтқыштарымен жабдықталған үш Fw 187 A 0 ұшағының шағын партиясы өндірілді. Бірақ, Люфтваффе қорғаныс қарулары болмаған жағдайда ұшақ Zerstörer ролін орындай алмайтынын айтты және бұл жобаға қызығушылық танытпады. Екі орындық үш прототип Рехлинде сынақтан өткен соң Focke Wulf компаниясына қайтарылды. 1942/43 жылдары қысқы кезеңде түнгі истребитель ретіндегі мүмкіндіктері зерттелді, бірақ пилот кабинасында радар жабдықтарына орын жетіспегендіктен бұл идея тез арада тоқтатылды. Жобадан бас тартқаннан кейін, RLM 8 187 нөмірі бар ұшақ құрамын Junkers компаниясына, олардың Junkers Ju 187 пикируші бомбалаушы прототипі үшін "қайта пайдаланды". Дегенмен, Тенк ұшақтың негізгі конструкциясының жаңа нұсқаларына негізделген бірқатар зерттеулер жүргізді. Бұл жобалар Daimler Benz DB 601, DB 605 және тіпті BMW 801 радиалды қозғалтқыштары сияқты әртүрлі қозғалтқыштарды қарастырды. Кейіннен Focke Wulf Ta 154 Moskito, Fw 187 сияқты екі қозғалтқыштың болуын талап ететін, бірақ жеңіл қорытпалардың орнына ағаштан жасалған ауыр истребительге айналды. Материалдар мен құрылыс әдістерінің өзгешелігіне байланысты Тенк Fw 187 бойынша жасалған жұмыстарды пайдаланбады, оның орнына бұл талапты қанағаттандыру үшін жаңадан ұшақ жобалауға тура келді. Бұл бағдарлама аясында сақталған Fw 187 ұшақтары ұшу сынақтарына пайдаланылған болуы мүмкін.
Пайдалану тарихы
Өнеркәсіптік қорғаныс эскадрильясы (Industrie Schutzstaffel) үш Fw 187 A 0 ұшағынан тұрды және олар Бремендегі зауытты қорғау үшін Focke Wulf сынақ пилоттарымен басқарылды. Бірнеше жауды жойғандары туралы мәлімдемелер болғанымен, бұл үгіт-насихат болған болуы мүмкін. Үш A 0 ұшағы тіпті 13. (Z)/JG 77 "Herz As" (Жүректер туы) эскадрильясына Норвегияға жіберілді және ұшақ Bf 110-ды ауыстыру үшін қызметке еніп жатыр дегенді көрсету үшін пайдаланылды (ұқсас схема прототиптік Panzer VI танктерімен де жүзеге асырылды), бірақ сол кезде мұндай жоспарлар толығымен тоқтатылған еді. Пилоттар Fw 187 ұшағының Bf 110-нан дерлік барлық жағынан артық екенін айтты, бірақ RLM оларды қызметтен тез шығарды. Олар қайтадан Focke Wulf компаниясына қайтарылды, онда зауытты қорғау үшін қолданылды. 1942 жылы бір Fw 187 Даниядағы Вёрлесе қаласындағы LSS (Luftkriegschulen) әуе артиллерия мектебіне жіберілді.