Уильям Фрихан: Американдық бейсболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Уильям Эшли Фрихан – американдық бейсболшы және бапкер (1941–2021).

Уильям Эшли Фрихан (29 қараша 1941 – 19 тамыз 2021) – Американдық Бейсбол Лигасындағы қақпашы, өзінің 15 жылдық карьерасының барлығын «Детройт Тайгерс» командасында өткізген. 1960-шы жылдардың басынан 1970-шы жылдарға дейін бірнеше жыл бойы Америка лигасының үздік қақпашысы атанды, ол кем дегенде 75 ойын өткізген 11 маусымның әрқайсысында «All-Star» атанды. 1968 жылы «Тайгерс» командасының әлем чемпионатын жеңіп алуына үлкен үлес қосты, «World Series» MVP Микки Лолич және тұрақты маусым MVP Денни Маклейн кіретін питчинг құрамын басқарды, ол 1934 жылдан бері бас лигада алғашқы 30 ойын жеңімпазы атанды. Бес рет «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алған Фрихан 2002 жылға дейін карьерасы бойынша ең жоғары филдинг көрсеткішіне (.9933) ие болды, сондай-ақ 1975 жылдан 1980-ші жылдардың соңына дейін карьералық ұстау саны (9,941) және жалпы мүмкіндіктер (10,734) бойынша рекордтарды сақтап келді; карьерасын аяқтаған кезде қақпашылардың тарихында аударған ойындар саны бойынша тоғызыншы орынды иеленді (1,581). Оның карьерасындағы 200 хоум-ран және 2,502 жалпы базасы оны зейнеткерлікке шыққан кезде АЛ қақпашылары арасында Йоги Берра мен Билл Дикиден кейін қалдырды.

Ерте өмір

Фрихан 1941 жылы 29 қарашада Детройт қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Эшли орындықтарды оқшаулайтын компанияда сату өкілі болып жұмыс істеді, ал анасы Хелен (Моррис) болды. Ол 1959 жылы Эпископ Барри орта мектебін бітірді. Алғашқыда ол Нотр-Дам университетінде оқуды жоспарлаған, бірақ футбол мен бейсболдың қайсысын таңдау керектігіне шешім келтіре алмады. Сондықтан ол Мичиган университетіне спорттық стипендия бойынша түсті, онда бейсбол командасында қақпашы, ал футбол командасында желілік қорғаушы және шабуылшы ретінде ойнады.

Үлкен лигалық мансап

Фрихан 1961 жылы туған қаласының «Тайгерс» клубымен 100 000 долларлық бонуспен келісім жасасты, оны әкесі 1966 жылы колледжді бітіргенге дейін сақтап тұрды. 1961 жылғы маусымның соңында төрт ойында қатысып, 1962 жылы кіші лигаға оралды. 1963 жылы ол жоғары лигаға бекітіліп, бұрынғы ұстап алушы Рик Ферреллмен қорғанысын жақсартты және маусым соңында сатылған Гас Триандоспен ұстап алу міндеттерін бөлісті. 1964 жылғы маусым алдағы уақыттың белгілерін көрсетті: 141 ойында «Тайгерс» командасының толық уақытты ұстап алушысы болды, Фрихан .300-ге жуық соққымен Америка лигасында (AL) алтыншы орынды иеленді, 18 хоум-ран соқты және 80 ұпай жинады. Ол сондай-ақ, AL-де 53% ықтимал база ұрлаушыларды тоқтатып, үздіксіз 10 рет All-Star құрамына ілікті және Ең құнды ойыншы сыйлығы үшін дауыс беруде жетінші орын алды. 1965 жылы ол AL ұстап алушылары арасында алғашқы рет 6 рет аут жасап, бес рет қатарынан «Алтын қолғап» жүлдесін жеңіп алды. 1966 жылы ол тағы да лигада ең көп аут жасады, сонымен қатар алғашқы 4 рет филдинг көрсеткіші бойынша көшбасшы атанды. 1968 жылы Фриханның өте табысты маусымы болды, ол 1968 жылғы Әлем сериясінің чемпионы атанған командасының тыныш көшбасшысы саналды. Үздік питчингпен ерекшеленген жылы ол 25 хоум-ран және 84 RBI көрсетіп, мансабындағы ең жоғары нәтижеге жетті, бұл AL-де тиісінше бесінші және алтыншы орындарды иеленді. Фрихан өзінің бұрынғы рекордтарын 971 аут және 1050 жалпы аутпен жаңартты, бұл көрсеткіштер 1997 жылға дейін Дэн Уилсон «Сиэтл Маринерс» командасымен бұзғанша лига рекордтары болып қала берді. Ол сондай-ақ 24 допқа соғылды, бұл 1911 жылдан бері AL-де ең көп көрсеткіш. «Тигерс» стадионында ойнағанына қарамастан, Фрихан команданың питчингін 2.71 орташа көрсеткішпен қамтамасыз етті, бұл лигада үшінші орынды иеленді. Маклейн 31 ойын жеңіп, Лолич 17 ойын жеңіп, «Тигерс» командасы жеңіс байрағын жеңіп алды. Шабуылдық және қорғаныстық үлесі үшін ол MVP дауыс беруде Маклейннен кейін екінші орын алды. Фрихан мен Карл Ястремски 1967 және 1968 жылдары дауыс берудің алғашқы ондығына іліккен жалғыз ойыншылар болды, ал 1968 жылы тек Ястремски ғана көбірек базаға жетті. Фрихан маусымын Әлем сериясінің финалында «Сент-Луис Кардиналс» командасына қарсы ойынды аяқтады, Тим Маккарверді ауаға жолап түсіріп, жеңіске жеткізді. Ол сондай-ақ 5-ші ойында маңызды рөл атқарды, «Кардиналс» серияда 3:1 есебімен және ойында 3:2 есебімен көшбасшылық етіп тұрғанда. Бесінші иннингте Лу Брок (Фрихан үшінші иннингте ұрлау әрекеті кезінде тоқтатып жіберген) бір рет екі есеге көбейіп, Джулиан Хавьердің соққысынан кейін ұпай жинауға тырысты, бірақ Фрихан тақтаны аяғымен сәтті тоқтатып, Брок тұрып, допты босатуға тырысқан кезде допты ұстап қалды. «Детройт» жетінші иннингте үш ұпай жинап жеңіске жетті және соңғы екі ойынды жеңіп алды. Фриханның кейінгі маусымдары осы екі маусымның жарқындығына сирек жақындаса да, ол «Тигерс» үшін All-Star маусымдарын жалғастырды. Оның шабуылдық көрсеткіштері 1970 жылы төмендеді, бірақ ол әлеуетті база ұрлаушылардың 47% -ын тоқтатып (1964 жылдан бері ең жоғары көрсеткіші), .997 филдинг көрсеткішіне ие болды. 1971 жылы ол .277 орташа көрсеткішімен және 21 хоум-ран соғып, тамыз айында «Бостон Ред Сокс» командасына қарсы бір ойында үш хоум-ран соқты. Ол 1972 жылы Шығыс дивизионының чемпиондары үшін .262 соққы берді. Ол 1972 жылы «Оукленд Атлетикас» командасына қарсы Американдық лига чемпионатының алғашқы екі ойынын (екі жеңіліс) өткізіп жіберді, содан кейін 3:0 есебімен жеңіске жеткен 3-ші ойында екі есеге көбейіп, хоум-ран соқты, онда Джо Коулман 14 соққымен Лига чемпионатының рекордтық көрсеткішін орнатты. Фрихан 4-ші ойынның оныншы иннингінде серияны теңеген 4:3 жеңіспен үш ұпайдың біріншісін жүргізді; ол сондай-ақ «Детройт» командасының 5-ші ойындағы 2:1 жеңілісіндегі жалғыз ұпайын жүргізді. 1974 жылы бірінші базаны (65 ойын) және ұстап алушыны (63 ойын) бөліп, ол .297 соққысын соқты және .479 көрсеткішімен Американдық лигадағы бесінші орынды иеленді. Келесі жылы ол 11-ші рет All-Star құрамына ілікті. Фрихан 1976 жылы мансабын аяқтады, .270 соққы берді. Ол сондай-ақ 114 рет допқа соғылған Американдық лига тарихында алтыншы орынды иеленді. Фрихан «Тигерс» командасының тарихындағы басқа ойыншылардан көп ойынға қатысты. Билл Джеймс өзінің «Билл Джеймс тарихи бейсбол жинағы» атты кітабында бейсбол тарихшысы Билл Джеймс Фриханды жоғары лиганың барлық ұстап алушылары арасында 12-ші орынға қойды. Фрихан 2002 жылға дейін карьерасындағы ең жоғары филдинг көрсеткіші (.9933) бойынша жоғары лига рекордтарын ұстады, ол кезде Дэн Уилсон оның рекордтарын бұзды. 1973 және 1974 жылдары ол Йоги Беррадан асып түсіп, AL-дегі барлық уақыттағы ауттар мен жалпы ауттар бойынша көшбасшы атанды; ол 1975 жылы Джонни Розбороның жоғары лига рекордтарын бұзды. Боб Бун 1987 жылы Фриханның 10 734 жалпы ауттан тұратын жоғары лига рекордтарын бұзды, ал Гэри Картер 1988 жылы оның 9 941 ауттан тұратын көрсеткішін басып өтті; Карлтон Фиск 1989 (жалпы ауттар) және 1990 (ауттар) жылдары оның AL рекордтарын бұзды. Фрихан мансабында 114 ойында таза ұстап, жоғары лига ұстап алушылары арасында 18-ші орынды иеленді. 1969 жылы маусымда Фрихан «Масканың артында» атты кітабын жазды, ол ұстап алушының көзқарасынан қарағандағы ойлары мен тәжірибелерін баяндайтын күнделік түріндегі жазбалар жинағы болды және 1970 жылы жарық көрді. Ол және питчер Микки Лолич 324 ойында бірге ойнады, бұл 1900 жылдан бері кез келген жұптан көп, және 2022 жылы «Сент-Луис Кардиналс» командасының Адам Уэйнрайт және Ядир Молина бұзған рекорд.

Freehan signed with his hometown Tigers in 1961 for a $100,000 bonus, which his father withheld until he graduated from college in 1966. He broke in briefly with four games at the end of the 1961 season before returning to the minors in 1962. In 1963 he arrived in the majors to stay, working with former catcher Rick Ferrell on his defense and splitting catching duties with Gus Triandos, who was traded following the season. The 1964 campaign gave indications of what was to come; becoming the Tigers' full time catcher with 141 games behind the plate, Freehan batted .300 to finish sixth in the American League (AL), and added 18 home runs and 80 runs batted in. He also led the AL by throwing out 53% of potential base stealers, earned the first of his ten consecutive All Star selections, and placed seventh in the Most Valuable Player Award balloting. In 1965, he led AL catchers in putouts for the first of six times, and received the first of his five consecutive Gold Gloves. In 1966 he again led the league in putouts, and also led in fielding percentage for the first of four times. Freehan had an even better year in 1968 as he was considered the quiet leader of the 1968 World Series championship squad. In a year marked by dominant pitching, he posted career highs with 25 home runs and 84 RBI, fifth and sixth in the AL respectively. Freehan broke his own records with 971 putouts and 1,050 total chances, marks which remained league records until Dan Wilson topped them with the 1997 Seattle Mariners. He was also hit by 24 pitches, the most in the AL since Kid Elberfeld in 1911. Despite playing in hitter friendly Tiger Stadium, Freehan guided the Tigers' pitching staff to an earned run average of 2.71, third best in the league. McLain won 31 games and Lolich won 17 as the Tigers ran away with the pennant. Because of his offensive and defensive contributions, he finished second to McLain in the MVP voting. Freehan and Carl Yastrzemski were the only players to finish in the top ten of the voting in both 1967 and 1968, and only Yastrzemski reached base more often in 1968. Freehan capped his season by recording the final out of the World Series against the St. Louis Cardinals, retiring Tim McCarver on a popup. He also made a pivotal play in Game 5, with the Cardinals leading the Series 3 1 and the game 3 2. In the fifth inning, Lou Brock – whom Freehan had thrown out on an attempted steal in the third inning – doubled with one out and attempted to score on Julián Javier's single, however Freehan successfully blocked the plate with his foot, and held on to the ball even though Brock came in standing up in an attempt to knock the ball loose. Detroit won by scoring three runs in the seventh inning, and went on to take the last two games. Although Freehan's later seasons rarely approached the brilliance of those two campaigns, he continued to turn out All Star years for the Tigers. His offensive numbers dipped in 1970, but he threw out 47% of potential base stealers (his highest mark since 1964) and had a .997 fielding percentage. In 1971, he rebounded at the plate with a .277 batting average and 21 home runs, three of those coming in one game against the Boston Red Sox in August. He hit .262 for the 1972 Eastern Division champions. He missed the first two games (both losses) of the 1972 American League Championship Series against the Oakland Athletics while recovering from a hairline fracture of his thumb, then doubled and homered in a 3 0 Game 3 win, in which Joe Coleman set a League Championship Series record with 14 strikeouts. Freehan drove in the first of three runs in the tenth inning of Game 4 in a memorable 4 3 come from behind victory which tied the series; he also drove in Detroit's only run in the 2 1 Game 5 loss. In 1974, splitting time bewtween first base (65 games) and catcher (63 games), he hit .297 and finished fifth in the American League in slugging percentage with a .479 mark. He moved back behind the plate the following year to earn his 11th All Star berth. Freehan ended his career in 1976, batting .270. He also ranked sixth in American League history with 114 times being hit by a pitch. Freehan caught more games than any other player in Tigers' team history. In his book, The Bill James Historical Baseball Abstract, baseball historian Bill James ranked Freehan 12th all time among major league catchers. Freehan held the major league record for highest career fielding percentage (.9933) until 2002, when Dan Wilson broke his record. In 1973 and 1974 he surpassed Yogi Berra to become the AL's all time leader in putouts and total chances; he broke Johnny Roseboro's major league marks in 1975. Bob Boone broke Freehan's major league mark of 10,734 career total chances in 1987, and Gary Carter surpassed his putouts total of 9,941 in 1988; Carlton Fisk broke his AL records in 1989 (total chances) and 1990 (putouts). Freehan caught 114 shutouts during his career, ranking him 18th all time among major league catchers. During the 1969 season, Freehan penned Behind the Mask, a diary type recording of his thoughts and experiences as seen from the catcher's perspective that saw publication in 1970. He and pitcher Mickey Lolich started 324 games as a battery, at the time more than any other duo since 1900, and a record that stood until Adam Wainwright and Yadier Molina of the St. Louis Cardinals broke it in 2022.

Ойын-сауық мансабынан кейін

Фрихан ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін, «Тайгерс» командасының қақпашысы Лэнс Пэрриштің өз позициясын қалай дұрыс ойнау керектігін үйретті. 1978 жылы Фрихан Мичиган университетінің спорттық даңқ залына алғаш рет енген жеті спортшының қатарында болды. Кейіннен ол 1989-1995 жылдары Мичиган университетінің бейсбол командасын басқарды.

Жеке өмір

Фрихан 1963 жылдың 23 ақпанында Патриция О’Брайенге үйленді. 2018 жылдың қазан айында Фриханның Солтүстік Мичигандагы үйінде паллиативтік күтімде екені белгілі болды.