Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әскери жағдайда салынған нығайту жұмысының түрі.
Type of earthwork constructed in a military context
Қорғаныс жауынгерлік позициясы (ҚЖП) – әскери жағдайда салынған нығайту жұмысының түрі, көбінесе бір сарбаздан бастап, өрттік топқа (немесе осыған ұқсас құрамға) дейін жайғастыруға жеткілікті.
A defensive fighting position (DFP) is a type of earthwork constructed in a military context, generally large enough to accommodate anything from one soldier to a fire team (or similar sized unit).
Терминология
Тобрук типті позициялар Ливияның Тобрук қаласында итальян армиясы бастапқыда салған қорғаныс позициялары жүйесімен аталған. 1941 жылдың қаңтар айында Тобрук одақтастардың бақылауына өткеннен кейін, Австралия армиясы қолданыстағы позицияларды өзгертіп, едәуір кеңейтті, және оларды Тобрук қамалдарында басқа одақтас күштерімен бірге пайдаланды. Қасқыр ойығы – қорғаныс стратегиялық позицияның бір түрі. Бұл "әдетте бір немесе екі адамға арналған, жасырыну үшін жасалған шағын шұңқыр, ондағы адамдар тиімді атыс жүргізе алатындай етіп салынған". АҚШ армиясының жаргонында бұл көбінесе "жауынгерлік позиция" немесе "рейнджер қабірі" деп аталады. АҚШ Теңіз жаяу әскерлері үшін бұл "жауынгерлік шұңқыр", Австралия армиясы үшін "оқ ату орны", ал Жаңа Зеландия армиясы үшін "жауынгерлік шұңқыр" деп белгіленеді. Британдық және канадалық әскери жаргонда бұл ойыс траншея, немесе атыс траншеясы (әскер тұра алатындай тереңдіктегі траншея), сангар (жер үстіндегі құммен нығайтылған атыс позициясы), снарядтан қорғайтын ойыс (жатып қорғануға мүмкіндік беретін шағын тереңдік) немесе жай ғана – бірақ дәл емес – "траншея" деп аталады. Америка Азаматтық соғысы кезінде "оқ ату орны" термині АҚШ және Конфедерация армияларының күштерінде қолданылды. Бір немесе бірнеше пулемет орнатылған қорғалған немесе жасырын пост америкалық ағылшын тілінде пулемет ұясы деп аталады.
Tobruk type positions are named after the system of defensive positions constructed, initially, by the Italian Army at Tobruk, Libya. After Tobruk fell to the Allies in January 1941, the existing positions were modified and significantly expanded by the Australian Army which, along with other Allied forces, reused them in the Siege of Tobruk. A foxhole is one type of defensive strategic position. It is a "small pit used for cover, usually for one or two personnel, and so constructed that the occupants can effectively fire from it". It is known more commonly within United States Army slang as a "fighting position" or as a "ranger grave". It is known as a "fighting hole" in the United States Marine Corps, a "gun pit" in Australian Army terminology, and a "fighting pit" in the New Zealand Army. In British and Canadian military argot it equates to a range of terms including slit trench, or fire trench (a trench deep enough for a soldier to stand in), a sangar (sandbagged fire position above ground) or shell scrape (a shallow depression that affords protection in the prone position), or simply—but less accurately—as a "trench". During the American Civil War the term "rifle pit" was recognized by both U. S. Army and Confederate Army forces. A protected emplacement or concealed post in which one or several machine guns are set up is known in U. S. English as a machine gun nest.
Тарих
Солтүстік Африкадағы шайқастар кезінде (1942–1943 жж.), АҚШ әскерлері "снарядтан қорғаныш орны" (shell scrape) қолданды. Бұл – бір сарбаздың көлденең жатуына және денесін жақын жерде жарылған снарядтар мен ұсақ қарудан қорғауына мүмкіндік беретін өте шалқақ қазба болатын. Бірақ бұл қорғаныш орны тез арада жеткіліксіз екенін көрсетті, себебі сарбаздың үстіндегі шамалы ғана топырақтан оқтар мен снаряд сынықтары жиі өтіп кететін. Сонымен қатар, ол сарбазды жау танктерінің шабуылына ұшыратуы мүмкін еді, танк осы шалқақ орнына кіріп, жартылай айналып, сарбазды қалыптастыруға болатын. Кассерин өтегіндегі шайқастан кейін (1943 жылдың басында) АҚШ әскерлері заманауи "түлкі орнына" (foxhole) көбірек көшті – тік, бөтелке пішіндес шұңқыр, ол сарбазға басын және иығын ашық ұстап тұрып, шайқасуға мүмкіндік берді. Түлкі орнының төменгі жағы кеңейтіліп, сарбазға қарқынды артиллериялық оқ жауғанда немесе танк шабуылдағанда тығырылуға мүмкіндік берді. Неміс әскерлері жиі ескі француз немесе неміс танктерінен алынған мұнараны түлкі орнына орнататын. Бұл "Тобрукты" күшейтілген өрттік қуатпен қамтамасыз етті және пулеметшіні снаряд сынықтарынан және ұсақ қарудан қорғады.
During the fighting in North Africa (1942–43), U. S. forces employed the shell scrape. This was a very shallow excavation allowing one soldier to lie horizontally while shielding his body from nearby shell bursts and small arms fire. The shell scrape soon proved inadequate in this role, as the few inches of dirt above the soldier's body could often be penetrated by bullets or shell fragments. It also exposed the user to assault by enemy tanks, which could crush a soldier inside a shallow shell scrape by driving into it, then making a simple half turn. After the Battle of Kasserine Pass (early 1943), U. S. troops increasingly adopted the modern foxhole, a vertical, bottle shaped hole that allowed a soldier to stand and fight with head and shoulders exposed. The foxhole widened near the bottom to allow a soldier to crouch down while under intense artillery fire or tank attack. Frequently, the Germans put a turret from an obsolete French or German tank on the foxhole. This gave the Tobruk enhanced firepower and the gunner protection from shrapnel and small arms.
Қазіргі заманғы үлгілер
Қазіргі заманғы әскерилер DFP-ні кезең-кезеңмен дұрыс салу үшін егжей-тегжейлі далалық нұсқаулықтарды жариялайды және таратады. Алдымен, өте шектеулі қорғаныш беретін, көбінесе "рейнджер қабірі" деп аталатын, беткі "қабық қазу" жасалады. Әр кезеңде ұрыс позициясы дамытылады, оның тиімділігі біртіндеп артады, бірақ функционалдылығы сақталады. Осылайша, әскер позицияны уақыт өте келе жақсарта алады, сонымен бірге кез келген сәтте тоқтап, оны тікелей шайқаста пайдалана алады. Әдетте, DFP – бұл тек басы ғана көрінетін, ал түбінде "от баспалдағы" деп аталатын кішкентай саты бар шұңқыр немесе ор. Бұл саты әскерге оттан және танк гусеницаларынан сақтану үшін иіліп тұруға мүмкіндік береді. "От баспалдағы" әдетте төмен қарай, граната сынықтарынан зақымды азайту үшін тірі гранаталарды лақтыруға болатын, "граната жинағышы" деп аталатын тар, терең ойысқа жалғасады. Мүмкіндігі болса, DFP-лер толтырылған темірмен, тік қадалармен және сыммен немесе жергілікті материалдармен нығайтылады. Ең жақсысы, нығайтуды жер бетінен төмен қазып жасау керек, осылайша оттан және танк гусеницаларынан зақымды азайтуға болады. Нығайту DFP-ні артиллериядан, минометтерден және танк гусеницаларынан келген жарылыстардан құлаудан қорғайды. Уақыт болса, DFP-ні машиналық құрал экипажы мен оқ-дәрілерді қорғау үшін кеңейтуге болады, сондай-ақ ағаш конструкциялармен қосымша жабын жасауға болады. Оқу кезінде DFP-лер әдетте қолмен қазылады, кейде механикалық траншея қазу машиналарын қолданады. Шайқас кезінде, жарылғыш заттар, әсіресе пішінді зарядтар ("арыулар ұясы") даму жылдамдығын арттыру үшін қолданылуы мүмкін. DFP-ні дамыту және күтіп ұстау – жауынгерлік аймаққа орналастырылған әскерлер үшін үнемі жалғасатын міндет. Сондықтан кейбір армияларда жаяу әскерлерді "қиыршық тас шеберлері" деп атайды, өйткені олар көп уақытын қазуға жұмсайды. DFP-ні салуға жұмсалатын күш пен материалдардың көптігіне байланысты, DFP-нің дұрыс орналасуын қамтамасыз ету маңызды. DFP орнын анықтау үшін, жауапты офицер ("OIC") жерді болашақ қолданушының қаруын бағыттау деңгейінен қарауы керек. Әдетте, OIC қажетті көру бұрышын алу үшін ішінде жатуы керек. Бұл позицияның қажетті секторды қамтитынына кепілдік береді.
Modern militaries publish and distribute elaborate field manuals for the proper construction of DFPs in stages. Initially, a shallow "shell scrape" is dug, often called a ranger grave, which provides very limited protection. Each stage develops the fighting position, gradually increasing its effectiveness, while always maintaining functionality. In this way, a soldier can improve the position over time, while being able to stop at any time and use the position in a fight. Typically, a DFP is a pit or trench dug deep enough to stand in, with only the head exposed, and a small step at the bottom, called a fire step, that allows the soldier to crouch on to avoid fire and tank treads. The fire step usually slopes down into a deeper narrow slit called a grenade sump at the bottom to allow for live grenades to be kicked in to minimize damage from grenade fragments. When possible, DFPs are revetted with corrugated iron, star pickets and wire or local substitutes. Ideally, the revetting will also be dug in below ground level so as to minimise damage from fire and tank tracks. The revetting helps the DFP resist cave in from near misses from artillery or mortars and tank tracks. Time permitting, DFPs can be enlarged to allow a machine gun crew and ammunition to be protected, as well as additional overhead cover via timbers. In training, DFPs are usually dug by hand or in some cases by mechanical trench diggers. On operations, explosives, especially shaped charges ("beehives"), may be used to increase the speed of development. Developing and maintaining DFPs is a constant and ongoing task for soldiers deployed in combat areas. For this reason, in some armies, infantry soldiers are referred to as "gravel technicians", as they spend so much time digging. Because of the large expenditure in effort and materials required to build a DFP, it is important to ensure that the DFP is correctly sited. In order to site the DFP, the officer in charge ("OIC") should view the ground from the same level that the intended user's weapons will be sighted from. Normally, the OIC will need to lie on his belly to obtain the required perspective. This ensures that the position will be able to cover the desired sector.