Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық металлург (1903–1992)
Сирил Смит есімді басқа да тұлғалар
British metallurgist (1903–1992)
other persons with the name Cyril Smith
Сирил Стэнли Смит (4 қазан 1903 – 25 тамыз 1992) – британдық металлург және ғылым тарихшысы. Ол Манхэттен жобасындағы жұмыстарымен ең көп танымал, онда ол бөлінетін металдардың өндірісіне жауапты болды. Бирмингем университеті мен Массачусетс технология институтының (МИТ) түлегі Смит көп жылдар бойы Америка мыс компаниясында зерттеуші-металлург болып жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Лос-Аламос зертханасының химиялық металлургия бөлімінде жұмыс істеді, онда уран-235 және плутонийді тазартып, құйып, пішіндеді. Бұл металдарға дейін тек микрограмм мөлшерінде ғана қол жеткізілген және олардың қасиеттері көбінесе белгісіз болды. Соғыстан кейін ол Атом энергиясы жөніндегі комиссияның ықпалды Бас кеңесші комитетінде және Президенттің ғылыми кеңесші комитетінде қызмет етті. Смит Чикаго университетінде металдарды зерттеу институтын құрды, ол АҚШ-та металдарды зерттеуге арналған алғашқы пәраралық академиялық ұйым болды. Ол металдардағы ақаулар мен дән шекараларын зерттеді және олардың теориялық модельдерін жасады. 1961 жылы ол МИТ-ге институт профессоры ретінде Гуманитарлық және Металлургия факультеттерінде тағайындалды. Ол металлургия әдістерін самурай қылыштары сияқты артефакттарды жасау үшін қолданылатын өндіріс әдістерін зерттеуге қолданды.
Cyril Stanley Smith (4 October 1903 – 25 August 1992) was a British metallurgist and historian of science. He is most famous for his work on the Manhattan Project where he was responsible for the production of fissionable metals. A graduate of the University of Birmingham and Massachusetts Institute of Technology (MIT), Smith worked for many years as a research metallurgist at the American Brass Company. During World War II he worked in the Chemical Metallurgical Division of the Los Alamos Laboratory, where he purified, cast and shaped uranium 235 and plutonium, a metal hitherto available only in microgram amounts, and whose properties were largely unknown. After the war he served on the Atomic Energy Commission's influential General Advisory Committee, and the President's Science Advisory Committee. Smith founded the Institute for the Study of Metals at the University of Chicago, the first interdisciplinary academic organization devoted to the study of metals in the United States. He studied the details of faults and grain boundaries in metals, and developed theoretical models of them. In 1961, he moved to MIT as an Institute Professor with appointments in both the Departments of Humanities and Metallurgy. He applied the techniques of metallurgy to the study of the production methods used to create artefacts such as samurai swords.
Ерте өмір
Смит 1903 жылғы 4 қазанда Англияның Бирмингем қаласында дүниеге келді. Ол Джозеф Сеймур Смит пен оның әйелі Фрэнсис Нортонның төрт баласының үшіншісі болды. Джозеф Сеймур Смит – Camp Coffee компаниясының сауда өкілі болған. Смит Саттон-Колдфилдтегі епископ Весидің грамматикалық мектебінде білім алды. Бірмингем университетінде металлургия мамандығын оқыды. Физиканы оқуға математикадан талаптарға сай келмегендіктен, 1924 жылы екінші сыныпты BSc дәрежесін алды. Сол жылы Массачусетс технология институтына (MIT) түсіп, 1926 жылы ScD дәрежесін қорғалды. 1926-1927 жылдары MIT-де ғылыми қызметкер болып жұмыс істеді, содан кейін Америка мыс компаниясында ғылыми-зерттеуші металлург лауазымына тағайындалды. Оның зерттеулері негізінен мыс қорытпаларының электрлік, жылулық, механикалық және магниттік қасиеттерін зерттеуге бағытталған. Ол көптеген мақалалар жариялады және 20 патент алды. 1943 жылдың сәуір айында Манхэттен жобасына қатысты, Лос-Аламос зертханасының Химиялық металлургия бөліміндегі Металлургия тобының басшысы болды. 1944 жылдың сәуір айында зертхана қайта ұйымдастырылғанда металлургия бөлімінің жетекшісі болды. Оның алғашқы міндеті – соғысқа қажетті металлургтерді тарту болды. Сонымен қатар, ол металлургиялық жабдықтарды соғыс уақытында Лос-Аламосқа тасымалдауды ұйымдастыруға жауапты болды. Смит металлургтері бор өндірудің, бериллий кірпіштерін жасаудың және болатты термообработкалаудың жолдарын тапты. Олар уранмен де жұмыс істеуге мәжбүр болды. Франк Спэддинг Аймс зертханасында таза уран металлын өндірудің үлкен көлемді процесін әзірледі, бұл ядролық реакторлар үшін тонна-тонна азық өндіруге жарамды болды, бірақ байытылған уранды осылай өңдеуге болмайды, өйткені ол сынды массаны құрайды. Смиттен бастапқыда уран гидридінің кубтарын өндіруді сұрады, ол осы тапсырманы орындады. Бірақ 1950 жылдардағы уран гидридінің сынақтары тиімсіз деп танылды, және бұл идея соғыс аяқталғаннан кейін жұмыстар жалғасқанмен, ұзақ уақытқа тоқтатылды. 1944 жылдың шілдесіне қарай олар жаңа әдіспен 200 грамм мөлшерінде таза уран металлын өндіре бастады. Бірақ Смит пен оның тобы үшін ең үлкен қиындық – плутоний болды, ол металл тек микрограмм мөлшерінде ғана қол жетімді болды және оның қасиеттері көбінесе белгісіз болды. Бастапқыда плутонийдің уранға ұқсас қасиеттері болады деп есептелді, бірақ бұл болжам дұрыс емес екені дәлелденді. Плутоний "адамзаттың білетін ең күрделі металл" болып шықты. Плутонийдің басқа металдарға қарағанда көбірек – алты аллотропы табылды, ал оның балқу температурасы ураннан жүздеген градусқа төмен болды. Металлургтер 125°C температурада плутонийдің көлемі 20%-ға ұлғаятынын анықтады, бұл ерекше жағдай. Плутоний Лос-Аламосқа плутоний трифториді (PuF3) және плутоний тетрафториді (PuF4) қоспасы түрінде жеткізілді. Плутониймен жұмыс қауіпсіздік мақсатында қолғап қораптарында жүргізілді. Ол бұл "Манхэттен жобасында металлургтардың химиктер мен физиктермен тығыз байланыста болғандығының табиғи салдары" деп санайтын. 1946 жылдың 12 желтоқсанынан 1952 жылдың 10 қаңтарына дейін Смит Атом энергиясы жөніндегі комиссияның (AEC) ықпалды Бас кеңес комитетіне мүше болып кірді. Лос-Аламос зертханасының соғыс уақытындағы директоры Роберт Оппенгеймер төрағалық еткен Бас кеңес комитеті комиссия мүшелеріне саясатты және техникалық кеңес берді. Смит комиссияға жазған алғашқы мақалаларының бірінде жылдам көбейту реакторларын және жоғары ағынды реакторларды дамытуға назар аудару қажеттігін ұсынды. 1948 жылы Англияға плутоний металлургиясын британдық ғалымдармен талқылауға барған сапары халықаралық оқиғаға айналуға жақын болды, өйткені сенатор Бурк Хикенлупер мен қорғаныс министрі Джеймс Форрестал ол британдықтарға атом құпиясын беруінен қорқып отырды. Смит мұндай нәрсе жасаған жоқ, бірақ АЭК комиссары Самнер Пайк Смит сапарына рұқсат бергені үшін қатты сынға ұшырады. Бас кеңес комитетінің басқа мүшелерімен бірге Смит техникалық және моральдық себептермен сутекті бомбаны жасауға қарсы болды. Ол сонымен қатар Ұлттық ғылым академиясының ғылым, инженерлік және мемлекеттік саясат жөніндегі комитетіне және Президенттің ғылым жөніндегі консультативтік комитетіне қатысты. 1955 жылы Америка философиялық қоғамының, ал 1957 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.
Smith was born in Birmingham, England, on 4 October 1903, the third of four children of Joseph Seymour Smith, a commercial traveller for Camp Coffee, and his wife, Frances, née Norton. He was educated at Bishop Vesey's Grammar School in Sutton Coldfield. He read metallurgy at the University of Birmingham, having not met the requirements in mathematics to study his first choice, which was physics, and was awarded a second class BSc in 1924. That year Smith entered the Massachusetts Institute of Technology (MIT), where he earned a ScD in 1926. He was a research associate at MIT from 1926 to 1927, then left to take up a position as a research metallurgist at the American Brass Company. His research there was mainly involved with the electrical, thermal, and mechanical and magnetic properties of copper alloys. He published numerous papers, and was awarded 20 patents. In April 1943 he went to work on the Manhattan Project, joining the Chemical Metallurgical Division at the Los Alamos Laboratory as the head of its Metallurgy Group. When the laboratory was reorganized in April 1944, he became the Associate Division Leader in charge of metallurgy. His first task was recruiting metallurgists, who were in great demand by the war effort. He also had to arrange for the transport of their metallurgical equipment to Los Alamos under wartime conditions. Smith's metallurgists found ways of fabricating boron, producing beryllium bricks, and heat treating steel. They also had to work with uranium. Frank Spedding had developed a large scale process for producing pure uranium metal at the Ames Laboratory which was fine for producing tons of feed for the nuclear reactors, but enriched uranium could not be handled in this way, as it would form a critical mass. Smith was initially asked to produce cubes of uranium hydride, which he did, but the 1950s uranium hydride bomb tests were found to be inefficient, and the idea was set aside for the duration, although further work was carried out after the war. By July 1944, they were producing pure uranium metal in 200g amounts with a newly devised process. But by far the biggest challenge for Smith and his group was plutonium, a metal hitherto available only in microgram amounts, and whose properties were largely unknown. It was initially assumed that plutonium would have properties similar to that of uranium, but this assumption turned out to be invalid. Plutonium proved to be "the most complicated metal known to man". There were found to be six allotropes of plutonium, more than any other metal, and its melting point turned out to be hundreds of degrees lower than uranium. The metallurgists found that at around 125 °C, plutonium expanded in volume by 20 percent, which is unusual. Plutonium was delivered to Los Alamos in the form of what was found to be a mixture of plutonium trifluoride (PuF3) and plutonium tetrafluoride (PuF4). Work with plutonium was carried out in gloveboxes for safety reasons. He considered it "a natural outgrowth of the close association of metallurgists with chemists and physicists on the Manhattan Project." From 12 December 1946 to 10 January 1952, Smith served on the influential General Advisory Committee of the Atomic Energy Commission (AEC). Chaired by Robert Oppenheimer, the wartime director of the Los Alamos Laboratory, the General Advisory Committee provided policy as well as technical advice to the commissioners. One of Smith's first papers for the commission recommended that it concentrate on the development of fast breeder reactors and high flux reactors. A 1948 visit to England to discuss plutonium metallurgy with British scientists nearly escalated into an international incident, as Senator Bourke Hickenlooper and Secretary of Defense James Forrestal feared that he would give atomic secrets away to the British. Smith did no such thing; but AEC Commissioner Sumner Pike faced severe criticism for authorizing Smith's visit. In common with other members of the General Advisory Committee, Smith opposed the development of the hydrogen bomb on technical and moral grounds. He also served on the National Academy of Sciences' Committee on Science, Engineering, and Public Policy and the President's Science Advisory Committee. the American Philosophical Society in 1955, and the United States National Academy of Sciences in 1957.
Массачусетс технология институты
1961 жылы Смит МТИ-ге Гуманитарлық және металлургия кафедраларында қызмет ететін Институт профессоры болып көшті. Оның негізгі мақсаты – металлургияның әдістерін археологтар тапқан, мысалы, самурай қылыштары сияқты артефакттарды жасау технологиясын зерттеуге енгізу болды. Ғылым тарихын оқыту барысында ол маңызды жаңалықтардың көбінесе нақты мақсаттарға ұмтылудың нәтижесі емес, керісінше, жаңалықтарға деген құштарлықтың арқасында туындайтынын айтты. Ол бейнелеу өнердің ғылыми жақтарына қызығушылық танытып, өнер мен ғылымды байланыстыратын бірнеше еңбек жариялады. Ол бұл тақырыпта Вашингтондағы Смитсонов институтының Фриер өнер галереясында және Артур М. Саклер галереясында лекция оқыды. 1991 жылы ол Америка физика институтының Эндрю Джемант сыйлығын "көне өнер мен артефакттарды зерттеуде қатты дене физикасын қолданудың алғашқы қадамдары үшін, олардың мәдени, тарихи және технологиялық маңыздылығын анықтауға атсалысқандығы үшін" алды. Оның ежелгі металлургиялық мәтіндер жинағы ғылым және технология тарихы жөніндегі Дибнер институтының Бернди кітапханасына тапсырылды.
In 1961, Smith moved to MIT as an Institute Professor with appointments in both the Departments of Humanities and Metallurgy. His focus was to transplant the techniques of metallurgy into the study of the production methods used to create artefacts discovered by archaeologists such as samurai swords. In his role of teaching the history of science, he argued that important advances were often the result of curiosity rather than the pursuit of defined goals. He was interested in the scientific aspects of fine arts, and published several works linking the arts with the sciences. He lectured about this at the Smithsonian Institution's Freer Gallery of Art and the Arthur M. Sackler Gallery in Washington, DC. In 1991 he received the American Institute of Physics' Andrew Gemant Award for "pioneering the use of solid state physics in the study of ancient art and artefacts to reconstruct their cultural, historical and technological significance." His collection of antiquarian metallurgical texts was left to the Burndy Library at the Dibner Institute for the History of Science and Technology.