Аугуст Вёлер: Немец теміржол инженеры және металл шаршауын зерттеушісі
August Wöhler
Август Вёлер – неміс теміржол инженеры, металдардың шаршауын зерттеумен танымал. 1819-1914 ж. өмір сүрген, локомотивтерді сынап, теміржол құрылысына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс теміржол инженері Август Вёлер (22 маусым 1819 – 21 наурыз 1914) – неміс теміржол инженері, ең көп металлдың шаршауын жүйелі түрде зерттеуімен есте қалады.
German railway engineer
August Wöhler (22 June 1819 – 21 March 1914) was a German railway engineer, best remembered for his systematic investigations of metal fatigue.
Өмір
Ганновердің Солтау қаласында туған, жергілікті мұғалім Георг Генрих Вёлердің ұлы, ол ерте математикалық қабілеттерін көрсетті және 1835 жылдан бастап Карл Кармарштың басшылығымен Ганновердің жоғары кәсіптік колледжінде оқуға стипендия алды. 1840 жылы ол Берлиндегі Борсиг зауытына жұмысқа қабылданды, онда рельстерді жасаумен айналысты. 1843 жылы Ганноверде қысқа уақыт тұрғаннан кейін, ол Бельгияда локомотив жүргізуді үйрене бастады, содан кейін Корольдік Ганновер мемлекеттік темір жолының Ганновер-Брансвик желісінде инженер болып қайтып келді. 1847 жылға қарай Вёлер Франкфурт (Одер) қаласындағы Төменгі Силезия шеп темір жолында жылжымалы құрамның бас инспекторы болды. 1852 жылы темір жол Пруссия мемлекеттік темір жолдарына ұлттықтандырылды және Вёлердің артыққан беделі Пруссия Сауда министрлігінің темір жол доңғалақтарының сыну себептерін зерттеуге тағайындауына әкелді, бұл жұмыс Вёлерді келесі екі он жылға дейін шұғылдандырды. Оның тиімді басқарушылық және техникалық лидерлігінің танылуы нәтижесінде ол 1874 жылы жаңа құрылған Эльзас-Лотарингия Императорлық темір жолының директоры болып тағайындалды, кеңсесі Страсбургте орналасқан, ол 1889 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін бұл қызметте болды.
Born in the town of Soltau, Hanover, the son of local teacher Georg Heinrich Wöhler, he showed early mathematical ability and won a scholarship to study at the Higher Vocational College of Hannover from 1835, under the direction of Karl Karmarsch. In 1840, he was recruited to the Borsig works in Berlin where he worked on the manufacture of rail tracks. In 1843, after a brief stay in Hannover, he started to receive instruction in locomotive driving in Belgium, returning as an engineer on the Hanover Brunswick line of the Royal Hanoverian State Railways. By 1847, Wöhler was chief superintendent of rolling stock on the Lower Silesian Marcher railway in Frankfurt (Oder). The railroad was nationalised by the Prussian state railways in 1852 and Wöhler's growing reputation led to his appointment by the Prussian Ministry of Commerce to investigate the causes of fracture in railroad axles, work that was to occupy Wöhler over the next two decades. The recognition of his keen administration and technical leadership resulted in his appointment as director of the newly formed Imperial Railways in Alsace Lorraine in 1874, based at the board's headquarters in Straßburg, a post he held until his retirement in 1889.
Шаршауды зерттеу
Вёлер өз осін зерттеуін икемділік теориясын зерттеуден бастады және 1855 жылы Эмиль Клэпейронның жұмысын алдын ала болжаған торлы қабырғалардың иілуін болжау әдісіне келді. Ол сондай-ақ, жылулық кеңеюге мүмкіндік беру үшін көпірдің бір шетін роликтерге тіреу практикасын енгізді. Оның шаршау жөніндегі жұмысы материалдардың шаршау қасиеттерін сипаттау үшін SN қисықтарын, сондай-ақ Вёлер қисықтарын жүйелі түрде зерттеудің алғашқы қадамы болды. Мұндай қисықтарды компоненттің күшті нүктелеріндегі кернеуді төмендету арқылы шаршау мәселесін азайту үшін қолдануға болады. Вёлер шаршаудың беткі ақаулардан жарықтардың өсуі арқылы пайда болатынын, содан кейін бұйым қолданылған жүктемені көтере алмайтынын анық көрсетті. Сынықтың тарихын сынық бетін зерттеу арқылы түсінуге болады. Ол теміржол осін қайта-қайта жүктеуге арналған құралды жасады, себебі көптеген апаттар кенеттен шаршаудан болған сынуға байланысты болды. Оның 1867 жылы Париж көрмесінде таныстырылған жұмысы оны кең халықаралық аудиторияға жеткізді. Вёлер темір мен болаттың мемлекеттік стандартталуын, сынауын және сертификатталуын қолдады. Ол 1914 жылы Ганноверде қайтыс болды.
Wöhler started his axle investigations by research into the theory of elasticity and was led, in 1855, to a method for predicting the deflection of lattice beams that anticipated the work of Émile Clapeyron. He also introduced the practice of supporting one end of a bridge on roller bearings to allow for thermal expansion. His work on fatigue marks the first systematic investigation of S N curves, also known as Wöhler curves, to characterise the fatigue behaviour of materials. Such curves can be used to minimise the problem of fatigue by lowering the stress at critical points in a component. Wöhler showed clearly that fatigue occurs by crack growth from surface defects until the product can no longer support the applied load. The history of a fracture can be understood from a study of the fracture surface. He developed apparatus for repeated loading of railway axles, mainly because many accidents were caused by sudden fatigue fracture. The presentation of his work at the Paris Exposition in 1867 brought it to a wide international audience. Wöhler was an advocate of state standardisation, testing and certification of iron and steel. He died in Hannover in 1914.