Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дипломаты және саясаткері (1656–1733)
English diplomat and politician (1656–1733)
Томас Герберт, Пемброктың 8-ші графы және Монтгомеридің 5-ші графы, (шамамен 1656, 22 қаңтар 1733), 1683 жылға дейін «Құрметті Томас Герберт» деп аталды, Уильям III және Анна патшалықтары тұсында ағылшын және кейіннен британдық мемлекеттік қайраткер болды.
Thomas Herbert, 8th Earl of Pembroke and 5th Earl of Montgomery, (c. 165622 January 1733), styled The Honourable Thomas Herbert until 1683, was an English and later British statesman during the reigns of William III and Anne.
Өмірбаян
Герберт – Пемброктың 5-ші графы Филипп Герберт пен оның әйелі Катарина Вильярстың үшінші ұлы, сэр Уильям Вильярстың қызы, 1-ші баронет. Сэр Уильям Вильярстың жартылай бауыры – 1-ші Букингем герцогы Джордж Вильярс болатын. Ол әжесі Сьюзан де Вер арқылы Оксфордтың 17-ші графы Эдвард де Вердің шөбересі, Оксфордтықтардың санаған Уильям Шекспирінің ұрпағы еді. Ол Кенттегі Тонбридж мектебінде білім алды. Оның екі ағасы (6-шы және 7-ші графтар) еркек балалары болмағандықтан қайтыс болды, сондықтан ол 1683 жылы графтыққа мұрагер болды. Олар арқылы ол Пемброк графтарының отбасылық резиденциясын, Уилтширдегі Уилтон үйін мұраға алды.
Herbert was the third son of Philip Herbert, 5th Earl of Pembroke and his wife Catharine Villiers, daughter of Sir William Villiers, 1st Baronet who was the half brother of the 1st Duke of Buckingham, George Villiers. Through his grandmother, Susan de Vere, he was a great grandson of Edward de Vere, 17th Earl of Oxford, the Oxfordians' William Shakespeare. He was educated at Tonbridge School, Kent. Both of his brothers (the 6th Earl and the 7th Earl) having died without a male heir, he succeeded to the earldoms in 1683. Through them, he would inherit the family seat of the Earls of Pembroke, Wilton House in Wiltshire.
Қоғамдық өмір
Герберт 1679 жылғы екі жалпы сайлауда және 1681 жылғы жалпы сайлауда Вилтон округінен парламент депутаты ретінде қарсылықсыз сайланды. 1683 жылы ол пэрлік дәрежесін алғаннан кейін Халық палатасында отыру мүмкіндігінен айырылды. Уилтширдің лорд-лейтенанты ретінде Пемброк 1685 жылы Монмут көтерілісіне қарсы Уилтшир милициясына басшылық етті. Олар 17 маусымда Солсбериде жиналып, Бат қаласына жол тартты. Фром қаласы Монмут герцогын қолдаған екенін естіген Пемброк, мушкетерлерді аттарының артына орналастырып, милиция атты әскерінің отрядымен шықты. Ол келгенде, көптеген көтерілісшілерді кездестірді, олардың кейбіреулері мылтық немесе сүңгімен, ал енді біреулері орақ пен таяқпен қаруланған еді. Көп санды болғанына қарамастан, Пемброк мушкетерлерінің алдында қалаға кірді, соңынан атты әскер ілесіп келді. Оған бір оқ атылды, бірақ көтерілісшілер дереу шашырап, жетіп келе жатқан милициядан қашты, олар біршама шайқас салғаннан кейін көпірді басып алды. Содан кейін Пемброк Уилтшир милициясымен және бір бөлім Гэмпшир милициясымен Монмуттың Уилтширге ілгерілеуін тоқтатты. Уилтшир милициясы патша әскерімен бірге көтерілісшілерді қуу үшін Бриджуотерге дейін ертіп барды. Монмут Седжмур тұсындағы патша әскеріне түнгі шабуыл жасауға тырысқанда, Пемброк Вестон-Зояландтағы Вестон-Корт резиденциясынан дереу шығып, әскерін оятып, Седжмур шайқасында резервтік күштерді құрды. Кейін олар қуғын-сүргін және тазалау операцияларына қатысты. 1690 жылдан 1692 жылға дейін Лорд Пемброк ретінде Адмиралтействоның бірінші лорды болды. Содан кейін ол 1699 жылға дейін Лорд-приви-мөрлік қызметін атқарды, 1697 жылы Рисуик конгресінде Ұлыбританияның алғашқы толық өкілетті өкілі болды. Ол екі рет қысқа мерзімге Лорд-адмирал болды; сонымен қатар Кеңестің президенті және Ирландияның лорд-лейтенанты болды, ол жеті рет Лорд-әділеттердің бірі ретінде тағайындалды; ал 1689–1690 жылдары Корольдік қоғамның президенті болды. Джон Локктың "Адам ақылы туралы тәжірибе" және Томас Гринхиллдің "Мумификация өнері" атты еңбектері оған арналған.
Herbert was returned unopposed as Member of Parliament for Wilton at the two general elections of 1679 and the general election of 1681. He was no longer able to sit in the House of Commons after assuming the peerage in 1683. As Lord Lieutenant of Wiltshire, Pembroke commanded the Wiltshire Militia against the Monmouth Rebellion in 1685. They mustered at Salisbury on 17 June and marched to Bath. Hearing that Frome had declared for the Duke of Monmouth, Pembroke marched out with a squadron of Militia Horse carrying some musketeers behind their saddles. On arrival he found a large number of rebel recruits, some armed with pistols or pikes, others with scythes and clubs. Despite being heavily outnumbered, Pembroke entered the town at the head of his musketeers, followed by the horse. A shot was fired at him, but the rebels soon broke and ran before the advancing militia, who then captured the bridge after some fighting. Afterwards Pembroke with his Wiltshire Militia and some Hampshire Militia blocked Monmouth's advance into Wiltshire. The Wiltshire Militia then accompanied the Royal army to Bridgwater in pursuit of the rebels. When Monmouth attempted a night attack on the Royal army camped on Sedgemoor, Pembroke quickly rode from his quarters at Weston Court in Westonzoyland and roused his men; they formed the reserve during the Battle of Sedgemoor. Afterwards they took part in the pursuit and clearing up operations. From 1690 to 1692 as Lord Pembroke, he was First Lord of the Admiralty. He then served as Lord Privy Seal until 1699, being in 1697 the first plenipotentiary of Great Britain at the congress of Ryswick. On two occasions he was Lord High Admiral for a short period; he was also Lord President of the Council and Lord Lieutenant of Ireland, while he acted as one of the Lords Justices seven times; and he was President of the Royal Society in 1689–1690. He is the dedicatee of John Locke's An Essay Concerning Human Understanding and Thomas Greenhill's The Art of Embalming.