Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Rushmore) - 1998 жылы түсірілген американдық комедиялық фильм. Макс Фишер сияқты, Уилсон да 10-сыныпта Техас штатындағы Сент-Маркс мектебінен қуылған. Андерсон мен Уилсон "Bottle Rocket" фильмін түсіргенге дейін бірнеше жыл бұрын "Rushmore" сценарийін жазуды бастады. "Rushmore" бастапқыда New Line Cinema компаниясы үшін түсірілуі жоспарланған, бірақ бюджет бойынша келісе алмағандықтан Андерсон, Уилсон және продюсер Барри Мендел 1997 жылдың ортасында фильм құқықтарына аукцион ұйымдастырып, сол кездегі Walt Disney Studios төрағасы Джо Ротпен келісімге келді. Ол оларға 10 миллион долларлық бюджет ұсынды.
Rushmore is a 1998 American comedy film Like Max Fischer, Wilson was expelled from his preparatory school, St. Mark's School of Texas, in the tenth grade. Anderson and Wilson began writing the screenplay for Rushmore years before they made Bottle Rocket. Rushmore was originally going to be made for New Line Cinema but when they could not agree on a budget, Anderson, Wilson and producer Barry Mendel held an auction for the film rights in mid 1997 and struck a deal with Joe Roth, then chair of Walt Disney Studios. He offered them a $10million budget.
Кастинг
Андерсон мен Уилсон мистер Блум рөлін Билл Мюррейді ойда ұстап жазды, бірақ сценарийді оған жеткізе алатындарына күмәнданады. Мюррейдің агенті Андерсонның алғашқы фильмі "Шалбаша зымыран" фильмінің жанкүйері болған және актерді "Рашмор" сценарийін оқуға ынталандырған. Мюррейге сценарий қатты ұнады, сондықтан ол Андерсон бағалаған 9000 долларға жуық төлеммен жұмыс істеуге келісті. Актер Андерсон мен Уилсонның "дәлдігімен" жазылған сценарийлеріне қызығушылық танытты және фильмнің көп бөлігі "қатты қиындыққа қарсы сыпайылық пен мейірімділікті сақтау күресінен" тұратынын айтты. "Мен өмірімде де осы сезімді бастан өткердім". Андерсон әрбір сахна үшін егжей-тегжейлі сторибордтар жасады, бірақ Мюррейдің импровизациялау қабілетіне ашық болды. 1997 жылдың қазан айында, түсірілімдер басталғанға шамамен бір ай қалғанда, фильмнің кастинг директоры Шварцманның туысы, кинорежиссер София Копполаның арқасында он жеті жасар актермен бір кеште кездесті. Актер кастингке дайындық мектебінің блейзерімен және өзі жасаған "Рашмор" таңбасымен келді. Андерсон Шварцманмен кездескенде, ол Андерсонға Дастин Хоффманды еске түсірді және кейіпкерді сол бағытта дамытуға шешім қабылдады. Алексис Бледел Гровер Кливленд орта мектебінің оқушысы рөлінде түскен.
Anderson and Wilson wrote the role of Mr. Blume with Bill Murray in mind but doubted they could get the script to him. Murray's agent was a fan of Anderson's first film, Bottle Rocket, and urged the actor to read the script for Rushmore. Murray liked it so much that he agreed to work for scale, which Anderson estimated to be around $9,000. The actor was drawn to Anderson and Wilson's "precise" writing and felt that a lot of the film was about "the struggle to retain civility and kindness in the face of extraordinary pain. And I've felt a lot of that in my life". Anderson created detailed storyboards for each scene but was open to Murray's knack for improvisation. In October 1997, approximately a month before principal photography was to begin, a casting director for the film met the seventeen year old actor at a party thanks to Schwartzman's cousin, film maker Sofia Coppola. He came to his audition wearing a preparatory school blazer and a self made Rushmore patch. When Anderson met Schwartzman, he reminded Anderson much more of Dustin Hoffman and decided to go that way with the character. Alexis Bledel is an extra as a Grover Cleveland High School student.
Негізгі фотосурет
Фильмнің түсірілімі 1997 жылдың қараша айында басталды. Бірінші түсірілім күні Андерсон Мюррейге нұсқауларын сыбырлап жеткізді, актер оны қабылдамаса ұялмауы үшін. Алайда актер Андерсонге ашық құрмет көрсетіп, жабдықтарды көтеріп жүрді, ал Дисней режиссерге Макс пен мырза Блумның тікұшақтағы көрінісіне 75 000 доллар жұмсауға рұқсат бермегенде, Мюррей Андерсонға осы шығынды өтеу үшін қолма-қол ақша берді, бірақ ақырында бұл көрініс түсірілмеді. Фильмнің түсірілімі Андерсоннің өскен жері – Хьюстон, Техас штатында және оның төңірегінде өтті. Оның бітірген орта мектебі, Сент-Джон мектебі, Рашмор академиясының әдемі түрі үшін пайдаланылды. Көптеген сахналар Солтүстік жағалау орта мектебінде де түсірілді. Фильмнің кең экранды, сәл сахналық көрінісіне Роман Поланскидің «Қытай кварталы» фильмі әсер еткен. Алғашқыда Маргарет Ян кейіпкерінің ғылыми тәжірибеде ағаш саусағы жұлынып кеткен болуы керек еді. Бұл идеядан бас тартылды, бірақ кейіннен Андерсоннің «The Royal Tenenbaums» фильмінде қолданылды, онда Маргоның ағаш саусағы бар.
Filming began in November 1997 On the first day of principal photography, Anderson delivered his directions to Murray in a whisper so that he would not be embarrassed if the actor shot him down. However, the actor publicly deferred to Anderson, hauled equipment, and when Disney denied the director a $75,000 shot of Max and Mr. Blume riding in a helicopter, Murray gave Anderson a blank check to cover the cost, although ultimately, the scene was never shot. Instead, the film was shot in and around Houston, Texas where Anderson grew up. His high school alma mater, St. John's School, was used for the picturesque setting of Rushmore Academy. Many scenes were also filmed at North Shore High School. The film's widescreen, slightly theatrical look was influenced by Roman Polanski's Chinatown. Initially, the character of Margaret Yang was supposed to have a wooden finger, having been blown off in a science experiment. The idea was abandoned, but later on used in Anderson's The Royal Tenenbaums, where Margot has a wooden finger.
Кино түсіру
Рашмор Уэс Андерсонның кеңінен танымал болған ерекше бейнелеу стилін пайдаланады. Фильмде түстердің өзгеше сезімі бар, ол негізінен көк, жасыл және қызыл түстерге баса назар аудара отырып, күшейтілген шындықты құрайды. Фильмнің басындағы монтаж сахнасы француз жаңа толқынының киношілері қолданған жылдам көшулерден күшті әсер алған. Макстің го-карттағы кадры да Жак Анри Лартигтің фотосуретіне ұқсайды. Дисней басшылары фильмнің тар бюджеті мен уақыт шектеулеріне байланысты осы қысқа, жеке кадрлардың қажеті жоқ деп санап, монтаж сахнасын тоқтатуға жаздады. Сондықтан, бұл сахна ұжым қолайлы орында болғанда жылдам түсірілді.
Rushmore uses the unique style of cinematography that Wes Anderson has become well known for. The film has a singular sense of colour, focusing mainly on blues, greens, and reds in order to create a heightened reality. The montage sequence near the beginning of the film is strongly influenced by the rapid transitions used by French New Wave film makers. The shot of Max in the go kart also resembles a photograph by Jacques Henri Lartigue. Disney executives almost cancelled the montage sequence as they did not believe that these short singular shots were necessary due to the film's restrictive budget and time frame. Therefore, the sequence was shot quickly whenever the crew were at a suitable location.
Тақырыптар
Андерсон басты кейіпкер Макстың жартылай автобиографиялық нұсқасы екенін растады, оның ішінде мектеп пьесаларын жазуға бейімділігі бар, бірақ Макс ұялшақ емес. Андерсон осы ерекше стилі және бір актерлер мен түсірілім тобымен жиі бірлесіп жұмыс істегені үшін автор ретінде танымал болды. Девин Оржерон Андерсонның авторлығы оның "авторлық мәселесімен кинематографиялық және кинодан тыс қарсыласуы" бойынша қызықты екенін айтады. Андерсонның фильмдерінде, әсіресе «Рашморда», басты кейіпкер «кемшілікті, бірақ соңында өңделуге болатын» автор. Дегенмен, басты кейіпкерлер мен Андерсонның өздерінің қоғамдастықтарымен байланыстарында «ұжымдық авторлық» идеясы ұсынылады. Марк Олсен Андерсонның кейіпкерлерінің «американ арманының миниатюралық бейнелерін» қуалайтынын және «олар Уильям Карлос Уильямстың «Американың таза өнімдері ақымаққа айналады» деген атақты қағидасының екі жағын да көрсетеді» деп жазды. Дебора Томас «Рашмордың» белгілі бір деңгейде әдейі жасампаздыққа толы екенін айтады. Ол ирония мен сезім арасындағы кернеуді байқады, ал «осы эстетикалық тәсілдер арасындағы қақтығыс кейіпкерлерге қатысты қалыпты түсініктер мен күтулерді бұзады». Оның пікірінше, Андерсон «кадрларға, камера бұрыштарына, кадр масштабына, дыбысқа және актерлік шеберлікке қатысты стратегияларды қолданады, олар көрерменнің кейіпкерлерге жақындық және осы арқылы жақындық сезімін бұзуға бағытталған». Фильмде Андерсон оқиғаны көрсету үшін сахна немесе сахналық перделерді жиі пайдаланады. Рейчел Джозеф «экрандағы сахналардың» және қайғының арасында байланыс бар деп болжайды, себебі бұл «жасампаздық күйзеліс қайғы процесінің травманы қайта жасау және қайталау сияқты ерекшеліктеріне ұқсас». Ол сондай-ақ осы стильді таныстыру мен Том Гуннинг теориясы бойынша «көңіл көтеруге арналған кино» арасындағы байланысты да көрсетеді.
Anderson confirmed that the protagonist Max is a semi autobiographical version of himself, including his tendency to write school plays, except that Max is not shy. Anderson has come to be known as an auteur for this distinct style and frequent collaborations with the same actors and production members. Devin Orgeron claims that Anderson's auteurship is interesting in his consistent "cinematic and extracinematic confrontation with the very question of auteurship". In Anderson's films, and especially Rushmore, the protagonist is a "flawed but ultimately redeemable" auteur. However, in both the protagonists' and Anderson's ties to their communities, an idea of "collective auteurship" is proffered. Mark Olsen writes that Anderson observes his characters chasing "their miniaturist renditions of the American Dream" and that "they embody both sides of William Carlos Williams' famous edict that the pure products of America go crazy". Deborah J. Thomas argues that Rushmore has a certain level of deliberate artifice. She observes a tension between irony and affect, and the clash "between these aesthetic modes destabilises normative assumptions and expectations in relation to character engagement." For her Anderson uses a "series of strategies in relation to framing, camera angles, shot scales, sound and performance that are designed to unsettle the audience's experience of proximity to, and hence intimacy with, the characters". In the film, Anderson frequently employs the visual device of a stage, or stage curtains, to present the action. Rachel Joseph speculates that there is a link between these "screened stages" and the theme of mourning, for this "framed theatricality parallels the grieving process of reenacting and repeating the traumatic". She also draws a connection between this style of presentation and the "cinema of attractions" that Tom Gunning theorised.
Саундтрек
Уэс Андерсон бастапқыда фильмнің саундтрегін толығымен The Kinks тобының әндерінен құрастыруды жоспарлаған, себебі ол музыка Макстің дауысты және ашулы мінезіне сай келеді деп ойлаған және Макс алғашқыда британдық алмасу студенті ретінде көрінетін. Алайда, Андерсон түсірілім алаңында басқа британдық топтардың әндерінен жасалған жинақ тыңдағанда, саундтрек біртіндеп өзгеріп, фильмде The Kinks тобының тек бір ғана әні қалды ("Nothin' in the World Can Stop Me Worryin' 'Bout That Girl"). Андерсонның сөзіне сүйенсек, "Макс әрқашан блейзер киеді, ал британдық музыка блейзер киген жігіттердің жасаған музыкасы сияқты естіледі, бірақ бұл әлі де рок-н-ролл". Сонымен қатар, Андерсон Чарльз Шульц және Билл Мелендездің "Peanuts" телеарнасының арнайы бағдарламаларына да құрмет көрсетеді, фильмнің бір сахнасында танымал Чарли Браунның Рождестволық бағдарламасынан "Hark The Herald Angels Sing" әнін орындайды.
Wes Anderson originally intended for the film's soundtrack to be entirely made up of songs by the Kinks, feeling the music suited Max's loud and angry nature and because Max was initially envisioned to be a British exchange student. However, while Anderson listened to a compilation of other British Invasion songs on the set, the soundtrack gradually evolved until only one song by the Kinks remained in the film ("Nothin' in the World Can Stop Me Worryin' 'Bout That Girl"). According to Anderson, "Max always wears a blazer and the British Invasion sounds like music made by guys in blazers, but still rock 'n' roll". Anderson also pays homage to the Charles Schulz/Bill Melendez Peanuts television specials, playing "Hark The Herald Angels Sing" from the famous Charlie Brown Christmas in one of the film's scenes.
Шығару
"Рашмор" 1998 жылы 17 қыркүйекте Торонто Халықаралық кинофестивалінде әлемдік премьерасын өткізді, сондай-ақ 25-ші Теллурид кинофестивалінде де көрсетілді, онда студиялық фильмдердің ішінде санаулы ғана фильм көрсетіліп, сыншылар мен көрермендер тарапынан жылы қабылданып, жақсы бағаланды. Фильм 1998 жылы Нью-Йорк кинофестивалінде және Торонто Халықаралық кинофестивалінде де көрсетілді, онда сыншылардың ризашылығын тудырды. Фильм желтоқсан айында Нью-Йорк пен Лос-Анджелесте бір апта бойы көрсетілді, бұл "Оскар" сыйлығына ие болу мүмкіндігі үшін жасалды. 2011 жылдың 22 қарашасында Criterion Collection Blu-ray нұсқасы жарық көрді.
Rushmore had its world premiere at the 1998 Toronto International Film Festival on September 17, and also screened at the 25th Telluride Film Festival where it was one of the few studio films to be screened and be well received by both critics and audiences. The film was also screened at the 1998 New York Film Festival and the Toronto International Film Festival where it was a hit with critics. The film opened in New York City and Los Angeles for one week in December in order to be eligible for the Academy Awards. A Criterion Collection Blu ray was released on November 22, 2011.
Кассалық жинақ
1998 жылдың 11 желтоқсанында «Рашмор» Нью-Йорк пен Лос-Анджелестегі бірнеше кинотеатрларда бір апта көрсетілді. Бірінші демалыс күндері 31 көрсетілімнің 18-і толық сатылды. Фильмнің ішкі кассалық жиынқысы $17,105,219 құрады. Metacritic сайтында фильм 32 сыншының бағасы бойынша 100 балдық шкала бойынша 86 балға ие, бұл «көпке танымал» екенін көрсетеді. CinemaScore аудиториясы фильмге «B» бағасын берді. Daily News газетіндегі рецензиясында киносыншысы Дэйв Кехр «Рашморды» «тамаша туынды» деп мақтап, оны жылдың ең үздік фильмі деп атады. USA Today фильмге төрт жұлдыздың үшеуін берді және Билл Мюррейдің «өзінің ең жақсы рөлінде» ойнағанын жазды. Variety журналына жазған рецензиясында Тодд Маккарти фильмнің тереңдеген кең экранды композициясын жоғары бағалады және ол оқиғаға «ерекше көрнектілік» сыйлағанын атап өтті. Time журналына жазған рецензиясында Ричард Шикел «Рашморды» «күлкілі комедия» деп мақтады, бірақ фильмнің өзін-өзі көрсетуге тырысатынын айтты. Ол фильмде «көптеген қараңғы және ауыр эмоциялық мәселелер» көтерілгенін байқады және оларды «қанағаттанарлық түрде» аяқтауға тырысты. New York Times газетіндегі рецензиясында Джанет Маслин Андерсонның сезімталдыққа бой алдырмау үшін жеткілікті епті екенін, Макс «Рашмор әлемінің биігінен құлап, керемет қарсылыққа ұшырағанын» байқады. The Independent газетіндегі рецензиясында Энтони Куинн «Рашморды» «әр апта сайын шығатын мектептік фильмдерден» ерекшелей келіп, оны «жасөспірімдердің трагикомедиясы, невротикалық романдық үшбұрыш» және «жоғалу мен жалғыздық туралы зерттеу» деп сипаттады. Ол Шварцманды эмоционалды жағынан әлі жетілмеген кейіпкерді ойнағаны үшін мақтады және Мюррейдің «эмоционалдық өзгеріске» ұшыраған рөлін орындағанын атап өтті. Washington Post газетіндегі рецензиясында Рита Кемпли Шварцманның «Сидни Блюменталға айналуы мүмкін болғанына қарамастан, Максқа деген сымбаты мен сүйіспеншілік тудырғаны үшін» ойнаған рөлін жоғары бағалады. Entertainment Weekly журналы «Рашморға» «A» бағасын берді және Андерсонның 1960-шы жылдардағы британдық музыкалық хиттерді «Макстың жасөспірімдік дағдарысын одан әрі көрсету үшін» қолданғанын мәлімдеді. Chicago Reader журналына жазған рецензиясында Джонатан Розенбаум Андерсон мен Уилсонның «Салинджердің көптеген туындыларындағы» сыныптық кешірімсіздікке бой алдырмағанын, бірақ олардың кейіпкерлеріне «қорғанышпен қарағанын» және бұл фильмнің ең үлкен күші де, әлсіздігі де екенін жазды. Time Out New York журналында Эндрю Джонстон оны жылдың ең жақсы фильмдерінің бірі деп атады және ол өзіне Гарольд пен Модты еске салады деп ойлады, сонымен қатар «Макстың күрделілігі мен фильмнің сахналық шешімдерінің батылдығы оны өзінің жеке лигасына қояды» деп қосты. Фильм сыншысы Дэвид Ансен «Рашморды» 1998 жылдың 10-шы үздік фильмі деп атады. Кейбір сыншылар фильмді оң бағаламады. Los Angeles Times газетінде Кеннет Туран Макстың ашық «көңілсіз» мінезін «көруге шыдамайтын» деңгейде сынға алды, бұл фильмпен сәйкестендіру кезінде көрермендерді ыңғайсыздыққа түсіруі мүмкін. Фильм сыншысы Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыздың екі жарым жұлдызын берді, фильмнің соңғы бөлігіндегі тонның өзгеруіне байланысты «сахналық жағдай мен кейіпкерлерді дамыту» мәселесін атап өтті, «фильмнен ауа кетіп қалды» деді. Ол фильмнің комедия ретінде құрылымдалуы мен «қараңғы тақырыптардың астыңғы тондары» арасында қалғанын айтты және фильм «сюжет оларды сол көлеңкеге жетелегенін» қалағанын мәлімдеді. Фильм сыншысы Полин Кейлдің өмір бойы күйіп-жанған жанкүйері Андерсон зейнеткер жазушы үшін «Рашмор» фильмінің жеке көрсетілімін ұйымдастырды. Кейін ол: «Мен шынымен бұл фильмді қалай түсіну керектігін білмеймін», - деді. Бұл Андерсон үшін қиын жағдай болды, бірақ Каелге фильм ұнады және басқаларға да көруге кеңес берді. Мюррей сондай-ақ «Алтын глобус» сыйлығының «Ең үздік қосалқы актер» номинациясына ұсынылды. Ұлттық киносыншылар қоғамы да Мюррейді жылдың үздік екінші пландағы актері деп атады, сондай-ақ Нью-Йорк киносыншылары да осылай атады. «Рашмор» Bravo телеарнасының «100 ең күлкілі фильмдер» тізіміне енді. Фильм Entertainment Weekly журналының «The Cult 25: The Essential Left Field Movie Hits Since '83» тізімінде және олардың «Top 25 Modern Romance» тізімінде де орын алды. Spin журналы фильмді «жылдың ең жақсы комедиясы» деп атады. Ол екі сауалнамада онжылдықтың ең үздік тоғызыншы фильмі деп танылды, бірі The A.V. Club үшін, екіншісі Paste үшін. Time Out оны 1990 жылдардың 50 үздік фильміне қосты, оны Андерсонның «ең жақсы ойланған фильмі» деп атады. ShortList бұл фильмді «Әлемдегі ең жақсы 30 фильмнің» тізіміне қосты. The Guardian газетінің шолушысы Райан Гилбей оны жасалған ең жақсы комедиялық фильмнің сегізіншісі деп тізімдеді. 2015 жылдың қараша айында фильм Writers Guild of America ұйымының «101 ең күлкілі сценарийлер» тізімінде 39-шы орынды иеленді. Мюррейдің мансабы фильмнен кейін жаңа деңгейге көтерілді және ол өзін тәуелсіз кинодағы актер ретінде таныстырды. 2016 жылы фильмтің «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танылып, АҚШ Ұлттық фильмдер тізіміне енгізілді.
Rushmore opened for a week at single theaters in New York City and Los Angeles on December 11, 1998. In one weekend, it earned a combined , selling out 18 of 31 showings. Its domestic total gross was $17,105,219, On Metacritic, the film has a weighted average score of 86 out of 100 based on 32 critics, indicating "universal acclaim". Audiences surveyed by CinemaScore gave the film an average grade of "B" on an A+ to F scale. In his review for the Daily News, film critic Dave Kehr praised Rushmore as "a magnificent work" and picked it as the best movie of the year. USA Today gave the film three out of four stars and wrote that Bill Murray was "at his off kilter best". Todd McCarthy, in his review for Variety, admired the film's deep focus widescreen compositions, and felt that it gave the story "exceptional vividness". In his review for Time, Richard Schickel praised Rushmore as a "delightfully droll comedy", but felt it indulges in itself a little too much. He observed the film brought up "many dark and weighty emotional objects", and tried to conclude them in a "satisfying way". In her review for the New York Times, Janet Maslin wrote that Anderson is smart enough to avoid turning sentimental, observing how Max "starts off on top of the Rushmore world and experiences a wonderfully welcome comeuppance". In his review for The Independent, Anthony Quinn thought Rushmore was different than all the many "high school flicks every week", describing it as a "adolescent tragi comedy, neurotic romantic triangle" and a "study in loss and loneliness". He praised Schwartzman for playing a character who has not emotionally matured yet, and thought Murray gave an "emotional turnaround" performance. In her review for the Washington Post, Rita Kempley praised Schwartzman's performance for winning "sympathy and a great deal of affection for Max, never mind that he could grow into Sidney Blumenthal". Entertainment Weekly gave Rushmore an "A" rating and opined that Anderson used the 1960s British Invasion hits to "further define Max's adolescent dislocation". Jonathan Rosenbaum, in his review for the Chicago Reader, wrote that Anderson and Wilson do not "share the class snobbery" in much of Salinger's work, but still thought that they "harbor a protective gallantry toward their characters" which is, at the same time, the film's greatest strength and weakness. In Time Out New York, Andrew Johnston called it one of the year's finest films and thought it reminds him of Harold and Maude but also added that the "complexity of Max and the audacity of the film's set pieces place it in a league of its own." Film critic David Ansen ranked Rushmore the 10th best film of 1998. Some critics did not review the film as positively. In his review for the Los Angeles Times, Kenneth Turan criticized Max's overtly "snooty" personality as "too off putting to tolerate", which could potentially discourage audiences when identifying with the film. Film critic Roger Ebert gave the film two and a half stars out of four citing an issue with the film's shift in tone in the final act, stating "the air goes out of the movie" in regards to "stage setting and character development". He further wrote that the film is torn between being structured like a comedy and having "undertones of darker themes", remarking that he wished the film had "allowed the plot to lead them into those shadows". A lifelong fan of film critic Pauline Kael, Anderson arranged a private screening of Rushmore for the retired writer. Afterwards, she told him, "I genuinely don't know what to make of this movie". It was a nerve wracking experience for Anderson but Kael did like the film and told others to see it. Murray was also nominated in the Best Supporting Actor category for the Golden Globes. The National Society of Film Critics also named Murray as Best Supporting Actor of the year as did the New York Film Critics. Rushmore is on Bravo's "100 Funniest Movies". The film was also ranked on Entertainment Weekly magazine's "The Cult 25: The Essential Left Field Movie Hits Since '83" list and ranked it on their Top 25 Modern Romances list. Spin hailed the film as "the best comedy of the year". and it was ranked the decade's ninth best film in two polls – one for The A. V. Club and the other for Paste. Time Out included it among the 50 best movies of the 1990s, calling it Anderson's "most perfectly imagined film". ShortList included the film on their list of "The 30 Coolest Films Ever". Ryan Gilbey of The Guardian listed it as the eighth best comedy film ever made. In November 2015, the film was ranked the 39th funniest screenplay by the Writers Guild of America in its list of 101 Funniest Screenplays. Murray's career experienced a renaissance after the film, and he established himself as an actor in independent film. In 2016, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being deemed "culturally, historically, or aesthetically significant".