Фрэнк Герберт Мьюир: Комедия жазушысының өмірі мен шығармашылығы
Frank Muir
Фрэнк Герберт Мьюир (1920-1998) – ағылшын комедия жазушысы, радио және тележұлдызы. Денис Норденмен бірге «Take It from Here», «My Word!», «My Music» сияқты халыққа кең танылған бағдарламалардың авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фрэнк Герберт Мьюр (5 ақпан 1920 – 2 қаңтар 1998) – ағылшын комедия жазушысы, радио және телеарна тұлғасы, әңгімеші. Оның Денис Норденмен бірлескен жазу және өнер көрсету серіктестігі олардың мансабының көп бөлігінде жалғасты. Олар 10 жылдан астам BBC радиосының "Take It from Here" бағдарламасын жазды, содан кейін тағы 35 жыл бойы BBC радиосындағы "My Word!" және "My Music" викториналарында өнер көрсетті. Мьюр 1960-шы жылдары BBC-де жеңіл ойын-сауық бөлімінің басшысының орынбасары болды, кейіннен London Weekend Television телеканалының ойын-сауық бөлімінің алғашқы басшысы болды. Оның көптеген жазушылық жұмыстарының ішінде "Оксфордтың күлкілі проза кітабының" редакторы және кейіннен анимациялық телесериалға айналған "Не деген шатақ!" кітаптары бар.
English comedy writer (1920–1998)
Frank Herbert Muir (5 February 1920 – 2 January 1998) was an English comedy writer, radio and television personality, and raconteur. His writing and performing partnership with Denis Norden endured for most of their careers. Together they wrote BBC Radio's Take It from Here for over 10 years, and then appeared on BBC radio quizzes My Word! and My Music for another 35. Muir became Assistant Head of Light Entertainment at the BBC in the 1960s, and was then London Weekend Television's founding Head of Entertainment. His many writing credits include editorship of The Oxford Book of Humorous Prose, as well as the What a Mess books that were later turned into an animated TV series.
Туу және ерте өмір
Мьюр – Жаңа Зеландиядан шыққан бу тіркемесі инженері Чарльз Джеймс Мьюрдің (1888–1934) және оның әйелі Маргареттің, кеме жасаушы Гарри Хардингтің қызының екінші ұлы. Гарри Хардинг теңізде жас кезінде қайтыс болды; оның жесірі Элизабет Джейн (туған аты Коуи) кейіннен бұрынғы шамшырақ инспекторы және Рамсгейттегі «Дерби Армс» қонақ үйі мен пабтың лицензия иесі Франк Герберт Уэбберге үйленді. Веббер қайтыс болғаннан кейін, оның жесірі 22 жыл бойы пабты басқарды. Мьюр осы пабта дүниеге келді және балалық шағының бір бөлігін Лондонның Лейтон қаласында өткізді. Чарльз Мьюр үйленгеннен кейін теңізшіліктен қол үзді және Рамсгейт теміржолын кеңейту, әскери кемелерге жүкті тиеу сияқты қара жұмыстармен айналысты; соңында ол Лейтондағы фирмада жұмыс істеп, олардың машиналарын қадағалады және Франк Мьюр мектеп оқушысы болғанда пневмониядан қайтыс болды. Маргарет Мьюр «Дерби Армсқа» қарсы жағында шағын тәтті дүкен ашты. Оның әпкесі – Роза Мьюр (1970 жылы қайтыс болды), MBE; олар екеуі бала кезінде жетім қалды, ал ол теңізге кеткенде, ол Жаңа Зеландияда қалып, Крайстчерч ауруханасында төменгі лауазымды жұмыс істеді, 1916 жылдан 1936 жылға дейін медбикелердің бас медбикесі болып қызмет етті, содан кейін аурухананың басшысы болды. Кейінірек, оның әдемі сөйлеуі адамдарды мемлекеттік мектепте білім алған деп ойлағанда, Мьюр: «Мен E10-да білім алдым, Итон емес» деп мойын бұратын. Ол Лейтон округінің ұлдарға арналған жоғары мектебінде оқыды, бірақ бұрын Кент графтығының Рамсгейт қаласындағы Чатем Хаус гимназиясында оқыған, оның атақты түлектерінің қатарында бұрынғы консервативті премьер-министр Эдвард Хит бар. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, отбасын асырау үшін табыс табу қажеттілігіне байланысты он төрт жарым жасында мектепті тастап кетті. Мьюр RAF-қа қабылдануға сұхбат бергенде, өзінің «6 фут 6 дюймдық» болғанын айтты, бірақ кейіннен «6 фут 4 дюймға орнықты» деді.
Muir was the second son of steam tug engineer Charles James Muir (1888–1934), originally from New Zealand, and his wife Margaret, daughter of ship's carpenter Harry Harding. Harry Harding had died young at sea; his widow, Elizabeth Jane (née Cowie) subsequently married Frank Herbert Webber, a former lighthouse inspector and licensee of the Derby Arms Hotel and pub at Ramsgate, Kent. The pub was operated by his widow for 22 years after Webber's death. Muir was born in the pub, and spent part of his childhood in Leyton, London. Charles Muir left his seafaring occupation after marrying, and took up unskilled work such as extending Ramsgate's railway and loading stores onto naval vessels; he finally took a job with a firm at Leyton, supervising their machinery, and died of pneumonia when Frank Muir was a schoolboy. Margaret Muir ran a small sweet shop across the road from the Derby Arms. His aunt was Rose Muir (d. 1970), MBE; she and her brother were orphaned at a young age, and when he went to sea she had remained in New Zealand and taken a low status position at Christchurch Hospital, serving as Matron from 1916 to 1936, and ending up as its Superintendent. In later years, whenever his dignified speech patterns caused listeners to assume that he had received a public school education, Muir would demur: "I was educated in E10, not Eton". He attended Leyton County High School for Boys, though prior to this he was a pupil at Chatham House Grammar School, in Ramsgate, Kent, whose notable alumni include former Conservative Prime Minister Edward Heath. He left school prematurely aged fourteen and a half at his father's death, due to the necessity of earning an income to support the family. Muir claimed that, when interviewed to join the RAF, he was "a weedy 6 feet 6 inches" but that he later "stabilised at a bent 6 feet 4 inches".
Ерте мансап
Мьюр Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Корольдік әуе күштеріне қосылды және бірнеше жыл фототехникалық мектепте парашютпен секірудің баяу қозғалыстағы түсірілімдерін жасады. Бұл жұмыс парашюттердің істен шығу жиілігін азайтуға бағытталған жобаға қатысты (кейде "Римдік шам" деп атайды). Оның еңбегі өндірушілерге жабдық пен оқытуды жетілдіру үшін қажетті мәліметтерді ұсынды, нәтижесінде ақаулар саны, сондай-ақ қаза және жарақат алу көрсеткіштері айтарлықтай төмендеді. Оған RAF Ringway-дегі оқу орталығында арнайы операциялар тобының (SOE) агенттерінің жеке куәліктеріне суреттерін түсіру жұмысы да тапсырылды. Фототехник ретінде Мьюр сол кезде британдық оккупациядағы Данияның иелігінде болған Исландияға жіберілді. Ол онда әскери радиостансада жұмыс істеді. Сонымен қатар, Исландиядағы қызмет кезінде, "Кенттік жігіт" атты естеліктерінде баяндағандай, Мьюр бір ұрықты хирургиялық жолмен алуды қажет ететін денсаулық мәселесіне тап болды.
Muir joined the Royal Air Force at the outbreak of the Second World War and spent several years in the photographic technical school taking slow motion film of parachute jumps on a project intended to decrease the frequency of parachutes failing (sometimes called a 'Roman Candle'). His work provided the manufacturers with the information they needed to improve both the equipment and the training, which was very effective in reducing the number of failures as well as the fatality and injury rate. He was also assigned to take pictures of the agents of the Special Operations Executive (SOE) for identity documents at the training centre at RAF Ringway. Muir, as a photographic technician, was posted to Iceland, which was then a Danish possession under British occupation, and while there, he did some work for the forces radio station. Also while stationed in Iceland – as he described in his memoirs A Kentish Lad – Muir suffered a medical condition which required the surgical removal of one testicle.
Радиоға жазу
Азаматтық өмірге оралғаннан кейін ол Джимми Эдвардс үшін сценарийлер жаза бастады. Эдвардс Дик Бентлимен BBC радиосында жұптасқанда, Мьюр Бентлидің авторы Денис Норденмен серіктестік құрды, бұл серіктестік оның мансабының көп бөлігін қамтыды. Бентли мен Эдвардс үшін жасалған «Take It From Here» бағдарламасын Мьюр мен Норден 1948 жылдан 1959 жылға дейін жазды; 1960 жылғы соңғы серияда басқа авторлар жұмыс істеді. «TIFH» деп белгілі болған бұл бағдарлама үшін олар «The Glums» деп аталатын қасақана жаман отбасының кейіптерін жасады, ол бағдарламаның ең танымал бөлігі болды. «TIFH» үшін Мьюр мен Норден «Даңқ, даңқ, олардың бәрі маған қарсы» деген фразаны жазды, кейін Кеннет Уильямс оны «Carry on Cleo» фильмінде қолданды. Өзінің «Кенттік жігіт» атты автобиографиясында Мьюр және Норден осы фраза үшін ешқашан автор ретінде көрсетілмегеніне көңіл көшті. Мьюр мен Норден Эдвардс BBC телеарнасында «Whack O» мектеп комедиялық сериясымен және одан кейінгі 1960 жылғы «Bottoms Up!» фильмімен, сондай-ақ «Faces of Jim» антологиялық сериясымен жұмыс істей бастағанда оған сценарий жазуды жалғастырды. 1962 жылы Норденмен бірге ол Генри Сесилдің «Құқықтағы бауырлар» атты комедиялық романының теледидарға бейімделуіне жауапты болды, онда жас Ричард Брайерс түсті және одан «Мистер Әділет Дыңқаннон» спин-оффы пайда болды. Бұл екеуі «Менің сөзім!» атты жаңа әзіл-қалжыңдық әдеби радио викторинасына шақырылды. Финалдық раундта Мьюр мен Норденнің әрқайсысы белгілі фразаның шығу тегін «түсіндіру» үшін әңгіме айтты. Мысалы, Генри Вудтың әйелі жазған «Шығыс Линн» пьесасынан алынған «Өлді! Мені ешқашан ана деп атаған емессің!» деген цитата келтірілді, ол қоғамдық телефоннан шыққан жас жігіттің сөзіне айналды, ол телефонның істен шыққанын білді. «Менің сөзім!» бағдарламасының алғашқы эфирлерінде фразаларды викторина жүргізушісі ұсынды, бірақ кейінгі серияларда Мьюр мен Норден әр бағдарлама алдында өздері таңдап, олардың әңгімелері ұзақ және күрделірек болды. Бұл викторинаның танымал бөлігіне айналды, ал Мьюр мен Норден кейін «Менің сөзім!» әңгімелерінен құралған бес томдық кітапты жариялады. Фрэнк Мьюр, Норден сияқты, «Менің сөзім!» викторинасының спин-оффы «Менің музыкамым» қатысушысы болды. Телевизиондық тұлға ретінде Мьюрдің ресми емес белгісі – қызғылт түсті әдемі түйілген галстук-бабочка болды.
Upon his return to civilian life, he began to write scripts for Jimmy Edwards. When Edwards teamed up with Dick Bentley on BBC Radio, Muir formed a partnership with Denis Norden, Bentley's writer, which was to last for most of his career. The vehicle created for Bentley and Edwards, Take It From Here, was written by Muir and Norden from 1948 until 1959; the last series in 1960 used other writers. For TIFH, as it became known, they created "The Glums", a deliberately awful family, which was the show's most popular segment. For TIFH, Muir and Norden wrote the phrase, "Infamy, infamy, they've all got it in for me", later used by Kenneth Williams in Carry on Cleo. In his autobiography A Kentish Lad Muir expressed disappointment that he and Norden were never credited for it. Muir and Norden continued to write for Edwards when he began to work for BBC television with the school comedy series Whack O and the subsequent 1960 film Bottoms Up!, and in the anthology series Faces of Jim. With Norden, in 1962, he was responsible for the television adaptation of Henry Cecil's comic novel Brothers in Law, which starred a young Richard Briers, and its spin off Mr Justice Duncannon. The pair were invited to appear on a new humorous literary radio quiz, My Word!. In the final round Muir and Norden each told a story to "explain" the origin of a well known phrase. An early example took the quotation "Dead! And never called me mother!" from a stage adaptation of East Lynne by Mrs Henry Wood, which became the exclamation of a youth coming out of a public telephone box which he had discovered to be out of order. In early broadcasts of My Word! the phrases were provided by the quizmaster, but in later series Muir and Norden chose their own in advance of each programme and their stories became longer and more convoluted. This became a popular segment of the quiz, and Muir and Norden later compiled five volumes of books containing some of the My Word! stories. Frank Muir was also, like Norden, a contestant on the My Word! spinoff, My Music. As a television personality, Muir's unofficial trademark was a crisply knotted pink bow tie.
Кейінгі мансап
1954 жылы Мьюр Сарейдегі Торп ауылында көп жылдар бойы тұрған жерінде Thorpe Players атты әуесқой театр ұйымын құрды. Ол көптеген бағдарламалардың авторы және жүргізушісі болды, соның ішінде 1960 жылдардағы сатиралық "Бұл апта болды" және "Фрост баяндамасы" бағдарламалары. Ол ұзақ жылдар бойы BBC2 арнасының "Call My Bluff" ойынында команда капитаны ретінде тележүргізушілерге жақсы таныс болды. Мьюр күтпеген үй шаруашылығында танымал болды, ол жарнамаларға дауыс берген кезде, оның ішінде Cadbury Dairy Milk Fruit & Nut шоколады ("Әркім жеміс-жаңғаққа құмар", Чайковскийдің "Жұмбақшатыр" шығармасынан Danse des mirlitons әнімен бірге). Мьюр қатысқан кезеңдегі басқа да танымал жарнамалық кампанияларға Batchelors' Savoury Rice ("Әрбір дән оларды есінен шығарады!"), "жақындап келе жатқан қауіп" фразасын қолданған кофе жарнамасы және Unigate сүті Humphreys кірді. 1960 жылдары Мьюр BBC-де жеңіл ойын-сауық бөлімінің орынбасары болды, ал 1969 жылы Лондон Weekend Television телеарнасына ойын-сауық бөлімінің жетекшісі болып келді. 1976 жылы Мьюр "Фрэнк Мьюр кітабы: әлеуметтік тарихқа деген құрметсіз серік" атты кітап жазды, ол "Музыка", "Білім", "Әдебиет", "Театр", "Өнер" және "Тамақ және сусын" тақырыптары бойынша әңгімелер мен цитаталар жинағынан тұрады. (Америка Құрама Штаттарында бұл кітап "Дерлік барлық нәрсенің құрметсіз әлеуметтік тарихы" деп аталады.) "Фрэнк Мьюр кітабына" ұқсас формат оның BBC радиолық "Frank Muir Goes Into" сериясында қолданылды, онда Альфред Маркс Мьюрдің ауызша байланыстырған цитаталарын оқыды. Ол осы сериялар негізінде кітаптар жариялады. Оның "Оксфордтың күлкілі проза кітабы", сонымен қатар ұқсас форматты және ғылыми талаптарды ұсынады, 1990 жылы жарық көрді. Мьюр 1980 жылғы туған күніне орай Британ империясы орденінің командирі (CBE) болып тағайындалды. 1992 жылы Channel 4 арнасы үшін ол жеке жылдарға арналған телебағдарламалар кешін ұйымдастырды – "TV Heaven". 1997 жылы Мьюр "Кенттік жігіт" атты өмірбаяндық кітабын жариялады.
In 1954 Muir founded an amateur dramatic society, Thorpe Players, in the village of Thorpe, Surrey where he lived for many years. He was a writer and presenter on many shows, including the 1960s satire programmes That Was the Week That Was and The Frost Report. He was well known to television audiences as a team captain on the long running BBC2 series Call My Bluff. Muir found unexpected household fame when he undertook voice overs for advertisements, including Cadbury Dairy Milk Fruit & Nut chocolate ("Everyone's a Fruit and Nut case", to the tune of the Danse des mirlitons from Tchaikovsky's The Nutcracker). Other popular advertising campaigns of the period in which Muir appeared included Batchelors' Savoury Rice ("Every grain will drive them insane! "), a coffee advert in which he used the phrase "impending doom", and Unigate milk Humphreys. In the 1960s Muir was Assistant Head of Light Entertainment at the BBC and in 1969 joined London Weekend Television as Head of Entertainment. In 1976 Muir wrote The Frank Muir Book: An irreverent companion to social history, which is a collection of anecdotes and quotations collected under various subjects including "Music", "Education", "Literature", "Theatre", "Art" and "Food and Drink". (In the United States, this book is titled "An Irreverent Social History of Almost Everything.") A similar format to The Frank Muir Book was used in his BBC radio series Frank Muir Goes Into , in which Alfred Marks read the quotations, linked verbally by Muir. He published books based on these series. His The Oxford Book of Humorous Prose, which again uses a similar format with more scholarly aspirations, was published in 1990. Muir was appointed Commander of the Order of the British Empire CBE in the 1980 Birthday Honours. In 1992, for Channel 4, he was the host of TV Heaven, a season of evenings dedicated to television programmes from individual years. In 1997, Muir published an autobiography, A Kentish Lad.
Жеке өмір және өлім
1949 жылы Мьюр Полли МакИрвинге үйленді (2004 жылы қайтыс болды). Олардың екі баласы болды: Джейми (1952 жылы туған), телеарна продюсері, және Салли (1954 жылы туған), табысты суретші, сонымен қатар Мьюр мен Осборн тоқыма дизайны компаниясын бірлесіп құрды және журналист әрі жазушы Джеффри Уиткрофтқа үйленді. Мьюр 1998 жылдың 2 қаңтарында 77 жасында Суррейдегі Торп қаласында қайтыс болды. 1998 жылдың қараша айында, оның өлімінен кейін он ай өткен соң, ол Денис Норденмен бірге Ұлыбритания Жазушылар Гильдиясының «Жыл жазушысы» сыйлығын бөлісіп алды. Мьюрдің әйелі Поли 2004 жылдың 27 қазанында Суррейде 79 жасында қайтыс болды.
In 1949 Muir married Polly McIrvine (d. 2004). They had two children: Jamie (born 1952), a TV producer, and Sally (born 1954), a successful painter who also co founded the Muir and Osborne knitwear design company, and is married to the journalist and author Geoffrey Wheatcroft. Muir died in Thorpe, Surrey, on 2 January 1998 aged 77. In November 1998, ten months after his death, he and Denis Norden were joint recipients of the Writers' Guild of Great Britain Writer of the Year Award. Muir's widow, Polly, died in Surrey on 27 October 2004, aged 79.