Космосқа ұзақ мерзімді эксперименттік платформа LDEF және оның нәтижелері
Long Duration Exposure Facility
NASA-ның 1984 ж. ұшырылған LDEF спутнигінің ғарыштық материалдарға әсерін зерттеуі, эксперименттер жүйесі, микропроцессорлар мен магниттік таспалар қолданылуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
НАСА материалдар ғылымы спутнигі
NASA materials science satellite
Ұшыру және іске қосу
1984 жылы 7 сәуірде STS 41 C экипажы LDEF-ті 257 теңіз миля биіктіктегі дерлік шеңберлі орбитаға орналастырды. Бұл Эксперименттерді іске қосу жүйесін (EIS) іске қосты, мысалы, Ғарыштық ортаның әсері (M0006). Телеметрия болған жоқ, бірақ кейбір белсенді эксперименттер литий-күкірт диоксиді батареясымен қуатталған магниттік таспаға деректерді жазды, неміс күн батареяларын зерттеу (S1002), ал бір эксперимент (S0069) EPDS жүйесіне кірмейтін 4 жолды магниттік таспа модулін пайдаланды. Кем дегенде бір борттағы эксперимент, Термиялық бақылау беттері эксперименті (TCSE), RCA 1802 микропроцессорын қолданды.
The STS 41 C crew of deployed LDEF on April 7, 1984, into a nearly circular orbit at an altitude of 257 nautical miles. This activated the Experiment Initiate System (EIS) e. g., Space Environment Effects (M0006). There was no telemetry, but some active experiments recorded data on a magnetic tape recorder that was powered by a lithium sulfur dioxide battery, the German Solar cell study (S1002), One experiment (S0069) used a 4 track magnetic tape module not as part of an EPDS. At least one of the on board experiments, the Thermal Control Surfaces Experiment (TCSE), used the RCA 1802 microprocessor.
EXOSTACK
EXOSTACK неміс эксперименті кезінде Bacillus subtilis спораларының 30% -ы тұз кристалдарына енгізілген кезде 6 жылға жуық ғарыш кеңістігінде тірі қалды, ал глюкозаның болуында – 80% тірі қалды, ол жасуша макромолекулаларының құрылымын тұрақтандырады, әсіресе вакуумдық кебу кезінде. Күннің ультракүлгін сәулесінен қорғалған жағдайда, B. subtilis споралары 6 жылға дейін ғарышта тірі қалуға қабілетті, әсіресе олар сазға немесе метеорит ұнтағына (жасанды метеориттерге) енгізілген болса. Осы деректер метеориттер арқылы микроорганизмдердің планетаралық таралу мүмкіндігін, яғни литопанспермия гипотезасын қолдайды. Ғарыштағы тұқымдар бақылау тұқымдарына қарағанда ертерек өніп, жылдам өсті. Ғарыштағы тұқымдар жердегі тұқымдарға қарағанда көбірек кеуекті болды.
In the German experiment EXOSTACK, 30% of Bacillus subtilis spores survived the nearly 6 years exposure to outer space when embedded in salt crystals, whereas 80% survived in the presence of glucose, which stabilize the structure of the cellular macromolecules, especially during vacuum induced dehydration. If shielded against solar UV, spores of B. subtilis were capable of surviving in space for up to 6 years, especially if embedded in clay or meteorite powder (artificial meteorites). The data may support the likelihood of interplanetary transfer of microorganisms within meteorites, the so called lithopanspermia hypothesis. Space seeds germinated sooner and grew faster than the control seeds. Space seeds were more porous than terrestrial seeds.
Қайта алу
LDEF-тің іске қосылуы кезінде, оны қайтару 1985 жылдың 19 наурызына, орналастырылғаннан кейін он бір ай өткен соң жоспарланған еді. Кестелер ығысып, қайтару миссиясы алдымен 1986 жылға, содан кейін «Челленджер» апатына байланысты белгісіз мерзімге шегерілді. 5,7 жылдан кейін оның орбитасы шамамен 175 теңіздік мильге дейін төмендеді және бір айдан астам уақыттан кейін қайта кіргенде өртенуі мүмкін еді. Ақыры, ол 1990 жылдың 12 қаңтарында STS-32 миссиясымен табылды. «Колумбия» LDEF-ке қозғалтқыштан шыққан газдардың салдарынан LDEF-тің ластануын азайту мақсатымен жақындады. LDEF әлі де RMS манипуляторына бекітілген кезде, әрбір жеке тәжірибелік лоток, сондай-ақ үлкен аумақтар суретке түсірілді, бұл 4,5 сағатқа созылған жан-жақты зерттеу болды. «Колумбия» 1990 жылдың 20 қаңтарында Эдвардс әуе базасына қонды. LDEF әлі де оның жүк бөлімінде болғанда, «Колумбия» 26 қаңтарда Шатл тасымалдау ұшағымен Кеннеди ғарыш орталығына қайтарылды. Кемедегі ұшу кезінде жүк бөлімінің ластануын болдырмау үшін арнайы шаралар қабылданды. 30-31 қаңтар аралығында LDEF «Колумбия» жүк бөлімінен KSC орбиталық өңдеу құрылысынан алынып, арнайы жүк контейнеріне орналастырылып, Операциялар және тексеру ғимаратына жеткізілді. 1990 жылдың 1 ақпанында LDEF LDEF құрастыру және тасымалдау жүйесімен ғарыш кемесін құрастыру және капсулалау құрылысы – 2-ге жеткізілді, онда LDEF жобалық тобы деинтеграциялық жұмыстарды жүргізді.
At LDEF's launch, retrieval was scheduled for March 19, 1985, eleven months after deployment. Schedules slipped, postponing the retrieval mission first to 1986, then indefinitely due to the Challenger disaster. After 5.7 years its orbit had decayed to about 175 nautical miles and it was likely to burn up on reentry in a little over a month. It was finally recovered by on mission STS 32 on January 12, 1990. Columbia approached LDEF in such a way as to minimize possible contamination to LDEF from thruster exhaust. While LDEF was still attached to the RMS arm, an extensive 4.5 hour survey photographed each individual experiment tray, as well as larger areas. Columbia landed at Edwards Air Force Base on January 20, 1990. With LDEF still in its bay, Columbia was ferried back on the Shuttle Carrier Aircraft to the Kennedy Space Center on January 26. Special efforts were taken to ensure protection against contamination of the payload bay during the ferry flight. Between January 30 and 31, LDEF was removed from Columbia's payload bay in KSC's Orbiter Processing Facility, placed in a special payload canister, and transported to the Operations and Checkout Building. On February 1, 1990, LDEF was transported in the LDEF Assembly and Transportation System to the Spacecraft Assembly and Encapsulation Facility – 2, where the LDEF project team led deintegration activities.