Кіріспе

Денеге әсер ететін барлық күштердің векторлық қосындысы. Механикада, таза күш – дененің үстіне әсер ететін барлық күштердің жиынтығы. Мысалы, егер екі күш бір дененің қарама-қарсы бағыттарына әсер етсе және біреуі екіншісінен үлкен болса, онда күштерді үлкен күш пен кіші күштің айырмасына тең болатын бір күшпен алмастыруға болады. Осы күш – таза күш. Күштер дененің үстіне әсер еткенде, оның үдеуін өзгертеді. Таза күш – Ньютонның екінші заңымен сипатталатын дененің үдеуіне барлық күштердің бірлескен әсері. Таза күшті дененің нақты бір нүктесіне қолданғанда, оған сәйкес келетін бұрылу моментін есептеуге болады. Таза күш пен бұрылу моментінің қосындысы – нәтижелі күш деп аталады, ол дененің айналуына себеп болады, бұл күштер жеке-жеке әсер еткенде болатын жағдайға ұқсас. Денеге әсер ететін барлық күштер ешқандай бұрылу моментін тудырмауы мүмкін. Бұл таза күш әсер сызығы бойымен қолданылғанда болады. Кейбір мәтіндерде нәтижелі күш және таза күш терминдері бір-бірін білдіретіндей қолданылады. Бұл әрқашан дұрыс емес, әсіресе айналатын денелердің қозғалысы сияқты күрделі тақырыптарда немесе барлық нәрсе толығымен теңдестірілген, статикалық тепе-теңдік деп аталатын жағдайларда. Мұндай жағдайларда "таза күш" пен "нәтижелі күш" әртүрлі мағынаға ие болуы мүмкін екенін түсіну маңызды.

Тарату күші туралы түсінік

Физикада күш векторлық шама болып саналады. Бұл оның мөлшері (немесе абсолюттік шамасы) ғана емес, сонымен қатар оның әрекет ететін бағыты бар екенін білдіреді. Күшті әдетте қалың шрифтпен жазылған F символымен белгілейміз, немесе кейде оның векторлық екенін көрсету үшін символдың үстіне жебе қоямыз, мысалы: Күшті визуализациялау қажет болғанда, біз сызық сегментін саламыз. Бұл сегмент күш қолданылатын А нүктесінен басталып, басқа B нүктесінде аяқталады. Бұл сызық күштің бағытын (А-дан B-ға) және оның мөлшерін көрсетеді: сызық неғұрлым ұзын болса, күш соғұрлым күшті болады. Физикадағы маңызды түсініктердің бірі – күштерді қосу мүмкіндігі, бұл векторлық қосудың негізі. Бұл ұғым Галилей мен Ньютон заманынан бері физиканың орталық бөлігі болып табылады және 1800-жылдардың соңы мен 1900-жылдардың басында дамыған векторлық есептеудің негізін құрайды. Оң жақтағы суретте екі күшті «ұштың басына құйрығын қосу» әдісімен қосу қалай жүзеге асырылатыны көрсетілген. Бұл әдіс бірінші күштің ұшынан екінші күшті салуды қамтиды. Нәтижедегі күш, немесе «жалпы» күш, бірінші күштің басынан (құйрығынан) екінші күштің ұшына дейін салынды. Бұл ұғымды түсіну күштердің өзара әрекеттесуін және олардың заттардың қозғалысына және тепе-теңдігіне қалай әсер ететінін түсіну үшін өте маңызды. Күштер созылған денеге (бір ғана нүкте емес денеге) қолданылғанда, олар әртүрлі нүктелерге қолданылуы мүмкін. Мұндай күштер «байланған векторлар» деп аталады. Бұл күштерді қосу үшін оларды бір нүктеде қарастыру қажет екенін есте ұстаған жөн. Барлық күштердің денеге тигізетін жалпы әсерін қарастырғанда «қорытынды күш» түсінігі қолданылады. Дегенмен, қорытынды күштің өзі ғана дененің қозғалысын сақтауы міндетті емес. Өйткені, қорытынды күштен басқа, осы күштерге байланысты «момент» немесе айналу әсері де маңызды. Күштің әсерін қайта жасай білу үшін қорытынды күшті дұрыс нүктеде және тиісті моментпен қолдану керек. Қорытынды күш пен тиісті момент бір нүктеге қолданылғанда, олар бірге «результант күш» құрайды. Бұл результант күш пен моменттің комбинациясы денеге барлық бастапқы күштер мен олардың моменттері сияқты әсер етеді.

Нысандық күштер

Көлденең бөлшекке күш әсер еткенде, ол бір нүктеге қолданылады (бөлшектің көлемі ескерілмейді): бұл нүктелік күш, ал бөлшек – оның қолданылу нүктесі. Бірақ кеңейтілген денеге (объектіге) сыртқы күш оның құраушы бөлшектерінің бірнешесіне қолданылуы мүмкін, яғни дененің белгілі бір көлеміне немесе бетіне "таралуы" мүмкін. Дегенмен, оның денеге тудыратын айналу әсерін анықтау үшін күштің қолданылу нүктесін (нақтырақ айтқанда, қолдану сызығын, төменде түсіндіріледі) көрсету қажет. Мұндай мәселелер көбінесе мынадай жолдармен шешіледі:

Көп жағдайда, күш әсер ететін көлем немесе бет дененің өлшемдерімен салыстырғанда шағын болады, сондықтан оны нүкте деп жуықтауға болады. Мұндай жуықтаудың қателігі қабылданатынын анықтау көбінесе қиындық тудырмайды. Егер қателік қабылданатын болмаса (мысалы, гравитациялық күш жағдайында), мұндай "көлемдік/беттік" күш күштердің (компоненттердің) жүйесі ретінде сипатталуы керек, әрқайсысы жеке бөлшекке әсер етеді, содан кейін есептеу әрқайсысы үшін бөлек жүргізіледі. Мұндай есептеулер көбінесе дененің көлемі/бетінің дифференциалдық элементтерін және интегралдық есептеуді пайдалану арқылы жеңілдетіледі. Бірақ кейбір жағдайларда, нақты есептеулерді жүргізбей, мұндай күштер жүйесін бір нүктелік күшпен алмастыруға болатындығын көрсетуге болады (мысалы, біркелкі гравитациялық күш жағдайында). Қалай болғанда да, қатаң дененің қозғалысын талдау нүктелік күш моделінен басталады. Күштің денеге әсерін графикалық түрде көрсету кезінде, күшті бейнелейтін бағытталған сызық сегменті әдетте қолданылу нүктесінен "басталып" (немесе "аяқталып") сызылады.

Қолданылуы

Жалпы, қатты денеге әсер ететін күштер жүйесін әрқашан бір күш пен бір таза (алдыңғы бөлімді қараңыз) моментпен алмастыруға болады. Бұл күш – нәтижелі күш, бірақ қосымша моментті есептеу үшін нәтижелі күшке әсер бағыты белгіленуі керек. Әсер бағытын кездейсоқ таңдауға болады, бірақ қосымша таза момент осы таңдауға байланысты. Ерекше жағдайда, осы қосымша моменті нөлге тең болатын әсер бағытын табу мүмкін. Кез келген күштер конфигурациясы үшін нәтижелі күш пен моментті анықтауға болады. Дегенмен, қызықты ерекше жағдай – моменті жоқ нәтижелі күш. Бұл тұжырымдық және практикалық жағынан пайдалы, себебі дене бөлшектей айналмай қозғалады. Кейбір авторлар нәтижелі күшті және нәтижелі күшті ажыратпайды және осы терминдерді синонимдер ретінде қолданады.