Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық журналист (1937–2004)
комедия актері
British journalist (1937–2004)
the comedian
Пол Маккинтош Фут (8 қараша 1937 – 18 шілде 2004) – британдық тергеуші журналист, саяси науқаншы, автор және Социалистік жұмысшылар партиясының (СЖП) ұзақ жылғы мүшесі.
Paul Mackintosh Foot (8 November 1937 – 18 July 2004) was a British investigative journalist, political campaigner, author, and long time member of the Socialist Workers Party (SWP).
Ерте өмір және білім
Фут британдық мандат кезінде Хайфада дүниеге келген. Ол сэр Хью Футтың ұлы (Қыпр мен Ямайканың соңғы губернаторы және 1964 жылдан 1970 жылға дейін Ұлыбританияның Біріккен Ұлттар Ұйымындағы тұрақты өкілі, Лорд Карадон) және либералдық парламент депутаты болған Исаак Футтың немересі болды. Ол Майкл Футтың туған інісі, кейіннен Еңбек партиясының жетекшісі болған, және жас Фут онымен тығыз қарым-қатынаста болды. Ол балалық шағын інісінің Девондағы үйінде, Италияда әжесімен және ата-анасымен (шет елде тұрған) Қыпр мен Ямайкада өткізді. Ол өзін "күлкілі снобизмге толы дайындық мектебі (Лудгроув) және Шрусберидегі одан да ақылға сыймас мемлекеттік мектепке" жіберілді деп еске алды. Шрусберидегі құрбыларының арасында Ричард Инграмс, Уилли Раштон, Кристофер Букер және кейіннен "Жеке көз" журналымен байланыс орнатқан басқа да достары болды. Энтони Ченевикс Тренч, кейіннен Итон колледжінің директоры, 1952 және 1955 жылдар аралығында Шрусбери мектебінде Футтың үй ұстазы болды, сол кезде барлық мектептерде дене жазасы жиі қолданылатын. Ересек болғаннан кейін Фут Ченвикс Тренчтің жүйелі түрде ұрып-сапалағанын жария етті. Ник Коэн Футтың "The Observer" газетіндегі некрологында былай деп жазды: "Англияның мемлекеттік мектептерінің деңгейінде, Шрусберидегі үй ұстазы Энтони Ченевикс Тренч – флагелломан еді. Фут еске алды: "Ол кінәліге екі таңдау ұсынды: төрт рет таяқпен ұру, ол ауыртпалы; немесе алты рет белбеумен, шалбарын түсіріп, ауыртпайды. Ақылды балалар әрқашан қорланғанына қарамастан, белбеуді таңдайтын, ал Тренч қуанышын жасыра алмай, жоғарғы бөлмеге барып, есігін құлыптап, кінәлінің шалбарын түсіріп, оны диванға жатқызып, белбеумен ұрып-сапалап тастады". Фут Ченвикс Тренчтің осы мінез-құлқы туралы алғаш рет 1969 жылы "Жеке көз" журналында егжей-тегжейлі баяндады, Коэн бұл тәжірибені Футтың журналистикадағы ең бақытты күндерінің бірі деп сипаттады.
Foot was born in Haifa during the British mandate. He was the son of Sir Hugh Foot (who was the last Governor of Cyprus and Jamaica and, as Lord Caradon, the Permanent Representative of the United Kingdom to the United Nations from 1964 to 1970) and the grandson of Isaac Foot, who had been a Liberal MP. He was a nephew of Michael Foot, later leader of the Labour Party, with whom the younger Foot was close. He spent his youth at his uncle's house in Devon, in Italy with his grandmother and with his parents (who lived abroad) in Cyprus and Jamaica. He was sent to what he described as "a ludicrously snobbish preparatory school (Ludgrove) and an only slightly less absurd public school, Shrewsbury". Contemporaries at Shrewsbury included Richard Ingrams, Willie Rushton, Christopher Booker, and several other friends with whom he later become involved in Private Eye. Anthony Chenevix Trench, later the Headmaster of Eton College, was Foot's Housemaster at Shrewsbury School between 1952 and 1955, a time when corporal punishment in all schools was commonplace. In adult life, Foot exposed the ritual beatings that Chenevix Trench had given. Nick Cohen wrote in Foot's obituary in The Observer:"Even by the standards of England's public schools, Anthony Chenevix Trench, his housemaster at Shrewsbury, was a flagellomaniac. Foot recalled, 'He would offer his culprit an alternative: four strokes with the cane, which hurt; or six with the strap, with trousers down, which didn't. Sensible boys always chose the strap, despite the humiliation, and Trench, quite unable to control his glee, led the way to an upstairs room, which he locked, before hauling down the miscreant's trousers, lying him face down on a couch and lashing out with a belt." Foot first detailed Chenevix Trench's behaviour for Private Eye in 1969, an experience described by Cohen as one of Foot's happiest days in journalism.
Журналистика және қоғамдық мансап (196478)
1964 жылы Лондонға оралып, "The Sun" газетінде, бұрын "Daily Herald" деп аталған кәсіподақ газетінің "Проб" деп аталатын бөлімінде жұмыс істей бастады. Мақсаты – жаңалықтардың артындағы жайттарды зерттеп, жариялау болды, бірақ "Проб" тобы алты айдан кейін жұмыстан кетіп қалды. "Бөлімді басқарған адам бұрынғы "Daily Express" қалалық редакторы болып шықты". Содан кейін "The Sunday Telegraph" газетінің "Мандраке" бағанасында жартылай уақыт жұмыс істеді. 1964 жылдан бері "Private Eye" журналына мақалалар жазып тұрды, бірақ 1967 жылдың ақпанында жалақысын төмендетіп, журналдың штаттық қызметкері болып толық уақытқа жұмыс істеуге шешім қабылдады. Ол Ричард Инграмс және Питер Кукпен бірге жұмыс істеді, сонда Кук журналдың бақылау үлесіне ие болған еді. Кейіннен бұл шешім туралы сұрағанда Фут, екі бетке толық еркіндікпен, қалағанын жазу мүмкіндігіне қарсы тұра алмағанын айтты. "Private Eye" журналына жазу – менің таза ләззат алатын жалғыз журналистикалық қызметім. Бұл – ең қызықты, тегін басылым" деді ол. Фут Кукпен жақсы қарым-қатынаста болды, соңғысының 1995 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана олардың қаншалықты ортақ екенін түсінді. "Біз екеуміз де бір аптаның ішінде, шамамен бірдей отбасылық жағдайда дүниеге келдік. Оның әкесі, менің әкем сияқты, империяның туын түсіріп, әлемді шарлаған колониялық қызметкер болды. Екі әке де үлкен ұлдарын Англиядағы жеке мектепке жіберді. Біз екеуміз де мектеп демалыстарын Батыс аймағындағы жақын туыстарымызбен өткіздік". Инграмс мұны жоққа шығарып, былай деп жазды: "Ол кезде ол мен саяси мәселелер бойынша келіспедік деп айтылды. Шын мәнінде, біз мұндай мәселелерде сирек келіспейміз, тек Пауылдың ереуіл болғанда одақты қолдауы керек деген сенімінен туындайтын керісіншелік болды". 1972 жылдың қазан айында ол Интернационал Социалистердің апталық газеті "Socialist Worker"-ге қосылу үшін кетіп қалды, ол ондаған жылдардан кейін "революция жақын" деп түсіндіргендей. 1974 жылы редактор болды. 1980 жылы Фут "Бриджвотер төртеуінің" ісіне ден қойды, олар өткен жылы Стурбридж газет тасымалдаушысы Карл Бриджвотерді өлтіргені үшін сотталған еді. Ол бұл іске бірнеше рет оралды, кейде редакторының наразылығын тудырды, бірақ бұл тәжірибе жаңа куәгерлердің табылуына әкеледі деп сенді. Шамамен 20 жыл түрмеде отырғаннан кейін, олардың үкімдері 1997 жылдың ақпанында Апелляциялық сотта жойылып, аман қалған үш адам (біреуі түрмеде қайтыс болды) босатылды. Фут "Daily Mirror" газетінде 14 жыл жұмыс істеді, 1984 жылдан бастап Роберт Максвелл басқарған жылдары газетте тірі қалуға тырысты. 2000 жылы Фут былай деп жазды: "Максвелл өзіне жұмыс істегендердің барлығын, мені де қоса, кемсітті, бірақ мен редактордың артында жасырынып, өзімді оның одан да қорқынышты әрекеттерінен қорғай алдым". Ақыры ол 1993 жылдың наурыз айында, Максвелл қайтыс болғаннан 17 ай өткен соң, "Mirror" газетінің жаңа редакторы Дэвид Бэнкспен ұрысты. Бэнкс, оның айтуынша, оны "ессіз" деп айыптады және сол кездегі басқармадағы төңкеріс, Футтың пікірінше, компанияда "кәсіподақтарды жүйелі түрде жою науқанын" енгізді. 1993 жылы ол "Mirror" газетінен жаңа басшылығына сын мақалаларды басып шығарудан бас тартқаннан кейін, ауру демалысына шықты. "Бұл сталиндік психиатрия", - деді ол. "Егер сіз бізбен келіспесеңіз, онда сіз ақылсызсыз". Бэнкс сондай-ақ Футтың жалақысы 55 000 фунт стерлинг екенін жариялады, бірақ Фут өзінің жалақысы бірнеше мың фунт стерлингке аз екенін айтты. 2001 жылдан бастап ол бірнеше лауазымға Социалистік Альянс кандидаты болды. 2002 жылы Хакни қаласының әкімдік сайлауында ол Либерал-демократтар кандидатын жеңіп, үшінші орынға ие болды. Фут сондай-ақ 2004 жылғы Еуропалық сайлауда Лондон аймағында "Respect" коалициясы үшін сайланды. Футтың соңғы кітабы "Дауыс: қалай жеңілдік және қалай әлсіретілді" 2005 жылы оның қайтысынан кейін жарық көрді. Оның досы және "Private Eye" әріптесі Фрэнсис Уийн "Guardian" журналына берген шолуында: "Шығушыл, күшті және жеңілмейтін көңілді: оның соңғы кітабының қасиеттері сонымен қатар адамның өзіне ескерткіш болып табылады" деп қорытындылады.
In 1964, he returned to London and began to work for The Sun, as the trade union newspaper, the Daily Herald, had become, in a department called Probe. The intention was to investigate and publish stories behind the news but the Probe team resigned after six months. "The man in charge turned out to be a former Daily Express City editor." Foot left to work, part time, on the Mandrake column on The Sunday Telegraph. He had contributed articles to Private Eye since 1964 but decided, in February 1967, to take a cut in salary and join the staff of the magazine on a full time basis, working with its editor, Richard Ingrams and Peter Cook, by now in possession of a controlling interest in the magazine. When asked about the decision later, Foot would say he could not resist the prospect of two whole pages with complete freedom to write whatever he liked. "Writing for Private Eye is the only journalism I have ever been engaged in which is pure enjoyment. It is free publishing of the most exhilarating kind." Foot got on very well with Cook, only realising after the latter's death in 1995 how much they had in common, "We both were born in the same week, into the same sort of family. His father, like mine, was a colonial servant rushing round the world hauling down the imperial flag. Both fathers shipped their eldest sons back to public school education in England. We both spent our school holidays with popular aunts and uncles in the West Country." Ingrams has denied this, writing, "It was said at the time that he and I had fallen out over political issues. In fact, we very seldom disagreed about such things, the only tension arising from Paul's belief that whenever there was a strike he had to support the union regardless of any rights or wrongs." In October 1972, he left to join the Socialist Worker, the weekly newspaper of the International Socialists, "confident that a revolution was coming", as he explained decades later. He became editor in 1974. In 1980, Foot began to look into the case of the "Bridgewater Four", who had been convicted the previous year of killing Stourbridge newspaper boy Carl Bridgewater. He repeatedly returned to this case, to the occasional consternation of his editor but believed this practice would lead to new witnesses coming forward. After nearly 20 years in prison, their convictions were overturned at the Court of Appeal in February 1997 and the three surviving men (one had died in prison) were released. Foot stayed at the Daily Mirror for 14 years, managing to survive at the paper during the years Robert Maxwell was in control from 1984. Foot wrote in 2000: "Maxwell demeaned everyone who worked for him, myself included, but I was able by sheltering behind the editor to protect myself from his more monstrous excesses." He finally fell out with the new Mirror editor, David Banks, in March 1993, nearly 17 months after Maxwell's death. Banks, he claimed, had accused him of being "mad" and a contemporaneous boardroom coup had introduced, according to Foot, a "systematic campaign of union busting" at the company. He left the Mirror in 1993 when the paper refused to print articles critical of its new management and placed Foot on sick leave. "This is Stalinist psychiatry," he said at the time. "If you don't agree with us you must be mad." Banks also revealed Foot's salary as £55,000 at the time of the row over the unpublished column, although Foot himself said that it was actually a few thousand less. From 2001, he was a Socialist Alliance candidate for several offices. In the Hackney mayoral election in 2002 he came third, beating the Liberal Democrat candidate. Foot also stood in the London region for the Respect coalition in the 2004 European elections. Foot's last book, The Vote: How It Was Won and How It Was Undermined, was published posthumously in 2005. His friend and Private Eye colleague Francis Wheen, in his Guardian review, concluded: "Passionate, energetic and invincibly cheerful: the qualities of his final book are also a monument to the man himself."
Жазу
Фут 1981 жылы Перси Шеллинің поэзиясының радикалды саясатын дәріптеген "Red Shelley" атты кітабын жазды. Фут кітапқа құмар адам болды, атасы Исаак пен ағасы Майклдың жолын қуды, сонымен қатар радикалдық кәсіби одақ жетекшісі А. Дж. Кук туралы жарияланымның авторы еді.
Foot wrote Red Shelley (1981), a book that exalted the radical politics of Percy Shelley's poetry. Foot was a bibliophile, following in the steps of his grandfather Isaac and uncle Michael, and was also the author of a publication about the radical union leader A. J. Cook.
Сыйлықтар мен үгіт-насихат журналистикасы
Пол Фут 1972 және 1989 жылдары «What The Papers Say» сыйлықтарында «Жыл журналисі» атағын алды, ал 1980 жылы «British Press Awards» сыйлығында «Кампаниялық журналист» атанды; 1995 жылы Тим Лакстонмен бірге Джордж Оруэлл атындағы журналистика сыйлығын жеңіп алды, 2000 жылы «What The Papers Say» сыйлығында «Онжылдықтың журналисі» сыйлығын жеңіп алды, ал 2004 жылы Джеймс Камеронның есімдік арнайы сыйлығына ие болды. Оның ең танымал еңбегі – кампаниялық журналистика, оның ішінде сыбайлас жемқор сәулетші Джон Полсонды әшкерелеуі және ең бастысы, 1991 жылы сәтті аяқталған Бирмингем алтылығының үкімдерін жою науқанындағы басты рөлі болды. Фут сондай-ақ, бұрынғы британдық барлау қызметкері Колин Уоллеске қасақана адам өлтіруге айып тағылғанын, Уоллестің 1970 жылдардағы Солтүстік Ирландиядағы британдық күштер мен лоялист жартылай әскери топтары арасындағы келісім туралы айғақтарын жасыру мақсатында жасалғанын айтты. Фут Локербидегі жарылыс үшін Әбделбасет әл-Меграхиқа тағылған айыптауға ерекше қызығушылық танытты, Меграхидің Pan Am 103 рейсіне қатысты сот процесінде әділетсіздіктің құрбаны болғанына сенді. Ол сондай-ақ, сәттілікке жетпесе де, 1962 жылы A6 жолындағы кісі өлтіруге байланысты дарға асылған Джеймс Ханраттиге өлімнен кейін кешірім алу үшін жұмыс істеді. 1999 жылы ДНК-сараптамасы Ханраттидің кінәлі екенін растағаннан кейін де ол бұл ұстанымын сақтап қалды.
Paul Foot was named journalist of the year in the What The Papers Say Awards in 1972 and 1989 and campaigning journalist of the year in the 1980 British Press Awards; he won the George Orwell Prize for Journalism in 1995 with Tim Laxton, won the journalist of the decade prize in the What The Papers Say Awards in 2000, and the James Cameron special posthumous Award in 2004. His best known work was in the form of campaign journalism, including his exposure of corrupt architect John Poulson and, most notably, his prominent role in the campaigns to overturn the convictions of the Birmingham Six, which eventually succeeded in 1991. Foot also said that a former British intelligence officer, Colin Wallace, had been framed for manslaughter with a view to suppressing Wallace's allegations of collusion between British forces and Loyalist paramilitaries in Northern Ireland during the 1970s. Foot took a particular interest in the conviction of Abdelbaset al Megrahi for the Lockerbie bombing, firmly believing Megrahi to have been a victim of a miscarriage of justice at the Pan Am Flight 103 bombing trial. He also worked, though without success, to gain a posthumous pardon for James Hanratty, who was hanged in 1962 for the A6 murder. It was a position he maintained even after DNA evidence in 1999 confirmed Hanratty's guilt.
Жеке өмір
Пол Фут екі рет үйленген, Моника (құрметті әкесі Бекинсейл, 1962–70) және Роза (Розанна, құрметті әкесі Харви, 1971–93) және Клэр Фермонтпен ұзақ мерзімді қарым-қатынаста болған. Том Фут – журналист. Фут Батыс Индия крикетінің жанкүйері болды (ол Джордж Хедлидің ойнауға үйреткенін айтқан) және «Плимут Аргайл» футбол клубының адал жанкүйері болды. Ол сонымен қатар, бейсболшы және гольфшы да болған.
Paul Foot was married twice, to Monica (née Beckinsale, 1962–70) and Rose (Roseanne, née Harvey, 1971–93) and had a long term relationship with Clare Fermont. and Tom Foot is a journalist. Foot was a great admirer of West Indian cricket (he used to say that George Headley had taught him to bat) and a faithful follower of Plymouth Argyle Football Club. He was also a batsman and golfer.
Өлім және еске алу
Пол Фут 66 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның қабіріне жақын жерде тағы бір ұзақ жылдар бойы SWP мүшесі болған Крис Харманның қабірі орналасқан.
Paul Foot died of a heart attack at the age of 66. with the grave of Chris Harman, another long time SWP member, adjacent to Foot's.