Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телекоммуникация саласында акустикалық қосқыш – электр сигналдарын акустикалық жолмен, әдетте телефон арқылы қабылдау және жіберуге арналған интерфейс құрылғысы. Бұл байланыс телефон желісінен электр сигналдарын дыбысқа түрлендіру және соңғы терминалға, мысалы телетайпқа қажетті электр сигналдарына дыбысты қайта түрлендіру арқылы, тікелей электрлік қосылымсыз жүзеге асырылады.
In telecommunications, an acoustic coupler is an interface device for coupling electrical signals by acoustical means—usually into and out of a telephone. The link is achieved through converting electric signals from the phone line to sound and reconverting sound to electric signals needed for the end terminal, such as a teletypewriter, and back, rather than through direct electrical connection.
Тарих және қолдану
1984 жылы тарап кетуге дейін Bell System компаниясының АҚШ-тағы телефон байланысына заңды монополиясы компанияға тұтынушылардың желіге қалай қол жеткізуіне қатаң ережелер қоюға мүмкіндік берді. Клиенттерге Bell компаниясы жасаған немесе сатқан емес жабдықтарды желіге қосуға тыйым салынды. Телефон компаниялары мемлекеттік меншікте болған барлық елдерде де осындай жүйе қолданылды. Көптеген үйлерде RJ11 және BS 6312 сияқты жалғағыштар стандартталғанға дейін телефондар қабырғалық терминалдарға тікелей сымдармен қосылған. Басқа елдерде де осыған ұқсас жағдай болды. Австралияда 1975 жылға дейін үкіметтік монополияға ие PMG пайдаланушылардың үй-жайларындағы барлық телефон сымдары мен жабдықтарына иелік етті және үшінші тарап құрылғыларын қосуға тыйым салды. Көптеген телефондар 600 сериялы жалғағыштармен қосылған болса да, олар Австралияда сирек кездесетін, сондықтан импортталған жабдықтар электрлік үйлесімділікке қарамастан, тікелей қосыла алмады. 1956 жылы Hush A Phone ісі бойынша АҚШ сотының маңызды шешімінен кейін телефонға қосымша құрылғыны (үшінші тарап жеткізушісінен) алғаш рет пайдалануға рұқсат берілді. Соттар AT&T-нің телефон жүйесіне қосылған кез келген құрылғыны реттеу құқығын растаса да, Hush A Phone пайдаланушыларына кедергі келтіруден бас тартуға бұйрық берді. 1968 жылы Carterfone ісі бойынша екінші сот шешімі жүйеге зиян келтірмейтін кез келген құрылғыны тікелей AT&T желісіне қосуға рұқсат берді. Бұл шешім телефонға жауап беретін аппараттар, факс машиналары және модемдер сияқты кейінгі жаңалықтардың таралуына жағдай жасады. Өнертапқыштар телефон желісі арқылы дауыс емес сигналдарды жіберуге арналған құрылғыларды жасағанда, Bell шектеулерін айналып өту қажеттілігі анық болды. 1937 жылға дейін газеттерде қолданылатын телефакс машиналарын да, мүмкін акустикалық, бірақ көбінесе магниттік байланыс құрылғыларын бір бағытты байланыс үшін пайдаланған. Бұл алғашқы факс машиналарын екі бағытты телефондық мультиплекстеу қажет болмады. Роберт Вейтбрехт 1963 жылы Bell шектеулерін айналып өту жолын ойлап тапты. Ол телефон тіркемесінің құлаққап бөлігінен шыққан дыбысты электр сигналына, ал телетайптан келетін электр импульстарын телефон тіркемесінің микрофонына кіретін дыбысқа айналдыратын байланыс құрылғысын жасады. Оның акустикалық байланыс құрылғысы Вейтбрехт модемі деп аталады. Вейтбрехт модемі басқа инженерлерді 8 биттік ASCII терминалдарымен жылдам жұмыс істейтін басқа модемдерді жасауға шабыттандырды. Мұндай модемдерді немесе байланыс құрылғыларын 1966 жылы Стэнфорд зерттеу институтында (қазір SRI International) Джон ван Гин әзірледі, олар телефон тіркемесінің жұмысын еліктеді. Алғашқы коммерциялық үлгіні 1968 жылы Livermore Data Systems компаниясы жасады. Телефон арқылы компьютерлік жүйеге (телефон компаниясының деректері бар) қоңырау шалып, байланыс орнатылғаннан кейін телефон тіркемесін акустикалық модемге орналастыру қажет болды. Телефон тіркемелерінің көпшілігі телефон компаниясымен жабдықталғандықтан, олардың пішіні бірдей болды, бұл физикалық интерфейсті жеңілдетті. Модем қорабындағы микрофон мен динамик сигнал тондарына сезіп, жіберді, ал схемалар осы аудио жиіліктің модуляцияланған екілік сигналдарын RS232 шығыс ұясына түрлендірді. Сәттілікке жетсеңіз, 300 бод (~бит/секунд) жылдамдықпен деректерді жіберуге болады, бірақ 150 бод көбірек кездеседі. Бұл жылдамдық IBM 2741 сияқты 134,5 бод жылдамдықпен жұмыс істейтін немесе телепринтер сияқты 110 бод жылдамдықпен жұмыс істейтін теріске қойылған терминалдар үшін жеткілікті болды. Акустикалық байланыс құрылғыларының практикалық жоғарғы шегі 1200 бод болды, оны алғаш рет 1973 жылы Vadic, ал 1977 жылы AT&T ұсынды. 1200 бодты соңғы нүктелер 1985 жылы Hayes Smartmodem 1200A пайда болуымен кеңінен таралды, бірақ ол RJ11 ұясын пайдаланды және акустикалық байланыс құрылғысы болмады. Мұндай құрылғылар қазіргі заманғы интернет-чат бөлмелерінің, хабарлама тақталарының және электрондық поштаның алдағысы болған, хабарлау тақталары жүйелерін құруға мүмкіндік берді.
Prior to its breakup in 1984, Bell System's legal monopoly over telephony in the United States allowed the company to impose strict rules on how consumers could access their network. Customers were prohibited from connecting equipment not made or sold by Bell to the network. The same set up was operative in nearly all countries, where the telephone companies were nationally owned. In many households, telephones were hard wired to wall terminals before connectors like RJ11 and BS 6312 became standardized. The situation was similar in other countries. In Australia, until 1975 the PMG, a Government monopoly, owned all telephone wiring and equipment in user premises and prohibited attachment of third party devices, and while most handsets were connected by 600 series connectors, these were rare in Australia so imported equipment could not be directly connected in any case, despite the general electrical compatibility. It was not until a landmark U. S. court ruling regarding the Hush A Phone in 1956 that the use of a phone attachment (by a third party vendor) was allowed for the first time; though AT&T's right to regulate any device connected to the telephone system was upheld by the courts, they were instructed to cease interference towards Hush A Phone users. A second court decision in 1968 regarding the Carterfone further allowed any device not harmful to the system to be connected directly to the AT&T network. This decision enabled the proliferation of later innovations like answering machines, fax machines, and modems. When inventors began developing devices to send non voice signals over a telephone line, the need for a workaround for the Bell restrictions was apparent. As early as 1937, telefax machines used by newspapers were using some kind of couplers, possibly acoustic but more likely magnetic for single directional communication. Multiplexed bidirectional telephone coupling was not needed by these early fax machines. Robert Weitbrecht created a workaround for the Bell restrictions in 1963. He developed a coupling device that converted sound from the ear piece of the telephone handset to electrical signals, and converted the electrical pulses coming from the teletypewriter to sound that goes into the mouth piece of the telephone handset. His acoustic coupler is known as the Weitbrecht Modem. The Weitbrecht Modem inspired other engineers to develop other modems to work with 8 bit ASCII terminals at a faster rate. Such modems or couplers were developed around 1966 by John van Geen at the Stanford Research Institute (now SRI International), that mimicked handset operations. An early commercial model was built by Livermore Data Systems in 1968. One would dial the computer system (which would have telephone company datasets) on one's phone, and when the connection was established, place the handset into the acoustic modem. Since the handsets were all supplied by the telephone company, most had the same shape, simplifying the physical interface. A microphone and a speaker inside the modem box would pick up and transmit the signaling tones, and circuitry would convert those audio frequency shift keying encoded binary signals for an RS232 output socket. With luck one could get 300 baud (~bits/second) transmission rates, but 150 baud was more typical. That speed was sufficient for typewriter based terminals, as the IBM 2741, running at 134.5 baud, or a teleprinter, running at 110 baud. The practical upper limit for acoustic coupled modems was 1200 baud, first made available in 1973 by Vadic and 1977 by AT&T. 1200 baud endpoints became widespread in 1985 with the advent of the Hayes Smartmodem 1200A, though it used an RJ11 jack and was not an acoustic coupler. Such devices facilitated the creation of dial up bulletin board systems, a forerunner of modern internet chat rooms, message boards, and e mail.
Дизайн
Көбінесе, стандартты телефон тікелей тығыз (резеңке тығыздар арқылы) микрофон мен құлаққапқа орналасу үшін жасалған ұяға қойылатын. Модем телефонның микрофонына бекітілген стақандағы динамикті модуляциялайды, ал телефонның құлаққапына бекітілген стақандағы микрофон телефонның құлаққапынан шыққан дыбысты қабылдайды. Осылайша сигналдар екі бағытта берілуі мүмкін еді. Акустикалық байланыстар сыртқы шуға өте сезімтал болды және телефон тікелей қосылыстарының өлшемдерінің кеңінен стандартталуына тәуелді болды. Олар заңдастырылғаннан кейін және модемдер үшін AT командалар жиынтығы стандарт болғаннан кейін, телефон желілеріне тікелей электрлік қосылымдар модемдерді қосудың басым әдісіне айналды, ал акустикалық байланыстардың қолданылуы азайды. Акустикалық байланыстар 1990 жылдардың соңына дейін телефон желісіне электрлік қосылымдар заңсыз немесе қолайсыз болған аймандарға саяхат жасайтын адамдар тарапынан қолданылып келді. Көптеген TDD (Есту қабілеті бұзылғандарға арналған телекоммуникациялық құрылғы) модельдерінде әлі де акустикалық байланыс бар, ол көпшілік телефондарымен және есту қабілеті бұзылған адамдардың 911 нөміріне қоңырау шалуы үшін әмбебап қолдануға мүмкіндік береді.
Usually, a standard telephone handset was placed into a cradle that had been engineered to fit closely (by the use of rubber seals) around the microphone and earpiece of the handset. A modem would modulate a loudspeaker in the cup attached to the handset's microphone, and sound from the loudspeaker in the telephone handset's earpiece would be picked up by a microphone in the cup attached to the earpiece. In this way signals could be passed in both directions. Acoustic couplers were sensitive to external noise and depended on the widespread standardization of the dimensions of telephone handsets. Once they were made legal and the AT command set became standard for modems, direct electrical connections to telephone networks rapidly became the preferred method of attaching modems, and the use of acoustic couplers dwindled. Acoustic couplers were still used until at least the late 1990s by people travelling in areas of the world where electrical connection to the telephone network is illegal or impractical. Many models of TDDs (Telecommunications Device for the Deaf) still have a built in acoustic coupler, which allow more universal use with pay phones and for 911 calls by deaf people.
Танымал мәдениет
Акустикалық қосқыш (Novation CAT 300 бодты модель) 1983 жылғы «WarGames» фильмінің басында айқын көрсетілген. Онде кейіпкер Дэвид Лайтман (актер Мэтью Бродерик сомдаған) телефон тікелей киноға түсірілген акустикалық модемнің иығына қояды. Бұл сол кезде дамып келе жатқан компьютерлік желілерге қосылу үшін телефон желілерін пайдалануды көрсетеді – бұл жағдайда әскери басқару компьютері. Акустикалық қосқышты бейнелеген ең алғашқы көрнекті фильм 1968 жылғы Стив Маккуиннің «Буллитт» фильмі болды.
An acoustic coupler (a Novation CAT 300 baud model) is prominently shown early in the 1983 film WarGames, when character David Lightman (portrayed by actor Matthew Broderick) places a telephone handset into the cradle of a film prop acoustic modem to accentuate the act of using telephone lines for interconnection to the developing computer networks of the period—in this case, a military command computer. The earliest major motion picture depicting an acoustic coupler was probably the 1968 Steve McQueen film Bullitt.