Телефон станциясы және операторлар тарихы

Кіріспе

Телефондарды қосуға және пайдаланушылар арасында қосылыс орнатуға қолданылатын құрылғы.

Телефондық коммутациялық тақта – 20-ғасыр бойы телефондардың тізбектерін қосып, пайдаланушылар немесе басқа коммутациялық тақталар арасында телефондық қосылыстарды орнатуға қолданылатын құрылғы болды. Коммутациялық тақта қолмен басқарылатын телефон станциясының маңызды бөлігі болды және оны байланыс операторлары электр сымдары немесе коммутаторлар арқылы қосылыстарды орнату үшін басқарды. 1888 жылы Алмон Строугер ойлап тапқан электромеханикалық автоматты телефон станциясы әлемдегі орталық телефон станцияларында қолмен басқарылатын коммутациялық тақталарды біртіндеп алмастырды. 1919 жылы Канададағы Белл жүйесі де көп жылдар бойы қолмен жүйелерге сүйенгеннен кейін автоматты коммутацияны болашақ технология ретінде қабылдады. Дегенмен, көптеген кәсіпорындардағы көптеген қолмен басқарылатын филиалдық станциялар 20-ғасырдың екінші жартысына дейін жұмыс істеді. Кейінірек электрондық құрылғылар мен компьютерлік технология операторға көптеген мүмкіндіктер ұсынды. Жеке филиалдық станцияда (PBX) бизнесте әдетте операторды айналып өтетін операторлық консоль немесе автоматты операторлық функция болады.

Тарих

1876 жылы телефон ойлап табылғаннан кейін алғашқы телефондар жұптап жалға берілді, олар осы екі құралды пайдаланатын екі тараптың арасындағы сөйлесуге ғана шектелді. Орталық станцияны пайдалану телеграфтан гөрі тиімдірек екені тез анықталды. 1877 жылдың мамыр айында Эдвин Т. Холмс құрған Бостон қаласындағы Холмс burglar Alarm Company компаниясы алғашқы орталық кеңсе мен коммутаторды орнатты, ол банктер мен кәсіпорындар үшін түнгі күзет қызметі ретінде, сондай-ақ телефон жүйесі ретінде жұмыс істеді. Коммутатор Александр Грэм Белл компаниясының лицензияты Чарльз Уильямс жасаған телефон аспаптарымен жұмыс істеді. 1878 жылдың қаңтар айында Бостон телефон диспетчерлік компаниясы телефон операторлары ретінде ұлдарды жұмысқа қабылдауды бастады. Ұлдар телеграф операторлары ретінде өте табысты болды, бірақ олардың көзқарасы, шыдамсыздығы және мінез-құлқы тікелей телефон байланысы үшін қабылдауға келмейтін болды, сондықтан компания әйел операторларды жұмысқа қабылдауға кірісті. Осылайша, 1878 жылдың 1 қыркүйегінде Бостон телефон диспетчері Эмма Наттті алғашқы әйел оператор ретінде жұмысқа алды. Кішкентай қалаларда коммутатор әдетте оператордың үйіне орнатылып, ол күні-түні қоңырауға жауап бере алатын болды. 1894 жылы 9 қаңтарда New England Telephone and Telegraph Company Лексингтон қаласында алғашқы аккумуляторлық коммутаторды орнатты. Үлкен қалалардағы алғашқы коммутаторлар әдетте еденнен төбеге дейін орнатылып, операторларға станциядағы барлық желілерге жете алуға мүмкіндік берді. Операторлар жоғарғы розеткаларға қосылу үшін баспалдақ қолданды. 1890 жылдардың соңында бұл шара желілердің өсуіне ілесе алмады, сондықтан Майло Г. Келлог операторлардың "А" және "Б" тақталарында бір командамен жұмыс істеуі үшін бөлінген көпқұрылғылық коммутаторды ойлап тапты. Бұл операторлар 1970 жылдардың басына дейін әйелдер болды, содан кейін ер адамдар жұмысқа қабылданды. Телефон компаниясының қызметкерлері сымдық коммутаторларды көбінесе "сымдық тақталар" деп атады. Панельді коммутаторларға және басқа автоматтандырылған коммутациялық жүйелерге көшу алдымен "Б" операторын, содан кейін, әдетте, бірнеше жылдан кейін "А" операторын жойды. Ауылдық және қала маңындағы коммутаторлар көбінесе кішкентай және қарапайым болып қалды. Көп жағдайда клиенттер оператордың есімін білді. Телефон станциялары автоматты (нөмірлік) қызметке ауысқан кезде коммутаторлар арнайы мақсаттарға қызмет етуді жалғастырды. Алыс қашықтыққа тікелей қоңырау шалу мүмкіндігі пайда болғанға дейін абонент ақы төлеуге шақыру үшін алыс қашықтық операторымен байланысуы керек болды. Үлкен қалаларда 112 сияқты арнайы нөмір болды, ол тікелей алыс қашықтық операторына қоңырау шалады. Басқа жерлерде абонент жергілікті оператордан алыс қашықтық операторына қоңырау шалуын сұрайды. Алыс қашықтық операторы қоңырау шалушы адамның аты-жөні мен қаласын жазып алады және қоңырау шалушыға қоңырау аяқталуын күтуге кеңес береді. Әрбір алыс қашықтық орталығында алыс қалаларға шектеулі сандарда магистральдар болды, және егер олар бос болмаса, оператор аралық қалалар арқылы басқа маршруттарды іздейді. Оператор мақсатты қалаға магистральге қосылады, ал кіруші оператор жауап береді. Кіруші оператор жергілікті ақпарат операторынан нөмірді алады және қоңырау шалады. Шақырылған тарап жауап бергеннен кейін бастапқы оператор оны шақырушы тарапқа дайын болуға кеңес береді, содан кейін ол қайта қоңырау шалады және әңгіме басталғаннан кейін басталу уақытын жазады. 1940 жылдары импульстік және көп жиілікті операторлық қоңырау шалудың пайда болуымен оператор тандемдік магистральге қосылып, алыс қаладағы ақпарат операторының аймақтық кодын (NPA) және операторлық кодын қоңырау шалады. Мысалы, Нью-Йорк қаласының ақпарат операторы 212 131 болды. Егер клиент нөмірді білсе және нүкте тікелей қоңырау шалатын болса, оператор қоңырау шалады. Егер алыстағы қалада қоңырау шалатын нөмірлер болмаса, оператор шақырылған адамға қызмет көрсететін кіруші оператордың кодын қоңырау шалады және оның нөмірін қоңырау шалуын сұрайды. 1960 жылдары, көптеген телефон абоненттері алыс қашықтыққа тікелей қоңырау шалу мүмкіндігіне ие болғаннан кейін, оператордың бір түрі жергілікті және алыс қашықтық қызметтерін біріктірді. Клиент ақы төлеу бойынша қоңырау шалуды, үшінші тарапқа төленетін қоңырауды немесе жеке қоңырауды сұрау үшін қоңырау шалуы мүмкін. Барлық алыс қашықтық қоңыраулары монеталық телефондардан оператордың көмегін қажет етті. Оператор сондай-ақ жергілікті немесе алыс қашықтық нөмірін аяқтауға көмектесе алатын еді. Мысалы, егер клиент жылдам бос сигналды (тез бос сигналды) естісе, бұл "барлық желілер бос" дегенді немесе мақсаттағы станцияда проблема бар екенін білдіруі мүмкін. Оператор қоңырауды аяқтау үшін басқа маршрутты пайдалана алуы мүмкін. Егер оператор нөмірді теру арқылы қосыла алмаса, ол мақсаттағы қаладағы кіруші операторға қоңырау шалып, одан нөмірді теруін немесе желінің бос екенін немесе жұмыс істемейтінін тексеруін сұрай алады. Бұл мақсаттар үшін қолданылатын сымдық коммутаторлар 1970 және 1980 жылдары трафик қызметі позициялық жүйесімен (TSPS) және ұқсас жүйелермен ауыстырылды, бұл оператордың қоңырауларға қатысуын қысқартады. Клиент операторға қоңырау шалу үшін жай ғана "0" нөмірін терудің орнына, 1+NPA+7 таңбаны теріп, содан кейін оператор жауап береді және қажетті қызметті (монетаны қабылдау, ақы төлеуге келісім беру және т.б.) ұсынады, содан кейін қоңырау TSPS жүйесімен автоматты түрде өңделеді. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында көптеген кішкентай қалаларда өз операторларының болуы әдетке айналды. Аймақтық код (NPA) әдетте өзінің ең ірі қаласын негізгі алыс қашықтық орталығы ретінде пайдаланады, ал кішкентай алыс қашықтық орталықтары аймақтың ішінде шашыраңқы орналасқан екінші қалаларға қызмет көрсетеді. TSPS телефон компанияларына кішкентай алыс қашықтық орталықтарын жауып, операторлық қызметтерді абоненттерден жүздерше шақырым қашықтықта орналасқан аймақтық орталықтарда біріктіруге мүмкіндік берді. 1980 жылдардың ортасында Bell Operating Companies (BOCs) TOPS (Traffic Operator Position System) жүйесімен өз операторлық қызмет кеңселерін ашып, жергілікті және intraLATA телефон операторлары ретінде жұмыс істеді. Осымен BOCs AT&T-ден intraLATA трафигін, сондай-ақ бұрын сымдық тақтада ұсынылған қызметтерді (Төлтеу станциялары, мобильді және теңіз [кеме-жаға]) алды. AT&T операторлары BOC-қа қайта жұмысқа орналасты, өйткені intraLATA трафигі BOC-қа берілді. 1990 жылдардың басында AT&T TSPS-ты OSPS (Operator Service Position System) жүйесімен ауыстырды. OSPS позициясы AT&T операторының есептік ақпаратты енгізетін компьютерлік терминалы болды. OSPS пайда болғаннан кейін Interflow деп аталатын мүмкіндік операторларға жүйедегі өңірдің кез келген жерінен келетін қоңырауларға жауап беруге мүмкіндік берді. Технология өзгерген сайын Interflow қолданылуы да өзгерді. Interflow AT&T-мен бүкіл ел бойынша жүзеге асырылды. Бұл AT&T-ке АҚШ-тың барлық операторлық кеңселерін жабуға мүмкіндік берді. 2004 жылдың мәліметі бойынша AT&T-дің қалған операторлық кеңселері Техас штатының Хьюстон және Флорида штатының Джексонвилл қалаларында орналасқан.

Following the invention of the telephone in 1876, the first telephones were rented in pairs which were limited to conversation between the parties operating those two instruments. The use of a central exchange was soon found to be even more advantageous than in telegraphy. In May 1877, The Holmes Burglar Alarm Company in Boston, Massachusetts, established by Edwin T. Holmes installed the first central office and switchboard that served both as a security service at night for banks and businesses, as well as a telephone system. The switchboard operated telephone instruments manufactured by Charles Williams, a licensee of the Alexander Graham Bell company. In January 1878 the Boston Telephone Dispatch company had started hiring boys as telephone operators. Boys had been very successful as telegraphy operators, but their attitude, lack of patience, and behavior was unacceptable for live telephone contact, so the company began hiring women operators instead. Thus, on September 1, 1878, Boston Telephone Dispatch hired Emma Nutt as the first woman operator. Small towns typically had the switchboard installed in the operator's home so that he or she could answer calls on a 24 hour basis. In 1894, New England Telephone and Telegraph Company installed the first battery operated switchboard on January 9 in Lexington, Massachusetts. Early switchboards in large cities usually were mounted floor to ceiling in order to allow the operators to reach all the lines in the exchange. The operators were boys who would use a ladder to connect to the higher jacks. Late in the 1890s this measure failed to keep up with the increasing number of lines, and Milo G. Kellogg devised the Divided Multiple Switchboard for operators to work together, with a team on the "A board" and another on the "B". These operators were almost always women until the early 1970s, when men were once again hired. Cord switchboards were often referred to as "cordboards" by telephone company personnel. Conversion to Panel switch and other automated switching systems first eliminated the "B" operator and then, usually years later, the "A". Rural and suburban switchboards for the most part remained small and simple. In many cases, customers knew their operator by name. As telephone exchanges converted to automatic (dial) service, switchboards continued to serve specialized purposes. Before the advent of direct dialed long distance calls, a subscriber would need to contact the long distance operator in order to place a toll call. In large cities, there was often a special number, such as 112, which would ring the long distance operator directly. Elsewhere, the subscriber would ask the local operator to ring the long distance operator. The long distance operator would record the name and city of the person to be called, and the operator would advise the calling party to hang up and wait for the call to be completed. Each toll center had only a limited number of trunks to distant cities, and if those circuits were busy, the operator would try alternate routings through intermediate cities. The operator would plug into a trunk for the destination city, and the inward operator would answer. The inward operator would obtain the number from the local information operator, and ring the call. Once the called party answered, the originating operator would advise him or her to stand by for the calling party, whom she'd then ring back, and record the starting time, once the conversation began. In the 1940s, with the advent of dial pulse and multi frequency operator dialing, the operator would plug into a tandem trunk and dial the NPA (area code) and operator code for the information operator in the distant city. For instance, the New York City information operator was 212 131. If the customer knew the number, and the point was direct dialable, the operator would dial the call. If the distant city did not have dialable numbers, the operator would dial the code for the inward operator serving the called party, and ask her to ring the number. In the 1960s, once most phone subscribers had direct long distance dialing, a single type of operator began to serve both the local and long distance functions. A customer might call to request a collect call, a call billed to a third number, or a person to person call. All toll calls from coin phones required operator assistance. The operator was also available to help complete a local or long distance number which did not complete. For example, if a customer encountered a reorder tone (a fast busy signal), it could indicate "all circuits busy," or a problem in the destination exchange. The operator might be able to use a different routing to complete the call. If the operator could not get through by dialing the number, she could call the inward operator in the destination city, and ask her to try the number, or to test a line to see if it was busy or out of order. Cord switchboards used for these purposes were replaced in the 1970s and 1980s by Traffic Service Position System (TSPS) and similar systems, which greatly reduced operator involvement in calls. The customer would, instead of simply dialing "0" for the operator, dial 1+NPA+7digits, after which an operator would answer and provide the desired service (coin collection, obtaining acceptance on a collect call, etc. ), and then release the call to be automatically handled by the TSPS. Before the late 1970s and early 1980s, it was common for many smaller cities to have their own operators. An NPA (area code) would usually have its largest city as its primary toll center, with smaller toll centers serving the secondary cities scattered throughout the NPA. TSPS allowed telephone companies to close smaller toll centers and consolidate operator services in regional centers which might be hundreds of miles from the subscriber. In the mid 1980s the Bell Operating Companies (BOCs) opened their own Operator Services offices with a system called TOPS (Traffic Operator Position System) to act as local and intraLATA telephone operators. With this the BOCs took intraLATA call traffic from AT&T as well as services which were once provided on a cordboard (Toll Stations, Mobile and Marine [Ship to Shore]). Operators from AT&T returned to work for the BOC as the intraLATA traffic was cut to the BOC. In the early 1990s AT&T replaced TSPS with OSPS (Operator Service Position System). The OSPS position was a computer terminal which the AT&T operator entered billing information. With the advent of OSPS a feature called Interflow allowed operators on a system to answer calls from anywhere within their region. As technology changed, so did the application of Interflow. Interflow was implemented nationwide by AT&T. This allowed AT&T to close virtually every operator office throughout the US. as of 2004 the only AT&T operator offices remaining were located in Houston, Texas, and Jacksonville, Florida.

Операция

Коммутатордың тұтқасы әдетте операторға қарап отыруға ыңғайлы етіп жасалған. Оның жоғары артқы панелі бар, онда әйел ұялары қатарлап орналасқан, әр ұя жеке абонентке қызмет ететін коммутатордың жергілікті қосымшасы немесе кіріс немесе шығыс магистральдық желі ретінде белгіленген және сымдалған. Ұя да шаммен байланысты. Оператордың алдындағы үстелде немесе жұмыс бетінде "кілттер" деп аталатын 3 позициялы ауыстырмалы қосқыштар, шамдар және сымдар тізбегі орналасқан. Әр тізбек алдыңғы және артқы кілттерден, алдыңғы және артқы шамдардан, содан кейін алдыңғы және артқы сымдардан тұрады, олар бірге сымдық тізбек құрайды. Алдыңғы кілт – операторға осы сым жұбы арқылы сөйлесуге мүмкіндік беретін "сөйлесу" кілті. Ескі "қолмен" басқарылатын коммутаторлар мен PBX жүйелеріндегі артқы кілт телефонды физикалық түрде қоңырау шалу үшін қолданылады. Жаңа коммутаторларда артқы кілт монеталық телефондардан ақша жинау (қайта алу) үшін пайдаланылады. Әр кілт үш күйге ие: артқа, қалыпты және алға. Кілт қалыпты күйде болғанда, электрлік байланыс жолы алдыңғы және артқы сымдарды қосады. Алдыңғы кілт операторды сым жұбымен байланыстырады, ал артқы кілт сымға қоңырау сигналын жібереді (ескі қолмен басқарылатын коммутаторларда). Әр сымда үш сымдық TRS телефондық жалғауыш бар: сынақ, қоңырау және дауыс үшін ұшы мен саңылауы, ал бос сигналдар үшін жең сымы. Қоңырау түскен кезде артқы панельдегі ұя шам жанып, оператор сәйкес ұяға артқы сымды қосып, алдыңғы кілтті алға итеді. Содан кейін оператор қоңырау шалушымен сөйлеседі, ол кіммен сөйлескісі келетінін операторға айтады. Егер ол басқа қосымша болса, оператор алдыңғы сымды сәйкес ұяға орналастырып, шақырылған абонентке қоңырау шалу үшін алдыңғы кілтті артқа тартады. Қосылғаннан кейін оператор екі сымды да "жоғары" қалдырады, кілттерді қалыпты күйде қалдырады, сонда тараптар сөйлесе алады. Бақылау шамдары операторға тараптар сөйлесуді аяқтағанда және құрылғыны қойғанда ескерту үшін жанады. Кез келген тарап бір секундқа құрылғының тіреуін басып, босату арқылы оператордың бақылау шамдарын "жыпылықтатса" болады, егер оларға көмек қажет болса. Оператор сымды түсіргенде, коммутатордың артындағы салмақ оны түсіріп, түйіліп қалмауын қамтамасыз етеді. Коммутаторда ілгекпен және ілгектен тыс сигналдар екі бағытта да өтуі керек. Бір бағытты коммутаторда бастапқы немесе А тақтасы ілгексіз үшін қысқа сигнал, ал ілгекпен үшін ашық сигнал жібереді, ал аяқталушы немесе B тақтасы қалыпты немесе кері полярлық сигнал жібереді. Бұл "кері батарея" сигналы кейінірек автоматты коммутаторларға көшірілді. Кейбір аймақтарда қоғамдық телефондардан келетін қоңырауларды қабылдау үшін арнайы коммутаторлар қолданылды. Солтүстік Америкада бұл "монеталық тақталар" Автоматтандырылған монеталық жол ақысы жүйесі енгізілгеннен кейін біртіндеп тоқтатылды. Арнайы монеталық тақталар негізінен Нью-Йорк қаласы сияқты үлкен, тығыз қоныстанған жерлерде пайдаланылды, онда жергілікті қоңырау аймағы шақырылған қашықтыққа байланысты жергілікті қоңырау бағасын өзгертуге мүмкіндік беретін арнайы есептеуді қажет етті. Халық тығыздығы төмен аймақтарда қоғамдық телефондардан келетін қоңырауларды арнайы монеталық тақталарды пайдаланбай, кәдімгі операторлар қабылдады.

The switchboard is usually designed to accommodate the operator, who sits facing it. It has a high back panel, which consists of rows of female jacks, each jack designated and wired as a local extension of the switchboard (which serves an individual subscriber) or as an incoming or outgoing trunk line. The jack is also associated with a lamp. On the table or desk area in front of the operator are columns of 3 position toggle switches termed "keys", lamps, and cords. Each column consists of a front key and a rear key, a front lamp and a rear lamp, followed by a front cord and a rear cord, making up together a cord circuit. The front key is the "talk" key allowing the operator to speak with that particular cord pair. The rear key on older "manual" boards and PBXs is used to ring a telephone physically. On newer boards, the back key is used to collect (retrieve) money from coin telephones. Each of the keys has three positions: back, normal and forward. When a key is in the normal position an electrical talk path connects the front and rear cords. A key in the forward position (front key) connects the operator to the cord pair, and a key in the back position sends a ring signal out on the cord (on older manual exchanges). Each cord has a three wire TRS phone connector: tip and ring for testing, ringing and voice; and a sleeve wire for busy signals. When a call is received, a jack lamp lights on the back panel and the operator responds by placing the rear cord into the corresponding jack and throwing the front key forward. The operator then converses with the caller, who informs the operator to whom he or she would like to speak. If it is another extension, the operator places the front cord in the associated jack and pulls the front key backwards to ring the called party. After connecting, the operator leaves both cords "up" with the keys in the normal position so the parties can converse. The supervision lamps light to alert the operator when the parties finish their conversation and go on hook. Either party could "flash" the operator's supervision lamps by depressing their switch hook for a second and releasing it, in case they needed assistance with a problem. When the operator pulls down a cord, a pulley weight behind the switchboard pulls it down to prevent it from tangling. On a trunk, on hook and off hook signals must pass in both directions. In a one way trunk, the originating or A board sends a short for off hook, and an open for on hook, while the terminating or B board sends normal polarity or reverse polarity. This "reverse battery" signaling was carried over to later automatic exchanges. Some areas used specialized switchboards to handle calls from payphones. In North America, these "coin boards" were gradually phased out after the introduction of the Automated Coin Toll System that was provided by the Traffic Service Position System. Dedicated coin boards were primarily used in large, densely populated areas such as New York City where the large local calling area required special billing arrangements to allow the rate for a local call to vary based on the distance called. In less densely populated regions, calls from payphones were handled by normal assistance operators without the use of dedicated coin boards.