Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Импульстік қоңырау – телекоммуникациядағы сигнал беру технологиясы, онда тікелей токтың жергілікті контуры әрбір жіберілген сигналға, әдетте санға сәйкес, белгілі бір кодтау жүйесі бойынша үзіледі. Сондықтан бұл әдіс жиі "контурды үзу арқылы қоңырау салу" деп аталады. Импульстік қоңыраудың ең көп таралған түрі – ондық қоңырау, он араб цифрының әрқайсысы он импульске дейін тізбектелген импульстармен кодталады. Көбінесе қолданылатын нұсқа 1-ден 9-ға дейінгі цифрларды сәйкесінше 1-ден 9 импульсқа дейін, ал 0 цифрын – он импульс ретінде кодтайды. Тарихи тұрғыдан алғанда, мұндай импульстарды жасаудың ең көп таралған құрылғысы телефонның дискілі теру механизмі болған, осылайша технологияға "дискілі қоңырау салу" деген тағы бір атау пайда болды. Импульстардың қайталану жиілігі электромеханикалық коммутациялық жүйелердің сенімді жұмыс істеуі үшін қажетті жауап беру уақытына байланысты анықталды. Көптеген телефон жүйелері секундына он импульс жиілігін қолданды, бірақ орталық кеңселер арасындағы және ішіндегі операторлар көбінесе секундына жиырма импульсқа дейін жиілікті пайдаланды.
Pulse dialing is a signaling technology in telecommunications in which a direct current local loop circuit is interrupted according to a defined coding system for each signal transmitted, usually a digit. This lends the method the often used name loop disconnect dialing. In the most common variant of pulse dialing, decadic dialing, each of the ten Arabic numerals are encoded in a sequence of up to ten pulses. The most common version decodes the digits 1 through 9, as one to nine pulses, respectively, and the digit 0 as ten pulses. Historically, the most common device to produce such pulse trains is the rotary dial of the telephone, lending the technology another name, rotary dialing. The pulse repetition rate was historically determined based on the response time needed for electromechanical switching systems to operate reliably. Most telephone systems used the nominal rate of ten pulses per second, but operator dialing within and between central offices often used pulse rates up to twenty per second.
Алғашқы автоматты алмасулар
Автоматты телефон алмастыру жүйелері 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында дамытылды. Телефон абоненттерін анықтау үшін әрбір тізбекке бірегей телефон нөмірі берілді. Абонент тікелей теріп шалған телефон қоңырауы үшін қажетті телефон нөмірін беру үшін әртүрлі әдістер пайда болды. Автоматты қосу құрылғысын Хилборн Рузвельт ойлап тапты. Альмон Браун Строугер жобалаған алғашқы коммерциялық автоматты телефон станциясы 1892 жылдың 3 қарашасында Индиана штатының Ла-Порт қаласында ашылды және телефондағы екі телеграфтық пернелерді пайдаланды, оларды алмастырғыштағы тік және көлденең реле магниттерін басқару үшін дұрыс санымен басу қажет болды. Бірақ, жеке пернелерді жеке өткізгіштермен пайдалану ыңғайсыз болды. Ең көп тараған сигнал беру жүйесі – абоненттердің телефондарында телефон тізбегінің бір жұп сымдарының тізбегін үзіп жасалған тұрақты ток импульстік тізбектерін пайдалану болды.
Automatic telephone exchange systems were developed in the late 19th and early 20th century. For identification, telephone subscribers were assigned a telephone number unique to each circuit. Various methods evolved to signal the desired destination telephone number for a telephone call directly dialed by the subscriber. An automatic switch hook was designed by Hilborne Roosevelt. The first commercial automatic telephone exchange, designed by Almon Brown Strowger, opened in La Porte, Indiana on 3 November 1892, and used two telegraph type keys on the telephone, which had to be operated the correct number of times to control the vertical and horizontal relay magnets in the exchange. But the use of separate keys with separate conductors to the exchange was not practical. The most common signaling system became a system of using direct current pulse trains generated in the telephone sets of subscribers by interrupting the single pair wire loop of the telephone circuit.
Ротациялық циферблат
Сондай-ақ, Строгер 1891 жылы айналмалы дискке алғашқы патентті тіркеді. Алғашқы дискілер тікелей, алға қарай қозғалыс арқылы жұмыс істеді. Импульстар пайдаланушы дискіні саусақ тоқтағышына бұрғанда, әрбір тасымалданатын сан үшін әртүрлі бастапқы позициядан жіберілді. Дискіні қатесіз басқару үшін пайдаланушының саусақ дөңгелегін тегіс айналдыру қажет болды, бірақ бұл өте сенімсіз болып табылған. Осы механизмге көп ұзамай кері қайтару пружинасы және кері қайтару жылдамдығын бақылауға арналған центробегтік реттегіш қосылды. Пайдаланушы дискіні тиісті тесікке саусағын енгізіп, айналдырып, саусақ тоқтағышына жеткізу арқылы санды таңдайтын. Бұл позициядан босатылғанда, дискінің импульстік контактілері қайта-қайта ашылып, жабылып, осылайша үйіне оралғанда тізбек тогын үзіп тастады. Орталық станса әрбір санның үлгісін қадамдық релелер арқылы немесе сандық тізілімдерде жинақтау арқылы декодтады.
Strowger also filed the first patent for a rotary dial in 1891. The first dials worked by direct, forward action. The pulses were sent as the user rotated the dial to the finger stop starting at a different position for each digit transmitted. Operating the dial error free required smooth rotary motion of the finger wheel by the user, but was found as too unreliable. This mechanism was soon refined to include a recoil spring and a centrifugal governor to control the recoil speed. The user selected a digit to be dialed by inserting a finger into the corresponding hole and rotated the dial to the finger stop. When released from this position, the dial pulsing contacts were opened and closed repeatedly, thus interrupting the loop current in a pattern on the return to the home position. The exchange switch decoded the pattern for each digit thus transmitted by stepping relays or by accumulation in digit registers.
Импульс жылдамдығы және кодтамасы
Алғашқы электромеханикалық қосқыштарда жергілікті контурдағы айналмалы диск арқылы туындаған ток импульстары тікелей орталық стансадағы электрлік қадамдық қосқыштарды іске қосты. Бұл релелердің механикалық табиғаты жұмыс жылдамдығын, импульстық жылдамдығын секундына он импульске дейін шектеді. АҚШ-тағы Bell System талаптары бойынша қызметкерлер клиенттердің станцияларындағы дисктерді секундына 9,5-10,5 импульс (PPS) дәлдікпен реттеуге міндетті болды, бірақ қосқыш жабдығының төзімділігі әдетте 8 және 11 PPS аралығында болды. Ұлыбританиялық (GPO, кейін Пошта Телекоммуникациялары) Строгер қосқыш станциялары стандарты секундына он импульс (рұқсат етілген диапазон 7-ден 12-ге дейін) және 66% үзіліс коэффициенті (рұқсат етілген диапазон 63%-тен 72%-ға дейін) болды. Көптеген қосқыш жүйелерде 1 цифры үшін бір импульс, 2 үшін екі импульс және т.б. қолданылды, ал 0 цифры үшін он импульс; бұл кодты 0 цифрынан басқа біржақты етеді. Бұған Швеция (0 үшін бір импульс, 1 үшін екі импульс және т.б.) және Жаңа Зеландия (0 үшін он импульс, 1 үшін тоғыз импульс және т.б.) ерекшеліктері жатады. Норвегияның астанасы Осло Жаңа Зеландия жүйесін қолданды, бірақ елдің қалған бөлігі қолданбады. Он цифрды он импульске дейінгі тізбектелген импульстар арқылы кодтауды пайдаланған жүйелер ондық дисктерлеу жүйелері деп аталады. Кейбір қосқыш жүйелер цифрлық тіркегіштерді пайдаланды, олар рұқсат етілген импульс жылдамдығын секундына жиырма импульске дейін екі есе арттырды, ал цифрлар арасындағы үзіліс қысқартылуы мүмкін, өйткені үзіліс кезінде қосқышты таңдау аяқталуы керек емес. Бұларға 1920-ші жылдардағы панельдік қосқыштарға қосылу желілері, көлденең қосқыштар, ротаторлық жүйенің кейінгі нұсқасы (7А2) және 1970-ші жылдардың басындағы сақталған бағдарламалық басқару станциялары кірді. Кейбір телефондарда импульстар қабылдағышта дыбыстық сигнал ретінде естілуі мүмкін. Алайда, әдетте, мұндай әсерлер жағымсыз болды және телефон конструкторлары оларды дисктегі қалыпты емес қосқыштармен механикалық түрде немесе қабылдағышқа қосылған варистормен электрлік түрде әлсіретті.
In the first electromechanical switching systems, the current pulses generated by the rotary dial on the local loop directly operated electrical stepping switches at the central office. The mechanical nature of these relays generally limited the speed of operation, the pulsing rate, to ten pulses per second. The specifications of the Bell System in the US required service personnel to adjust dials in customer stations to a precision of 9.5 to 10.5 pulses per second (PPS), but the tolerance of the switching equipment was generally between 8 and 11 PPS. The British (GPO, later Post Office Telecommunications) standard for Strowger switch exchanges has been ten impulses per second (allowable range 7 to 12) and a 66% break ratio (allowable range 63% to 72%). In most switching systems one pulse is used for the digit 1, two pulses for 2, and so on, with ten pulses for the digit 0; this makes the code unary, excepting the digit 0. Exceptions to this are Sweden, with one pulse for 0, two pulses for 1, and so on, and New Zealand, with ten pulses for 0, nine pulses for 1, etc. Oslo, the capital city of Norway, used the New Zealand system, but the rest of the country did not. Systems that used this encoding of the ten digits in a sequence of up to ten pulses are known as decadic dialing systems. Some switching systems used digit registers that doubled the allowable pulse rate up to twenty pulses per second, and the inter digital pause could be reduced as the switch selection did not have to be completed during the pause. These included access lines to the panel switch in the 1920s, crossbar systems, the later version (7A2) of the rotary system, and the earlier 1970s stored program control exchanges. In some telephones, the pulses may be heard in the receiver as clicking sounds. However, in general, such effects were undesirable and telephone designers suppressed them by mechanical means with off normal switches on the dial, or greatly attenuated them by electrical means with a varistor connected across the receiver.
Бұрандалы бұранданы таңу
Импульстік қосылу жергілікті желіні үзу арқылы іске асырылғандықтан, сандарды жылдам түрту арқылы, яғни, телефон тілігін секундына шамамен он рет басу арқылы қосуға болар еді. Дегенмен, көптеген телефон өндірушілер жылдам қосуды болдырмау үшін телефон тілігін баяу босату жүйесін енгізді. Ұлыбританияда монета салмастан, тек телефон тілігін түрту арқылы монеталық телефондардан қоңырау шалуға болыпты. Тегін телефон қоңырауын жасау қылмыстық құқық бұзушылық деп есептелген, себебі телефон желісін басқаратын General Post Office-тен электр энергиясын заңсыз пайдалану, және бірнеше жағдай сотқа берілді. Халық арасында бұл әдіс "Қызыл Эйдрагон" фильмінде көрсетілген, онда тұтқын Ганнибал Лектер қоңырау шалу механизмі жоқ телефон арқылы қоңырау шалады. Бұл техниканы "Хакерлер" фильміндегі "Фантом Фрик" кейіпкері де қолданды.
As pulse dialing is achieved by interruption of the local loop, it was possible to dial digits by rapidly tapping, i. e. depressing, the switch hook the corresponding number of times at approximately ten taps per second. However, many telephone makers implemented a slow switch hook release to prevent rapid switching. In the United Kingdom, it was once possible to make calls from coin box phones by tapping the switch hook without depositing coins. Unlawfully obtaining a free telephone call was deemed a criminal offence, abstracting electricity from the General Post Office, which operated the telephone system, and several cases were prosecuted. In popular culture, tapping was shown in the film Red Dragon when prisoner Hannibal Lecter dialed out on a telephone without dialing mechanism. The technique was also used by the character Phantom Phreak in the film Hackers.
Орынбасарлар
1910 жылдары түймелі қоңырау шалу, дискілі қоңырау шалудан жылдам екені мойындалды, сол кезде алғашқы панельдік коммутаторлар оператор станцияларында қоңырау шалу үшін түймелерді қолданды. 1940 жылдары Bell Laboratories клиенттерге қоңырау шалу үшін түймелі телефондардың дәлдігі мен тиімділігін анықтау мақсатында сынақтар жүргізді. Алайда, транзисторлар индустрияны өзгертетінге дейін механикалық релелерді пайдалану технологиясы жеткілікті сенімді болған жоқ. 1963 жылы Bell System Touch Tone деген атпен екі тонды көп жиілікті (DTMF) технологиясын таныстырды, ол 1984 жылға дейін АҚШ-та тіркелген тауар белгісі болды. Touch Tone жүйесі түймелі телефондарды пайдаланды. 1963 жылдан кейінгі онжылдықтарда жаңа телефон үлгілерінде дискілі қоңырау шалу, түймелі панельдердің пайдасына біртіндеп тоқтатылды және орталық кеңсеге қоңырау шалудың негізгі әдісі Touch Tone қоңырау шалуға айналды. Көптеген орталық кеңсе жүйелері бүгінге дейін дискілі телефондарды қолдайды. Кейбір түймелі телефондарда тонды немесе импульсті қоңырау шалуды таңдау үшін ауыстырғыш немесе конфигурациялау әдісі бар. Ұялы телефондар мен көптеген IP дауыс жүйелері жолдан тыс сигналдауды пайдаланады және пайдаланушы бүкіл нөмірді теріп бітіргенге дейін ешқандай цифр жібермейді. Көптеген VoIP жүйелері сессияны бастау протоколына (SIP) негізделген, ол адрестеу үшін бірыңғай ресурс идентификаторларының (URI) түрін, тек цифрлар емес, пайдаланады.
It was recognized as early as the 1910s that push button dialing was faster than with rotary dials, when the first panel switches used keys for dialing at the operator stations. In the 1940s, Bell Laboratories conducted field trials of pushbutton telephones for customer dialing to determine accuracy and efficiency. However, the technology of using mechanical reed relays was too unreliable until transistors transformed the industry. In 1963, the Bell System introduced to the public dual tone multi frequency (DTMF) technology under the name Touch Tone, which was a trademark in the U. S. until 1984. The Touch Tone system used push button telephones. In the decades after 1963, rotary dials were gradually phased out on new telephone models in favor of keypads and the primary dialing method to the central office became touchtone dialing. Most central office systems still support rotary telephones today. Some keypad telephones have a switch or configuration method for the selection of tone or pulse dialing. Mobile telephones and most voice over IP systems use out of band signaling and do not send any digits until the entire number has been keyed by the user. Many VoIP systems are based on the Session Initiation Protocol (SIP), which uses a form of Uniform Resource Identifiers (URI) for addressing, instead of digits alone.