Электрондық коммутациялық жүйелер (ESS) телефон қосылыстарын құру үшін электрондық технологияны қолданады. Тарихы, дамуы және алғашқы жүйелер туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Телекоммуникация саласында электрондық коммутациялық жүйе (ЭСС) – телефондық қосылыстарды орнату мақсатында телефондық тізбектерді өзара байланыстыру үшін қатты күйдегі электрониканы, мысалы, цифрлық электрониканы және компьютерлендірілген ортақ басқаруды пайдаланатын телефондық коммутатор. 1950 жылдары электрондық коммутация пайда болғанға дейін қолданылған телефондық коммутаторлардың буындары таза электромеханикалық релелік жүйелер мен аналогты дауыс жолдарын пайдаланған. Бұл алғашқы машиналар көбінесе қадамдық техниканы қолданды. 1960 жылдардағы электрондық коммутациялық жүйелердің бірінші буыны толығымен цифрлық сипатқа ие болмаған, бірақ қамыс релелерімен басқарылатын металл жолдарды немесе сақталған бағдарламалық басқару (SPC) жүйелерімен басқарылатын көлденең коммутаторларды пайдаланған. Алғаш рет 1955 жылы хабарланған, алғашқы электрондық коммутациялық орталықтың клиенттік сынақ орнатылымы 1960 жылдың қараша айында Иллинойс штатының Моррис қаласында Bell Laboratories тарапынан жүзеге асырылды. Бірінші ірі электрондық коммутациялық жүйе – 1965 жылдың мамыр айында Нью-Джерси штатының Сукасунна қаласында іске қосылған Bell жүйесінің Бірінші электрондық коммутациялық жүйесі (1ESS) болды. Үш жыл өткен соң, 1968 жылдың қыркүйегінде Ұлыбританияның пошта қызметі әлемдегі бірінші толығымен цифрлық импульстық кодты модуляциялау (PCM) стансасын ашты, оған «Императрица» деген ат берілді (британдық ғалым Алек Ривз цифрлық компоненттерсіз PCM кодтау жүйесін ойлап тапқаннан кейін үш онжылдық өткен соң). Техникалық инновациялардың алдыңғы қатарына жетпек болған басқа елдер металл-оксидті жартылай өткізгіш (MOS) және PCM технологияларын қабылдап, 1970 жылдар бойы аналогтық телефониядан цифрлық телефонияға өтті. Кейінгі электрондық коммутациялық жүйелер абоненттік тізбектердегі электрлік аудио сигналдардың цифрлық бейнелеуін жүзеге асырды, аналогтық сигналдарды цифрландырып, алынған деректерді орталық станциялар арасындағы беру үшін өңдеді. Уақытты бөлу мультиплексі (TDM) технологиясы орталық станциялар немесе басқа электрондық коммутаторлар арасындағы бір сымдық байланыс арқылы бірнеше телефондық қоңырауларды бір мезгілде беруге мүмкіндік берді, нәтижесінде телефон желісінің сыйымдылығы күрт артты. 1960 жылдардан бастап цифрлық электрониканың жетістіктері телефондық коммутаторларда жартылай өткізгіш құрылғы компоненттерін күшейтілген түрде қолдануға мүмкіндік берді. 20-ғасырдың соңында TDM өңдеусіз көптеген телефондық станциялар жойылды және «электрондық коммутациялық жүйе» термині ескі SPC жүйелері үшін тарихи айырмашылыққа айналды.
In telecommunications, an electronic switching system (ESS) is a telephone switch that uses solid state electronics, such as digital electronics and computerized common control, to interconnect telephone circuits for the purpose of establishing telephone calls. The generations of telephone switches before the advent of electronic switching in the 1950s used purely electro mechanical relay systems and analog voice paths. These early machines typically utilized the step by step technique. The first generation of electronic switching systems in the 1960s were not entirely digital in nature, but used reed relay operated metallic paths or crossbar switches operated by stored program control (SPC) systems. First announced in 1955, the first customer trial installation of an all electronic central office commenced in Morris, Illinois in November 1960 by Bell Laboratories. The first large scale electronic switching system was the Number One Electronic Switching System (1ESS) of the Bell System, cut over in Succasunna, New Jersey, in May 1965. Just three years later, in September 1968, Britain's Post Office opened the world's first all digital pulse code modulation (PCM) exchange named Empress (three decades after British scientist Alec Reeves had invented the PCM encoding system without the digital components to take full advantage). Other nations vying to reach the forefront of technical innovation would adopt metal–oxide–semiconductor (MOS) and PCM technologies to make their own transitions from analog to digital telephony throughout the '70s. Later electronic switching systems implemented the digital representation of the electrical audio signals on subscriber loops by digitizing the analog signals and processing the resulting data for transmission between central offices. Time division multiplexing (TDM) technology permitted the simultaneous transmission of multiple telephone calls on a single wire connection between central offices or other electronic switches, resulting in dramatic capacity improvements of the telephone network. With the advances of digital electronics starting in the 1960s telephone switches employed semiconductor device components in increasing measure. In the late 20th century most telephone exchanges without TDM processing were eliminated and the term electronic switching system became largely a historical distinction for the older SPC systems.