АҚШ тарихы: Мичиган территориясы (1805-1837)

Кіріспе

АҚШ аумағы, 1805–1837

Мичиган аумағы – 1805 жылдың 30 маусымынан 1837 жылдың 26 қаңтарына дейін бар болған, содан кейін Мичиган штаты ретінде Одаққа қабылданған АҚШ-тың ұйымдастырылған құрамына енген аумағы. Детройт аумақтың астанасы болды.

Тарих және үкімет

Мичиганды алғаш зерттеген еуропалықтар оны көбінесе тері саудасын бақылау орыны ретінде қарастырды. Шағын әскери күштер, американдық тайпаларға иезуиттердің миссиялары және аулаушылар мен саудагерлердің шашыраңқы қоныстары болашақта Мичиган атанған аймақтың жергілікті емес халқының басым бөлігін құрады.

Мичиганның алғашқы үкіметі

Еуропалықтар келгеннен кейін, Мичиган территориясы болып табылатын аймақ алдымен француз, содан кейін британдықтардың бақылауында болды. 1668 жылы Саулт-Сен-Мариде құрылған алғашқы иезуит миссиясы, 1671 жылы жұмысын бастаған Сент-Игнас және 1701 жылы Антуан де Ла Моте Кадиллак басшылығымен бұрынғы Форт-де-Буаде гарнизоны алғаш рет басып алған Детройттегі қосымша бекіністердің құрылуына әкелді. Олар келгеннен кейін көп ұзамай әскерлері Форт Поншартрен дю Детройтты және Мәриям анасына арналған Сен-Анна шіркеуін салды. Жаңа Францияның құрамында Ұлы көлдердің жоғарғы бөлігі алдымен Мичилимакинактан, содан кейін Детройттан басқарылды; бұл негізінен Квебектегі генерал-губернаторға есеп беретін әскери режим болды. Оның міндеті – тері саудагерлерінің қажеттіліктерін қамтамасыз ету және осы салада тікелей қолдау көрсетпеген қоныстануды ұстап тұру болды. 1760 жылы Монреальдің тапсырылуынан кейін Роберт Роджерс басқаратын британдық әскерлер Детройтты және оның тәуелді бекіністерін басып алды. 1763 жылы Понтиак көтерілісі Мичилимакинак бекінісінің солтүстік тайпаларға түсуіне және Детройт бекінісінің ұзақ қоршауына әкелді. 1764 жылы қоршау алынып, Детройтте британдық лейтенант-губернатордың басқаруы жақын арада басталды. 1774 жылғы Квебек заңына сәйкес, Мичиган Революция кезінде Квебек провинциясының бір бөлігі ретінде басқарылды. 1783 жылғы Париж шартымен Америка Құрама Штаттарының қазіргі Мичиганға талап ету құқығы болғанымен, британдықтар Детройтты және оның айналасындағы аймақтарды кез келген бағамен сақтап қалуды көздеді. 1784 жылы Конфедерация Конгресі Детройт және Ұлы көлдер мәселесін шешу үшін Барон фон Штубенді Канадаға дипломатиялық өкіл ретінде жіберді, бірақ Квебек губернаторы Фредерик Холдиманд паспорт беруден бас тартты, ал келіссөздер басталмай-ақ тоқтап қалды. 1784 жылдан бастап британдықтар Мичигандағы иеліктерін қазіргі Батыс Онтариомен бірге Гессен округінің бөлігі ретінде басқарды; 1791 жылы Квебек провинциясы Төменгі Канадаға (қазіргі Квебек провинциясы) және Жоғарғы Канадаға (Онтарио) бөлінді, ал Жоғарғы Канада округтері келесі жылы қайта аталды, Гессен округі Батыс округі деп белгіленді. Британдықтар аймақта қалумен қатар, бірнеше штаттар болашақ Мичиган штатына да талаптар қойды. 1779 жылы Вирджиния Иллинойс округін құрды, оның шекарасы Миссисипи өзенінің шығысындағы, Огайо өзенінің солтүстігіндегі және Аппалачи тауларының батысындағы барлық жерлерді қамтыды. Бірақ іс жүзінде округ үкіметі негізгі өзендер бойындағы бірнеше ескі француз қоныстарымен шектелген аумақтан тыс нақты басқаруды жүзеге асырмады. Солтүстік-батыс жерлерінің басым көпшілігін жергілікті тайпалар бақылады. Нью-Йорк, Коннектикут және Массачусетс штаттары да Мичиганға айналатын жердің бір бөлігін талап етті, бірақ Ұлы көлдердегі Ұлыбританияның бақылауын және тайпалардың қарсылығын ескере отырып, өз талаптарын жүзеге асыруға одан да аз мүмкіндік алды. Вирджиния 1784 жылғы 1 наурызда Огайо өзенінің солтүстігіндегі және батысындағы жерлерге деген құқығын бас тартты. Кездейсоқ болғанымен (немесе болмағанымен), бұл күн өткен қазаннан бастап Томас Джефферсон төрағалық еткен батыс жерлері жөніндегі Конгресс комитетінің қорытындысы жарияланған күнмен бірге келді. Джефферсонның ұсыныстары 1784 жылғы Жер туралы заңның негізі болды, онда аумақта құрылтайшы он үш штатқа тең жаңа штаттар құрылатындығы, олар мәңгілікке АҚШ құрамына кіретіні және олардың үкіметтері республикалық формада болатындығы айтылды. 1785 жылғы Жер туралы заң жаңа аумақта жер сату рәсімін белгілеу арқылы одан әрі барып, жаңа мүмкіндіктер ашты. Алайда Огайо өзені АҚШ пен Солтүстік-Батыс тайпалары арасындағы тиімді шекара болып бірнеше жыл бойы сақталды. Солтүстік-Батыстағы басқа штаттар Вирджинияның үлгісін ұстанды, ал 1787 жылы Конфедерация Конгресі Солтүстік-Батыс заңын қабылдады, ол Солтүстік-Батыс аумағын құрды. Солтүстік-Батыс заңы бойынша алғашқы қоныс 1788 жылы Мариеттада (Огайо штаты) құрылды. Мичиган болып табылатын аймақ бастапқыда ұйымдастырылмаған аумақ болып қалды және негізінен британдықтардың бақылауында болды; бұл Солтүстік-Батыс аумағының бірінші губернаторы Артур Сент-Клэрді аймақ үшін, тіпті қағаз жүзінде болса да, үкімет құрылымын құрудан тоқтатпады. Нокс округі 1790 жылғы 20 маусымда құрылды, оның шекарасы Мичиганның Төменгі жарты аралының батыс жартысын және Мичиганның Жоғарғы жарты аралының ортаңғы үштен бірін қамтыды. 1792 жылы Гамильтон округінің шекарасы Нокс округіне кірмейтін Мичиганның шығыс бөліктерін қамту үшін кеңейтілді. Мичиганға қатысты АҚШ-тың талаптары Детройт, Маккинак және басқа жерлердегі бекіністерді эвакуациялаудан Ұлыбританияның бас тартуымен қиындыққа тап болды. Солтүстік-Батыс тайпаларына Ұлыбританияның Солтүстік-Батыс үндістер соғысы кезіндегі ыңғайлы қолдауы Детройттың американдықтардың қолында болмауына байланысты болды. Бірақ 1794 жылы Джейдің шарты мен Түскен ағаштар шайқасынан кейін Солтүстік-Батыстағы британдықтар мен олардың одақтастарының жағдайы нашарлады, келіссөздерден кейін британдықтар 1796 жылғы 11 шілдеде Детройтты эвакуациялады. АҚШ, ақыры Мичиганда өкілдік құрды. Маккинак бекінісі жақын арада тапсырылды, бірақ Драммонд аралы 1828 жылға дейін Канаданың бір бөлігі болып қала берді.

After the arrival of Europeans, the area that became the Michigan Territory was first under French and then British control. The first Jesuit mission, in 1668 at Sault Saint Marie, led to the establishment of further outposts at St. Ignace (where a mission began work in 1671) and Detroit, first occupied in 1701 by the garrison of the former Fort de Buade under the leadership of Antoine de La Mothe Cadillac. Soon after their arrival, his troops erected Fort Pontchartrain du Detroit and a church dedicated to Saint Anne, the mother of the Virgin Mary. As part of New France, the upper Great Lakes had first been governed from Michilimackinac, then Detroit; this was essentially a military regime that reported to the governor general at Quebec. Its role was to supply the needs of the fur traders and discourage any settlements not directly supportive of that effort. After the surrender of Montreal in 1760, British troops under Robert Rogers occupied Detroit and its dependent posts. In 1763, Pontiac's Rebellion saw the fall of Fort Michilimackinac to the northern tribes, and a lengthy siege of Fort Detroit. The siege was lifted in 1764, and rule under a British lieutenant governor at Detroit followed soon thereafter. Due to the Quebec Act of 1774, Michigan was governed during the Revolution as part of the Province of Quebec. Although the 1783 Treaty of Paris gave the fledgling United States a claim to what is now Michigan, British policy was to hold on to Detroit and its dependencies at all costs. In 1784, Baron von Steuben would be sent to Canada by the Congress of the Confederation in a diplomatic capacity to address the question of Detroit and the Great Lakes, but Frederick Haldimand, the Governor of Quebec, refused to provide a passport, and negotiations collapsed before they had begun. Starting in 1784, the British administered their Michigan holdings as part of the District of Hesse along with what is now Western Ontario; in 1791 the Province of Quebec was split into Lower Canada (today's Province of Quebec) and Upper Canada (Ontario), and the districts of Upper Canada were renamed the next year, with the Hesse District designated as the Western District. In addition to the British remaining in the region, several states also held competing claims on the future state of Michigan. In 1779, Virginia established Illinois County with boundaries that encompassed all of the land east of the Mississippi River, north of the Ohio River and west of the Appalachian Mountains. For all practical purposes, however, the county government never exercised actual control beyond an area limited to a few old French settlements along the major rivers. The overwhelming majority of the northwestern lands were controlled by the native tribes. New York, Connecticut, and Massachusetts also claimed portions of what was to become Michigan, but were even less able to enforce their pretensions, given Britain's control of the Great Lakes and the hostility of the tribes. Virginia surrendered its claim to lands north and west of the Ohio River effective March 1, 1784. Coincidentally (or not), this was the same day that the findings of a Congressional committee on the western lands, chaired by Thomas Jefferson since the previous October, were reported. Jefferson's recommendations became the basis for the Land Ordinance of 1784, which established that new states equal in all respects to the founding thirteen would be erected in the territory, that they would forever be a part of the United States, and that their governments would be republican in form. The Land Ordinance of 1785 would go further by establishing a procedure for land sales in the new territory. However, the Ohio River remained an effective boundary between the United States and the Northwest tribes for a few more years. The other states with claims in the Northwest eventually followed Virginia's example, and in 1787, the Congress of the Confederation enacted the Northwest Ordinance, which created the Northwest Territory. The first settlement under the Northwest Ordinance was at Marietta (Ohio) in 1788. The region that became Michigan was initially unorganized territory and essentially remained under British control; that did not stop Arthur St. Clair, the first Governor of the Northwest Territory, from establishing a structure of government for the area, if only on paper. Knox County was established on June 20, 1790 with boundaries that included the western half of the Lower Peninsula of Michigan and roughly the middle third of the Upper Peninsula of Michigan. In 1792, the boundaries of Hamilton County were expanded to include the eastern portions of Michigan not included in Knox County. American claims to Michigan were frustrated by Britain's refusal to evacuate the forts at Detroit, Mackinac and elsewhere. Britain's tacit support for the Northwest tribes during the Northwest Indian War was dependent on Detroit remaining out of American hands. But the position of the British and their allies in the Northwest deteriorated after the signing of Jay's Treaty and the Battle of Fallen Timbers in 1794, and after negotiations, the British evacuated Detroit on July 11, 1796. The United States had finally established a presence in Michigan. Fort Mackinac was turned over soon after but Drummond Island remained as part of Canada until 1828.

Америка билігінің басталуы

Губернатор және аумақтық хатшы Уинтроп Сарженттің жариялауы бойынша "алғашқы" Уэйн округі 1796 жылдың 15 тамызында Нокс және Гамильтон округтерінен құрылды, және кейін Мичиган территориясы болған аумақтың көп бөлігін, сондай-ақ қазіргі Огайо мен Индиананың аймақтарын қамтыды. 1800 жылы Төменгі жартыаралдың батыс бөлігі және Жоғарғы жартыаралдың көп бөлігі, Солтүстік-Батыс территориясынан бөлек құрылған Индиана территориясына қосылды. Осылайша Уэйн округі екі жартыаралдың қалған бөлігімен шектелді және Солтүстік-Батыс территориясының басқаруында қалды. Тағы бір Индиана территориясы округі болған Сент-Клэр округі де осы кезде кеңейтілді, оған Жоғарғы жартыаралдың батыс бөлігі және Мичиган көлінің жағалауындағы Төменгі жартыаралдың шағын бөлігі енді. Огайо 1803 жылдың басында штат мәртебесіне ие болғанда, Мичиганның шығыс бөлігі Индиана территориясына қосылды. Уильям Генри Харрисон басқаратын Индиана үкіметі сол жылы жасаған алғашқы қадамдардың бірі – Уэйн округін Индиана заңдарына сәйкес қайта ұйымдастыру, оған Нокс және Сент-Клэр округтерінен аумақ қосу болды. Мичиганның алғашқы округі қазір бүкіл Төменгі жартыаралды, Жоғарғы жартыаралдың көп бөлігін, сондай-ақ бүгінгі Иллинойс, Индиана және Висконсин штаттарының Мичиган көліне құйылатын аймақтарын қамтыды. Көп жағынан, Солтүстік-Батыс территориясы басқаруынан Индиана территориясына ауысу Уэйн округінің шектеулі қызметіне көп әсер етпеді. Губернатор Харрисонның 1803 жылғы 11 қаңтардағы жариялауымен Уэйн округінің соттары – жалпы сот, жетімдер және төрт айлық сессиялар – жаңа территориялық басқаруда дерлік өзгеріссіз құрамын сақтап, ұйымдастырылуын жалғастырды. Бірақ үкіметтің логистикасы қиыннан дерлік мүмкін емес деңгейге жетті, Детройт пен Винсенс арасындағы почта бір кезде Огайоның солтүстік-шығысындағы Уоррен қаласы арқылы жіберілді. Шешуші фактор, мүмкін, губернатор Харрисонның 1804 жылғы 11 қыркүйекте Индиана территориясының (сол кезде Мичиган, Висконсин және Иллинойс елді мекендеріне, сондай-ақ жаңадан қосылған Луизиана округіне де жауапты болған) территориялық басқарудың екінші кезеңіне өтуі керек пе, демалысын анықтау үшін сайлау шақыруы болды. Бірақ ақпарат Детройтке мерзімнен кейін жетті, және Мичиганның қоныс аударушылары 1804 жылғы желтоқсанда Конгреске Уэйн округін тәуелсіз территория ретінде бөліп беру туралы петиция жіберді.

By proclamation of acting governor and territorial secretary Winthrop Sargent, the "first" Wayne County was established from Knox and Hamilton counties on August 15, 1796, and included most of the area that later became the Michigan Territory, as well as portions of what are now Ohio and Indiana. In 1800, the western half of the Lower Peninsula and most of the Upper Peninsula were attached to the Indiana Territory when it was established as a separate government from the Northwest Territory. Wayne County was thereby reduced to the remainder of the two peninsulas, and continued under the government of the Northwest Territory. St. Clair County, another Indiana Territory county, was also expanded at this time to include the western portion of the Upper Peninsula and a small sliver of the Lower Peninsula along the shore of Lake Michigan. When Ohio was admitted as a state in early 1803, the eastern half of Michigan was incorporated into the Indiana Territory. One of the first acts taken that year by the Indiana government under William Henry Harrison was to reorganize Wayne County under Indiana law, adding territory from Knox and St. Clair counties. Michigan's first county now encompassed all of the Lower Peninsula, much of the Upper Peninsula, and those portions of today's Illinois, Indiana, and Wisconsin that drained into Lake Michigan. In many respects, the change from the government of the Northwest Territory to that of the Indiana Territory had little effect on Wayne County's limited operations. By Governor Harrison's proclamation of January 11, 1803, the courts of Wayne County—common pleas, orphans, and quarter sessions—kept their organization under the new territorial government, with almost identical composition. But the logistics of government went from difficult to almost impossible, with the mail between Detroit and the capital at Vincennes being routed at one point through Warren in northeastern Ohio. The deciding factor may have come when an election was called by Governor Harrison for September 11, 1804, to decide whether Indiana Territory (which by this time was responsible for not only the settlements in Michigan, Wisconsin and Illinois, but the newly acquired District of Louisiana as well) should progress to the second stage of territorial government. But word failed to reach Detroit until after the date had passed, and the settlers of Michigan petitioned Congress in December 1804, asking that Wayne County be set off as an independent territory.

Ұйым

Мичиган территориясы 1805 жылғы 11 қаңтарда АҚШ Конгресінің заңымен құрылды және сол жылдың 30 маусымынан бастап күшіне енді. Заң территорияны "Мичиган көлінің оңтүстік бөлігінен шығысқа қарай тартылған сызықтан солтүстікке қарай, Мичиган көлінің оңтүстік бөлігінен солтүстік шетіне дейін, содан кейін солтүстікке қарай АҚШ-тың солтүстік шекарасына дейін" деп белгіледі. Наубинвейден шамамен үш миль шығысқа қарайғы жол бойындағы тарихи белгі Мичиган көлінің ең солтүстік нүктесін көрсетеді, ол саябақтың батысынан шамамен бір миль қашықтықта орналасқан. Алғашқы аумақтық губернатор Уильям Халл Уэйн округін таратып, өзінің жаңа округтерін құрды, бірақ олар ұзаққа созылмады. Льюис Касс 1813 жылы губернатор болып тағайындалды және Халлдың әрекеттерін жойып, 1807 жылғы Детройт келісімі бойынша үндістерден алынған жерлерді қамтитын Уэйн округінің үшінші нұсқасын қайта құрды. 1812 жылғы соғыс кезінде, генерал Исаак Броктың 1812 жылғы 16 тамызда Детройтті басып алғаннан кейін, Мичиган территориясы номиналды түрде Жоғарғы Канада провинциясының бір бөлігі болды. 24 тамызда полковник Генри Проктор қолданыстағы заңдар бойынша азаматтық үкіметтің жалғасуын жариялады, Проктор губернатор, ал Бас судья Огастус Б. Вудвард хатшы болып тағайындалды. 1813 жылғы 4 ақпанда Проктор азаматтық үкіметті тоқтатты және әскери жағдай режимін енгізді. Индиана (1816) және Иллинойс (1818) Одаққа қосылғанда, олардың аумақтарының қалдықтары Мичиган территориясына қосылды. Мичиган территориясынан Индианаға 30 қалашыққа тең аумақ берілді, бұл штаттың Мичиган көліне қол жеткізуіне мүмкіндік берді. Одан кейін федералды үкімет жергілікті үнді тайпаларымен келісімдерге қол қойып, олардың жерлерін сатып ала бастады. 1818 жылы территорияның көпшілігінің жалпы заң шығару жиналысын құруды қолдайтынын анықтау үшін референдум өтті, бұл сол кездегі губернаторлар мен судьялар жүйесін ауыстыруға Солтүстік-Батыс жарлығында көзделген. Сайлауды аумақтық губернатор Льюис Касс шақырды, нәтижелер үкімет жүйесін өзгертуге көпшіліктің қарсы екенін көрсетті. 1824 жылы Мичиган территориясы екінші деңгейлі аумақтық мәртебеге көтерілді, ал үкімет билігі губернатор мен бірнеше судьялардан халыққа берілді. Халық 18 адамнан Заң шығару кеңесін сайлады, олардың тоғызы президенттен мақұлдау алды және алғаш рет 1824 жылғы 7 маусымда отырысқа жиналды. Кеңес 1825 жылы 9 мүшеден 13 мүшеге дейін ұлғайтылды, президент 26 үміткерден 13 мүшені таңдады. 1825 жылы Эри каналы ашылды, бұл Жаңа Англия мен Нью-Йорктан келген қоныс аударушыларға Албани мен Буффало арқылы су арқылы Мичиганға жетуге мүмкіндік берді. 1834 жылы Луизианадан сатып алынған және әлі бөлінбеген, Миссури өзенінің шығысында орналасқан барлық жерлер (негізінен Дакота, Айова және Миннесотаның батыс жартысы) Мичиган территориясына қосылды, бұл аймақ ресми түрде "Миссуридің солтүстігінде және Миссури мен Ақ Жер өзендерінің шығысында" деп сипатталды. Осы кезде Мичиган территориясына қазіргі Мичиган, Висконсин, Айова, Миннесота штаттары және Дакотаның үлкен бөлігі кірді. Сонымен қатар, 1835 жылы Мичиган территориясы Огайомен Толедо соғысын жүргізді, себебі Мичиган территориясы даулы "Толедо жолағын" сақтап қалғысы келді. Огайо штатының Толедо аймағы Мичиганның Жоғарғы жарты аралының батыс бөлігіне айырбастау үшін берілді. Солтүстік-Батыс жарлығы бойынша құлдыққа тыйым салынды, бірақ Мичиганның британдық және француздық тұрғындарына аумақ ұйымдастырылған кезде иелік еткен құлдарды сақтап қалуға рұқсат берілді. Халық санауы мәліметтері бойынша, 1810 жылы аумақта 24 құл болды, ал 1830 жылы 32 құл тіркелді. Құлдар ретінде саналғандардың көпшілігі қара нәсілділер емес, үндістер болған деп есептеледі. 1836 жылғы 3 шілдеде Мичиган штатының құрылуына дайындық ретінде Висконсин территориясы Мичиган территориясынан құрылды, ол қазіргі Висконсин, Миннесота, Айова штаттарынан және Дакотаның шығыс бөлігінен тұрды. Мичиган 1837 жылғы 26 қаңтарда штат болып құрылды және Толедо жолағына байланысты дауды шешудің бір бөлігі ретінде Жоғарғы жарты аралы кірді, бұл Мичиганның штат болуына бірнеше жыл бойы кедергі келтірді. Жоғарғы жарты аралының батыс шекарасы Супериор көлінің жағалауындағы Монреаль өзенінде және Мичиган көлінің жағалауындағы Меномини өзенінде белгіленді. Детройт 1847 жылғы 17 наурызға дейін астана болып қала берді, содан кейін Лансинг оның орнына таңдалды. Мичиган штатының халқы штат құрылған кезде шамамен 200 000 адамды құрады, бұл Солтүстік-Батыс жарлығында белгіленген ең төменгі 60 000 талаптан әлдеқайда жоғары болды.

Michigan Territory was established by an act of the United States Congress on January 11, 1805, effective June 30 of that year. The act defined the territory as "all that part of the Indiana Territory, which lies North of a line drawn east from the southerly bend or extreme of lake Michigan, until it shall intersect lake Erie, and East of a line drawn from the said southerly bend through the middle of said lake to its northern extremity, and thence due north to the northern boundary of the United States." A historical marker at a roadside park, approximately three miles east of Naubinway at , commemorates the northernmost point of Lake Michigan, which is located approximately one mile west of the park. The first territorial governor, William Hull, abolished Wayne County and established new districts of his own making, which proved to be short lived. Lewis Cass became governor in 1813 and promptly undid Hull's work and re established a third incarnation of Wayne County that included all lands within Michigan Territory that had been ceded by Indians through the 1807 Treaty of Detroit. During the War of 1812, following General Isaac Brock's capture of Detroit on August 16, 1812, the Michigan Territory was at least nominally a part of the Province of Upper Canada. On August 24, Colonel Henry Proctor proclaimed the continuation of civil government under existing laws with Proctor acting as Governor and Chief Justice Augustus B. Woodward acting as Secretary. On February 4, 1813, Proctor suspended civil government and imposed martial law. When Indiana (1816) and Illinois (1818) joined the Union, remnants of their territories were joined to Michigan Territory. An area equal to 30 townships was also transferred from Michigan Territory to Indiana to allow that state access to Lake Michigan. Soon afterward, the federal government rapidly began signing treaties with local Indian tribes and acquiring their lands. In 1818, a general assembly referendum was held to determine whether a majority of the territory's freeholders favored the creation of a general legislative assembly to replace the system of governors and judges in effect at the time, as provided for by the Northwest Ordinance. The election was called by Territorial Governor Lewis Cass, and results showed a majority opposed changing the system of government. In 1824, the Michigan Territory graduated to the second grade of territorial status, and the government's power was transferred from the Governor and a handful of judges to the people. The people elected 18 to the Legislative Council, of which nine were approved by the President, and it first sat in council on June 7, 1824. This council was expanded from nine members to 13 in 1825, with the 13 being chosen by the President from a field of 26. The Erie Canal opened in 1825, allowing settlers from New England and New York to reach Michigan by water through Albany and Buffalo. In 1834, all of the lands acquired in the Louisiana Purchase that were as yet unallocated and lay east of the Missouri River (generally, the Dakotas, Iowa and the western half of Minnesota) were attached to the Michigan Territory, an area that was officially characterized as "north of Missouri and east of the Missouri and White Earth Rivers." At this point, Michigan Territory included what is now the states of Michigan, Wisconsin, Iowa, Minnesota and a large portion of the Dakotas. Meanwhile, in 1835, the Toledo War was fought with Ohio because Michigan Territory wanted to retain the disputed "Toledo Strip." The Toledo area of Ohio was finally surrendered in exchange for the western section of the Upper Peninsula of Michigan. Slavery was forbidden in the territory under the Northwest Ordinance, but British and French residents in Michigan were permitted to retain possession of slaves already owned at the time the territory became organized. Census records show that the slave population in the territory numbered 24 in 1810 and 32 in 1830. It is believed that those counted as slaves were, in many cases, Indians rather than blacks. On July 3, 1836, in preparation for Michigan statehood, the Wisconsin Territory was organized from Michigan Territory, consisting of the present states of Wisconsin, Minnesota, Iowa and the eastern portion of the Dakotas. Michigan became a state on January 26, 1837, and included the Upper Peninsula as part of the resolution to the conflict over the Toledo Strip, which had blocked Michigan statehood for several years. The western border of the Upper Peninsula was marked at the Montreal River on the Lake Superior shoreline and the Menominee River on the coast of Lake Michigan. Detroit remained the capital until March 17, 1847 when Lansing was chosen as a replacement. The population of Michigan at the time of statehood is estimated to have been about 200,000, which was well above the Northwest Ordinance's minimum requirement of 60,000.

Аумақтарды сатып алу

Мичиган болып табылатын аймақ бұрын британдық аумақ болды және 1783 жылы АҚШ-қа өткізілді, бірақ аймақтың түпкі тұрғындары 1783 жылға дейін аумақтың көп бөлігін британдықтарға немесе американдықтарға бағындырмады. Оның көп бөлігі мәжбүрлі түрде немесе басқа жолмен иеленді. Мичиганға американдықтар қоныстанғанға дейін Оттава, Потаватоми, Оджибва және Вайандот тайпалары мекен еткен. Жерді беру туралы келісімдер 1795 жылғы Гринвилл келісімшартынан бастап 1842 жылғы Ла-Пойнт келісімшартына дейін қол қойылды. Басқа да маңызды келісімдерге 1808 жылғы Губернатор Халлдың келісімшарты, 1819 жылғы Сагинау келісімшарты, Чикагоның екі келісімшарты (1821 және 1833 жылдар), 1828 жылғы Кэри миссиясы, 1836 жылғы Вашингтон келісімшарты және 1837 жылғы 14 қаңтардағы келісімшарт жатады.

Аумақтық бөліністер

Уэйн округі, Мичиган, бастапқыда үлкен Солтүстік-Батыс территориясының бір бөлігі болған, кейін бірнеше аудандарды бөліп алып қазіргі көлеміне дейін қысқартылды: Монро 1817 жылы, Мичилимакинак округі (кейін Маккинак деп аталды) және Макомб округтері 1818 жылы, Сент-Клэр және Сент-Джозеф округтері 1820 жылы, ал Уоштенов округі 1822 жылы. Алғашқы округ ұйымы 1802 жылы Уэйн округіне қарасты Детройт қаласында құрылды. 1818 жылы қазіргі Висконсин штатында сақталған екі округ құрылды. Кроуфорд округі Висконсин штатының Прари-дю-Шьен қаласында орналасқан орталықтан Миссисипи өзенінің жоғарғы ағысындағы елді мекендерді басқару үшін құрылды, ал Браун округі Грин-Бей маңындағы елді мекендер үшін ұқсас қызмет атқарды. Бұл аудандар 1836 жылы Висконсин территориясының бір бөлігіне айналды. Мичиган штатының Оукленд округі 1819 жылы құрылды және уақыт өте келе Дженеси, Лапер, Санилак, Шиаваси және Сагинау округтерінің толық немесе бір бөлігіне бөлінді. Сагинау округі тағы сегіз жеке округке бөлінді, олардың үшеуі (Изабелла, Аренак және Мидленд) аумақтық кезеңде құрылды. Ленауи округі 1822 жылы бұрынғы индейлік жерлерден құрылды, ал Хиллсдейл округі 1829 жылы одан бөлінді. Ленауи округінің қалған бөліктері Касс және Берриен округтеріне айналды. 1829 жылы Мичиган территориясынан толыққанды құрылған Бранч округі пайда болды. Чиппева округі 1826 жылы Мичилимакинак округінен құрылды. Каламазуу округі 1829 жылы Сент-Джозеф округінен құрылды, ол Батыс Мичиганның басты аймағы болды және көптеген басқа округтерге бөлінді: Аллеган, Барри, Калхун, Итон, Иония, Монкалм, Кент, Оттава және Клинтон (кейбіреулері аумақтық кезеңде құрылды, ал кейбіреулері кейінірек бөлінді). Джексон және Ингем округтері 1829 жылы Уоштенов округінен құрылды; Изабелла округі 1831 жылы Сагинау және Мидленд округтерінің бөліктерінен құрылды. Гратиот округі де 1831 жылы Сагинау және Клинтон округтерінен жер алып құрылды. 1829 жылы құрылған 12 округтің жетісі президент Эндрю Джексонның кабинетінің мүшелерінің құрметіне аталды, ал біреуінің аты Джексонның өзіне берілді. Айова округі, оның орталығы Минерал-Пойнт қаласында, 1829 жылы құрылды және 1836 жылы Висконсин территориясына берілді. Мичиган территориясы қысқа мерзімге Миссисипи өзенінің батысындағы жерлерді басқарды, Миссури штаты жаңа штаттың солтүстігіндегі аумақты ұйымдастырылмаған аумақ ретінде қалдырғаннан кейін; бұл қазіргі Айова және Миннесотаның өзеннің батысындағы бөлігін қамтыды. Бұл жағдай 1834 жылға дейін сақталды, содан кейін бұл аймақ Мичиган территориясының басқаруына берілді. Дубуке және Де-Мойн округтері 1834 жылы құрылды және 1836 жылы Висконсин территориясы ұйымдастырылғанда оған берілді. Милуоки округі 1834 жылы құрылды және екі жылдан кейін Висконсин территориясына берілді.

Wayne County, Michigan, originally part of the vast Northwest Territory, was eventually whittled down into its current size by the separation of several tracts: Monroe in 1817, Michilimackinac County (later called Mackinac) and Macomb counties in 1818, St. Clair and St. Joseph counties in 1820 and Washtenaw County in 1822. The first township organization was Detroit, in Wayne County, in 1802. Also organized in 1818 were two counties that survive in present day Wisconsin. Crawford was set up to govern the settlements on the upper Mississippi River from its seat at Prairie du Chien, Wisconsin, while Brown performed a similar function for the settlements around Green Bay. These would become part of the Wisconsin Territory in 1836. Oakland County, Michigan was created in 1819, and over time was subdivided into all or parts of Genesee, Lapeer, Sanilac, Shiawassee and Saginaw counties. Saginaw County would be split further into eight separate counties, three of which (Isabella, Arenac and Midland) were established during the territorial period. Lenawee County was created in 1822 from what had been Indian lands, and Hillsdale County was separated from it in 1829. Other parts of Lenawee were turned into Cass and Berrien. Branch also sprung fully formed from Michigan Territory in 1829. Chippewa County was created from Michilimackinac County in 1826. Kalamazoo County, established 1829 from St. Joseph County, was the dominant tract in Western Michigan and was divided and subdivided into many other counties: Allegan, Barry, Calhoun, Eaton, Ionia, Montcalm, Kent, Ottawa and Clinton (some created during the territorial period, others split off later). Jackson and Ingham were created in 1829 from Washtenaw; Isabella was created from parts of Saginaw and Midland counties in 1831. Gratiot County was also established in 1831, with land from Saginaw and Clinton counties. Seven of the 12 counties created in 1829 were named for members of President Andrew Jackson's Cabinet, and one was named for Jackson himself. Iowa County, with its seat at Mineral Point, was established in 1829 and transferred to the Wisconsin Territory in 1836. Michigan Territory briefly governed lands west of the Mississippi, after the statehood of Missouri left the area north of the new state as unorganized territory; this comprised what is now Iowa and that part of Minnesota west of the river. Such was the case until 1834, when that area was placed under the government of Michigan Territory. Dubuque and Des Moines counties were created in 1834, and transferred to the Wisconsin Territory in 1836 upon its organization. Milwaukee County was established in 1834 and was also transferred to Wisconsin Territory two years later.

Аумақтық халық саны

Бұл санақ деректеріне АҚШ Конституциясында "салық төлемейтін үндістер" деп анықталған көптеген жергілікті американдықтар кірмейді (I-бап, 2-тармақ). Солтүстік-Батыс жарлығына сәйкес, аумақ 60 000 тұрғынынан асып кеткеннен кейін штат болуға үміткер бола алатын. 1830 жылғы АҚШ санағында қазіргі Мичиган штатындағы 13 округ пен Висконсин штатындағы 3 округтың халық саны тіркелді. Осы кездегі округтердің шекаралары қазіргі шекаралардан айтарлықтай өзгеше болды. 1810 жылғы АҚШ санағы бір Уэйн округінің құрамындағы төрт азаматтық округ бойынша жүргізілді: Мичилимакинак, Детройт, Эри және Гурон. Кестеде көрсетілген 1810 жылғы Макинак округінің халқы Мичилимакинак азаматтық округінің мәліметі бойынша, Макомб округінің халқы Гурон азаматтық округінің мәліметі бойынша, Монро округінің халқы Эри азаматтық округінің мәліметі бойынша, ал Уэйн округінің халқы Детройт азаматтық округінің мәліметі бойынша есептелді. 1830Жылдық тізім Округ 1810Жылғы халық саны 1830Жылғы халық саны 1Уэйн2,2276,7812Оукленд–4,9113Ваштенау–4,0424Монро1,3403,1875Макомб5802,4136Айова–1,5877Ленауи–1,4918Браун–1,3569Сент-Жозеф–1,31310Сент-Клэр–1,11411Касс–91912Мичилимакинак61587713Кроуфорд–69214Чиппева–62615Берриен–32516Ван Бюрен–5Мичиган аумағы4,76231,639

Басқарушылар

Губернатордың қызмет еткен мерзімі Уильям Халл 1805 жылдың 1 наурызынан 1812 жылдың 16 тамызына дейін Детройтты британдық күштерге тапсырды, 1812 жылдың 16 тамызы Генри Проктор 1812 жылдың 24 тамызынан 1813 жылдың 28 қыркүйегіне дейін Британдық билік кезінде азаматтық губернатор, 4 ақпанға дейін; содан кейін әскери жағдай, қыркүйекте Детройттың эвакуациясына дейін Льюис Касс 1813 жылдың 13 қазанынан 1831 жылдың 6 тамызына дейін Генерал Харрисон әскери губернатор етіп тағайындады; 29 қазаннан бастап азаматтық губернатор Джордж Брайан Портер 1831 жылдың 6 тамызынан 1834 жылдың 6 шілдесіне дейін Қызмет барысында қайтыс болды. Стивенс Т. Мейсон 1834 жылдың 6 шілдесінен 1835 жылдың 15 қыркүйегіне дейін, хатшы лауазымына байланысты міндетін атқарушы губернатор Джон С. Хорнер 1835 жылдың 15 қыркүйегінен 1836 жылдың 3 шілдесіне дейін, хатшы лауазымына байланысты міндетін атқарушы губернатор.

Хатшылар

Хатшы Қызмет еткен мерзімдер Стэнли Грисуолд 1805 жылдың 1 наурызынан 1808 жылдың 18 наурызына дейін Рубен Атвотер 1808 жылдың 18 наурызынан 1814 жылдың 15 қазанына дейін Уильям Вудбридж 1814 жылдың 15 қазанынан 1828 жылдың 15 қаңтарына дейін Джеймс Уизерл 1828 жылдың 15 қаңтарынан 1830 жылдың 20 мамырына дейін Джон Т. Мейсон 1830 жылдың 20 мамырынан 1831 жылдың 12 шілдесіне дейін Стивенс Т. Мейсон 1831 жылдың 12 шілдесінен 1835 жылдың 15 қыркүйегіне дейін Джон С. Хорнер 1835 жылдың 15 қыркүйегінен 1836 жылдың 3 шілдесіне дейін

Жоғарғы Сот

1805 жылдан 1823 жылға дейін Территориялық Жоғарғы Сот судьялары АҚШ президенті тарапынан, АҚШ Сенатының келісімімен тағайындалды. Олардың қызмет мерзімінде белгілі бір шектеулер болған жоқ. 1823 жылы АҚШ Конгресі аумақтық үкіметті қайта ұйымдастыру және судьялардың төрт жылдық өкілеттік мерзімін белгілеу туралы заң қабылдады. Жоғарғы Сот судьяларының қызмет еткен кезеңдері мен жазбалары: Август Б. Вудворд 2 наурыз 1805 – 1 ақпан 1824 ж. Томас Джефферсон тағайындаған; сот қайта ұйымдастырылғаннан кейін қызметтен кетті. Фредерик Бейтс 3 наурыз 1805 – қараша 1808 ж. Томас Джефферсон тағайындаған; Луизиана территориясының хатшысы болып тағайындалғаннан кейін қызметтен кетті. Джон Гриффин 23 желтоқсан 1805 – 1 ақпан 1824 ж. Томас Джефферсон тағайындаған; сот қайта ұйымдастырылғаннан кейін қызметтен кетті. Джеймс Уизерл 23 сәуір 1808 – 15 қаңтар 1828 ж. Алғаш Томас Джефферсон тағайындаған; Джеймс Монро қайта тағайындаған; Мичиган территориясының хатшысы болып тағайындалғаннан кейін қызметтен кетті. Соломон Сибли 2 ақпан 1824 – 17 шілде 1836 ж. Алғаш Джеймс Монро тағайындаған, Джон Куинси Адамс және Эндрю Джексон қайта тағайындаған; Мичиган штатының құрылғаннан кейін қайта тағайындалмады. Джон Хант 20 ақпан 1824 – 15 маусым 1827 ж. Джеймс Монро екі рет тағайындаған; қызмет барысында қайтыс болды. Генри К. Чипман 18 шілде 1817 – 25 сәуір 1832 ж. Джон Куинси Адамс екі рет тағайындаған; Эндрю Джексон қайта тағайындамады. Уильям Вудбридж 15 қаңтар 1828 – 25 сәуір 1832 ж. Джон Куинси Адамс тағайындаған; Эндрю Джексон қайта тағайындамады. Росс Уилкинс 26 сәуір 1832 – 17 шілде 1836 ж. Эндрю Джексон тағайындаған; штат құрылғаннан кейін Мичиган үшін АҚШ округтік сотының судьясы болып тағайындалды. Джордж Морелл 26 сәуір 1832 – 17 шілде 1843 ж. Алғаш Эндрю Джексон тағайындаған; Мичиган Жоғарғы Сотына губернатор Мейсон тағайындады.