Торонто метрополитендік муниципалитеті (1953-1998) – Канада, Онтарионың тарихы. Қаланың қалыптасуы, әкімшілік құрылымы және 1998 жылы Торонто қаласына бірігуі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Метрополитен Торонто муниципалитеті – 1953 жылдан 1998 жылға дейін Канаданың Онтарио провинциясындағы муниципалдық басқарудың жоғарғы деңгейі болды. Ол Торонтоның ескі қаласынан және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қарқынды түрде қалалық аймаққа айнала бастаған Торонтоны қоршап тұрған көптеген қалалар, кенттер мен ауылдардан құралған. Көбінесе "Метро Торонто" немесе "Метро" деп аталатын. 1997 жылғы Торонто қаласы заңының қабылдануы 1998 жылы Метрополитен Торонто мен оның құрамына кіретін бөліктерді қазіргі Торонто қаласына біріктірді. Қазіргі Торонтоның шекаралары Метрополитен Торонто таратылған кездегі шекараларымен бірдей: оңтүстікте Онтарио көлі, батыста Этобикок ағысы және 427 тас жолы, солтүстікте Стилс даңғылы, шығыста Руж өзені.
The Municipality of Metropolitan Toronto was an upper tier level of municipal government in Ontario, Canada, from 1953 to 1998. It was made up of the old city of Toronto and numerous townships, towns and villages that surrounded Toronto, which were starting to urbanize rapidly after World War II. It was commonly referred to as "Metro Toronto" or "Metro". Passage of the 1997 City of Toronto Act caused the 1998 amalgamation of Metropolitan Toronto and its constituents into the current City of Toronto. The boundaries of present day Toronto are the same as those of Metropolitan Toronto upon its dissolution: Lake Ontario to the south, Etobicoke Creek and Highway 427 to the west, Steeles Avenue to the north, and the Rouge River to the east.
Қала және қала маңы
Метрополитен Торонто құрылғанға дейін Торонтоның орталық қаласын қоршаған муниципалитеттер Йорк округіне жататын барлық тәуелсіз қалалар, кенттер және ауылдар болды. 1912 жылдан кейін қала енді Йорк округінен қала маңындағы аудандарды қосып алмады. Кейде қала маңындағы аудандар Торонтоға қосылуды сұрады, бірақ қала мұны жасамауға шешім қабылдады. 1924 жылы Онтарио үкіметіндегі министр Джордж С. Генри ортақ қызметтерді басқару үшін қала мен округтен бөлек өз кеңесі бар «метрополиялық округті» ұсынған алғашқы адам болды. Ол заң жобасын жазды, бірақ үкімет оны іске асыруды қаламады. Ұлы депрессия кезінде округтің барлық дерлік қалалары мен ауылдары банкротқа ұшырады. Осы жағдайда олар провинцияның қаржылық бақылауына өтті. 1933 жылы Генри, қазір премьер-министр, метрополиялық округ құру мәселесі бойынша ресми сараптама тағайындады. Торонтоның бірнеше қызметін қала маңындағы аудандарға да ұсыну ұсынылды. 1934 жылы Генри жеңіліске ұшыраған соң сараптама тоқтатылды. 1930 жылдары Либералдық Онтарио үкіметі муниципалдық істер жөніндегі бірінші министр, Дэвид А. Кроллды тағайындады және Торонто мен қала маңындағы елді мекендерді біріктіру туралы заң жобасын ұсынды. Бұл жоба Торонтода күшті қарсылыққа ұшырады және кері тартылды. Үкімет содан кейін Торонтоның маңындағы қала маңындағы мәселелерге қатысты өз сараптамасын бастады. Келісім арқылы метрополиялық муниципалитет ең жақсы шешім екеніне келді. 1939 жылдың қыркүйегінде сараптаманың нәтижелері жарияланды, бірақ оның қорытындылары Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін тоқтатылды. 1940 жылдары екі фактор өзгерді. 1943 жылы Прогрессивті консервативтік партия (ПКО) үкіметке сайланды, оның саясаты өзгерді, үкіметтік шаралар арқылы экономикалық өсуді ынталандыруға ниетті болды. Сондай-ақ 1943 жылы Торонтода бірінші Бас жоспар қабылданды. Ол болашақта өсудің жақын маңдағы бос жерлерде жүзеге асатынын мойындады. Жоспарлау кезінде бүкіл метрополиялық аймақ ескерілуі керек еді. Жаңадан сайланған ПК премьері Джордж Дрюмен саяси байланысы жақсы болған Фред Гардинер енді өсу үшін капиталдық инфрақұрылымды құруға бағытталған жаңа бағдарламалар идеясын ұсынды. 1946 жылы провинция әрбір қалалық муниципалитетте өз жоспарлау кеңесі болуын талап ететін Жоспарлау заңын қабылдады. Джеймс П. Махердің төрағалығымен және Фред Гардинердің вице-президенті болып Торонто және қала маңындағы қалаларды жоспарлау жөніндегі кеңес құрылды. Кеңес нақты жобаларды, сондай-ақ қала маңындағы «жасыл белдеуді», артериялық жолдардың бірыңғай жүйесін және бірыңғай қоғамдық көлік желісін ілгерілетумен айналысты. Кеңес тиімді болмады. Жергілікті муниципалитеттер Дон өзені аңғарындағы көпір және Спадина жолының кеңейтілуі (кейінірек Спадина тас жолының негізі) сияқты жобаларды қабылдамады. 1949 жылы кеңестің төрағасы болып сайланған Гардинер премьер-министр Лесли Фростқа тек біріккен муниципалитет ғана проблемаларды шеше алатынын жазды. 1950 жылы Торонто қалалық кеңесі біріктірілген қаланы қабылдауға дауыс берді, ал қала маңындағы барлық дерлік муниципалитеттер біріктіруге қарсы болды. 1950 жылдан 1951 жылға дейін Онтарионың муниципалдық кеңесі Лорн Каммингтің төрағалығымен ұсыныс бойынша тыңдаулар өткізді. Кеңес 1953 жылға дейін жұмыс істеді және 1953 жылдың 20 қаңтарында есебін жариялады. Каммингтің есебінде компромистік шешім ұсынылды: стратегиялық функцияларды қамтамасыз ету үшін Метрополитендік кеңес басқаратын екі деңгейлі үкімет құрылады, ал қолданыстағы муниципалитеттер барлық басқа қызметтерді сақтайды. Ол «жергілікті тұрғындарға өте жақын үкіметті» сақтау қажеттігін айтып, толық біріктіруді қабылдамады.
Prior to the formation of Metropolitan Toronto, the municipalities surrounding the central city of Toronto were all independent townships, towns and villages within York County. After 1912, the city no longer annexed suburbs from York Township. At times, the suburbs asked to be annexed into Toronto, but the city chose not to do so. In 1924, Ontario cabinet minister George S. Henry was the first to propose a 'metropolitan district' with its own council, separate from the city and the county, to administer shared services. He wrote a draft bill, but the government chose not to act on it. The Great Depression saw almost all of the towns and villages of the county become insolvent. When that happened, they were financially taken over by the province. In 1933, Henry, now the premier, appointed a formal inquiry into forming a metropolitan district. A proposal was made for Toronto to provide several of its services to the suburbs as well. The inquiry died with the defeat of Henry in 1934. In the 1930s, a Liberal Ontario government named the first minister of municipal affairs, David A. Croll, and introduced a draft bill to amalgamate Toronto and the built up suburbs. The draft bill faced strong opposition in Toronto and was withdrawn. The government then started its own inquiry into issues of the suburbs surrounding Toronto. Through consensus, it came to the conclusion that a metropolitan municipality was the best solution. The inquiry reported in September 1939, and its conclusions were put aside for the duration of World War II. Two factors changed in the 1940s. A Progressive Conservative Party of Ontario (PCO) government was elected in 1943, with a changed policy, intending to promote economic growth through government action. Also in 1943, the first Master Plan was adopted in Toronto. It recognized that future growth would take place in the vacant land of adjacent suburbs. Planning would have to take into account the whole metropolitan area. Forest Hill reeve Fred Gardiner, who was politically well connected to newly elected PC premier George Drew, now promoted the idea of ambitious new programs to lay the capital infrastructure for growth. In 1946, the province passed the Planning Act, which required each urban municipality to have its own Planning Board. A Toronto and Suburban Planning Board was founded, under the chairmanship of James P. Maher, and the vice chairmanship of Fred Gardiner. The Board promoted specific projects, and also promoted a suburban 'green belt', a unified system of arterial roads and the creation of a single public transit network. The Board was ineffective. Projects such as a bridge across the Don River Valley and the Spadina Road Extension (the basis for the later Spadina Expressway) were rejected by the local municipalities. Gardiner, elected as chairman of the board in 1949, wrote to Premier Leslie Frost that only a unified municipality could measure up to the problems. In 1950, the City of Toronto Council voted to adopt an amalgamated city, while nearly all of the suburbs rejected the amalgamation. From 1950 until 1951, the Ontario Municipal Board held hearings on the proposal, under the chairmanship of Lorne Cumming. The Board worked until 1953, releasing its report on January 20, 1953. Cumming's report proposed a compromise solution: a two tiered government, with the formation of a Metropolitan government, governed by a Metropolitan Council, to provide strategic functions, while existing municipalities would retain all other services. He rejected full amalgamation, citing a need to preserve 'a government which is very close to the local residents.'
Құрылу
Фрост үкіметі дереу әрекет етіп, 1953 жылғы 25 ақпанда Торонто метрополитен аймағындағы муниципалитеттердің федерациясын белгілі бір қаржылық және басқа мақсаттар үшін қамтамасыз ету туралы заң жобасын (заң) ұсынды, осы арқылы Торонто метрополитен муниципалитеті құрылды. Жаңа муниципалитетке жылжымайтын мүлікке салық салу және өздігінен қаржы алу құқығы берілді. Ол магистральдық жолдар, ірі сарқырама және сумен жабдықтау жүйелері, аймақтық жоспарлау, қоғамдық көлік, әділет басқару, қалалық саябақтар және қажет болған жағдайда тұрғын үй мәселелеріне жауапты болды. Муниципалитеттер өздерінің жеке өрт сөндіру және полиция бөлімдерін, бизнес лицензияларын, халық денсаулығы және кітапханаларын сақтап қалды. Кеңестің төрағасы болады, оны бастапқыда провинция тағайындайды, ал 1955 жылдан кейін Кеңес өз ішінде сайлайды. Премьер-министр Фрост, метро схемасына қарағанда бірігуді қалаған Фред Гардинерді осы қызметке көндірді. Гардинер консервативтік партия арқылы Фростқа жақсы таныс болды, жағдайы жақсы еді және жеке сыбайлас жемқорлыққа бейім емес деп есептелді. Гардинер Фростпен достығының арқасында осы лауазымды қабылдады және корпоративтік байланыстарын сақтап қалуын талап етті. Сондай-ақ, ол бұл жұмыстың «бұрынғысынан да маңызды» болатынын сезінді. Метро құру туралы заң 1953 жылғы 2 сәуірде қабылданды. Гардинердің тағайындалуы 7 сәуірде жарияланды. Канадада муниципалитеттерді құру провинциялық құзыретіне жатады. Осылайша, 1953 жылы осы деңгейдегі үкіметті құрған провинциялық заң – Метрополитен Торонто заңы болды. 1954 жылы күшіне енген кезде, Торонтоға қосылмаған Йорк қалашығының бөлігі, сондай-ақ Скарборо және Этобикок қалашықтары Торонто метрополитен муниципалитетінің құрамына енді және Йорк округінен бөлінді. Метрополитен Торонто Кеңесінің алғашқы отырысы 1953 жылғы 15 сәуірде өтті. Оның құрамына провинция тағайындаған Метро төрағасы Фредерик Гардинер, Торонто мэрі, Торонтоның ең жоғары екі бақылаушысы, Торонто қаласынан тоғыз аға кеңесші және он екі қала маңындағы мэрлер мен ривтер кірді. Торонто метрополитені Торонто қаласы, Нью-Торонто, Мимико, Уэстон және Лисайд қалаларынан, Лонг-Бранч, Суонси және Форест-Хилл ауылдарынан және Этобикок, Йорк, Солтүстік Йорк, Шығыс Йорк және Скарборо қалаларынан тұрды. Метрополитен Торонтоның Воган, Маркхэм және Пикеринг сияқты айналасындағы қалалар бойынша жоспарлау билігі болды, бірақ бұл аудандар Метро кеңесінде өкілдік етілмеді.
The Frost government moved immediately and on February 25, 1953, introduced the bill (An Act to provide for the Federation of the Municipalities in the Toronto Metropolitan Area for Certain Financial and Other Purposes) to create the Municipality of Metropolitan Toronto. The new municipality would have the power to tax real estate and borrow funds on its own. It would be responsible for arterial roads, major sewage and water facilities, regional planning, public transportation, administration of justice, metropolitan parks and housing issues as needed. The municipalities retained their individual fire and police departments, business licensing, public health and libraries. The council would have its own chairman, selected by the province initially, then to be elected by the Council itself after 1955. Premier Frost convinced Fred Gardiner, who still preferred amalgamation, over the metro scheme, to take the job. Gardiner was well known to Frost through the Conservative Party, was well off, was felt to be beyond personal corruption. Gardiner accepted the position partly due to his friendship with Frost, and he demanded that he retain his corporate connections. He also felt that the job would be "bigger than anything he had tried before." The bill to form Metro was passed on April 2, 1953. The Gardiner appointment was announced on April 7. In Canada, the creation of municipalities falls under provincial jurisdiction. Thus it was provincial legislation, the Metropolitan Toronto Act, that created this level of government in 1953. When it took effect in 1954, the portion of York Township not yet annexed by Toronto, as well as all of Scarborough and Etobicoke Townships were incorporated as part of the Municipality of Metropolitan Toronto, and seceded from York County. Metropolitan Toronto Council had its inaugural meeting on April 15, 1953, and was made up of the Metro chairman, Frederick Gardiner, who had been appointed by the province; the mayor of Toronto; Toronto's two most senior controllers; nine senior aldermen from the City of Toronto; and the twelve suburban mayors and reeves. Metro Toronto was composed of the City of Toronto, the towns of New Toronto, Mimico, Weston and Leaside; the villages of Long Branch, Swansea and Forest Hill and the townships of Etobicoke, York, North York, East York, and Scarborough. Metropolitan Toronto had planning authority over the surrounding townships such as Vaughan, Markham, and Pickering, although these areas did not have representation on Metro Council.
Өсу және бірігулер
Гарднер 1953 жылдан 1961 жылдың соңына дейін Метро төрағасы болды. Оның өкілеттігі кезінде Метро көптеген инфрақұрылымдық жобаларды іске асырды, оның ішінде бірінші метро желісін ашу, екінші метро желісінің құрылысын бастау, су тазарту және кәріз суларды тазарту қондырғылары, егде саяндарға арналған жалға берілетін тұрғын үйлер мен Гарднердің есімімен аталатын Гардинер тас жолы салынды. Метро 1956 жылы барлық полиция күштерін біріктірді. Бұл Метроның қала маңындағы муниципалитеттерінің қарқынды даму кезеңі болды. Ол қызметтен кеткен кезде Торонто халқы бір миллионнан 1,6 миллионға дейін өсті. Үнемі өсудің нәтижесінде 1967 жылы провинция Метроны қайта ұйымдастырды. Жеті шағын қала мен ауыл, енді айналасындағы аумақтардан тығыздығымен ерекшеленбегендіктен, айналасындағы муниципалитеттерге қосылды. Бұл Торонто қаласы мен бес қалашықты қалдырды, олар осы кезде қалашықтар ретінде қайта бекітілді (Солтүстік Йорктан басқалары кейінірек қалалар мәртебесіне ие болды). Лонг-Бранч, Нью-Торонто және Мимико қайтадан Этобикокке қосылды; Уэстон Йоркке; Лисайд Шығыс Йоркке; ал Суонси мен Форест-Хилл Торонтоға қосылды. Нәтижесінде, қала сыртындағы муниципалитеттердің ешқайсысы дербес тарихи қалалық елді мекен ретінде құрылмаған. Қайта ұйымдастырылған Торонто метрополитені алты муниципалитетті бейнелейтін алты сақинадан тұратын ту мен логотипті қабылдады.
Gardiner was Metro chairman from 1953 until the end of 1961. During his tenure, Metro built numerous infrastructure projects, including the opening of the first subway line, start of construction of the second subway line, water and sewage treatment facilities, rental housing for the aged and the Gardiner Expressway, named after Gardiner. Metro also amalgamated the various police forces into one in 1956. It was a period of rapid development of the suburban municipalities of Metro. The population of Metropolitan Toronto increased from one million to 1.6million by the time he left office. As a result of continued growth, the province reorganized Metro in 1967. The seven small towns and villages, which were no longer any denser than the surrounding areas, were merged into their surrounding municipalities. This left the City of Toronto and the five townships, which at this time were re designated as boroughs (all but East York were later incorporated as cities). Long Branch, New Toronto, and Mimico were absorbed back into Etobicoke; Weston was absorbed into York; Leaside into East York; and Swansea and Forest Hill, into Toronto, resulting in an unusual final situation where none of the municipalities outside the city were ever entities founded as distinct historic urban settlements in their own right. The reorganized Metropolitan Toronto adopted a flag and decal using a symbol of six rings representing the six municipalities.
Даму үлгісі
Торонто метрополитеніндегі даму, көбінесе Торонто қаласынан айналасындағы муниципалитеттерге біркелкі таралып, аз ғана секірістермен жүрді, бұл бір қаланың даму үзілісін қамтамасыз етті. Мысалы, Йорк пен Шығыс Йорк округтерінің көп бөлігі, іс жүзінде, Торонтоның ішкі қаласының кеңейтілген бөліктері болды және біртіндеп сыртқы муниципалитеттердің типік қала маңы аудандарына (солардың да Торонтомен шектесетін ішкі қалалық аймақтары болды) өтті. Ешбір округ жекелеген елді мекен ретінде құрылмағандықтан, олардың өздерінің орталықтары болған жоқ. Торонто қаласынан өзгешелену үшін (қала мәртебесіне қайта ие болғаннан кейін бұл аса маңызды деп есептелді), Солтүстік Йорк және Скарборо жоспарланған қалалық орталықтарды салды: тиісінше Солтүстік Йорк қалалық орталығы және Скарборо қалалық орталығы. Бұл үлгі Гамильтон Вентворт сияқты басқа да мегаполистерден өзгеше болды, онда Стони Крик сияқты қала маңындағы аудандар тарихи орталықтарымен және ішкі аймақтарымен ішкі қалалық Гамильтоннан айқын бөлінген. Метро кеңесінің орындықтары халық санына сәйкес қайта бөлінген соң, кеңесте қала маңындағы көпшілік басымдыққа ие болды; бірақ ол қала маңындағы және ішкі қалалық мәселелерді тең дәрежеде қарастыра берді.
Development in Metro Toronto generally unfurled outward smoothly from the City of Toronto into the surrounding municipalities with little leapfrogging, giving it the growth continuum of a single city. For example, most of the areas of the small inner boroughs of York and East York, were in effect, extensions of inner city Toronto and gradually transitioned into the more typical suburban areas of the outer municipalities (which also had such inner city areas where they bordered Toronto). Given that none of the boroughs originated as distinct settlements, they did not have their own downtowns. To give themselves an identity distinct from the City of Toronto (which was deemed particularly important after being reincorporated as cities), North York and Scarborough built planned city centres: North York City Centre and Scarborough City Centre respectively. This pattern was in contrast to other metropolitan areas like Hamilton Wentworth, where suburbs such as Stoney Creek had historic cores and whose inner areas were well separated from inner city Hamilton. As the seats on Metro Council were reapportioned according to population, the council was now dominated by the suburban majority; but it continued to address suburban and inner city issues in equal measure.
Құрастыру
1995 жылғы провинциялық сайлауда ПКО басшысы Майк Харрис өзінің «Ақылға қонымды революция» платформасының аясында Онтариодағы үкіметтің деңгейін төмендетуді насихаттады және Торонто метрополиясын тарату мақсатында зерттеуге уәде берді. Бірақ, соңында Харрис үкіметі, өздерінің пікірінше, шығындарды үнемдеудің тиімді жоспары бар екенін жариялады. Торонто метрополиясының алты муниципалитеті біріктіріліп, бір деңгейлі Торонто қаласы құрылды. Бұл бұрынғыдан күрт өзгешелік болды, себебі бұрын орталық қала жай ғана қала маңындағы аудандарды қоса алған. Онтарионың басқа да аймақтарында, мысалы Оттава мен Гамильтон қалаларында да осыған ұқсас біріктірулер жоспарланды. Бұл жаңалық бұқаралық ақпарат құралдарында «мегақала» деп аталған жобаға наразылық тудырды. 1997 жылдың наурыз айында барлық алты муниципалитетте өткен референдумда біріктіруге қарсы дауыс беру көрсеткіші 3:1-ден асты. Алайда, Канададағы муниципалдық биліктер провинциялық үкіметтердің құрамында болады және референдумдардың заңдық күші шамалы немесе мүлдем жоқ. Сондықтан Харрис үкіметі референдум нәтижелерін заң жүзінде елемеуге құқылы болды және сәуір айында Торонто қаласы туралы заңды ұсынған кезде солай істеді. Екі оппозициялық партия провинциялық заң шығарушы жиналыста 12 000-нан астам түзету ұсынды, бұл болашақ мегақаланың көшелерінде тұратын азаматтарға бірігу мәселесі бойынша қоғамдық тыңдауларға қатысуға және көшелерге тарихи атаулар беруге мүмкіндік берді. Бұл заң жобасының қабылдануын ғана кейінге шегерді, себебі ПКО көпшілік дауысқа ие болды. Біріктіру 1998 жылдың 1 қаңтарынан күшіне енді, сол кезде жаңа Торонто қаласы (Ескі Торонтоның заңды мұрагері) құрылды.
In the 1995 provincial election, PCO leader Mike Harris campaigned on reducing the level of government in Ontario as part of his Common Sense Revolution platform, and promised to examine Metropolitan Toronto with an eye to eliminating it. However, in the end the Harris government announced what they saw as a superior cost saving plan. The six municipalities of Metro Toronto would be amalgamated into a single tier city of Toronto. This was a major break from the past, which had seen the core simply annex suburbs. Similar amalgamations were planned for other parts of Ontario, such as Ottawa and Hamilton. The announcement touched off vociferous public objections to what the media termed the "megacity" plan. In March 1997 a referendum in all six municipalities produced a vote of more than 3:1 against amalgamation. However, municipal governments in Canada are creatures of the provincial governments, and referendums have little to no legal effect. The Harris government could thus legally ignore the results of the referendum, and did so in April when it tabled the City of Toronto Act. Both opposition parties held a filibuster in the provincial legislature, proposing more than 12,000 amendments that allowed residents on streets of the proposed megacity take part in public hearings on the merger and adding historical designations to the streets. This only delayed the bill's inevitable passage, given the PCO's majority. The amalgamation would take place effective January 1, 1998, at which time the new City of Toronto (legal successor of Old Toronto) came into existence.