Кайтнесс графының тарихы

Кіріспе

Шотландиялық ақсүйек атағы - Кейтнесс графы - Шотландия ақсүйектігінде бірнеше рет құрылған атақ және өте күрделі тарихы бар. Қазіргі мағынада, қатаң ақсүйек тізімдерінде есептелгендей, оның алғашқы берілуі қазіргі кезде 1334 жылы Стратхерн графы Маол Иса V-ге жасалған деп есептеледі, бірақ 14 ғасырдың нақты жағдайларында бұл, болжам бойынша, оның Кэйтнесс ескі графтығына/мормаралық құқығының мойындалуы ғана болды. Бірақ келесі жылы оның барлық атақтары мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін алынып тасталды.

Тарих

Бұрын Кейтнис аймағы ара-тұра Оркнидің норвегиялық графтарымен, Шотландияның феодалы ретінде ұсталып тұрған, кем дегенде 1020 жылы Торфинн Сигурдсонның балалық шағынан бастап, бірақ мүмкін, бірнеше онжылдықтар бұрын да болған. Қазіргі замандағы жұрлық графтығының иелерінің тізіміне әдетте Кейтнесс Мормердмінің иелері кірмейді, бірақ олардың арасында, мысалы, Леннокс Мормердмінің, Стратхерн Мормердмінің және Ангус Мормердмінің иелері арасында ешқандай маңызды айырмашылық жоқ. Маол Исадан кейін берілген келесі грант Шотландия королі Роберт II-нің кіші ұлы Дэвид Стюартқа берілді. Оның мұрагері Евфемия 1390 жылы титулдан бас тартып, ағасы Вальтер, Атоллдың 1-ші графының пайдасына билік құрды. 1428 жылы Вальтер өзінің ұлы Алланның пайдасына титулдан бас тартты, бірақ ол Атолл графтығын өзі үшін сақтап қалды. Аллан қайтыс болғаннан кейін Вальтер екі графтыққа да ие болды. Алайда, ол 1437 жылы жоғарыдан жасалған сатқындық үшін өлім жазасына кесілгенде, екі титулы да жойылды. Үшінші рет титул 1452 жылы сэр Джордж Крайтонға берілді, бірақ ол сол жылы титулдан бас тартты. Ақырғы графтық 1455 жылы Оркнидің 3-ші графы Уильям Синклер үшін жасалды. Ол 1470 жылы Оркни титулын және барлық байланысты жерлерді Джеймс III-ке Фифтегі Равенскрейг қамалы үшін берді. 1469 жылы Джеймс III Норвегия королінен Оркни аумақтарына қатысты құқықтарды әйелі Данияның Маргаретінің қалыңдықтарын кепілдік ретінде алды. Осылайша Шотландия королі бұрынғы Норвегия аумағы болған Оркни мен Шетланд аралдарына иелігін нығайтып, барлық басқа маңызды иелерін алыстатты. Алты жылдан кейін граф Уильям өзінің үлкен ұлын мұрадан айырғысы келді, ол "Жұмсақ" деп танылған. Сондықтан, графтық оған өтпеу үшін ол екінші некесінен туған екінші ұлына, тағы бір Уильямға титулдан бас тартты. Генерал Артур Сент-Клэр Джордж Синклердің, 4-ші Кейтнесс графының ұрпағы екені айтылады. Джордж Синклер, 6-шы Кейтнесс графы, титулдың қалыпты мұрагерлігіне кедергі келтірген соңғы граф болды. 1672 жылы ол өлімінен кейін барлық жерлері мен титулдары оның кредиторы болған сэр Джон Кэмпбеллге өтеді деп келісті. 1677 жылы алтыншы граф қайтыс болды, ал король Карл II оған Кейтнесс графының патентін берді. Алайда кейінірек алтыншы графтың мұрагері, сондай-ақ Джордж деп аталған, заң бойынша титул иегері ретінде расталды. Сондықтан графтықтың жоғалғанын өтеу үшін Карл II Кэмпбеллді Бредалбайн және Голландия графы етіп тағайындады. Содан бері Кейтнесс графтығы Синклер отбасының ішінде ғана мұраға көшіп келеді, ешқандай бас тартулар немесе басқа да бұзушылықтар болған жоқ. Кейтнесс графы сонымен қатар 1455 жылы Шотландия жұрлығында құрылған лорд Берридейл титулын да иеленеді. Бұл титул графтың үлкен ұлы мен мұрагері үшін әдепті титул ретінде қолданылады.

Earlier, Caithness had been intermittently held, presumably always as fief of Scotland, by the Norse earls of Orkney, at least since the days of the childhood of Thorfinn Sigurdsson in c.1020, but possibly already several decades before. The modern reconstruction of holders of peerage earldoms do not usually include those of Mormaerdom of Caithness, although there is no essential difference between them and, for example, those of mormaers of Lennox, mormaers of Strathearn and mormaers of Angus. The next grant after Maol Íosa was to David Stewart, a younger son of Robert II of Scotland. His heiress, Euphemia, resigned the title in 1390 in favour of her uncle Walter, 1st Earl of Atholl. Walter himself resigned the title in 1428, in favour of his son Allan, but he retained the earldom of Atholl for himself. Upon Allan's death, Walter again came to hold both earldoms. However, both were lost when he was executed for high treason in 1437, his titles being forfeit. The third creation of the title was for Sir George Crichton in 1452, but he surrendered the title in the same year. The final creation of the earldom was made in 1455 for William Sinclair, 3rd Earl of Orkney. He surrendered the Orkney title and all associated lands to James III in 1470, in return for the Castle of Ravenscraig, in Fife. James III had in 1469 received the rights of the king of Norway to Orkney territories as pledge of dowry of his wife Margaret of Denmark. In this way, the Scottish crown tightened its grip on Orkney and Shetland, a former Norwegian territory, by moving all other important holders away. Six years later, Earl William wished to disinherit his eldest son, who was known as "the Waster". Therefore, so that his earldom would not pass to him, he resigned the title in favour of his second son from his second marriage, another William. General Arthur St. Clair was reportedly descended from George Sinclair, 4th Earl of Caithness. George Sinclair, 6th Earl of Caithness, was the last earl to cause a disturbance in the normal succession of the title. In 1672, he agreed that, at his death, all of his lands and titles would pass to Sir John Campbell, who was his creditor. In 1677, the sixth earl died, and King Charles II granted him a patent creating him Earl of Caithness. Later, however, the sixth earl's heir, also named George, was confirmed in his titles by the law. Therefore, in order to compensate for the loss of the earldom, Charles II created Campbell Earl of Breadalbane and Holland. Thereafter, the earldom of Caithness has passed solely within the Sinclair family, without any further resignations or other irregularities. The Earl of Caithness also holds the title of Lord Berriedale, which was created in the Peerage of Scotland in 1455. That title is used as a courtesy title for the earl's eldest son and heir.