Гарольд Баллард: Канадтық кәсіпкер және спорт шебері

Кіріспе

Канадалық бизнесмен және спортшы (1903–1990)
Канадалық саясаткер

Харольд Эдвин Баллард (туған Эдвин Гарольд Баллард, 30 шілде 1903 – 11 сәуір 1990) – канадалық бизнесмен және спортшы. Баллард Ұлттық хоккей лигасының (NHL) «Торонто Мейпл Лифс» командасының және олардың үй аренасы «Мейпл Лиф Гарденс» стадионының иесі болды. 1940 жылдан бастап «Лифс» ұйымының мүшесі және 1957 жылдан бастап жоғары басшы, ол 1961 жылы команданың бір бөлігінің иесі болды және 1972 жылдың ақпанынан өмірінің соңына дейін басым иесі болды. Ол 1962, 1963, 1964 және 1967 жылдары Стэнли кубогын жеңіп алды, барлығы команданың бір бөлігінің иесі ретінде. Сонымен қатар, ол 1978 жылдан 1988 жылға дейін 10 жыл бойы Канада футбол лигасының (CFL) «Гамильтон Тайгер Кэтс» командасына иелік етті және 1986 жылы Грей кубогын жеңіп алды. Ол 1977 жылы Хоккей даңқы залына, ал 1987 жылы Канада футбол даңқы залына енгізілді. Оның аты Стэнли кубогы мен Грей кубогының екеуінде де болған жеті адамның қатарында.

Алғашқы жылдар

Баллард Канаданың Онтарио провинциясының Торонто қаласында Эдвин Гарольд Баллард ретінде дүниеге келді. Кейін ол атын өзгертті және өзін Гарольд Е. Баллард деп атады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Баллард отбасымен алты жыл бойы Пенсильвания штатының Норристаун қаласында тұрды. Олар Торонтоға оралды, онда оның әкесі, Англияда туған Сидни Юстас Баллард, «Баллард машиналар жабдығы» атты тігін машиналарын өндіретін компанияны құрды. Бұл компания бір кезде Канаданың мұз конькилерін өндірушілерінің бірі болды (1930-шы жылдардың басында, Канада коньки нарығында CCM үстемдік танытқан кезде, компания жұмысын тоқтатты). Гарольд 1919 жылы үшінші курстан шығып кеткенге дейін «Жоғарғы Канада колледжінде» пансионда оқыды. Баллард жылдам сырғанау спортына әуес болды және сырғанау жарыстары мен хоккей ойындарына қатысып, «Баллард» конькилерін насихаттауға көмектесті. 1928 жылғы Швейцарияның Сент-Мориц қаласында өткен қысқы Олимпиадада Баллард хоккейден алтын медаль жеңіп алған «Varsity Grads» командасының бас менеджерінің көмекшісі болып тағайындалды. «Ұлттық яхта клубының» мүшесі болған Баллард «Sea Fleas» деп аталатын шағын катерлермен жарысқа құмар болды. Ол бірнеше регатада қатысып, 1929 жылы Торонто – Оквиль марафонында жеңіске жетті. 1930 жылдың қаңтарында Баллард «Яхта клубының» атқару комитетіне сайланды. Ол 1930 жылдың сәуір айында Нью-Йорк штатының Албань қаласынан Нью-Йорк қаласына өткен 133 мильдік марафонда қатысып, өз классында екінші орынды иеленді. Шамамен бір айдан кейін Баллард пен яхта клубынан екі досы мұзды Онтарио көліне құлап кетті. Баллард судан есінен танып шығарылды, бірақ оның бір досы қаза тапты. Үшеуі де құтқару жилеттерін кимеген.

Хоккей жаттықтырушысы және менеджері

1930 жылғы жарыс маусымынан кейін Яхталық клуб Онтарио хоккей қауымдастығының «Торонто Ұлттық теңіз блохалары» аталған ересектер командасына демеушілік етті. Баллард бизнес-менеджер болып тағайындалды. Бапкер Гарри Уотсон басшылығымен команда 1932 жылы Аллан кубогын жеңіп алды. Уотсон келесі маусымда қайта оралмады, ал Баллард бапкерлік міндеттерді өз мойнына алды. Басында ойыншылар Баллардты құрметпен қарсы алды, бірақ жағдай тез өзгерді, әсіресе Баллард команда капитанын құрамына алмағаннан кейін. Бұл команданың бірнеше үздік ойыншыларының наразылығына әкелді, олар қараша айында командадан кетіп қалды. Баллардтың бапкерлігімен команда нашар маусым өткізді, бірақ Баллард Ұлттық құрама үшін Еуропалық турне ұйымдастырды, оның ішінде Прагада өткен 1933 жылғы мұз хоккейінен әлем чемпионатында қатысуды қамтамасыз етті. Онда Ұлттық құрама АҚШ командасына қосымша уақытта 2:1 есебімен жеңіліп, әлем чемпионаттарында алғаш рет канадалық команда жеңіліске ұшырады. Еуропалық турне кезінде Ұлттық құрама мұз үстінде де, одан тыс жерлерде де бірнеше төбелес тудырды. Бір инцидентте Баллард Париждегі қонақүйдің бірінде болған жанжалдан кейін тұтқындалды. Бұл тур Баллардтың толық уақытты хоккей бапкері қызметінің аяқталуын білдірді. 1934 жылы Баллард Батыс Торонто Ұлттық жастар командасының менеджері болды және «Лифс» капитаны Хэп Дейді бапкер ретінде шақырды. Дей «Лифс» командасымен айналысып, ойынға қатыса алмай қалғанда, Баллард бапкердің міндетін атқарушы болып, орынбасарлыққа кірді. Дей мен Баллардтың басшылығымен Ұлттық құрама 1935-1936 жылғы маусымның соңында Мемориал кубогын жеңіп алды. Келесі маусымда Дей мен Баллард Е. П. Тейлордың «Доминион» сыра зауытының демеушілігімен аға команданы басқару үшін бірлесіп жұмыс істеді. Сонымен қатар, Баллард «Баллард Машиналар» компаниясында жұмысын жалғастырды және 1935 жылы әкесі зейнеткерлікке шыққаннан кейін бизнес басқаруын өз қолына алды. 1940 жылы Дей «Лифс» командасының бапкері болғаннан кейін, ол Баллардты «Лифс» ұйымына Торонто «Марлборос» командасын, аға және жастар құрамаларын басқаруға ұсынды. Баллард президент және бас менеджер болып тағайындалды. Ол 1950 жылғы Аллан кубогының финалында аға «Марлистер» үшін тағы бір ойынға бапкерлік жасады, бұл бас бапкер Джо Примоның әкесі қайтыс болғаннан кейін болды. «Марлборос» ойынды ұтырды, бірақ серияны және чемпионатты жеңіп алды. 1950 жылдардың басында Баллард өзінің көп жылдық досы, «Лифс» иесі Конн Смайттың ұлы Стаффорд Смайтты «Марлборос» командасының басқарушы директоры ретінде тағайындады. «Марлистер» 1955 жылы Мемориал кубогын жеңіп алды – бұл олардың 26 жылдан кейінгі алғашқы жеңісі болды – және келесі маусымда бұл жетістікті қайталады. 1944 жылы Баллард Harold E. Ballard Ltd. жеке холдинг компаниясын құрды, оны кейіннен Maple Leaf Gardens Ltd. компаниясындағы үлесін сақтау үшін пайдаланды.

Following the 1930 racing season, the Yacht Club sponsored a senior team in the Ontario Hockey Association called the Toronto National Sea Fleas. Ballard was made business manager. Under coach Harry Watson, the team won the Allan Cup in 1932. Watson chose not to return the following season, and Ballard took over the coaching duties. At first, the players welcomed Ballard behind the bench, but the mood soon changed, particularly after Ballard benched the team captain. That triggered a mutiny among some of the team's top players, who resigned from the squad in November. The team had a poor year with Ballard coaching, but Ballard arranged a European tour for the Nationals which included competing in the 1933 Ice Hockey World Championships in Prague. There, the Nationals lost 2–1 in overtime to a team from the U. S.—the first loss for a Canadian team at the world championships. While touring Europe, the Nationals were involved in several fights, both on the ice and off. In one incident, Ballard was arrested in Paris following a fracas at a hotel. The tour marked the end of Ballard's career as a full time hockey coach. In 1934, Ballard became manager of the West Toronto Nationals OHA junior team and hired Leaf captain Hap Day as coach. When Day was busy with the Leafs and unavailable for games, Ballard would step behind the bench as acting coach. Under Day and Ballard, the Nationals won the Memorial Cup at the end of the 1935–36 season. The following season, Day and Ballard worked together to run a senior team sponsored by E. P. Taylor's Dominion Brewery. At the same time, Ballard continued to work for Ballard Machinery, and took over the business after his father's retirement in 1935. After Day became coach of the Leafs in 1940, he recommended Ballard to the Leaf organization to run the Toronto Marlboros, the senior and junior teams owned by the Leafs. Ballard was made president and general manager. He would coach one more game, for the senior Marlies, during the 1950 Allan Cup final, after head coach Joe Primeau's father died. The Marlboros lost the game but won the series and the championship. In the early 1950s, Ballard hired his long time friend Stafford Smythe, son of Leafs owner Conn Smythe, as managing director of the Marlboros. The Marlies won the Memorial Cup in 1955—their first championship in 26 years—and repeated the feat the following season. In 1944, Ballard formed Harold E. Ballard Ltd., the personal holding company he would later use to hold his interest in Maple Leaf Gardens Ltd.

Көлбеу жапырақтарына қосылады

1957 жылы Баллард Стаффорд Смайт төрағалық еткен комитет мүшесі ретінде «Мейпл Лифс» клубына көшті, ол Конн Смайт бас менеджер қызметінен кеткеннен кейін және Хап Дей «Лифс» ұйымынан қуылғаннан кейін хоккей операцияларын қадағалады. Баллард 1957 жылғы наурыз айында комитет таныстырылған кезде бастапқыда мүшелікке алынбады, бірақ тоғыз айдан кейін Ян Джонстонның орнын басты. 54 жасында Баллард топтың ең үлкен мүшесі болды, ал қалғандарының барлығы 30-40 жас аралығында болды. Бұл комитет «Күміс жетілік» деп аталды. 1961 жылы хоккей маусымы аяқталғаннан кейін Баллард Торонто, Гамильтон және Монреаль қалаларындағы төрт командадан тұратын Шығыс Канада кәсіби футбол лигасының құрылтайшы президенті болды. Стив Ставро, ол 30 жылдан кейін Баллардтың орнын басып «Лифс» клубының иесі атанды, «Торонто Сити» командасының тең иегері болды. 1962 жылғы маусымда Баллард хоккейге тән айыппұл алаңының үлгісін футболға енгізуге тырысты, бірақ ФИФА бұл ереже өзгертуге рұқсат бермеді.

Leafs меншік тобының серіктесі

1961 жылдың қарашасында Конн Смайт Maple Leaf Gardens Ltd. компаниясындағы акцияларының көп бөлігін ұлы Стаффордтың, Торонто Телеграм газетінің иесі Джон Бассетт пен Баллардтан құралған консорциумға сатты. Баллард 2,3 миллион долларлық сатып алу құнының басым бөлігін Стаффорд Смайтке берді. Конн Смайт кейіннен өзінің акцияларын ұлына ғана сатқанына сенгенін айтты, бірақ Стаффордтың Leafs командасын өз күшімен сатып алуға қажетті миллиондаған долларды таба алуы екіталай болды. Сатып алудағы рөлі үшін Баллард Maple Leaf Gardens атқарушы вице-президенті, Leafs командасының орынбасар губернаторы және команданың хоккей комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Ол 1960-шы жылдардағы Leafs командасының табысына үлкен үлес қосты, 1962, 1963, 1964 және 1967 жылдары Стэнли кубогын жеңіп алды. Алайда, Баллард көп ұзамай NHL тарихындағы ең жақтырылмаған иелердің біріне айналатын қасиеттерін көрсетуге бастады. Канадада түсті теледидар енгізілгеннен кейін, Leafs командасы жаңа жарықтандыру жүйесін орнатты. Бұл жанкөзіне жақсырақ көрініс бергенімен, ойыншыларды алаңдататын күшті жарық тудырды. Баллардтың шешімі CBC телеканалына жаңартудың құнын төлетті. Hockey Night in Canada президенті Тед Хоф телехабар трансляциясына дейін Баллардтың талаптарына келіспегенде, Баллард өрт сөндірушінің балғасын алып, Хоф төлемесе телекабельді кесумен қорқытты. Хоф мәжбүр болып келісімге келді, трансляция жоспарланғандай өтті. Осы кезеңде Баллардтың ең үлкен ықпалы мұз аренасында емес, Maple Leaf Gardens компаниясының қаржылық көрсеткіштеріне тиді. Жаңа иелердің басшылығымен үш жыл ішінде аренаның табысы үш есеге өсіп, 1 миллион долларға жуықтады. Ол ғимарат ішінде жарнама орналастыру бойынша тиімді келісімдер жасады және аренадағы орындықтар санын көбейтті. Көбірек орын жасау үшін Баллард Королева Елизавета II-нің үлкен суретін алып тастады. Бұл туралы сұрағанда, Баллард: "Ол маған жалақы төлемейді, мен оған төлеймін. Сонымен қатар, патшайым қандай хоккей позициясында ойнай алады?" деді. Ол сондай-ақ ғимаратта концерттер, ойын-сауық шаралары мен конференциялардың санын арттырды. Баллард 1964-1966 жылдар аралығында The Beatles тобының Солтүстік Америкадағы үш турнесінің әрқайсысына концерттер ұйымдастырды. Екінші турда, 1965 жылы, Баллард келісімде бір ғана концерт қарастырылған болатын, бірақ екі концертке билет сатты. Бір концерт күні ыстық ауа-райында Баллард ғимараттың жылу жүйесін жоғарылатты, су көздерін жапты және екі концертті де бір сағаттан астам кешіктірді. Сату орындарында тек үлкен сусындар ғана қол жетімді болды. 1969 жылы Баллард пен Стаффорд Смайт салықтан қашу әрекетіне және Maple Leaf Gardens Ltd. компаниясын жеке шығыстарын төлеу үшін пайдаланғаны үшін айыпталды. Осы уақытқа дейін басқарма төрағасы болған Бассет Смайт пен Баллардты жұмыстан шығару үшін директорлар кеңесі 8-7 дауыспен қолдау көрсетті. Алайда, Бассет Смайт пен Баллардты үлестерін сатуға мәжбүрлемеді, екеуі де басқармада қалды. Бұл стратегиялық қателік болды, өйткені Смайт пен Баллард компания акцияларының жартысына жуығын бақылады. Бір жылдан кейін олар басқарманы қайта бақылауға алу үшін өкілеттік соғысын ұйымдастырды. Баллард қайтадан атқарушы вице-президент болып тағайындалды. Бастырмалы жағдайға тап болған Бассетт төрағалық қызметінен кетіп, 1971 жылдың қыркүйегінде өзінің үлесін Баллард пен Стаффорд Смайтқа сатты. Смайт осыдан алты апта кейін қайтыс болды. 68 жасында Баллард Стаффордтың отбасымен күресіп, оның үлесін сатып алып, аренаның 60 пайызына иелік етті. Ол өзін Maple Leaf Gardens президенті және төрағасы, сондай-ақ Leafs командасының губернаторы етіп тағайындады.

In November 1961, Conn Smythe sold most of his shares in Maple Leaf Gardens Ltd. to a consortium of his son Stafford, Toronto Telegram owner John Bassett, and Ballard. Ballard fronted Stafford Smythe most of the $2.3 million purchase price. Conn Smythe later claimed that he believed he was only selling his shares to his son, but it is very unlikely that Stafford could have acquired the millions he needed to buy the Leafs on his own. As a reward for his role in the purchase, Ballard was named executive vice president of Maple Leaf Gardens, alternate governor of the Maple Leafs and chairman of the team's hockey committee. He played a key role in the Leaf dynasty of the 1960s, winning Stanley Cups in 1962, 1963, 1964 and 1967. However, Ballard soon began displaying tendencies that would eventually make him one of the most detested owners in NHL history. Just after the advent of colour television in Canada, the Maple Leafs installed a new lighting system. While it provided a clearer picture for fans, it caused a very sharp glare that distracted players. Ballard's solution was to make the CBC pay for the upgrade. When Hockey Night in Canada′s president, Ted Hough, balked at Ballard's demands just before a broadcast, Ballard grabbed a fireman's ax and threatened to cut the TV cable unless Hough agreed to pay. Hough relented, and the broadcast went on as scheduled. Ballard's greatest influence in this period was not on the ice, but on the financial performance of Maple Leaf Gardens. Within three years under the new owners, profits at the Gardens had tripled to just under $1 million. He negotiated lucrative deals to place advertising throughout the building, and greatly increased the number of seats in the Gardens. To make room for more seats, Ballard removed a large portrait of Queen Elizabeth II from the Gardens. When asked about it, Ballard replied "She doesn't pay me, I pay her. Besides, what the hell position can a queen play?" He also expanded the number of concerts, entertainment acts, and conventions booked in the building. Ballard booked The Beatles on each of their three North American tours from 1964 to 1966. On the second tour, in 1965, Ballard sold tickets for two shows, even though the agreement had been for only one. On the hot summer day of one of the concerts, Ballard ordered the building's heat turned up, shut off the water fountains, and also delayed both of the concerts for over an hour. The only available refreshments were large soft drinks from the concession stands. In 1969, Ballard and Stafford Smythe were charged with tax evasion and accused of using Maple Leaf Gardens Ltd. to pay for their personal expenses. Bassett, who had by this time become chairman of the board, received the support of the board of directors in an 8–7 vote to fire Smythe and Ballard. However, Bassett didn't force Smythe and Ballard to sell their shares, and both men remained on the board. This proved to be a serious strategic blunder, as Smythe and Ballard controlled almost half the company's shares between them. A year later, they staged a proxy war to regain control of the board. Ballard was reappointed executive vice president. Facing an untenable situation, Bassett resigned as chairman and sold his shares to Ballard and Stafford Smythe in September 1971. Smythe died just six weeks later. At age 68, Ballard won a battle with Stafford's family and bought his shares, giving him a 60 percent controlling interest in the Gardens. He installed himself as president and chairman of Maple Leaf Gardens and governor of the Maple Leafs.

Қылмыстық сот және саммит сериясы

Лифс командасын басқаруға кіріскеннен кейін Балард 49 айыптама бойынша – алдамшылық, ұрлық және салықтан қашуға қатысты 205,000 долларлық іс бойынша сотқа тартылды. Корольдік прокурор оны Maple Leaf Gardens Ltd. компаниясының қаражатын Этобикоктегі Монтгомери көшесіндегі үйінің жөндеу жұмыстарына жұмсағаны үшін айыптады. Сондай-ақ, ол қаражатты Мидлендтегі коттеджін жаңартуға, 1967 жылы қызының үйлену тойына лимузиндерді жалға алуға, ұлдарына мотоциклдер сатып алуға (бұл шығынды Марлборо командасы үшін хоккейлік жабдық ретінде көрсету арқылы) және корпорацияға тиесілі ақшаны ол Stafford Smythe-пен бірге басқаратын жеке банктік шотқа аударған. Балард барлық айыптама бойынша өзін кінәлі емес деп таныды. Осы уақытта, Хоккей Канадасы мен НХЛ ойыншылар қауымдастығы Канаданың кәсіби хоккейшілері мен КСРО-ның ең үздік ойыншылары арасында сегіз ойындық турнир өткізу туралы келісімге келді. Бұл турнир «Саммит сериясы» деп аталды. Балардтың сот процесі басталғанда, ол Хоккей Канадасына Лифс командасының кез келген ойыншысын Канада құрамасына шақыруға болатынын, Maple Leaf Gardens ғимаратын жаттығу лагері ретінде пайдалануға және серияның барлық немесе кез келген ойындарын өткізуге болатынын айтты. Ғимараттан түскен кірістің бөлігі НХЛ ойыншыларының зейнетақы қорына аударылатын еді. Содан кейін Балард ұзақ жылдар бойы қарсылас болған Алан Иглсонмен және оның клиенті Бобби Оррмен бірлесіп, серияның телеарналық құқықтарын сатып алды, оның түскен қаражаты Хоккей Канадасы мен ойыншылар одағына жұмсалатын еді. Балард сот процесіне дейін де, кейін де Иглсонмен байланысуға немесе Лифс командасының ойыншыларының КСРО-мен ойнауына қызығушылық танытпады, және бұл қадамның жағымды жариялық қатынастар құруға бағытталғаны айқын болды. Серия аяқталғаннан кейін Балард Хоккей Канадасына ғимаратты пайдаланғаны үшін есеп жіберді. Тамыз айында, серия басталғанға бірнеше апта қалғанда, Балард 47 айыптама бойынша кінәлі деп танылды. Екі айдан кейін ол тоғыз жылға федералды түрмеге кесілді. Ұзақ уақыттан кейін ол Кингстон түрмесінен Миллхейвен институтының құрамына кіретін, қауіпсіздік деңгейі төмен түрмеге ауыстырылды. Ол жазасын Торонтодағы жартылай үйден аяқтады және 1973 жылдың қазанында жазасының үштен бірін өтегеннен кейін шартты түрде босатылды. Шартты түрде босатылғаннан кейін ол түрмедегі өмір түсті теледидар, гольф және стейкпен кешкі ас бар мотельде тұру сияқты болғанын айтты. Балард тіпті өзінің түрме күзетшілерімен сыра ішіп, олардың формасын киіп алған фотосуреттерінің бар екенін мәлімдеді. Харольд түрмеде отырған уақытта оның ұлы Билл Maple Leaf Gardens ғимаратын басқарды.

Shortly after taking control of the Leafs, Ballard stood trial on 49 counts of fraud, theft and tax evasion involving $205,000. He was accused by the Crown attorney of using funds from Maple Leaf Gardens Ltd. to pay for renovations to his home on Montgomery Rd., in Etobicoke. Funds were also used to renovate his Midland cottage, to rent limousines for his daughter's wedding in 1967, and to buy motorcycles for his sons (passing off the expense as hockey equipment for the Marlboros), as well as placing money belonging to the corporation into a private bank account that he controlled along with Stafford Smythe. Ballard pleaded not guilty to all charges. At the same time, Hockey Canada and the NHL Players Association had negotiated an agreement to hold an eight game tournament between Canadian professional hockey players and the top players from the Soviet Union. The tournament would become known as the Summit Series. Just as Ballard's trial was beginning, he told Hockey Canada that they were welcome to use any member of the Leafs on the Canadian team, could use Maple Leaf Gardens for their training camp, and could use the building for any or all of the games in the series, with the Gardens' share of the gate receipts being donated to the NHL players' pension fund. Ballard then partnered with long time rival Alan Eagleson and Eagleson's client Bobby Orr to get the television rights to the series, which would be used to benefit Hockey Canada and the players' union. At no time before or after his trial did Ballard show any interest in being associated with Eagleson or in having members of the Leafs play the Soviets, and the move was widely seen to be a means to generate favourable public relations. At the conclusion of the series, Ballard sent a bill to Hockey Canada for use of the building. In August, just weeks before the series began, Ballard was convicted on 47 of the charges. Two months later, he was sentenced to nine years in a federal penitentiary. After a brief stay at Kingston Penitentiary, he was moved to a minimum security facility that was part of Millhaven Institution. He finished his sentence at a halfway house in Toronto, and was paroled in October 1973 after serving a third of his sentence. After his parole, he stated that prison life was like staying in a motel, with colour television, golf, and steak dinners. Ballard even claimed to possess photographs of himself drinking beer with corrections officers and wearing one of their uniforms. During the time Harold was in prison, his son Bill managed the Maple Leaf Gardens.

Команданы басқару

Баллард өте талапкер және ашушаң иеленуші ретінде танылды. Ол команданы тым жақын басқаруға тырысып, жаттықтырушылар мен ойыншылардың ісіне араласты. Біраз уақыттан кейін көпшілік иеленуші болып, ол көп жылдар бойы жұмыс істеген кеңсе қызметкерлерін жұмыстан шығарып, олардың орнына өз адамдарын қойды. Мысалы, ол бас скаут және бұрынғы «Лифс» жұлдызы Боб Дэвидсонның жалақысын үштен екіге дейін қысқартты, осылайша Дэвидсонды отставкаға кетуге мәжбүр етті. Дэвидсон «Лифс» ұйымында 40 жылға жуық түрлі лауазымдарда қызмет еткен. Баллардтың еуропалық ойыншыларға деген қарсылығы соншалықты күшті болды, тіпті «Лифс» скауты Баллардтың түрмеде отырған уақытын пайдаланып, НХЛ-дің алғашқы еуропалық ойыншыларының бірі Бьерже Салмингпен келісім жасады. 1971–72 маусымында Баллард басқаруға келгеннен кейін, ол алғашқы қиындықтардың бірі – НХЛ-ге бәсекелес ретінде Дүниежүзілік хоккей лигасының (WHA) құрылуы болды. Сол кезде НХЛ командалары ойыншылардың лиганың басқа командаларына өтуін болдырмау үшін резервтік ережеге сүйенді, бірақ бұл ереже ойыншылардың НХЛ-ден басқа лигаға өтуіне кедергі келтіре алмады. 1971–72 маусымының соңында «Лифс» келесі маусымға тек үш ойыншымен келісімшарт жасады: Рик Кихо және тәжірибелі Жак Планте мен Бобби Баун. Бірақ Баллард дәлелденбеген WHA-ны бәсекелес деп санамады, сондықтан «Лифс» ұйымының бірнеше ойыншыларын WHA-ға өткізіп алды. Ең үлкен шығын – болашақта жұлдыз болатын голкипер Берни Парент, оған WHA Баллардтың ұсынысына қарағанда әлдеқайда жоғары қаржылық шарттар ұсынды. Парентпен бірге Рик Лей, Джим Харрисон, Брэд Селвуд және Гай Троттье 1972–73 маусымға дейін «Лифс» командасынан WHA-ға кетті, сондай-ақ «Лифс» жүйесіндегі жас лигадағы бірнеше ойыншылар мен команданың жас лига жаттықтырушысы Марсель Проновост та кетті. Бір жылдан кейін Пол Хендерсон мен Майк Пелик қосылды. Ойыншылар WHA-ға өту қаупін пайдаланып, жақсы келісімшарттар туралы келіссөздер жүргізе алатын болды, ал Баллард әрқашан WHA-ны ойыншылардың жалақысын көтеруде кінәлады. Баллард осы үшін WHA-ны ешқашан кешірмеді және жаңадан құрылған лигамен бірігуге қарсы болған НХЛ иелерінің қатал тобының жетекшісі болды. 1973 жылы WHA Оттава «Нэшнлз» командасын Торонтоға «Торонто Торос» ретінде көшірді. Бір жылдан кейін олар «Гарденс» аренасына көшіп барды. «Торос» иесі Джон Ф. Бассетт (үлкен Джон Бассетттің ұлы) Баллардтың ұлы Биллмен жалға алу туралы келісім жасады. Алайда, «Торос» «Гарденс» аренасында алғашқы ойынын өткізген кезде Баллард түрмеден босатылды. WHA өзінің ауласында болғанына ашуланған Баллард «Торос» командасының жалға алу шарттарын мүмкіндігінше қиын етіп жасады. Бұл бірінші ойынның жарығының өте әлсіз болғанынан көрінді. Ашуланған Бассетт шағымданғанда, Баллард шамдарды пайдаланғаны үшін 3500 доллар талап етті. Сондай-ақ, ол «Торос» командасының ойындары үшін үйдегі орындықтардан жастықтарды алып тастады (арена қызметкеріне: «Олар өз жастықтарын сатып алсын!» деді) және «Лифс» командасының киім ауыстыру бөлмесіне кіруге рұқсат бермеді. Бұл талаптар «Торос» командасы үшін Торонтода өмір сүруді қаржылық жағынан мүмкін емес етті, ал 1975–76 маусымынан кейін олар Бирмингемге (Алабама штаты) көшіп кетті. НХЛ 1978–79 маусымынан кейін төрт WHA командасын қабылдағанда, Баллард келісімді қолдаудан бас тартты. Ол WHA-ның онжылдықтың басында өзінің құрамын қалай әлсіреткеніне ғана емес, сонымен қатар теледидардан түскен табыстың азаюына да наразы болды. WHA өзінің аман қалған үш канадтық командасын да қабылдауға талап етті, яғни CBC телеарнасынан түскен табысты енді үш емес, алты бөлікке бөлуге тура келді. Баллард билікке келген кезде «Лифс» командасының капитаны 1960 жылдан бері командада ойнап келе жатқан Дэйв Кион болды. Баллард пен Кион ешқашан жақсы қарым-қатынас құра алмады, ал 1975 жылы Кионның келісімшарты аяқталғанда, Баллард Кионның командада орны жоқ екенін мәлімдеді. Алайда, ол Кионның құқықтары үшін өтемақы талап етті, ал сол кезде НХЛ-дің резервтік ережесінде иеленушінің талап етуі мүмкін өтемақы мөлшерін шектеуге ешқандай ерекшеліктер болған жоқ. Баллард бағаны соншалықты жоғары қойғандықтан, ықтимал сатып алушылар тартынып, Кионның басқа НХЛ командасына өтуіне кедергі келтірді. Кион WHA-ның «Миннесота Файтинг Сентс» командасына қосыла алды, өйткені WHA резервтік ережені мойындаудан бас тартты және бұл мәселе бойынша НХЛ-дің сот ісімен (оның ішінде Баллардтың қолдауымен) сәтті күресті. «Файтинг Сентс» командасы таратылғаннан кейін Кион жақын арада әулетке айналатын «Нью-Йорк Айлендерс» командасынан ұсыныс алды, бірақ Баллард әлі де Кионның НХЛ құқықтарына ие болды және осы келісімді тиімсіз етіп, Кионды салыстырмалы түрде тұрақты «Нью-Ингленд Уэйлерс» командасына өтуге мәжбүр етті. НХЛ мен WHA біріккеннен кейін де Баллардтың қарсылығына қарамастан, тек НХЛ президенті Джон Зиглердің араласуы ғана Баллардты Кионның құқықтарын қайтарудан (оның мансабын аяқтауға әкелетін) және оған «Хартфорд Уэйлерс» командасымен үш маусым ойнауға рұқсат беруге көндірді. Кион Баллардтың өзімен қалай қарым-қатынас жасағаны үшін оны ешқашан кешірмеді, және «Лифс» командасымен қайта табысуына 20 жылдан астам уақыт кетті. 1978–79 маусымында «Лифс» плей-оффқа өтуге күресіп жатқанда, Баллард команданың танымал бас жаттықтырушысы Роджер Нилсонды ойыншылардың тілегіне қарсы жұмыстан босатты. Екі күннен кейін Баллард Нилсонды қайтаруды сұрады, бірақ оның бетіне қағаз қап кигізіп, оның кім екенін жасыруға бұйырды. Нилсон қағаз қапсыз қайта келді. Маусымнан кейін, «Мейпл Лифс» командасы «Канадиенс» командасынан ширатылып жеңілгеннен кейін, Баллард бас менеджер Джим Грегориді жұмыстан босатып, оның ізбасары Панч Имлахты тағайындады. Грегори бұл жаңалықты НХЛ басшысынан қоңырау алғанда білді, ол оған НХЛ орталық скауты бюросының директоры лауазымын ұсынды, Баллард оны жұмыстан босатқанын білмей. және капитанның командаға әсерін жоюға тырысты. Ашуланған командалас ойыншылар жауап ретінде киім ауыстыру бөлмесін қиратты. Өзі Ситтлер капитандық тағайындамасынан бас тартты, кейіннен капитан ойыншылар мен басшылық арасындағы делдал болуы керек екенін, ал ол енді басшылықпен байланысқа түспейтінін айтты. Баллард Ситтлердің әрекеттерін Канада туын өртеумен теңеді. Иглсон осы ауысуды «сыныптан тыс әрекет» деп атады. Ситтлердің жаттығу лагеріне қатысатынын және капитандыққа қайта тағайындалғанын жариялау үшін. 1979 жылдың тамызында жеке ложалар үшін орын босату үшін ол Фостер Хьюиттің тарихи трансляциялық гондоласын күйдіретін пешке тастады. Бұл Хоккей залының оны сатып алуға тырысқан қарсылығына қарамастан болды. Бұл Баллард Хьюиттің CKFH радиостанциясынан «Лифс» ойындарының радио трансляциялық құқықтарын алып, оларды CKO-ға сатқаннан шамамен бір жыл өткен соң болды. Хьюитт бұл мәселені Канада радио және телекоммуникация комиссиясына шағымдануға тырысты. 1977 жылы WHA-мен бәсекелесетін НХЛ ойыншылардың тегін формаларына жазу қажеттігі туралы ереже қабылдады. Баллард бұл ережені бағдарлама сатуға қауіп тудырады деп мәлімдеп, орындаудан бас тартты. Үлкен айып төлеу туралы ескертілгеннен кейін Баллард «ілесіп» «Лифс» командасының көк жол формаларына көк әріптермен, ал ақ үй формаларына ақ әріптермен жазды, оларды оқу мүмкін емес етті. Айып төленгеннен кейін ол бас тартып, әріптерді кері түстерге ауыстырды. «Сіз Chevrolet-ті Chev деп атасаңыз, неге жапонды Jap деп атамайсыз?» — деді Баллард 1980-жылдары Оттава жазушысы Эрл Макрэге. (немесе оның табысына қызғанышпен) Конн Смиттың клубпен жеткен табысына және өзінің жеке иелігінде болғанда Стэнли кубогын Торонтоға әкеле алмауына ашуланған Баллард «Мейпл Лифс Гарденс» аренасының шатырынан жылдар бойы ілініп тұрған кубок туларын сатты. Баллард команданың бір бөлігі болған кезде кубокқа төрт рет атын жаздырған. «Лифс» 1999 жылы «Эйр Канада Центрге» көшкен кезде НХЛ сатылған туларды ауыстыру үшін жаңа туларды ұсынды. Ұлттық хоккей лигасының чемпионаттарын, Стэнли кубогы жеңістерін және басқа да жетістіктерді көрсететін тулар «Мейпл Лифс Гарденс» аренасының шатырынан ілініп тұрды. Бірақ олар алынып тасталды (кейбір клиенттердің көрісін бұзады деген сылтаумен). 1969 жылы суретшілер...

Ballard was a very hands on owner who quickly became known for being irascible and cantankerous. He tried to micromanage the team, interfering with coaches and players. Soon after taking over as majority owner, he forced out several longtime front office personnel and replaced them with his own men. For example, he cut the salary of chief scout and former Leafs star Bob Davidson by almost two thirds, forcing Davidson to resign. Davidson had served in the Leafs organization for almost 40 years in various capacities. Ballard's opposition to European players was so virulent that a Leafs scout used Ballard's time in jail to sign Börje Salming, one of the NHL's first great European players. After Ballard took control during the 1971–72 season, one of the first challenges he faced was the creation of the World Hockey Association (WHA) as a competitor to the NHL. At the time, NHL teams relied on the reserve clause to keep players from jumping to other teams in the league, but the clause could not prevent players from leaving the NHL to join a different league. At the end of the 1971–72 season, the Leafs only had three players signed to contracts for the next season: Rick Kehoe and veterans Jacques Plante and Bobby Baun. But Ballard did not take the unproven WHA seriously as a competitor and so was outbid on the services of several players in the Leafs organization. The biggest loss was goaltender Bernie Parent, a superstar in the making, who was offered a WHA contract with financial terms far beyond what Ballard was prepared to match. Along with Parent, Rick Ley, Jim Harrison, Brad Selwood, and Guy Trottier all left the Leafs for the WHA before the 1972–73 season, as did some minor league prospects in the Leafs' system as well as the team's minor league coach, Marcel Pronovost. Paul Henderson and Mike Pelyk followed a year later. The players who stayed could use the threat of joining the WHA to negotiate better contracts, and Ballard always blamed the WHA for inflating players' salaries. Ballard never forgave the WHA for this, and became the leader of the hardline faction of NHL owners who opposed any merger with the upstart league. In 1973, the WHA moved the Ottawa Nationals to Toronto as the Toronto Toros. A year later, they moved to the Gardens. Toros owner John F. Bassett (son of the elder John Bassett) had negotiated a lease with the elder Ballard's son, Bill. However, by the time the Toros played their first game at the Gardens, Ballard had been released from prison. Angered that the WHA was literally in his backyard, the elder Ballard made the Toros' lease terms as onerous as possible. This became clear when the arena was dim for the first game. When an outraged Bassett complained, Ballard demanded $3,500 for use of the lights. He also removed the cushions from the home bench for Toros' games (he told an arena worker, "Let 'em buy their own cushions!") and denied them access to the Leafs locker room. These demands made it financially impossible for the Toros to survive in Toronto, and after the 1975 76 season they moved to Birmingham, Alabama. When the NHL finally did take in four WHA teams after the 1978–79 season, Ballard refused to support the deal. He was not only angry at how the WHA had decimated his roster earlier in the decade, but also wasn't enamored at the prospect of reduced television revenue. The WHA had insisted on bringing in all three of its surviving Canadian teams, meaning revenue from CBC telecasts now had to be split six ways rather than three. At the time Ballard took over, the Leafs' captain was Dave Keon, who had been with the team since 1960. Ballard and Keon never got along, and when Keon's contract expired in 1975, Ballard let it be known that Keon had no place on the team. However, he insisted on being compensated for Keon's rights, and at the time there were no exceptions in the NHL's reserve clause to fix or limit the level of compensation an owner could demand. Ballard set the price so high that potential suitors shied away, in effect preventing Keon from joining another NHL team. Keon was able to join the WHA's Minnesota Fighting Saints, since the WHA had refused to recognize the reserve clause and successfully fought off an NHL lawsuit (championed in particular by Ballard) over the matter. When the Fighting Saints folded, Keon received an offer from the soon to be dynasty New York Islanders, but Ballard still owned Keon's NHL rights and effectively blocked that deal, compelling Keon to move to the relatively stable New England Whalers. Even after the NHL WHA merger was finalized over Ballard's objections, it was only the intervention of NHL President John Ziegler that finally persuaded Ballard to not reclaim Keon's rights (which would have effectively ended his career) and allow him to play three more seasons with the mediocre Hartford Whalers. Keon never forgave Ballard for how he had been treated, and it was more than 20 years before he was reconciled with the Leafs. During the 1978–79 season, with the Leafs struggling to make the playoffs, Ballard fired the team's popular head coach, Roger Neilson, against the wishes of the players. Two days later, Ballard asked Neilson to return, but with a paper bag over his head so as to conceal his identity. Neilson did return, without the paper bag. After the season, where the Maple Leafs were swept in the quarterfinals by the Canadiens, Ballard fired general manager Jim Gregory, replacing him with his predecessor, Punch Imlach. Gregory learned of the news when he received a call from an NHL executive offering him the directorship of the NHL Central Scouting Bureau, unbeknownst to him that Ballard had fired him. and was bent on undermining the captain's influence on the team. Angry teammates trashed their dressing room in response. Sittler himself ripped the captain's C off his sweater, later commenting that a captain had to be the go between with players and management, and he no longer had any communication with management. Ballard would liken Sittler's actions to burning the Canadian flag. Eagleson called the trade "a classless act." to announce that Sittler would not only be at training camp, but had reassumed his captaincy. In August 1979, to make room for private boxes, he had Foster Hewitt's historic broadcast gondola dumped into an incinerator. This was in spite of protests from the Hockey Hall of Fame, who wished to acquire it. This happened about a year after Ballard had taken the radio broadcast rights to Leaf games away from Hewitt's CKFH and sold them to CKO. Hewitt unsuccessfully appealed the deal to the Canadian Radio and Telecommunications Commission. In 1977 the NHL, facing competition from the WHA, passed a rule that players' last names must be on the backs of their jerseys. Ballard refused, citing it as a threat to program sales. After being threatened with a large fine, Ballard "complied" by putting the names in blue letters on the Leafs' blue road jerseys, and in white on their white home jerseys, making them unreadable. After being fined, he backed down and put the names in the opposite colours. "If you can call a Chevrolet a Chev, why can't you call a Japanese a Jap?" Ballard to Ottawa writer Earl McRae in the 1980s. Angered by (or maybe jealous of) Conn Smythe's success with the club and his inability to bring a Stanley Cup to Toronto under his sole ownership, Ballard sold all of the Cup banners that had hung from the rafters of Maple Leafs Gardens for years. Ballard had managed to get his name on the Cup four times while part owner of the team. When the Leafs moved to the Air Canada Centre in 1999, the NHL presented the team with new banners to replace those Ballard had sold. Pennants proclaiming National Hockey League championships, Stanley Cup victories and other triumphs used to hang from the rafters of Maple Leaf Gardens. But they were taken down (on the premise that they were obstructing some customers' views). In 1969, painters doing over the Gardens' television booth used (perhaps unknowingly) a dozen or more of these banners to catch paint drips. Commented former Leafs' captain Syl Apps, "I would think that the pennants could have been put to better use than that. We worked awfully hard to get them. I'm rather shocked that they mean so little." Ballard had special gold medals made up for the Canadian team, after they were expelled from the 1987 World Junior Ice Hockey Championships as a result of a bench clearing brawl. Ballard stated that "I believe the Canadian boys deserve the gold medal and I'm going to see to it that they get them. Imagine how these Russians engineered this whole thing over there just because they've got a lousy team and were scared to go home finishing in sixth place." Toronto sportswriter Jim Hunt had many run ins with Ballard. It was Hunt that gave Ballard the nickname Pal Hal, which would be the title of Dick Beddoes' biography about Ballard. The first notable incident with Ballard took place as a rebuttal towards Hunt's comments about the Toronto Maple Leafs. Ballard went on the air after the next Maple Leafs game and called Hunt a bastard. He then told TV host Dave Hodge that his comments were about someone whose last name starts with one of the first three letters of the alphabet. Hodge responded by saying Jim Bunt. Ballard responded by saying the name started with the letter C.
For his 85th birthday party, Ballard invited Hunt, who was then with the Toronto Sun. The party was on July 30, 1988, and held at Ballard's cottage near Lafontaine. Hunt attended the party with a female photographer named Veronica Milne. Hunt and Milne got lost on the way to the party and arrived an hour late. Upon their arrival, Ballard responded by saying, "Hunt, I know why you’re late. You were humping her in the back seat of the car." Ballard repeatedly clashed with Toronto City Council, especially over the question of liquor licensing. Eventually, Maple Leaf Gardens became one of only two dry major sports venues in North America (the other being Delta Center in Salt Lake City). While Ballard was eventually to secure a liquor license for Ivor Wynne Stadium in 1982, he was never able to do so for the Gardens, in part due to his abrasive personality and acrimonious relationship with key politicians such as Councilor Kay Gardner. It would not be until almost three years after Ballard's death that the first beer would be legally sold at Maple Leaf Gardens.

Канадалық футбол лигасы

1970 жылдардың басында Баллард Варсити стадионында орналасқан Торонто қаласындағы екінші Канада футбол лигасы командасын құруға өтініш берді. Ол кезде CFL әлі екі тәуелсіз конференциядан тұрды. Баллардтың өтініші сол кездегі қағидаларға сәйкес, бекітілуі үшін Шығыс футбол конференциясының төрт иесінің бірауыздан келісімін қажет ететін. Батыста CFL командалары төрт ірі батыс нарығында WHA франшизаларының пайда болуынан туындаған қысымға тап болды, сондықтан Батыс футбол конференциясының командалары Баллардтың CFL иесі болуына қолдау көрсетті. Дегенмен, Торонто Аргонавттары (содан кейін Баллардтың бұрынғы серіктесі Джон Бассеттке тиесілі) Баллардтың ұсынысына наразылық білдіргендіктен, ол іс ешқашан алға жылжымады. 1974 жылы Бассетт Торонто Аргонавттарын сатуға ұсынғанда, Баллард команданы 3 миллион долларға сатып алуға ниет білдірді, бірақ ұсынысы қабылданбады. Біраз уақыттан соң Баллард Хамильтон Тайгер Кэтс командасын иесі Майкл ДеГруттен сатып алуға тырысты, бірақ бұл ұсыныс та қабылданбады. Үш жылдан кейін, 1978 жылдың қаңтарында ДеГрут Баллардқа хабарласып, клубты 1,3 миллион долларға сатты. Федералды Еңбек министрі Джон Мунро (Гамильтоннан) осы мәмілеге қарсы сәтсіз науқан жүргізді, ал Бассетт, осы кезде Аргосты Уильям Р. Ходжсонға сатқандықтан, араласа алмады. Сол жылы Баллард Бассетттің Аргосты қайта сатып алу әрекетіне кедергі келтірді. Алайда, Баллард келесі жылы Ходжсон Аргостағы үлесін Карлинг О'Кифке сатқанда қарсылық білдірмеді, өйткені бұл пиво компаниясының WHA командасы (Квебек Нордикс) да болды. Тайгер Кэтс Баллардтың басшылығымен жыл сайын плей-оффқа қатысып, төрт Грей Кубогы финалында ойнады, 1980, 1984 және 1985 жылдары жеңіліске ұшырады, ал 1986 жылы Кубокты жеңіп алды. Тайгер Кэтс командасының иесі ретінде Баллард жылына миллион долларға шығынға ұшырайтынын мәлімдеді. 1986 жылы Баллард Тайгер Кэтс командасын «көп ақы алатын жеңілісшілер» деп атады.

In the early 1970s, Ballard made an application for a second Canadian Football League team to be based in Toronto, to play at Varsity Stadium. At the time, the CFL still consisted of two autonomous conferences. Ballard's application would have required the unanimous consent of the four Eastern Football Conference owners to have been approved under the rules in effect at the time. In the West, CFL teams had come under significant pressure resulting from the introduction of WHA franchises in the four largest Western markets, therefore Western Football Conference teams were generally supportive of Ballard's efforts to become a CFL owner. However, hostility to Ballard's overture from the Toronto Argonauts (then owned by Ballard's former partner John Bassett) ensured it never went anywhere. In 1974, when Bassett put the Toronto Argonauts up for sale, Ballard offered to buy the team for $3 million, but his offer was rejected. Shortly after, Ballard tried to buy the Hamilton Tiger Cats from owner Michael DeGroote, but that offer was also rejected. Three money losing seasons later, in January 1978, DeGroote contacted Ballard and sold him the club for $1.3 million. Federal Labour Minister John Munro—from Hamilton—led an unsuccessful campaign against the deal, while Bassett, having sold the Argos to William R. Hodgson by this time, was also unable to intervene. Later that year, Ballard blocked Bassett's attempt to repurchase the Argos. However, Ballard did not object the following year when Hodgson sold his stake in the Argos to Carling O'Keefe notwithstanding the fact the brewer also owned a team in the WHA (the Quebec Nordiques). The Tiger Cats made the playoffs every year under Ballard's ownership and played in four Grey Cup championship games, losing in 1980, 1984 and 1985 before finally winning the Cup in 1986. As owner of the Tiger Cats, Ballard claimed to be losing a million dollars a year. In 1986, Ballard publicly called the Tiger Cats a bunch of overpaid losers.

Үлкен бейсбол лигасы

1970 жылдары Баллард Торонтоға Бас лига бейсболын әкелуді көздеген, Hiram Walker Distillers вице-президенті Лорн Дугид басқаратын топты қаржыландырды. Дугидтің сөзіне қарағанда, Баллард Сан-Франциско "Гиганттар" командасын сатып алып, Торонтоға көшіру үшін 15 миллион долларға дейін төлеуге дайын болған, тіпті команданың құны шамамен 8 миллион доллар болса да. Бірақ, соңында бейсболды Торонтоға "Лабатт" сыра компаниясы, Говард Вебстер және Канада Императорлық Банкі (CIBC) серіктестігі әкелді. Олар Америка лигасында 7 миллион долларға жаңа команда құру құқығын алды, ол "Торонто Блю Джейс" болып, 1977 жылы ойынға кірісті.

Қолдаушылар

Балард өзінің беделіне қарамастан, қайырымдылық әрекеттерімен кеңінен танылды, тіпті MLG аренасын көптеген шараларға жалға берді. Осыған байланысты ол 1977 жылы Хоккей даңқы залына енгізілгенде марапатталды. Дегенмен, Кен Драйденнің "Ойын" кітабында айтқанынша, ол "көрермендерге тиіп, келесі жамандығын одан да қорқынышты етуге тырысатын күресшінің жаман кейіпкері сияқты" көрінетін. 1973 жылдан 1980 жылға дейін "Лифс" командасында ойнаған Дейв "Тайгер" Уильямс Баллардпен жақын қарым-қатынаста болды. Кейін Уильямс Баллардтың ойыншыларынан тек адал және жақсы жұмыс күшін талап ететінін айтты. Ризашылығын білдіру үшін Уильямс қысқы аң ауы кезінде аюды атып, оның терісін Баллардтың кеңсесіне іліп қойды.

Өлім және мұра

1990 жылы 11 сәуірде Баллард 86 жасында түрлі денсаулық проблемаларынан қайтыс болды. Ол қайтыс болғанға дейін балалары Билл Баллард, Харольд Баллард және Мэри Элизабет Флинн, сондай-ақ оның көп жылдық серігі Йоланда Баллард арасында талас-тартыстар болған. Йоланда Харольдқа үйленбегенімен, заңды түрде өзінің атын өзгерткен. Ол Баллардпен сегіз жыл бірге болғанын, оның қайтыс болған кезде де арадағы қарым-қатынастың сақталғанын мәлімдеді. Йоланданың адвокаты Ховард Левитт, оған үйлену туралы ұсыныс жасалғанын айтты. 1989 жылы Билл Баллард Йоланданы ұрып-салып, 500 доллар айып төледі. Йоланданы Баллардтың қосылу рәсіміне де, өсиетінің оқылуына да шақырмады. Ол Баллардтың қайтысынан кейін оның отбасымен және серіктестерімен Баллардтың мүлкі үшін күресті. Баллард өсиетімен Йоландаға өмірінің соңына дейін жылына 50 000 доллар қаражат бөлген, бірақ ол бұл соманы жеткіліксіз деп санап, алдымен 192 600, кейін 381 000 доллар талап етті. Сот Йоландаға 91 000 доллар төлеуді бұйырды. Баллардтың адвокатының сөзіне сүйенсек, оның мүлкінің құны 50 миллион доллардан аспаған. Ақшаның көп бөлігі қайырымдастық қорға аударылды. Баллард жеке заттарын балалары мен немерелеріне қалдырды. Баллардтың үш баласы бұрын Maple Leaf Gardens акцияларын алған еді, оларды әрқайсысы 15 миллион доллардан астамға сатты. Баллардтың өсиетін орындаушылар Стив Ставро, Дон Гиффин және Дон Крамп болды. 1991 жылы Ставро 1980 жылы Molson компаниясы Баллардқа берген 20 миллион долларлық қарызын өтеді. Оның орнына, ол Баллардтың мүлкінен Maple Leaf Gardens акцияларын сатып алу құқығын алды. Molson да Maple Leaf Gardens Ltd. компаниясындағы үлесін Ставроға сатуға келісті. Бұл мәміле 1994 жылы аяқталды, содан кейін Ставро Баллардтың үлесін мұралықтан акциясына 34 доллардан немесе жалпы сомасы 75 миллион долларға сатып алды. Бұл сатып алу бағалы қағаздар комиссиясының тексеруіне және Баллардтың ұлы Биллтің сотқа шағымдануына себеп болды, бірақ мәміле күшінде қалды және Ставро мен MLG Ventures серіктестері Leafs пен Maple Leaf Gardens-тің жаңа иелеріне айналды. Баллард Торонтодағы Парк-Лаун зиратында әйелі Доротимен бірге жерленген.

Ballard died from various health complications on April 11, 1990, at the age of 86. Even before his death, there had been battles between his children, Bill Ballard, Harold Ballard Jr., and Mary Elizabeth Flynn, and his longtime companion, Yolanda Ballard. Although she and Harold never married, Yolanda had her name legally changed. She claimed to have been with Ballard for eight years at the time of his death. Yolanda's lawyer Howard Levitt stated there had been a marriage proposal. In 1989, Bill Ballard was convicted of assaulting Yolanda and fined $500. Yolanda was not invited to Ballard's funeral, nor to the reading of his will. She fought with Ballard's family and partners over Ballard's estate following his death. In his will, Ballard had left Yolanda $50,000 a year for the rest of her life, but she considered this inadequate and sued for $192,600 and later $381,000 a year. The court awarded her $91,000. According to Ballard's lawyer, his estate was worth less than $50 million. Most of the money was left to a charitable foundation. Ballard left his personal belongings to his children and grandchildren. Ballard's three children had all previously received shares in Maple Leaf Gardens that they sold for more than $15 million each. The executors of Ballard's will were Steve Stavro, Don Giffin and Don Crump. In 1991, Stavro paid off a $20 million loan that had been made to Ballard in 1980 by Molson. In return, he was given an option to buy Maple Leaf Gardens shares from Ballard's estate. Molson also agreed to sell its stake in Maple Leaf Gardens Ltd. to Stavro. That deal closed in 1994, and shortly after Stavro bought Ballard's shares from the estate for $34 a share or $75 million. The purchase was the subject of a securities commission review and a lawsuit from Ballard's son Bill, but the deal stood and Stavro and his partners in MLG Ventures became the new owner of the Leafs and Maple Leaf Gardens. Ballard is buried at Park Lawn Cemetery in Toronto with his wife Dorothy.