Жадты жақсарту үшін флэш-карталар және аралық қайталау жүйесі
Flashcard
Жақсы есте сақтау үшін флэш-карталар! Сұрақ-жауап форматында білімді жүйелеуге, сөздік қорын, тарих даталарын жаттауға көмектеседі. Виртуалды немесе физикалық түрде қолдануға болады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Цифрлық жадтың бір түрі, кейде "флеш-карта" деп аталады. Жүйелі оқу құралы.
the form of digital memory sometimes called a "flash card"Tool for systematic learning
Флеш-карта – екі жағында да ақпарат жазылған, есте сақтауға көмектесетін карта. Әдетте, флеш-картаны бір жағынан сұрақ немесе анықтама, екінші жағынан жауап немесе мақсатты термин жазылады. Флеш-карталар көбінесе сөздерді, тарихи даталарды, формулаларды немесе сұрақ-жауап түрінде оқытылатын кез келген тақырыпты жаттау үшін қолданылады. Флеш-карталар нақты (физикалық) немесе виртуальды (флеш-карта бағдарламасының бөлігі) болуы мүмкін. Флеш-карталар – бұл тестілеу эффектісінің бір көрінісі, яғни ұзақ мерзімді жад дұрыс пікірмен ақпаратты қайтаруға уақыт бөлінген оқу кезеңінде жақсарады. Оқу әдеттері флеш-картаны қолданушының оқу жылдамдығына әсер етеді, ал флеш-карталарды дұрыс интервалмен пайдалану оқу процесін үдетуге көмектеседі.
A flashcard or flash card is a card bearing information on both sides, which is intended to be used as an aid in memorization. Each flashcard typically bears a question or definition on one side and an answer or target term on the other. Flashcards are often used to memorize vocabulary, historical dates, formulae or any subject matter that can be learned via a question and answer format. Flashcards can be virtual (part of a flashcard software), or physical. Flashcards are an application of the testing effect − the finding that long term memory is increased when some of the learning period is devoted to retrieving the information through testing with proper feedback. Study habits affect the rate at which a flashcard user learns, and proper spacing of flashcards has been proven to accelerate learning.
Қолдану
Флешкарталар белсенді есте сақтау процесін жаттықтырады: сұрақ берілгенде, жауап ізделеді. Карталардың мазмұнынан бөлек, олар жинақтарға жиналады және оларды қалай пайдалану мәселесі туады – атап айтқанда, қаншалықты жиі қайта қарау керек және еске түсіре алмау немесе қателік жағдайларында қалай әрекет ету керек? Әртүрлі жүйелер әзірленді, олардың көпшілігі аралықты қайталауға негізделген – карта дұрыс еске түсірілгенде, қайта қарау аралығын ұзарту.
Flashcards exercise the mental process of active recall: given a prompt, one produces the answer. Beyond the content of cards, which are collected in decks, there is the question of use – how does one use the cards, in particular, how frequently does one review, and how does one react to errors, either complete failures to recall or mistakes? Various systems have been developed, mostly based around spaced repetition – increasing the time intervals between reviews whenever a card is recalled correctly.
Аралық қайталау
Аралық қайталау – психологиялық аралық эффектіні пайдалану үшін флешкарталарды қайталау арасындағы уақыт аралықтарын ұлғайтуды қамтитын, ғылыми дәлелдерге негізделген оқыту әдісі. Жаңа және қиын флешкарталар жиірек көрсетіледі, ал ескі және оңай флешкарталар сирек көрсетіледі. Аралық қайталауды қолдану оқу жылдамдығын арттыратыны дәлелденген. Бұл принцип көптеген жағдайларда тиімді болғанымен, көбінесе оқушының көптеген материалды меңгеріп, оны ұзақ мерзімді жадыда сақтау қажет болғанда қолданылады. Сондықтан, ол екінші тіл үйрену кезінде сөздік қорын молайту мәселесіне өте ыңғайлы. Оқу процесін жеңілдету үшін аралық қайталау бағдарламалық құралдары жасалған.
Spaced repetition is an evidence based learning technique which incorporates increasing time intervals between each review of a flashcard in order to exploit the psychological spacing effect. Newly introduced and more difficult flashcards are shown more frequently while older and less difficult flashcards are shown less frequently. The use of spaced repetition has been shown to increase rate of learning. Although the principle is useful in many contexts, spaced repetition is commonly applied in contexts in which a learner must acquire a large number of items and retain them indefinitely in memory. It is, therefore, well suited for the problem of vocabulary acquisition in the course of second language learning. Spaced repetition software has been developed to aid the learning process.
Лейттер жүйесі
Лейтнеров жүйесі – 1970 жылдары неміс ғылыми журналисі Себастьян Лейтнер ұсынған, флешкарталарды тиімді пайдаланудың кең таралған әдісі. Бұл – аралықпен қайталау принципін қарапайым түрінде іске асыру, онда карталар уақыт аралығын ұзартып қарастырылады. Бұл әдісте флешкарталар оқушының Лейтнердің оқу қорабындағы әрқайсысын қаншалықты жақсы білетініне сәйкес топтарға бөлінеді. Оқушылар флешкартадағы жауапты еске түсіруге тырысады. Егер олар сәтті болса, картаны келесі топқа жібереді. Егер олар қателесіп қалса, картаны бірінші топқа қайтарады. Әр келесі топта оқушылар карталарды қайта қарау үшін ұзақ уақыт алады. Лейтнердің «So lernt man Lernen» (Оқуға қалай үйрену керек) кітабында жарияланған түпкілікті әдісінде қайталау графигі оқу қорабындағы бөлімдердің мөлшерімен реттелді. Олар 1, 2, 5, 8 және 14 см болды. Оқушы тек бір бөлім толып қалғанда ғана оның ішіндегі кейбір карталарды қайта қарап, оларды есінде қалғандығына байланысты алға немесе артқа жылжытатын.
The Leitner system is a widely used method of efficiently using flashcards that was proposed by the German science journalist Sebastian Leitner in the 1970s. It is a simple implementation of the principle of spaced repetition, where cards are reviewed at increasing intervals. In this method, flashcards are sorted into groups according to how well the learner knows each one in the Leitner's learning box. The learners try to recall the solution written on a flashcard. If they succeed, they send the card to the next group. If they fail, they send it back to the first group. Each succeeding group has a longer period of time before the learner is required to revisit the cards. In Leitner's original method, published in his book So lernt man Lernen (How to learn to learn), the schedule of repetition was governed by the size of the partitions in the learning box. These were 1, 2, 5, 8 and 14 cm. Only when a partition became full was the learner to review some of the cards it contained, moving them forward or back depending on whether they remembered them.
Бағдарламалық жасақтама
Оқуға көмектесу үшін виртуалды жад карталарын жасау және пайдалану үшін кең ауқымды бағдарламалық қамтамасыздар (ашық кодты бағдарламалар мен онлайн қызметтерді қоса алғанда) қол жетімді.
There is a wide range of software (including open source and online services) available for creating and using virtual flashcards as an aid to learning.
Екі жақты карталар
Физикалық флешкарталар екі жақты болады; кейбір жағдайларда, мысалы, шетел тілі сөздіктерінде, қай жағы көрсетілсе де, соның кері жағын дұрыс айту қажет; ал кейбір жағдайларда бір бағытта ғана жұмыс істеу жеткілікті, мысалы, өлеңнің тақырыбы немесе бастауыш өлең жолдары (incipit) берілгенде өлеңді жазу. Физикалық флешкарталарды пайдалану үшін бір картаны бағытына қарай аударуға болады, немесе екі параллель жиынтықты қолдануға болады, мысалы, бір жиынтығы ағылшын-жапон, екіншісі жапон-ағылшын тілінде. Олардың көптеген қолданыс орындары бар және олар қолданушының қалауына қарай қарапайым немесе күрделі болуы мүмкін.
Physical flashcards are two sided; in some contexts one wishes to correctly produce the opposite side upon being presented with either side, such as in foreign language vocabulary; in other contexts one is content to go in only one direction, such as in producing a poem given its title or incipit (opening). For physical flashcards, one may either use a single card, flipping it according to the direction, or two parallel decks, such as one English Japanese and one Japanese English. They have a number of uses and can be simple or elaborate depending on the user.
Үш жақты карталар
Физикалық флешкарталар міндетті түрде екі жақты болады. Электрондық флешкарталарда кездесетін нұсқасы – үш жақты карта деп аталады. Бұл екі жақты асимметриялық картаның ерекше түрі; абстрактілі түрде мұндай картада үш өріс бар: S, Ж, Ж*, мұнда S пен Ж картаны аударғанда кері айналады, ал Ж* әрқашан жауапта болады. Екі «жақ» – бұл S/Ж, Ж* және Ж/S, Ж*. Нақты айтқанда, олар көбінесе шетел тіліндегі сөздерді үйрену үшін қолданылады, онда шетел тіліндегі жазудан айтылуды анықтау қиын. Бұл жағдайда сұрақ – ана тіліндегі сөз, жауап – шетел тіліндегі сөз (жазбаша түрінде), ал айтылу әрқашан жауаптың бөлігі (Жауап*). Бұл әсіресе қытай іспеттес ханзи және жапон кандзи сияқты таңбаларға қатысты, бірақ басқа да фонетикалық емес жазылымдар үшін де қолданылуы мүмкін, соның ішінде екінші тіл ретінде ағылшын тілі үшін де. Үш жақты карталардың мақсаты – екі жақты карталардың артықшылықтарын сақтау: авторлық құралдың қарапайымдығы (екі карта жасау үшін деректерді бір рет енгізу), синхронды жаңартулар (біреуіндегі өзгерістер екіншісіне көшіріледі) және қарама-қарсы жақтар арасындағы аралық (осылайша бір картаның қарама-қарсы жақтары тым жақын аралықта тексерілмейді) – карта симметриялық болмаса да. Бұл принципті бір жазбамен байланысты кез келген деректер өрісіне таратуға болады, мұнда әр өріс фактінің немесе фактілер жиынтығының әртүрлі аспектісін көрсетеді.
Physical flashcards are necessarily two sided. A variant, found in electronic flashcards, is what is known as a three sided card. This is a particular kind of asymmetric two sided card; abstractly, such a card has three fields, Q, A, A*, where Q & A are reversed on flipping, but A* is always in the answer – the two "sides" are thus Q/A,A* and A/Q,A*. Concretely, these are most used for learning foreign vocabulary where the foreign pronunciation is not transparent from the foreign writing – in this case the Question is the native word, the Answer is the foreign word (written), and the pronunciation is always part of the answer (Answer*). This is particularly the case for Chinese characters, as in Chinese hanzi and Japanese kanji, but can also be used for other non phonetic spellings, including English as a second language. The purpose of three sided cards is to provide the benefits of two sided cards – ease of authoring (enter data once to create two cards), synchronized updates (changes to one are reflected in the other), and spacing between opposite sides (so opposite sides of the same card are not tested too close together) – without the card needing to be symmetric. One can generalize this principle to an arbitrary number of data fields associated with a single record, with each field representing a different aspect of a fact or bundle of facts.
Тарих
Қағаз карточкалар кем дегенде 19 ғасырдан бері қолданылып келеді, ал 1834 жылғы «Reading Disentangled» кітабы, ағылшын педагогы Фавелл Ли Мортимердің фонетикалық карточкалар жинағы, кейбір деректер бойынша алғашқы карточкалар саналады. Бұрынғыда бастауыш сауаттылық білімін беру үшін бір жақты мүйіз кітаптар қолданылған. Неміс ғылыми журналисі Себастьян Лайтнер 1970-ші жылдары карточкаларды жоспарлау жүйесін енгізді, атап айтқанда, оның 1972 жылғы «So lernt man lernen. Der Weg zum Erfolg» («Білімді қалай үйренуге болады. Сәттілікке жол») еңбегінде. Ал SuperMemo бағдарламасы мен алгоритмі (әсіресе басқа бағдарламаларда ең көп қолданылатын SM 2 алгоритмі) 1987 жылдың 13 желтоқсанында поляк зерттеушісі Пьотр Вознякпен ұсынылды.
Paper flashcards have been used since at least the 19th century, with Reading Disentangled (1834), a set of phonics flashcards by English educator Favell Lee Mortimer being credited by some as the first flashcards. Previously, a single sided hornbook had been used for early literacy education. The Leitner system for scheduling flashcards was introduced by German scientific journalist Sebastian Leitner in the 1970s, specifically his 1972 So lernt man lernen. Der Weg zum Erfolg (How to learn to learn), while the SuperMemo program and algorithm (specifically the SM 2 algorithm, which is the most popular in other programs) was introduced on December 13, 1987, by Polish researcher Piotr Woźniak.