1777 жылғы Американ революциясы: Бергойның әскерінің жорығы және Тикондерога үшін шайқас
Siege of Fort Ticonderoga (1777)
1777 ж. Американ революциясы: Джон Бергойн басқарған британ әскерлерінің Тикондерога мен Гудзон өзеніне шабуылы. Әскер құрамы, мақсаты мен қатысушылары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1777 жылғы Америка Тәуелсіздік соғысының шайқасы
1777 battle of the American Revolutionary War
Британдық әскерлер
1777 жылы мамыр айында генерал Джон Бургойн Квебекке келді және сол жерде жиналған британдық күштерді Тикондерога мен Гудзон өзенінің аңғарын бағындыруға, бүлікші провинцияларды бөлу мақсатымен оңтүстікке қарай бастауға дайындады. Британдық жаяу әскеріне 9-шы, 20-шы, 21-ші, 24-ші, 47-ші, 53-ші, 62-ші жаяу полктері, Корольдің адал американдықтары және Королеваның адал рейнджерлері кірді. Британдық күштерге сонымен қатар үлкен гессен күші де кірді, ол Принц Людвигтің драгундарымен қатар Спехт, фон Ретц, фон Ридесель, Принц Фредерих, Эрбпринц және Брейманның егер полктерінен тұрды. Бұл күштердің көп бөлігі 1776 жылы келді, ал көптегені Квебектен американдық әскерді ығыстырған жорыққа қатысты. Бургойнның тұрақты әскерінің жалпы саны шамамен 7000 адамды құрады. Армиямен бірге 1000-нан астам азаматтық адамдар, оның ішінде жүкті әйел және үш кішкентай баласы бар баронша Ридесель де болды. Әскери емес персоналды есепке алғанда, Бургойн әскеріндегі адамдардың жалпы саны 10 000-нан асты. Бургойн мен генерал Карлтон 14 маусымда Шамплейн көлінің солтүстік жағындағы Сен-Жан бекінісінде әскерлерді қайта орналастырды. 21 маусымда армияны тасымалдаған флот көлге шықты және 30 маусымда әскерленбеген Крон-Пойнт бекінісіне жетті. Үндістер және алдыңғы күштердің басқа да бөлімдері соншалықты тиімді қоршау жасады, американдық қорғаушылар көл бойымен жылжып келе жатқан күштің нақты орналасқан жерін немесе күшін білмеді. Сапар барысында Бургойн американдықтарға жарлық жазды, ол өзінің әйгілі, мақтаншақ стильінде жазылған және жиі сынға ұшыраған, пародияланған еді.
General John Burgoyne arrived in Quebec in May 1777 and prepared to lead the British forces assembled there south with the aim of gaining control of Ticonderoga and the Hudson River valley, dividing the rebellious provinces. The British Infantry included; 9th, 20th, 21st, 24th, 47th, 53rd, 62nd Regiments of Foot, King's Loyal Americans, and Queen's Loyal Rangers. The British force also consisted of a sizable Hessian force consisting of Prinz Ludwig's Dragoons and Specht's, Von Rhetz's, Von Riedesel's, Prinz Frederich's, Erbprinz's and Breyman's Jäger regiments. Most of these forces had arrived in 1776, and many participated in the campaign that drove the American army out of Quebec. The total size of Burgoyne's regular army was about 7,000. The army was also accompanied by more than 1,000 civilians, including a pregnant woman, and Baroness Riedesel with her three small children. Including these non military personnel, the total number of people in Burgoyne's army was more than 10,000. Burgoyne and General Carlton re sited the troops at Fort Saint Jean, near the northern end of Lake Champlain, on 14 June. By 21 June, the armada carrying the army was on the lake, and they had arrived at the unoccupied Fort Crown Point by 30 June. The Indians and other elements of the advance force laid down such an effective screen that the American defenders at Ticonderoga were unaware of either the exact location or strength of the force moving along the lake. While en route, Burgoyne authored a proclamation to the Americans, written in the turgid, pompous style for which he was well known, and frequently criticized and parodied.
Америка қорғанысы
Америкалық әскерлер 1775 жылдың мамыр айында шағын гарнизонды тартып алғаннан кейін Тикондерога және Крон-Пойнт бекіністерін басып алды. 1776 және 1777 жылдары Тикондероганы қорғау үшін қорғанысты жақсартуға айтарлықтай күш жұмсалды. Көлдің шығыс жағындағы жарты аралы, жаңадан Тәуелсіздік тауы деп аталған, күшті нығайтылды. Ескі Тикондерога фортының солтүстігінде американдықтар көптеген редуттар, бұрынғы француз бекіністері орнында үлкен бекініс және Үміт тауындағы бекініс салды. Тикондерога мен Тәуелсіздік тауы арасындағы байланысты жеңілдету үшін көлден бір шақырымнан астам көпір салынды. 1777 жылдың басында Тикондерогадағы басқару бірнеше рет өзгерді. 1777 жылға дейін генерал Филипп Шкайлер Континенттік армияның Солтүстік бөлімін басқарды, ал генерал Горацио Гейтс Тикондерогаға жауапты болды. 1777 жылдың наурыз айында Континенттік Конгресс Гейтске бүкіл бөлімге басшылық етуді тапсырды. Шкайлер бұл әрекетке қарсылық көрсетті, бірақ Конгресс мамыр айында бұл шешімді кері қайтарды. Осы кезде Гейтс, енді Шкайлердің басшылығында қызмет етуге дайын болмағандықтан, Филадельфияға кетті. Форттың басқаруы генерал Артур Сент-Клэрге берілді, ол Бургойн әскері келгенге үш апта бұрын келді. Кешеннің барлық бөлігін Нью-Йорк және жақын штаттардан келген Континенттік армияның жеткіліксіз санды полктері мен ополчення жасақтары қорғады. 20 маусымда генералдар Сент-Клэр мен Шкайлер өткізген соғыс кеңесінде "бұл бекеттегі 2500-ден аз сарбаз қорғануға жеткіліксіз" және "шегінуді қамтамасыз ету орынды" деген қорытындыға келді. Осыған сәйкес, екі бағыт бойынша шегіну жоспары жасалды. Біріншісі – көлдің оңтүстік нүктесіне, Скенсбороға су арқылы. Екіншісі – Нью-Гэмпшир Гранттарындағы (қазіргі Вермонт штаты) Хаббардтонға қарай шығысқа апаратын қиын жолмен құрлық арқылы. Америка күштерінде екі полк, үш қосымша бөлімше және басқа да жеткіліксіз санды әскерлер болды: Фрэнсистің және Маршаллдың Массачусетс полктері, сондай-ақ Хейлдің, Силлидің және Скаммеллдің Нью-Гэмпшир континенталдық полктері. Британдықтардың биіктіктерге артиллерия орналастыруы мүмкін емес деп саналды, бірақ Трумбулл, Энтони Уэйн және жарақат алған Бенедикт Арнольд шығып, зеңбіректерді сүйреп апаруға болатынын анықтады. Sugar Loaf бекінісін қорғау немесе оның болмауы "Солтүстіктің Гибралтары" репутациясы бар Тикондерога фортын ұстап тұру қажеттігіне байланысты қиындықтар тудырды. Сонымен қатар, Джордж Вашингтон мен Конгресс Квебекте болған Бургойнның оңтүстіктен шабуыл жасап, әскерін теңіз арқылы Нью-Йорк қаласына жеткізуі мүмкін деп санады. 20 маусымдағы соғыс кеңесінен кейін Шкайлер Сент-Клэрге мүмкіндігінше ұзақ уақыт тұруға және шегіну жолдарын кесіп тастамауға бұйрық берді. Олбэниде Шкайлер 700 сарбаздан тұратын резервтік күштің басшылығын алды, ал Вашингтон Гудзон өзені бойындағы Пикскиллде төрт полкті дайын күйде ұстауға бұйрық берді.
American forces had occupied the forts at Ticonderoga and Crown Point since they captured them in May 1775 from a small garrison. In 1776 and 1777, they undertook significant efforts to improve the defenses surrounding Ticonderoga. A peninsula on the east side of the lake, renamed Mount Independence, was heavily fortified. To the north of old Fort Ticonderoga, the Americans built numerous redoubts, a large fort at the site earlier French fortifications, and a fort on Mount Hope. A quarter mile long floating bridge was constructed across the lake to facilitate communication between Ticonderoga and Mount Independence. Command at Ticonderoga went through a variety of changes early in 1777. Until 1777, General Philip Schuyler had headed the Continental Army's Northern Department, with General Horatio Gates in charge of Ticonderoga. In March 1777 the Continental Congress gave command of the whole department to Gates. Schuyler protested this action, which Congress reversed in May, at which point Gates, no longer willing to serve under Schuyler, left for Philadelphia. Command of the fort was then given to General Arthur St. Clair, who arrived only three weeks before Burgoyne's army. The entire complex was manned by several under strength regiments of the Continental Army and militia units from New York and nearby states. A war council held by Generals St. Clair and Schuyler on 20 June concluded that "the number of troops now at this post, which are under 2,500 effectives, rank and file, are greatly inadequate to the defense", and that "it is prudent to provide for a retreat". Consequently, plans were made for retreat along two routes. The first was by water to Skenesboro, the southernmost navigable point on the lake. The second was overland by a rough road leading east toward Hubbardton in the New Hampshire Grants (present day Vermont). The American force only consisted of two regiments, three composite units, and other undermanned corps; Francis’ and Marshall's Massachusetts Regiments, and Hale's, Cilley's and Scammell's New Hampshire Continentals. It was believed to be impossible for the British to place cannons on the heights, even though Trumbull, Anthony Wayne, and an injured Benedict Arnold climbed to the top and noted that gun carriages could probably be dragged up. The defence, or lack thereof, of Sugar Loaf was complicated by the widespread perception that Fort Ticonderoga, with a reputation as the "Gibraltar of the North", had to be held. Furthermore, George Washington and the Congress were of the opinion that Burgoyne, who was known to be in Quebec, was more likely to strike from the south, moving his troops by sea to New York City. Following the war council of 20 June, Schuyler ordered St. Clair to hold out as long as he could, and to avoid having his avenues of retreat cut off. Schuyler took command of a reserve force of 700 at Albany, and Washington ordered four regiments to be held in readiness at Peekskill, further down the Hudson River.
Британдықтар
1 шілдеде генерал Сент-Клэр Бургойн әскерінің толық күшін, 6 шақырым қашықтықта орналасқан күшін әлі білмеді. Бургойн Фрейзердің алдыңғы күштерін және оң колоннасын көлдің батыс жағына орналастырды, мақсаты – Хоуп тауындағы қорғанысты кесіп тастау еді. Ридесель мен неміс колоннасы көлдің шығыс жағына орналасты, олардың міндеттері – Тәуелсіздік тауы мен Хаббардтонға баратын жолды бақылау болды. Бургойн 2 шілдеде шабуылға көшуге бұйрық берді. 2 шілде күні таңертең Сент-Клэр Хоуп тауындағы қорғаныс бекетіндегі әскерлерді кері шақыруға шешім қабылдады, себебі ол бекет ашық жатқандықтан жауға оңай түсіп қалу қаупі бар еді. Сол жердегі жасақ нысандарға от қойып, ескі француз желілеріне (1758 жылғы Кариллон шайқасында француз қорғанысы болғандықтан осылай аталған) шегінді, Бургойннің алғы шебі келмей жатып үлкерді. Сол күні түстен кейін британдықтар мен үндістердің бір бөлімі сол желілерге жақындады, бірақ елеулі зиян келтіре алмады және атыс ашты. Сент-Клэр әскерлеріне жау жақындағанша атуды тоқтатуды бұйырды, бірақ Джеймс Уилкинсон британдық сарбазға атып, тәжірибесіз қорғаушыларды да атуға итермеледі. Уилкинсон атып алған сарбаз құлап, британдықтар қашқа бас салды. Сарбаз тұтқындалғанда, ешқандай жарақат алған жоқ екені және мас күйде құлап кеткені анықталды. Тұтқынға алынған лоялист рөліндегі адаммен бірге көрсетілген алдау арқылы Сент-Клэр қарсы жақ күштерінің сипатын білді. Фрейзердің алдыңғы күштері 3 шілдеде Хоуп тауын басып алды. Бургойн неміс колоннасының алдында барлау үшін бірнеше барлаушылар мен үндістерді көлдің шығыс жағына жіберді, ал немістердің бір бөлігін батыс жағына көшірді. Британдық лагерьдің бір бөлігі американдықтардың желілеріне жақын орналасқандықтан, оларға атыспен маза берілді. Бірақ бұл британдықтарға Тикондерога мен Джордж көлі арасындағы көпірлерді жөндеуге кедергі болмады. Британдық инженерлер Sugar Loaf тауының стратегиялық маңызды екенін анықтады және американдықтардың Хоуп тауынан шегінуі оларға оған қол жеткізуге мүмкіндік бергенін түсінді.
On 1 July, General St. Clair was still unaware of the full strength of Burgoyne's army, which lay just 4 mile (6 km) away. Burgoyne had deployed Fraser's advance force and right column on the west side of the lake, hoping to cut off the defenses at Mount Hope. Riedesel and the German column were deployed on the east side of the lake, where their objective was Mount Independence and the road to Hubbardton. Burgoyne gave the order to advance on 2 July. On the morning of 2 July, St. Clair decided to withdraw the men occupying the defence post at Mount Hope, which was exposed and subject to capture. The detachment there set fire to the works and retreated to the old French lines (so called because they were the site of the French defence in the 1758 Battle of Carillon), getting away not long before the arrival of Burgoyne's advance guard. That afternoon, a company of British soldiers and Indians came toward those lines, but not near enough to do significant damage, and opened fire. St. Clair ordered his men to hold their fire until the enemy was closer, but James Wilkinson fired at a British soldier, spurring the untrained defenders to follow suit. The soldier Wilkinson fired at fell, and the British troops fled. When the man was captured, it turned out he was uninjured, and that he had fallen down because he was drunk. Through the deception of placing him with a man posing as a captured Loyalist, St. Clair learned the nature of the opposing forces. Fraser's advance forces occupied Mount Hope on 3 July. Burgoyne ordered some of the scouts and Indians over to the east side of the lake for reconnaissance ahead of the German column, and brought some of the Germans over to the west side. Some of the British camp was placed close enough to the American lines that they were harassed by gunfire. This did not prevent the British from making repairs to the bridges on the portage road between Ticonderoga and Lake George. British engineers discovered the strategic position of Sugar Loaf, and realized that the American withdrawal from Mount Hope gave them access to it.
Американдықтардың шегінуі
4 шілдеде американдықтар өткен жылғы Тәуелсіздік декларациясын еске алу үшін шағын той жасап, бірнеше тост көтерді. 5 шілде күні таңертең Сент-Клэр соғыс кеңесін өткізді, онда шегіну туралы шешім қабылданды. Олардың орны толығымен ашық болғандықтан, қозғалыстарын жасыру үшін түнгі уақытқа дейін кетуді кешіктірді. Сент-Клэр өзінің кварталмейстерлерінің бірімен сөйлескенде, фортты ұстап тұрса "өзінің абыройын сақтап, әскерін жоғалта алатынын" немесе шегінсе "әскерін сақтап, абыройын жоғалта алатынын" айтты, бұл оның қабылдаған шешіміне күтетін саяси реакцияны анық көрсетеді. Қайықтардың жетіспеуіне байланысты төрт жарақат алған әскер, ең ірі пушкалар және түрлі жабдықтар – тістен шатырға, малға дейін қалдырылды. Қалған әскер Тәуелсіздік тауына өтіп, Ридеселдің әскері әлі жетпеген Хаббардтон жолымен төмен қарай бағыт алды. Британдықтардың кесіп өту әрекеттеріне қарсы оқ ату үшін бірнеше сарбаз пушкалармен тоңазытқыш көпірде қалды, бірақ британдықтар келесі күні таңертең келгенде олар мас еді. Британдықтар бір оқ атпай форттарды басып алды, ал Фрейзер мен Ридеселдің жасақтары Хаббардтон жолымен шегініп келе жатқан американдықтарды қуалауға шықты, ал Бургойн өз әскерлерінің бір бөлігін көл арқылы Скенсбороға қарай жіберді.
On 4 July, the Americans held a quiet celebration with some toasts to commemorate the previous year's Declaration of Independence. On the morning of 5 July, St. Clair held a war council in which the decision was made to retreat. Since their position was completely exposed, they delayed departure until nightfall, when their movements would be concealed. In a conversation with one of his quartermasters, St. Clair observed that he could "save his character and lose the army" by holding the fort, or "save the army and lose his character" if he retreated, giving a clear indication of the political reaction he was expecting to his decision. Owing to a shortage of boats, four invalids were left behind, as were the very largest cannons and a variety of supplies—everything from tents to cattle. The rest of the army crossed to Mount Independence and headed down the Hubbardton road, which Riedesel's forces had not yet reached. A handful of men were left at the pontoon bridge with loaded cannons to fire on British attempts to cross it, but they were drunk when the British arrived the next morning. The British occupied the forts without firing a single shot, and detachments from Fraser's and Riedesel's troops set out in pursuit of the retreating Americans on the Hubbardton road, while Burgoyne hurried some of his troops up the lake toward Skenesboro.
Саяси және қоғамдық наразылық
Саяси және қоғамдық наразылық кері шегінуден кейін айқын болды. Конгресс қатты ашуланды және Скайлер мен Сент-Клэрді жеңіліске ұшыратқаны үшін сынады. Джон Адамс: «Біз генералды атып өлтірмегенше, ешбір бекетті қорғай алмаймыз деп ойлаймын», - деп жазды, ал Джордж Вашингтон бұл «көңілімді қалдырған және таң қалдырған оқиға, оны күтпегенмін және менің ойлау шеңберінен шыққан нәрсе» деді. Скайлер Солтүстік департаментінің қолбасшысы лауазымынан алынып, оның орнына генерал Гейтс тағайындалды; Тикондероганың құлауы себептердің бірі ретінде көрсетілді. Сент-Клэр қызметінен алынып, тергеу үшін штабқа жіберілді. Ол өзінің әрекеттері ар-намысқа толы болғанын мәлімдеді және әскери соттан қайта қарау талап етті. Вашингтонға қарсы саяси айқай-шудың салдарынан әскери сот 1778 жылдың қыркүйегіне дейін өткізілмеді; Сент-Клэр толық ақталды, Скайлер де әскери сотта қандай да бір құқық бұзушылықтардан тазаланды. Бұл жаңалық Еуропада кеңінен жарияланды. Король Георгтың шала киім киген патшайымның жатын бөлмесіне кіріп, «Мен оларды жеңдім! Мен барлық американдықтарды жеңдім!» деп айқайлағаны хабарланды.
The political and public outcry after the withdrawal was significant. The Congress was appalled, and criticized both Schuyler and St. Clair for the loss. John Adams wrote, "I think we shall never be able to defend a post until we shoot a general", and George Washington said it was "an event of chagrin and surprise, not apprehended nor within the compass of my reasoning". Schuyler was eventually removed as commander of the Northern Department, replaced by General Gates; the fall of Ticonderoga was among the reasons cited. St. Clair was removed from his command and sent to headquarters for an inquiry. He maintained that his conduct had been honorable, and demanded a review by court martial. The court martial was not held until September 1778 due to political intrigues against Washington; St. Clair was completely exonerated, Schuyler was also cleared of any wrongdoing by a court martial. The news made headlines in Europe. King George is reported to have burst into the chambers of the scantily clad Queen, exclaiming, "I have beat them! I have beat all the Americans!"
Танымал мәдениетте
1777 жылы Тикондерога фортының қоршауы мен одан кейінгі жағдай, соның ішінде бейбіт тұрғындардың қашу қиындықтары, сондай-ақ қашқан және қуатын әскерлердің тағдыры Диана Габалдонның "Аутлендер" тарихи фантастикалық романдары сериясының жетінші кітабы – "Сүйектегі эхо" романының маңызды бөлімдері үшін оқиға орнын құрайды.
Fort Ticonderoga in 1777, the siege and the aftermath, including the ordeal of escaping civilians and escaping and pursuing troops provide the setting for key portions of Diana Gabaldon's An Echo in the Bone, the seventh book in her "Outlander" series of historical fantasy novels.