Кіріспе

Лоуэлл Бергман (24 шілде 1945 жылы туған) – американдық журналист, теледидар продюсері және журналистика профессоры. Бес онжылдыққа жуық мансабында Бергман продюсер, тілші, содан кейін ABC News-те тергеуші репортаждар директоры және CBS телеарнасының "60 минут" бағдарламасы үшін продюсер болып жұмыс істеді. 1998 жылы CBS News-тің тергеуші продюсері ретінде қызметтен шықты. Ол сондай-ақ Беркли университетінің журналистика мектебінде тергеуші журналистика бағдарламасын құрды және 28 жыл бойы профессор болып сабақ берді. PBS телеарнасының "Frontline" деректік сериалының продюсері және тілшісі де болды. 2019 жылы Бергман зейнеткерлікке шықты. Оның темекі индустриясын зерттеу тарихы Майкл Маннның "Инсайдер" фильмінде көрсетілді, ол жеті "Оскар" сыйлығына ұсынылды. Бергманның рөлін Аль Пачино сомдады. 1999 жылдан 2008 жылға дейін Бергман "The New York Times" газетінің тергеуші тілшісі болды. 1999 жылы "The Times" пен PBS "Frontline" арасында серіктестік құрып, телерадио хабарларын, баспа және интернетті пайдалана отырып, бірлескен тергеу жобаларын жүзеге асырды. Бергман баспа және телерадио хабарларын тарату саласындағы еңбектері үшін марапаттар алды, соның ішінде 2004 жылы "The New York Times" газетіне берілген Пулитцер сыйлығын иеленді. Ол 1976 жылы ұйымдасқан қылмыс жасаған жер алаяғын тергеп жатқанда қаза тапқан "Arizona Republic" газетінің тілшісі Дон Боллстің жұмысын жалғастырған топтың құрамында болды.

Теледидар мансабы

1978 жылдан 1983 жылға дейін Бергман продюсер, тілші, содан кейін ABC News-те тергеуші репортаждар бөлімін басқарды. Ол 20/20 бағдарламасының алғашқы продюсерлерінің бірі болды. 1983 жылы Бергман CBS News-ке 60 минут апталық жаңалықтар журналының продюсері және оның жетекші тілшісі Майк Уоллес ретінде қосылды. 14 жыл ішінде ол 50-ден астам материал дайындады, олар ұйымдасқан қылмысқа қатысты ашулардан бастап, халықаралық қару саудасына, Саддам Хусейннің әлемдегі басты жеткізушісі Саркис Соханалианға және басқа да істерге дейін, Венесуэладағы халықаралық есірткі трафигіне, ЦРУ-дың Иран, Ирак және Персия шығанағындағы соғыстарға қатысуына дейін қамтыды. Оның Калифорнияның сол кезде кеңейіп жатқан түрме жүйесі туралы, соның ішінде Пеликан Бэйдегі супер-макс түрмесі туралы бес материалы оқшаулау камерасының қорқынышынан бастап, түзету қызметкерлерінің «гладиаторлар» айқастарын ұйымдастыруына дейін барлық қырларын ашты. Ол сондай-ақ 1990 жылдардың басында Ливанның «Хезболла» жетекшілерімен АҚШ теледидарында алғашқы сұхбат жүргізді, ол кезде олар әлемдегі ең қауіпті террористер саналды. Бергманның 60 минут бағдарламасы үшін темекі индустриясын зерттеуі 1999 жылғы «Инсайдер» көркем фильмінде бейнеленді, онда Бергман рөлін Аль Пачино сомдады. Фильмнің сәттілігі және 60 минут бағдарламасының тілшісі Майк Уоллес пен продюсер Дон Хьюитт туралы сынды пікірлер Бергманның шоудан шеттетілуіне әкелді, деп Бергманның өзі мәлімдеді.

Бірнеше платформа бойынша есеп беру

Бергман мультимедиялық модельдің ерте қабылдаушысы және жақтаушысы болды. 1990-шы жылдардың соңында телеарналық жаңалықтардан кеткеннен кейін ол The New York Times пен Frontline арасында одақ құрды. Бұл ынтымақтастық Калифорниядағы энергия дағдарысы, есірткіге қарсы күрес, ислами фундаментализмнің күшеуі, 11 қыркүйек оқиғасының тамырлары, кредит картасы және алтын индустриясы, 11 қыркүйекке дейін АҚШ-тағы "ұйықтап жатқан ұялардың" іздеуі және Еуропада Әл-Қаиданың соңғы шабуылдары сияқты бірқатар материалдарды жасауға әкелді. Сондай-ақ, баспа, телерадио және онлайн компоненттері бар бірнеше жүлделі жобалар пайда болды. Көптеген веб-сайттар, олардың көп бөлігі Бергманның семинарындағы студенттер дайындаған, осы жобалармен бірге келді, мысалы: «Кредит картасының құпия тарихы», «Нағыз CSI» және «Жаңалықтар соғысы». «Жаңалықтар соғысы» баспа, телерадио және электрондық бұқаралық ақпарат құралдарының негізгі тұлғаларымен 80-нен астам сұхбат жүргізіп, бүгінгі күннің ең маңызды жаңалық ұйымдарына бесiк артындағы қол жеткізіліммен, негізгі ақпарат құралдарының алдында тұрған қиындықтарды және олардың реакциясын зерттеді. Poynter Institute осы сайттарды «конвергенттік журналистиканы» жариялаған көптеген адамдардың үміттенгенінің «үлгісі» деп атады – әр медианың күшін пайдаланып, ешбір медиа өздігінен айта алмайтын толық оқиғаны баяндайтын журналистика. Бергман басқа New York Times тілшілерімен бірлесіп, вице-президент Дик Чейни мен Halliburton арасындағы қаржылық келісімдерді егжей-тегжейлі баяндаған бірқатар мақалаларды дайындауға көмектесті, ол оның бас директорлық лауазымынан кеткеннен кейін және саясатқа қайта кіргенге дейін болды.

Марапаттар мен құрметтер

Бергман баспа және телерадио хабарлары саласында жоғары наградаларға ие болды. 2004 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті Дэвид Барстоу мен Лоуэлл Бергманның американдық жұмысшылардың қазасы мен жарақаттануын талданған зерттеулері және қауіпсіздік ережелерін бұзған жұмыс берушілерді әшкерелегені үшін» Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. «Қауіпті бизнес» атты серия темір және су құбырлары индустриясында жұмысшылардың қауіпсіздігін өрескел бұзулармен қатар, қоршаған орта заңнамасын жүйелі түрде бұзу деректерін толыққанды көрсетті. Бұл оқиға, баспа түріндегі серия және деректі фильм ретінде жарық көрді, Пулитцер сыйлығын алған және телерадио саласындағы барлық маңызды сыйлықтармен құрметтелген жалғыз туынды. 2006 жылдың мамыр айында Бергман Калифорния университетінің Берклидегі Журналистика мектебінің «Рева және Дэвид Логан» есімді ерекше профессоры болып тағайындалды. Ол көптеген «Эмми» сыйлықтарының және басқа да наградалардың иегері, оның ішінде Альфред И. Дюпонт Колумбия университетінің алты күміс және алтын сыйлығы, үш «Пибоди» сыйлығы, Жазушылар гильдиясы сыйлығы, Ұлттық баспасөз клубының теледидардағы тұтынушылар журналистикасы сыйлығы (кредиттік карта индустриясы бойынша), Джордж Полк сыйлығы, Сидни Хиллман сыйлығы (еңбек тақырыбындағы хабарламалар үшін) және Кәсіби журналистер қоғамынан Джеймс Мэдисон атындағы ақпараттық бостандық сыйлығын алды.