Сеймур Херш: Америкалық тергеу журналисінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкалық тергеуші журналист (туған 1937)

Сеймур Майрон "Си" Херш (туған 8 сәуір, 1937) – американдық тергеуші журналист және саяси жазушы. Ол 1969 жылы Вьетнам соғысы кезінде Май Лай қырғыны мен оны жасыру фактісін жариялағандығы үшін танымал болды, осы еңбегі үшін 1970 жылы Халықаралық репортаждар бойынша Пулитцер сыйлығын алды. 1970 жылдары Херш «The New York Times» газетінде Уотергейт дауы туралы хабарлаған, сондай-ақ АҚШ-тың Камбоджаға жасаған құпия бомбалау шабуылы және Орталық барлау агенттігінің (ЦРУ) ішкі тыңшылық бағдарламасы туралы мәліметтер жариялаған. 2004 жылы «The New Yorker» журналында АҚШ әскерінің Ирактағы Абу-Грейб түрмесіндегі тұтқындарды азаптап, қатыгездік көрсетуі туралы егжей-тегжейлі мақала жариялады. Херш бес рет Джордж Полк сыйлығына және екі рет Ұлттық журнал сыйлығына ие болған. Ол 11 кітаптың авторы, соның ішінде «Биліктің бағасы: Киссинджер Никсонның Ақ үйінде» (1983) кітабы Генри Киссинджердің өмірі мен қызметіне арналған еңбек болды және Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің сыйлығын жеңіп алды. 2013 жылы Херштің хабарламасында Сирия азаматтық соғысы кезінде Сирия үкіметі емес, сириялық оппозиция күштері Гутада азаматтық тұрғындарға зарин газымен шабуыл жасағаны айтылды. 2015 жылы ол Пакистанда Усама бен Ладенді өлтірген АҚШ арнайы күштерінің операциясы туралы басқаша пікір ұсынды. 2023 жылы Херш АҚШ пен Норвегияның «Солтүстік ағын» құбырларын саботаж жасағанын мәлімдеді, бұл жаңадан тағы да қызу пікірталас тудырды. Ол анонимді дереккөздерді пайдалануымен белгілі, оның кейінгі жарияланымдары сынға ұшырады.

Ерте өмір және білім

Герш 1937 жылғы 8 сәуірде Иллинойс штатының Чикаго қаласында Изадор мен Дороти Герштің (құрметті әкесі Марголис) отбасында дүниеге келді. Изадордың бастапқы тегі Гершовиц болған, ол 1930 жылы азаматтыққа қол жеткізгеннен кейін өзгертіп алған. Сеймур жасөспірім кезінде Оңтүстік жақтағы отбасының кір жуу дүкеніне көмектескен. Герш 1954 жылы Хайд Парк орта мектебін бітірді, содан кейін Иллинойс университетінің Чикаго бөлімшесінде, кейін Чикаго университетінде оқыды, ол 1958 жылы тарих мамандығы бойынша бітірді. 1959 жылы Чикаго университетінің құқық мектебіне түсуге дейін Xerox компаниясында сатушы болып жұмыс істеді, бірақ нашар оқу нәтижелеріне байланысты бірінші курстан шығарылды.

Газеттегі мансап

Біршама уақыт Walgreens дәріханасында жұмыс істегеннен кейін, Херш 1959 жылы Чикаго қалалық жаңалықтар бюросында жеті айлық жұмыспен мансабын бастады, алдымен көшірмеші, кейін қылмыс тілшісі болып жұмыс істеді. 1974 жылдың 22 желтоқсанында Херш Никсон әкімшілігі кезіндегі ЦРУ-дың ішкі телефон тыңдау және соғысқа қарсы топтарға ену жөніндегі ірі бағдарламасы – «Хаос» операциясын әшкереледі, ол агенттіктің жарғысын тікелей бұзды. Херш кем дегенде 10 000 америкалық азамат, оның ішінде конгрессмендер туралы деректер жиналғанын хабарлады; үкімет ақырында бұл көрсеткіш 300 000-ға жуық екенін мойындады. Ол келесі айларда оқиғаға қатысты тағы 34 мақала жазды; олар ЦРУ-дың жасырын операцияларын зерттеген және агенттік реформаларына әкелген Рокфеллер комиссиясы мен Черч комитетінің құрылуына түрткі болды. Херштің «Хаос» операциясын жариялауы ЦРУ-дың өзінің заңсыз іс-әрекеттерінің тізімі – «Отбасылық зергерліктер» тізімінің мазмұнын ашқан алғашқы репортаж болды. 1975 жылдың 16 қаңтарында газеттің бас редакторларымен (оның ішінде бас редактор А.М. Розенталь) және президент Джеральд Фордтың арасындағы кездесу туралы білгеннен кейін Херш «алданып қалғанын» сезінді, онда президент ЦРУ-дың саяси төңкерістері туралы айтты – ол кейіннен бұл мәлімдемені жазбадан алып тастауды сұрады; редакторлар кейіннен Хершке бұл туралы айтпауға келісті. Осыдан кейін Херш ЦРУ туралы хабарлаудан бас тартуға шешім қабылдады. 1975 жылдың 25 мамырында Херш АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Кеңес Одағының үш мильдік қорғалған жағалау аймағында барлау мәліметтерін жинау үшін «Холистон» кодолық атымен барлау бағдарламасында суасты кемелерін пайдаланғанын ашты, бұл бағдарлама кем дегенде 15 жыл бойы жалғасты. Кейіннен Фордтың жетекші кеңесшілерінің бірі, кейіннен Джордж Буш вице-президенті болған Дик Чейни ФБР-ге Херштің үйін және оның дереккөздерін іздестіруді ұсынғаны белгілі болды. 1976 жылы Херш отбасымен бірге Нью-Йоркке көшіп барды, онда оның әйелі медициналық колледжге оқуға түсті. Ол үлкен жобалармен жұмыс істей бастады; біріншісі Джефф Гертпен бірлесіп жасалған төрт бөлімді тергеу болды, ол бастапқыда 1976 жылдың 27 маусымында жарияланды, ол Чикаго мафиясы, кәсіби одақтардың басшылары және Голливуд үшін «жөндеуші» болған Сидни Коршақтың қызметіне қатысты. 1977 жылдың 24 шілдесінде «Таймс» газеті Герш пен Герттің елдегі ең ірі конгломераттардың бірі – Gulf and Western Industries компаниясындағы қаржылық тәртіпсіздіктерді тергеудің үш бөлімінен алғашқысын жариялады; оған Құнды қағаздар және биржалар комиссиясының екі азаматтық сот ісі ілесіп келді. «Таймс» басшылығы Херштің жаңа бағытына қатысты екіұшты болды (кейіннен ол газеттің «біз бизнес тәртіпсіздігінен кейін үкіметтегі кейбір адамдарды тепкендегідей бақытты болмағанын» айтты), ол 1979 жылы Генри Киссинджер туралы кітап жазу үшін жұмыстан кетті. 1981 жылы «The New York Times Magazine» журналында Херштің мақаласында бұрынғы ЦРУ агенттері Эдвин Уилсон мен Франк Терпилдің Ливия басшысы полковник Муаммар Каддафипен заңсыз түрде жарылғыш заттарды экспорттап, оның әскерлерін терроризмге оқыту үшін қалай жұмыс істегендері сипатталды. Херштің айтуынша, ЦРУ екі адамға американдық технология сатуын қадағалауға келісім берген. Бұл оқиғаны Герт 1982 жылға дейін «Таймс» газетінде жалғастырды, бұл агенттік реформаларына әкелді.

After briefly working at a Walgreens drug store, Hersh began his career in 1959 with a seven month stint at the City News Bureau of Chicago, first as a copyboy and later as a crime reporter. On December 22, 1974, Hersh exposed Operation CHAOS, a massive CIA program of domestic wiretapping and infiltration of anti war groups during the Nixon administration, which was conducted in direct violation of the agency's charter. Hersh reported that dossiers had been compiled on at least 10,000 American citizens, including congressmen; the government eventually conceded the figure was closer to 300,000. He wrote 34 more articles on the story over the next months; they prompted the formation of the Rockefeller Commission and Church Committee, which investigated covert CIA operations and led to reforms of the agency. Hersh's exposure of CHAOS was the earliest reporting to reveal contents of the CIA's "Family Jewels" list of its own illegal activities. Hersh soon felt "double crossed" after learning of a January 16, 1975, meeting between the paper's top editors (including executive editor A. M. Rosenthal) and President Gerald Ford, in which the president mentioned CIA political assassinations—a comment which he subsequently asked to be struck from the record; the editors later agreed not to tell Hersh about the disclosure. Hersh thereafter decided to move away from reporting on the CIA. On May 25, 1975, Hersh revealed that the U. S. Navy was using submarines to collect intelligence inside the three mile protected coastal zone of the Soviet Union in a spy program codenamed "Holystone", which had continued for at least 15 years. It was later revealed that Dick Cheney, one of Ford's top aides and later George W. Bush's vice president, proposed that the FBI search the home of Hersh and his sources in order to halt his reporting on the subject. In 1976, Hersh moved with his family to New York, where his wife was to attend medical school. He began working on larger projects; the first was a four part investigation produced with Jeff Gerth, initially appearing on June 27, 1976, into the activities of Sidney Korshak, a lawyer and "fixer" for the Chicago Mafia, union leaders, and Hollywood. On July 24, 1977, the Times published the first entry in a three part investigation by Hersh and Gerth into financial impropriety at Gulf and Western Industries, one of the country's largest conglomerates; it was followed by two civil lawsuits by the Securities and Exchange Commission. The Times management was ambivalent about Hersh's new focus (he later stated that the paper "wasn't nearly as happy when we went after business wrongdoing as when we were kicking around some slob in government"), and he left the job in 1979 to start writing a book on Henry Kissinger. In 1981, an article by Hersh in The New York Times Magazine described how former CIA agents Edwin Wilson and Frank Terpil had worked with Colonel Muammar Gaddafi, the leader of Libya, to illegally export explosives and train his troops for terrorism. Hersh reported that the CIA had given the pair tacit approval to oversee the sale of American technology. The story was followed up by Gerth at the Times through 1982, prompting reforms at the agency.

Тергеу кітаптары: 1980 және 1990 жылдар

1983 жылы Херштің «Биліктің бағасы: Киссинджер Никсонның Ақ үйінде» атты кітабы төрт жылдық терең зерттеу және 1000-нан астам сұхбат негізінде жазылған бестселлер болды және оған Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің беймәлім әдебиет саласындағы сыйлығын жеңіп алды. «Самсон опциясы» (1991) кітабында Херш Израильдің ядролық қару бағдарламасының тарихын баяндап, ядролық қабілеттің мемлекет құрылғаннан бастап іздестірілгенін, ал АҚШ-тың сырттай бейжайлық және жанама көмек саясаты арқасында қол жеткізілгенін дәлелдеді. Херш сондай-ақ Израильдің 1973 жылғы Йом Кипур соғысында «ядролық шантаж» (араб жауына қарсы қару қолдану туралы угроза) арқылы АҚШ-тан көмек алғанын жазды. Тағы бір маңызды айыптау – сотталған американдық тыңшы Джонатан Поллард Израильге берген барлау мәліметтерін бұрынғы премьер-министр Ицхак Рабинның Кеңес Одағымен бөліскені, бірақ ол бұл айыптауды жоққа шығарды. Тағы бір айыптау бойынша британдық медиа магнаты Роберт Максвелл Израильдің ұлттық барлау агенттігі Моссадтың хабаршысы болған; Максвелл Хершке қарсы ар-намысқа тиетін іс қозғады, бірақ кітап жарық көргеннен екі аптадан кейін суға батып қайтыс болды. 1997 жылы Джон Ф. Кеннедидің саяси мансабы туралы Херштің «Камэлоттың қараңғы жағы» атты бестселлері даулы және қатты сынға ұшырады. Басылымға дейін Херштің соңғы минутта алаяқ Лекс Кусак ұсынған жалған құжаттарға негізделген талаптарды алып тастағаны туралы ақпарат тарады, оның ішінде Кеннеди мен Мэрилин Монро арасындағы жалған ақша келісімшарты бар. «The Washington Post» газетінде бұл дау-дамай туралы былай делінген: «Кеннеди туралы қызықты және бұрмаланған оқиға бір жағынан ескерту, бір жағынан еріншектік, коммерция мен журналистиканың қызметіндегі алдау мен өзін-өзі алдау туралы әңгіме». Херш пен бір кездегі әріавторы жобаға 800 000 доллар аванс алған. Херш 3 наурызда генерал Антонио Тагуба басқарған ішкі әскери тергеудің 53 беттік құпия есебін алды. Онда жалаңаш тұтқындарға суық су және бұзылған химиялық шамдардан сұйықтық құю, сыпырғыш пен орындықпен ұру, еркектерге зорлаумен қорқыту, күзетшілерге ұрып-соғудан болған жараларды тігуге рұқсат беру, тұтқынға химиялық шам мен сыпырғышпен жыныстық зорлық жасау және әскери иттерді қорқыту сияқты зұлматтар туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілген. Сондай-ақ, мақалада әскери барлау топтары, соның ішінде ЦРУ офицерлері мен жеке мердігерлердің «сұрақ алу мамандары» түрмедегі зұлматты басқарып отырғаны айтылған. 2004 жылдың мамыр айында жарық көрген «Комманттық тізбек» және «Сұр аймақ» атты екі мақаласында Херш бұл зұлматтың 2001 жылы Ауғанстанға шабуыл кезінде Қорғаныс министрі Дональд Рамсфелд бекіткен құпия арнайы қолжетімділік бағдарламасынан (SAP) туындағанын, ол «жоғары құндылық» нысаналарды өлтіруге, ұрлауға және тергеуге (Гуантанамо шығанағы мен ЦРУ-ның қара сайттарында) жалпы мақұлдауды қамтамасыз еткенін мәлімдеді. Ол 2003 жылы SAP-тің Ирактағы әскери түрмелерге кеңейтіліп, өсіп келе жатқан бүлік туралы ақпарат жинау үшін қолданылғанын, Рамсфелд пен Қорғаныс министрінің орынбасары Стивен Камбоунның «Copper Green» деген атпен физикалық мәжбүрлеу және жыныстық қорлау әдістерін қолданғанын айтты. Пентагонның өкілі Лоренс Ди Рита бұл айыптауларға тікелей жауап берген сирек кездесетін мәлімдемесінде олардың «жалған, қастандықпен және қателік пен анонимдік болжамдармен» толы екенін және олардың «Қорғаныс министрлігінің қызметіне аз, тіпті ешқандай қатысы жоқ адамдардың қызу түсініктерін» көрсететінін айтты; ол былай деп қосты: «Бұл жалған мәлімдемелермен Журнал мен репортер өздерін оқиғаның бір бөлігіне айналдырды». Бұл даулы жағдайдың көтерілуімен қатар, Рамсфелдтің отставкаға кетуі туралы талап та көбейе түскенде, ол жеке түрде отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Буш оны қабылдамады. Кейіннен басқа журналистердің әңгімелері Азаптау туралы меморандумдарды жариялады, онда Әділет департаменті Пентагон мен ЦРУ-ға «күшейтілген тергеу әдістерінің» заңдылығы туралы кеңес берді. My Lai қырғыны туралы Херштің баяндамасынан кейін ол ұлттық және халықаралық назар аударып, бесінші Джордж Полк сыйлығын қоса алғанда, бірнеше марапаттарды жеңіп алды. «The New Yorker» журналына 9/11 оқиғасынан кейін жазған «Chain of Command: The Road from 9/11 to Abu Ghraib» атты кітабы 2004 жылы жарық көрді. 2005 жылдың шілдесінде Херштің мақаласында АҚШ-тың 2005 жылдың қаңтарында өткен Ирактағы парламент сайлауында Айад Аллауидің пайдасына жасырын түрде араласқаны, «кешіккен ЦРУ офицерлері мен үкіметтік емес қызметкерлер» жүргізген және Конгресс бекітпеген қаражатпен қаржыланған «құпия» науқан туралы мәлімдеме жасады. 2006 жылдың сәуір айында Херштің «Иран жоспарлары» атты мақаласында Буш әкімшілігі Иранға шабуыл жоспарын жеделдетіп жатқаны және Пентагон Ақ үйге елдің жер астындағы уран байыту орталықтарына соққы беру үшін ядролық қаруларды қолдану мүмкіндігін ұсынғаны туралы хабарлады; ол сондай-ақ Біріккен Штабтардың бұл опцияны тоқтатуға тырысқанын, бірақ Ақ үй шенеуніктері оған қарсылық көрсеткенін мәлімдеді. Мақалада АҚШ әскерлерінің Иранға қарсы үкіметтік топтармен байланыс орнату үшін Иранға еніп жатқаны және авиатасымалдаушылардың ядролық бомбалау шабуылын имитациялап ұшып өткені де айтылды. Херш келесі екі жылда бұл жоспар туралы бірнеше мақала жазды, оның ішінде 2006 жылдың шілдесіндегі Буштің үлкен бомбалау науқанына қарсы бас командирлердің наразылығы туралы мақала, 2006 жылдың қарашасы мен 2007 жылдың наурызындағы Ирактағы содырларға көмек көрсететін Ирандағы нысаналарға бағытталған жоспардың қайта бағытталуы туралы мақалалар және 2007 жылдың қазанындағы Иранның Кудс күштерінің оқу лагерлері мен жабдықтау қоймаларына «хирургиялық» шабуылдар жоспары туралы мақала. 2006 жылдың тамызындағы мақаласында Херш АҚШ-тың 2006 жылғы Ливан соғысында Хезболлаға қарсы Израильдің шабуылын жоспарлауға қатысқанын, бұл Иранға бомбалауға «алғыкөз» болғанын мәлімдеді. 2007 жылдың наурызындағы «Жайлану» атты мақаласында АҚШ пен Сауд Арабиясы шииттік Иран мен Сирияның ықпалын күрестіру үшін сүнниттік экстремистік топтарды жасырын түрде қолдап жатқанын және Ливан үкіметі Фуад Синьораның Осбат аль-Ансар мен Фатах аль-Исламға, палестиналық босқындар лагерлеріндегі содырлар тобына қару-жарақ жеткізіп, шииттік Хезболлаға қарсы күш құруға АҚШ-тың қолдауын пайдаланып жатқанын айтты. 2007 жылдың мамырында Ливан Фатах аль-Исламға шабуыл жасады, оны Сирия үкіметімен байланысы бар деп айыптады, бұл қаушатылған ішкі қақтығысқа әкелді. Мақалада сондай-ақ вице-президент Дик Чейнидің 2008 жылдың қаңтарындағы Ормуз бұғазындағы инциденттен кейін, АҚШ кемесі Ирандық қайықтарға шабуыл жасауға жаздап, содан кейін соғысқа себеп болатын жағдай жасау туралы кеңес өткізгені айтылды; Херш кейіннен сұхбатта олар талқылаған және қабылданбаған опциялардың бірі – теңіз пілсіздерінің қатысуымен жасалған жалған операция болғанын, олар Ирандық патрульдік кемелері болып көрініп, АҚШ кемелерімен атысуды бастауы мүмкін еді. Херш 2011 жылы Чейни туралы кітап жазуды бастады, оған төрт жыл жұмсады, бірақ ақпарат ағынына қарсы күреске байланысты жазуды тоқтатты, орнына 2018 жылы «Журналист» атты естеліктерін жазды. Херш 2011 жылдың мамырындағы «Иран және бомба» атты мақаласында АҚШ-тың Иранның ядролық қару дамытып жатқанына нақты дәлелі жоқ екенін мәлімдеді, осы жылдың басында Ұлттық барлау кеңесі жасаған, әлі жасырын сақталатын Ұлттық барлау бағалауына сілтеме жасады. 2007 жылғы бағалаудың қорытындысы, жарияланғаннан кейін, Иран 2003 жылдың соңында Иракқа шабуыл жасағаннан кейін қару бағдарламасын тоқтатқанын «жоғары сеніммен» көрсеткен; Херш 2011 жылғы бағалаудың бұл бағдарлама Иракқа (Иранның ядролық қару дамытып жатқанына сенген) бағытталғанын, Израильға немесе АҚШ-қа емес екенін көрсеткенін және 2007 жылғы бағалауды өзгертетін жаңа дәлелдер болмағанын мәлімдеді. 2011 жылдың қарашасындағы Халықаралық атом энергия агенттігінің (МАГАТЭ) Иранның ядролық бағдарламасының әскери аспектілері туралы есебі жарық көргеннен кейін Херш бұл тұжырымдардың жаңа немесе маңызды емес екенін айтты, олардың…

Hersh's 1983 book The Price of Power: Kissinger in the Nixon White House, which involved four years of exhaustive work and more than 1,000 interviews, was a best seller and won him the National Book Critics Circle Award for Nonfiction. In The Samson Option (1991), Hersh chronicled the history of Israel's nuclear weapon program, arguing that a nuclear capability was sought from the state's founding, and that it was achieved under a U. S. policy of feigned ignorance and indirect assistance. Hersh also wrote that Israel received aid from the U. S. in the 1973 Yom Kippur War through "nuclear blackmail" (Israel's threat to use the weapons against its Arab enemies). Another major allegation was that the intelligence passed to Israel by convicted American spy Jonathan Pollard had been shared with the Soviet Union by former Prime Minister Yitzhak Rabin, who denied the charge. Another allegation was that British media magnate Robert Maxwell was an informant for Mossad, Israel's national intelligence agency; Maxwell filed a defamation lawsuit against Hersh, but died in a drowning incident two weeks after the book was published. Hersh's 1997 best seller The Dark Side of Camelot, about the political career of John F. Kennedy, was controversial and heavily criticized. Shortly before publication, it emerged in the press that Hersh had removed claims at the last minute which were based on forged documents provided to him by fraudster Lex Cusack, including a fake hush money contract between Kennedy and Marilyn Monroe. An article about the controversy in The Washington Post said: "The strange and twisted saga of the JFK file is part cautionary tale, part slapstick farce, a story of deception and self delusion in the service of commerce and journalism". Hersh and a one time co author had received a $800,000 advance for the project. Hersh had obtained a secret 53 page report from an internal Army investigation headed by General Antonio Taguba, which had been submitted on March 3. It detailed more of the abuses, including pouring cold water and liquid from broken chemical lights on naked detainees, beatings with a broom stick and a chair, threatening males with rape, allowing guards to stitch wounds from a beating, sodomizing a detainee with a chemical light and a broom stick, and using military dogs to intimidate. The article also alleged that military intelligence teams, which included CIA officers and "interrogation specialists" from private contractors, had directed the abuse at the prison. In two articles in May 2004, "Chain of Command" and "The Gray Zone", Hersh alleged that the abuse stemmed from a top secret special access program (SAP) authorized by Secretary of Defense Donald Rumsfeld during the invasion of Afghanistan in 2001, which provided blanket approval for killings, kidnappings, and interrogations (at Guantanamo Bay and CIA black sites) of "high value" targets. He alleged that the SAP was extended to Iraq's military prisons in 2003 to gather intelligence on the growing insurgency, with Rumsfeld and Under Secretary of Defense for Intelligence Stephen Cambone also extending its methods of physical coercion and sexual humiliation, under the name "Copper Green". In a rare statement responding directly to the allegations, Pentagon spokesman Lawrence Di Rita said that they were "outlandish, conspiratorial, and filled with error and anonymous conjecture", and that they reflected "the fevered insights of those with little, if any, connection to the activities in the Department of Defense"; he added that: "With these false claims, the Magazine and the reporter have made themselves part of the story." As the scandal grew and calls for Rumsfeld to resign mounted, he privately offered to step down, which Bush rejected. Later stories by other reporters revealed the Torture Memos, in which the Department of Justice had advised the Pentagon and the CIA on the legality of "enhanced interrogation techniques". As after Hersh's reporting on the My Lai massacre, he garnered national and international attention and won multiple awards, including his fifth George Polk Award. A book compiling and building upon his post 9/11 reporting for The New Yorker, titled Chain of Command: The Road from 9/11 to Abu Ghraib, was published later in 2004. In July 2005, an article by Hersh alleged that the U. S. had covertly intervened in favor of Ayad Allawi in the January 2005 Iraqi parliamentary election, in an "off the books" campaign conducted by retired CIA officers and non government personnel, and with funds "not necessarily" appropriated by Congress. In April 2006, an article by Hersh titled "The Iran Plans" alleged that the Bush administration was accelerating military planning for an attack on Iran, and that the Pentagon had presented the White House the option of using bunker buster nuclear weapons on the country's underground uranium enrichment sites; he further alleged that the Joint Chiefs of Staff later sought to drop this option, which had been resisted by White House officials. The article also alleged that U. S. troops were infiltrating Iran to establish contact with anti government minority groups, and that carrier based aircraft were flying simulated nuclear bombing runs. Hersh wrote several more pieces on this alleged plan in the next two years, including a July 2006 article on how senior commanders were challenging Bush's plan for a major bombing campaign, articles in November 2006 and March 2007 on the plan's re focusing on targets in Iran aiding Iraqi militants, and an October 2007 article on planned "surgical" strikes on Iranian Quds Force training camps and supply depots. In an August 2006 article, Hersh alleged that the U. S. was involved in the planning of Israel's attacks on Hezbollah in the 2006 Lebanon War as a "prelude" to the U. S. bombing of Iran. In his March 2007 article, titled "The Redirection", he alleged that the U. S. and Saudi Arabia were covertly supporting Sunni extremist groups to combat the influence of Shiite Iran and Syria, and that the Lebanese government of Fouad Siniora was using its U. S. backing to supply weapons to Osbat al Ansar and Fatah al Islam, militant groups in Palestinian refugee camps, to develop a counter balance to Shiite backed Hezbollah. In May 2007, Lebanon launched an attack on Fatah al Islam, which it accused of having ties to the Syrian government, starting a severe domestic conflict. The article also alleged that Vice President Dick Cheney, after a January 2008 incident in the Strait of Hormuz in which a U. S. warship had nearly fired on Iranian boats, had held a meeting on how to create a casus belli for a war; Hersh later said in an interview that one of the options discussed and rejected was a false flag operation involving Navy SEALs, who would pose as Iranian patrols and start a firefight with U. S. ships. Hersh later began writing a book on Cheney in 2011, on which he spent four years before dropping amid a crackdown on leaks, instead writing his 2018 memoir Reporter. Hersh alleged in a May 2011 article titled "Iran And the Bomb" that the U. S. lacked conclusive evidence that Iran was developing nuclear weapons, citing a still classified National Intelligence Estimate produced by the National Intelligence Council earlier that year. The summary of the 2007 estimate, which had been released publicly, had found "with high confidence" that Iran had halted its weapons program in late 2003 after the invasion of Iraq; Hersh alleged that the 2011 estimate found that this program had been aimed at Iraq (which Iran had believed to be developing a nuclear weapon), not Israel or the U. S., and that no new evidence had changed the 2007 assessment, despite expanded covert surveillance. In a November 2011 article after the release of a report by the International Atomic Energy Agency (IAEA) on possible military dimensions of Iran's nuclear program, Hersh disputed that the findings were new or transformative, arguing that there remained "no definitive evidence" of a weapons program, and calling the report a "political document" in an interview.

Сирия және химиялық шабуылдар

2003 жылғы Ирак соғысының алғашқы апталарында Херш Сириядағы Дамаскқа барып, президент Башар Асадпен сұхбаттасты, олмен келесі жылдары бірнеше рет сұхбаттасты, соңғысы 2010 жылдың басында; ол сондай-ақ Хезболланың басшысы Хасан Насралламен де сұхбаттасты. 2009 жылғы сәуірде Херштің Асадпен электрондық хат алмасуына сілтеме жасай отырып жариялаған мақаласында Сирияның Голан биіктіктері үшін Израильмен бейбітшілікке ұмтылып, АҚШ-пен Ирактан шығу және Сирияның Хамас пен Хезболлаға қолдау көрсетуі туралы келіссөздер жүргізуге дайын екені айтылды. Херш Обама әкімшілігінің Сириямен және мүмкін Иранмен дипломатиялық қарым-қатынас орнату мүмкіндігі бар деген қорытындыға келді. The New Yorker және The Washington Post бас тартқан мақалада АҚШ барлау қызметі 2013 жылғы маусымда әл-Нусраның, яғни әл-Қаиданың бір бөлігі және сириялық оппозицияның бір бөлігі зарин газын өндіріп, қолдана алатынын мәлімдеді. Мақалада қару-жарақ сарапшысы Теодор Постолдың айтуынша, шабуылда қолданылған зымырандар қолдан жасалған және олардың ұшу жолы Сирия армиясының базасынан ұшырылғанға сәйкес келмейді. Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) жүргізген тергеуі Гутада зарин қолданылғанын растады, бірақ шабуылға жауапкершілікті анықтамады. Блогер Элиот Хиггинс және химиялық қарулар сарапшысы Дэн Казета мақаладағы кейбір мәлімдемелерге күмән келтіріп, "қолдан жасалған" зымырандардың Сирия армиясы 2012 жылғы қарашада қолданғанын және шабуыл күні майдан жебінің соққы болған жерлерден, Постолдың болжамды қашықтығында болғанын жазды. Олар сондай-ақ, әл-Нусраның жауапкершілігі туралы мәлімдемеге қарсы шығып, зарин өндірудің қиындығы мен құны жоғары екенін, ал Гутадан алынған үлгілерде Сирияның химиялық қару бағдарламасының бір бөлігі деп жарияланған гексаминнің болуын атап өтті. 2015 жылғы желтоқсанда LRB-де жарияланған "Әскери-әскери" атты мақаласында Херш 2013 жылдың ортасында Түркияның әл-Нусра мен Ислам мемлекетіне (ИМ) көмектесіп жатқанын және орташа көтерілісшілердің енді тиімді емес екенін анықтағаннан кейін, АҚШ барлау деректерін Германия, Ресей және Израильдің әскерлеріне жіберіп, Обаманың көтерілісшілерге қолдау көрсетуін саботаж жасағанын мәлімдеді. ИМ-ді жеңу мақсатындағы осы қолдау үшін, Біріккен Штабтар Ассадтан Хезболланың Израильге шабуылдауын тоқтатуын, Голан биіктігі үшін Израильмен келіссөздерді қайта бастауын, Ресей кеңесшілерін қабылдауға келісуін және соғыстан кейін сайлау өткізуін талап етті. Бұл альянс 2015 жылғы қыркүйекте оның негізін қалаушысы, төраға генерал Мартин Демпси зейнеткерлікке шыққаннан кейін аяқталды. Vox-тың Макс Фишер бұл баяндаманы сынға алып, Сирия мен Ресейдің ИМ-ге емес, ИМ-ге қарсы көтерілісшілерді бомбалап отырғанын және Демпсидің көтерілісшілерге қару-жарақ жіберуді қолдағанын, бұл мәселеде Обамамен келіспегенін айтты. 2017 жылғы 25 маусымда неміс Die Welt газеті Херштің LRB-дан бас тартқан "Трамптың қызыл сызығы" мақаласын жариялады. Онда 2017 жылғы 4 сәуірде Сирия әуе күштерінің Хан Шейхунға жасаған шабуылы заринмен жасалған шабуыл емес, Ресей барлау қызметімен бірлесіп, аймақтық штаб ғимаратының жертөлесіндегі "тыңайтқыштар, дезинфекциялық заттар және басқа да заттар" құйылып, "заринге ұқсас әсерлер" тудырғаны айтылды. Хиггинс тағы да Херштің мәлімдемесін сынға алып, Bellingcat-қа олардың Сирия мен Ресейдің нысана сипаттамаларына, соққы болған жерлердің спутниктік суреттеріне және Химиялық қаруды тыйым салу ұйымы (ХҚТҰ) алған үлгілерде зарин мен гексаминнің табылғандарына сәйкес келмейтінін жазды. Кейінірек БҰҰ-ХҚТҰ бірлескен комиссиясы шабуылдың Сирия әуе күштерімен зарин бомбалау арқылы жасалғанын анықтады.

In the early weeks of the Iraq War in 2003, Hersh traveled to Damascus in Syria and interviewed President Bashar al Assad, whom he interviewed several more times in following years, the latest in early 2010; he also interviewed Hassan Nasrallah, the leader of Hezbollah. An article by Hersh in April 2009, citing his email correspondence with Assad, suggested that Syria was eager for peace with Israel over the Golan Heights, as well as negotiations with the U. S. over its withdrawal from Iraq and Syria's support for Hamas and Hezbollah. Hersh concluded that the Obama administration had a chance for diplomacy with Syria and perhaps Iran. The article, which had been rejected by The New Yorker and The Washington Post, alleged that U. S. intelligence had found by June 2013 that al Nusra, a branch of al Qaeda and part of the Syrian opposition, was also capable of producing and deploying sarin gas. The article cited munitions expert Theodore Postol, who judged that the rockets used in the attack were improvised, and that their estimated range of was inconsistent with a proposed flight path from a Syrian Army base away. A report from an investigation by the United Nations (UN) concluded that sarin had been used at Ghouta, but did not assign responsibility for the attack. Blogger Eliot Higgins and chemical weapons expert Dan Kaszeta disputed some of the claims in the articles with open source intelligence, writing that the "improvised" rockets had been used by the Syrian Army as early as November 2012, and that the front lines on the day of the attack were just from the impact sites, within Postol's estimated range. They also criticized the claim of al Nusra responsibility, citing the high difficulty and expense of producing sarin, and the presence of hexamine in the Ghouta samples, an additive which Syria later declared part of its chemical weapons program. In a December 2015 article in the LRB titled "Military to Military", Hersh alleged that the Joint Chiefs of Staff, after discovering by mid 2013 that Turkey was aiding al Nusra and the Islamic State (ISIS) and that the moderate rebels were no longer viable, had sabotaged Obama's support for the rebels by sending U. S. intelligence to the militaries of Germany, Russia, and Israel, on the understanding it would be forwarded to Assad. In exchange for this support, aimed at defeating ISIS, Hersh alleged that the Joint Chiefs had required that Assad "restrain" Hezbollah from attacking Israel, restart negotiations with Israel over the Golan Heights, agree to accept Russian advisers, and hold elections after the war. This alleged alliance ended in September 2015 upon the retirement of its architect, chairman General Martin Dempsey. Max Fisher of Vox criticized the narrative, citing reporting that Syria and Russia were primarily bombing anti ISIS rebels instead of ISIS, and Dempsey's prominent public support for sending more arms to the rebels, over which he had clashed with Obama. On June 25, 2017, the German newspaper Die Welt published Hersh's article "Trump's Red Line", which had been rejected by the LRB. It alleged that the Syrian Air Force's April 4, 2017, attack at Khan Shaykhun was not a sarin attack, but a conventional bombing conducted with Russian intelligence that struck a regional headquarters building with "fertilisers, disinfectants and other goods" in its basement, which created "effects similar to those of sarin". Higgins again criticized Hersh's claims, writing for Bellingcat that they were inconsistent with Syrian and Russian descriptions of the target and satellite images of the impact sites, as well as findings of sarin and hexamine in samples retrieved by the Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons (OPCW). A later investigation by a joint UN–OPCW panel found that the attack was a sarin bombing by the Syrian Air Force.