Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Астрономиядағы гипотетикалық Күн жүйесінің объектілері
None
hypothetical Solar System objects in astronomy
Гипотетикалық Күн жүйесінің объектісі – Күн жүйесіндегі планета, табиғи серік, кіші серік немесе осыған ұқсас дене, оның бар екені белгісіз, бірақ байқау ғылыми деректерден туындаған. Жылдар бойы көптеген гипотетикалық планеталар ұсынылды, және олардың көпшілігі жоққа шығарылды. Дегенмен, тіпті бүгін де ғалымдар қазіргі біліміміздің шегінен тыс жерде болуы мүмкін, әлі белгісіз планеталардың болуы мүмкін екендігі туралы пікір айтуда.
A hypothetical Solar System object is a planet, natural satellite, subsatellite or similar body in the Solar System whose existence is not known, but has been inferred from observational scientific evidence. Over the years a number of hypothetical planets have been proposed, and many have been disproved. However, even today there is scientific speculation about the possibility of planets yet unknown that may exist beyond the range of our current knowledge.
Айлар
Хирон, Сатурнның бір айы, 1861 жылы Герман Голдшмидт байқаған деп есептеледі, бірақ басқа ешкім оны ешқашан көрген емес. Chrysalis, Сатурнның гипотетикалық айы, 2022 жылы Массачусетс технология институтының ғалымдары Кассини-Хюйгенс миссиясының деректерін пайдаланып атады. Ол Сатурнның гравитациялық күштерінің әсерінен 200 мен 100 миллион жыл бұрын қираған деп саналады, оның массасының 99% Сатурнға сіңіп, қалған 1% Сатурн сақиналарын құрады. Жердің басқа да айлары, мысалы, Петит айы, Лилит, Уолтемат айлары және Багби айлары. Меркурийдің айы, Меркурий маңындағы радиацияның ерекше үлгісін түсіндіру үшін болжанған, бірақ Марин 10 миссиясынан алынған кейінгі деректер нақты көздің 31 Crateris жұлдызы екенін көрсетті. Нейт, Венераның айы деп есептелген, бірақ 17 және 18 ғасырлардағы телескоппен бақылаушылар тарапынан қате анықталған. Қазір оның жоқ екені белгілі, бұл нысанды қате анықталған жұлдыздар тізбегі және кейбір телескоптардың оптикасындағы ішкі шағылысулар деп түсіндірілді. Жан Чарльз Хозо бұл планетаның Күнді 283 күнде айналып, Венерамен 1080 күнде бірігіп тұратынын ұсынды. Темида, Сатурнның серігі, 1905 жылы астроном Уильям Пикеринг ашқанын мәлімдеген, бірақ кейіннен ешқашан байқалмаған.
Chiron, a moon of Saturn supposedly sighted by Hermann Goldschmidt in 1861 but never observed by anyone else. Chrysalis, a hypothetical moon of Saturn, named in 2022 by scientists of the Massachusetts Institute of Technology using data from the Cassini–Huygens mission, thought to have been torn apart by Saturn's tidal forces, somewhere between 200 and 100 million years ago, with up to 99% of its mass being swallowed by Saturn, and the remaining 1% forming the rings of Saturn. Other moons of Earth, such as Petit's moon, Lilith, Waltemath's moons and Bagby's moons. Mercury's moon, hypothesised to account for an unusual pattern of radiation detected by Mariner 10 in the vicinity of Mercury. Subsequent data from the mission revealed the actual source to be the star 31 Crateris. Neith, a purported moon of Venus, falsely detected by a number of telescopic observers in the 17th and 18th centuries. Now known not to exist, the object has been explained as a series of misidentified stars and internal reflections inside the optics of particular telescope designs. It was also alternatively proposed by Jean Charles Houzeau to be a heliocentric planet that orbited the Sun every 283 days and be in conjunction with Venus every 1080 days. Themis, a moon of Saturn which astronomer William Pickering claimed to have discovered in 1905, but which was never observed again.
Жұлдыздар
Немезис – қоңыр немесе қызыл ергешжұлдыз, оның бар екендігін 1984 жылы физик Ричард А. Мюллер Жердің палеонтологиялық жазбаларындағы жаппай жойылулардың периодтылығына сүйене отырып болжаған. Оның Күн жүйесінің Оорт бұлты арқылы жүйелі түрде өтуі көптеген кометаларды Жерге қарай жіберіп, соқтығысу мүмкіндігін күрт арттырады. Бұрынғы шағын планета Седнаның ерекше созылған орбитасының себебі деп саналады. 2014 жылы WISE ғарыш кемесі жүргізген инфрақызыл зерттеулер Күннен алыс арада қоңыр жұлдыз табылмағаннан кейін, қазіргі Күн жүйесінде Немезистің болуы жоққа шығарылды. Рэймонд Артур Литтлтонның Күн жүйесінің қалыптасуы туралы моделінде Күннің бұрынғы екі жұлдыздан тұратын жүйесі болған, ол айналу тұрақсыздығынан бірігіп, екіге бөлініп, нәтижесінде Юпитер мен Сатурн пайда болған. Фред Хойлдің Күн жүйесінің қалыптасуы туралы моделінде Күннің бұрынғы, одан да салмақты екі жұлдызы болған, ол ядролық синтез ішінде сәтсіздікке ұшырап, құлап, (сол кезде әлі расталмаған) супернова ретінде жарылған. Жұлдыздың супернова қалдықтары Күннің тартылыс күшімен ұсталып, планеталардың пайда болуына себеп болған протопланеталық дискке айналған.
Nemesis, a brown or red dwarf whose existence was suggested in 1984 by physicist Richard A. Muller, based on purported periodicities in mass extinctions within Earth's fossil record. Its regular passage through the Solar System's Oort cloud would send large numbers of comets towards Earth, massively increasing the chances of an impact. Also believed to be the cause of minor planet Sedna's unusual elongated orbit. The existence of the Nemesis in the modern Solar system was ruled out in 2014 after the infrared survey performed by WISE spacecraft found no brown dwarf up to from Sun. Raymond Arthur Lyttleton's model on the formation of the Solar System had a former binary star system by the Sun, which merged and broke into two due to rotational instability forming Jupiter and Saturn. Fred Hoyle's model on Solar System formation had a former and more massive binary companion to the Sun that exploded in a supernova due to nuclear fusion failing within its interior and it collapsing as a result (which had not yet been verified at the time). The star's supernova remnant would be captured by the Sun and shaped into a protoplanetary disk, from which the planets formed.