Деспенсер барондарының тарихы және құқығы

Кіріспе

Барон ле Деспенсер – Англия жұртының ақсүйектер тізімінде бірнеше рет жарлық арқылы құрылған атақ.

Жасау

Хью деспенсер I - Лестершир, Йоркшир, Линкольншир және Ратланд аймақтарындағы ірі жер иесі болды. Ол 1222 жылы Стаффордшир және Шропширдің жоғары шерифі, ал 1226 және 1238 жылдары Беркширдің жоғары шерифі болып тағайындалды. Бірінші құрылысы 1295 жылы болды, Хуг үлкен Деспенсер Үлгілік парламентке шақырылғанда. Ол Хуг Деспенсердің (1265 жылы қайтыс болған) және жоғарыда аталған сэр Хуг Ле Деспенсердің ұлы болды. Хуг Деспенсер 1264 жылы Саймон де Монфорттың Парламентіне шақырылды және кейде бірінші барон деп есептеледі. Хуг кіші Деспенсер, Хуг үлкеннің ұлы, 1314 жылы, әкесінің тірілігінде Парламентке шақырылды, бұл титулдың екінші құрылысы еді. 1326 жылы Хуг үлкен және кіші Деспенсерлер айыпталып, өлім жазасына кесілді. 1338 жылы Хуг Ле Деспенсер, Хуг кішінің ұлы, Парламентке шақырылды, бұл титулдың үшінші құрылысы болды. Ол 1349 жылы ұрпақ қалдырмай қайтыс болды, титул жойылды. 1357 жылы Хугтың немере інісі Эдвард Деспенсер, 1-ші барон Деспенсер Парламентке төртінші рет шақырылды. Оның ұлы Томас 1375 жылы титулды мұра етті. Томас 1397 жылы Глостер графы атанды, ал 1398 жылы Хуг үлкен және кіші Деспенсерлердің айыптаулары алынып тасталды, осымен ол (қазіргі заң бойынша) бірінші және екінші құрылыстардың мұрагері болды. Томас өзі 1400 жылы Эпифания көтерілісіне қатысқаны үшін айыпталып, өлім жазасына кесілді. 1449 жылы Уориктың 15-ші графесі Анна де Бошамп қайтыс болғаннан кейін, оның барондықтарына қатысты талаптар тоқтатылды, сондықтан 1461 жылы оның айыптауын жою бірден әсер етпеді. 1604 жылы барондықтың алғашқы құрылысы Мэри Фейн үшін қайта жандандырылды, бұл шақыру арқылы болды. Оны қайта жандандырғанда, Лордтар палатасы оған 1264 жылы құрылғандай басымдық берді. Оның барондық мұрагері Вестморлендтің бірінші графы болды, ал келесі алты граф барондық пен графтық атағын бірге иеленді. Жетінші граф қайтыс болғаннан кейін барондық тағы да тоқтатылды. Ол сер Фрэнсис Дашвуд үшін қайта жандандырылды, бірақ оның қайтысымен барондық тағы да тоқтатылды. Тағы бір рет, монарх тоқтатуды аяқтауға тиіс болды, және бұл сер Томас Степлтон, баронет үшін жасалды. Он төртінші барон Виконт Фалмут атағына ие болды, содан бері екі атақ біріктірілген. Титулдың бесінші құрылысы 1387 жылы Хуг үлкен Деспенсердің шөбересі Филипп Ле Деспенсерге берілді. Титул оның ұлы Филипп, екінші барон 1424 жылы қайтыс болғаннан кейін тоқтатылды. Оның мұрагерлерінің бірі барон Вентворт атанды, ал тоқтатылған титул 1815 жылы осы барондықпен бірге тоқтатылғанға дейін сақталды, 1856 жылы қайта жандандырылды.

Sir Hugh le Despenser I was a large landowner in Leicestershire, Yorkshire, Lincolnshire, and Rutland. He was appointed High Sheriff of Staffordshire and Shropshire in 1222 and High Sheriff of Berkshire in 1226 and 1238. The first creation was in 1295, when Hugh the elder Despenser was summoned to the Model Parliament. He was the eldest son of the sometime Justiciar Hugh Despenser (d. 1265), son of Sir Hugh le Despenser I (above). The sometime Justiciar was summoned in 1264 to Simon de Montfort's Parliament and is sometimes considered the first baron. Hugh the younger Despenser, son of Hugh the elder, was also summoned to Parliament in 1314, during his father's lifetime, the second creation of the title. Both elder and younger Despensers were attainted and executed in 1326, extinguishing the two creations. In 1338, Hugh le Despenser, son of Hugh the younger, was summoned to Parliament, the third creation of the title. He died without issue in 1349, and the title became extinct. In 1357, this Hugh's nephew, Edward Despenser, 1st Baron Despenser was summoned to Parliament, the fourth creation. His son Thomas inherited the title in 1375. Thomas was created Earl of Gloucester in 1397, and in 1398, the attainders of the elder and younger Despensers were reversed, making him (in modern law) heir to the first and second creations as well. Thomas himself was attainted in 1400 for his part in the Epiphany Rising. Upon the death of Anne de Beauchamp, 15th Countess of Warwick in 1449, claims to his baronies passed into abeyance, so that the reversal of his attainder in 1461 had no immediate effect. In 1604, the first creation of the barony was called out of abeyance for Mary Fane, the first barony by writ of summons to so be revived. When calling it out of abeyance, the House of Lords gave it precedence as if it had been created in 1264. Her successor in the barony was the first Earl of Westmorland, and the next six earls held the barony and the earldom together. At the death of the seventh earl, the barony again fell into abeyance. The abeyance was terminated for Sir Francis Dashwood, but at his death the barony again went into abeyance. Once again, the Sovereign had to terminate the abeyance, and the same was done in favour of Sir Thomas Stapleton, Baronet. The fourteenth baron succeeded to the title of Viscount Falmouth, and the two titles have remained united since. The fifth creation of the title was made in 1387 for Philip le Despencer, great grandson of Hugh the elder Despenser. The title became dormant on the death of his son Philip, the second baron, in 1424. One of his heirs was created Baron Wentworth, and the dormant title became abeyant with that barony in 1815, until its termination in 1856.