АҚШ Әуе күштерінің 18-ші әуе күші: Әуе тасымалы күштері

Кіріспе

АҚШ Әуе күштерінің әуе тасымалдау күштеріне жауапты, нөмірленген әуе күші 18 AF.

18 AF-та 37 000-нан астам әскери және азаматтық қызметкерлерден тұратын жұмыс күші бар.

618-ші әуе операциялар орталығы

Бұрын 18 AF-ке бағынышты, қазір тікелей AMC-ге бағынышты 618-ші әуе операциялары орталығы (Танкерлік әуе көлігін басқару орталығы), Скотт AFB-де орналасқан, ұйымның әуе операциялары орталығы ретінде қызмет етеді, әлем бойынша танкерлік және көліктік ұшақтардың операцияларын жоспарлау және басқаруды қамтамасыз етеді. Ол Иллинойс штатындағы Скотт әуе базасында орналасқан. 618-ші АОК (TACC) әлемдік көлемде әуе көлігі, әуедегі жанармай құю және авиамедициналық эвакуация операцияларын жүзеге асыратын ұшақтарды жоспарлау, кестелеу және бақылау үшін жауапты. Ол AMC үшін әуе операциялар орталығы (AOC) ретінде қызмет етеді, АҚШ Көлік командасының (USTRANSCOM) тапсырмаларын орындайды. 618-ші АОК (TACC), бастапқыда TACC деп аталған, 1992 жылдың 1 сәуірінде жеделге кірді. Әуе қозғалысының басшылығы әлемдік мобильдік миссияны орындауды жеңілдетуді көздеді. Олар бұрынғы нөмірленген әуе күштері мен әуе көлігі дивизияларындағы басқару және бақылау операцияларын орталықтандыру үшін жоғары тиімді ұйым құрды. TACC 2007 жылдың 1 сәуірінде 618-ші TACC болып қайта аталды және 2010 жылдың 30 тамызында 618-ші АОК (TACC) деп қайта аталғанша осы атаумен қалды. 2020 жылы 618 АОК кең ауқымды қайта ұйымдастырылды және 18 AF-ке есеп беруден AMC-ге тікелей есеп беруге көшті.

Шығу тегі

1946 жылы Армия Әуе күштері (AAF) қайта ұйымдастырылғанда, Тактикалық әуе командасы (TAC) оның үш негізгі командасының бірі ретінде құрылды. AAF IX әскер тасымалдау командасы (TCC) осы қайта ұйымдастыру аясында таратылды, ал Үшінші әуе күштері бұрын IX TCC құрамында болған әскер тасымалдау бөлімшелерін басқару үшін TAC-қа қайта бағытталды. Оның штаб-пәтері Оңтүстік Каролина штатындағы Гринвилл әскери әуеайлағында орналасқан. C-46 Commando және C-47 Skytrain негізгі әскер тасымалдау ұшақтары болды, бірақ бастапқыда Әуе көлігі командасы (ATC) үшін сатып алынған, қолданыстан шығарылған C-54 Skymaster ұшақтары әскер тасымалдауға пайдалануға берілді. Үшінші әуе күштері 1946 жылдың 1 қарашасында таратылды, ал TAC-тың әскер тасымалдау миссиясы Гринвиллге көшірілген Тоғызыншы әуе күштеріне жүктелді. 1947 жылы TAC-тың көптеген әскер тасымалдау топтары/қанаттары тікелей TAC штабына, ал қалғандары Әуе қорғанысы басқаруының 14-ші әуе күштерінің резервіндегі 302-ші әскер тасымалдау қанатына бағытталды. Корея соғысы кезінде театрлық әскер тасымалдау миссиясы осы резервтік бөлімшелердің көпшілігі белсенді қызметке шақырылып, тікелей TAC штабына бағытталғанда жылдам кеңейтілді.

Қырғи қабақ соғыс

18 AF құрылды және 28 наурыз 1951 ж. Тактикалық әуе командасының (TAC) әскер тасымалдау міндеттерін орындау үшін белсенділенді. Ұйым 1 маусым 1951 ж. Оңтүстік Каролина штатындағы Дональдсон әуе базасында жұмыс істеуге кірісті және бастапқыда тоғыз "орта" C 119 Flying Boxcar әскер тасымалдау қанатын (314-ші, 375-ші, 403-ші, 433-ші, 434-ші, 435-ші, 443-ші, 514-ші және 515-ші) бақылауға алды, олардың жетісі Корея соғысы кезінде активтендірілген Әуе күштерінің резервтік қанаттары болды. Команда 1951 жылдың күзінде "ауыр" (C 124 Globemaster) қанатын, 62-ші әскер тасымалдау қанатын және 1953 жылдың басында тағы біреуін, 63-ші әскер тасымалдау қанатын қосты. 1952 жылдың көктемінде 18 AF C 124 Globemaster Жапонияға жіберілді және 1952 жылдың шілдесіне қарай 22-ші әскер тасымалдау эскадрильясының C 124 ұшақтары Оңтүстік Кореяда миссияларды орындады. C 124 ұшағының пайда болуы әскер тасымалдау миссиясына ұшақ жүк тасушы лауазымын енгізді. Корея соғысы аяқталғанда, 483-ші әскер тасымалдау қанатының C 119 Flying Boxcar экипаждары Индокитайдағы француз операцияларын қолдауға кірісті. АҚШ Әуе күштері C 47 Skytrain және C 119 ұшақтарын француз әуе күштеріне Туран әуе базасында "уақытша" берді. 1953 жылдың басында Әуе күштерінің резервтік қанаттары 18 AF ұйымдастырған, басқарған, жабдықтап, оқытқан және жауынгерлік дайындыққа келтірген активтік қанаттармен ауыстырылды. Қиыр Шығыста және Еуропадағы күшейтілген әскер тасымалдау күштері Корея соғысындағы бөлімшелерге оқытылған экипаждар мен ауыстырушы персоналмен қамтамасыз етті. Келесі жылы 483-ші әскер тасымалдау қанатының 18 AF C 119 ұшақтары (Civil Air Transport компаниясының азаматтық экипаждарымен басқарылатын) Индокитайдағы Диен-Бьен-Фуде қоршауда қалған француз десантшыларына жабдықтарды тастап берді. 483-ші ұшақтың бірнеше қызметкерлері ресми емес статуста миссияларға қатысты және кейінгі жылдары әскер тасымалдау миссиясында маңызды рөл атқарды. Диен-Бьен-Фу шайқасынан кейін 374-ші әскер тасымалдау қанаты және TAC C 124 ұшақтары жараланған француз әскерлерін Индокитайдан Жапонияға әуе көлігімен эвакуациялады. Командалық бірлескен оқу-жаттығуларға қатысып, әуедегі десанттық дайындыққа қолдау көрсетті, сонымен қатар байланыс мүмкіндіктерін жақсартуға және бірлескен оқу-жаттығуларға медициналық әуе эвакуациясын қосуды жақтады. 18 AF басқа да Әуе күштерінің бас қолбасшылықтары мен TAC ұйымдарына әуе көлігімен қолдау көрсетті. Ұшақ дәуірінің келуі TAC-қа жаңа миссияны сыйлады, өйткені ол жаңа әскери философияның орталығына айналды, ол ауыр қаруланған истребитель-бомбалаушы бөлімшелерін және армияның әуедегі және жеңіл жаяу әскерлерін теңіздегі "қиындықтар туындаған жерлерге" соғыс кеңейе бастамас бұрын жылдам жеткізіп беруге негізделген. 18 AF бөлімдері қажет болған жағдайда Әскери әуе көлігі қызметінің (MATS) әуе көпірін толықтырды және оқу мен орналастыру үшін АҚШ армиясы мен АҚШ Әуе күштерінің бөлімшелерін тасымалдады. Корея соғысы топырақтан қону-қону жолақтарынан жұмыс істей алатын орта көлікке деген қажеттілікті көрсетті, бұл бірнеше жаңа көлік ұшақтарын әзірлеуге әкелді, соның ішінде 1956 жылдың соңында реактивтік-үрлемелі C 130 Hercules ұшағын жеткізіп беруге. 18 AF сонымен қатар Fairchild C 123 Provider ұшағын қабылдады, ол бастапқы қону аймақтарына шабуыл жасауға арналған екі қозғалтқышты көлік болды. C 130 пайда болғаннан кейін TAC Composite Air Strike Force, көбінесе CASF деп аталатын, құрды, ол К 130 әскер тасымалдаушы ұшақтарына негізделген және TAC истребитель-бомбалаушыларын қолдау үшін кез келген сәтте персонал мен жүк жеткізуге MATS ұшақтарымен толықтырылды. Осы жаңа ұшақтармен 18 AF бөлімдері НАТО-ны қолдау үшін Еуропаға әскер тасымалдаушы бөлімшелерді ауыстырды. Команда 1952 жылдың күзінен бастап Арктика аймақтарындағы әуе көлігі операцияларына белсенді қатысты. 1955 және 1957 жылдар аралығында командалық Канаданың солтүстігіндегі қашықтықтан ерте ескерту желісінің (DEW Line) радар жүйесін салуға көмектесетін жабдықтарды түсірді және әуеден түсірді. Екі мұзжарғыштан жұмыс істейтін 310-шы әскер тасымалдау эскадрильясының тікұшақтары 1956 жылдың қаңтарында HIRAN (Жоғары дәлдігі бар әуе навигациясы) жобасында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне әуе көлігін қамтамасыз етті. Командалық АҚШ Әскери-теңіз күштеріне Антарктидадағы Deep Freeze I және II операцияларында әуе көлігі және әуе көлігі бойынша сараптаманы ұсынды, Оңтүстік полюсте база құрды. 63-ші әскер тасымалдау қанатының экипаждары 1956 жылдың қазан айында Оңтүстік полюске алғаш рет жүк тастады. 1-ші әуе порты эскадрильясының жауынгерлік бақылаушысы 1956 жылдың қарашасында Оңтүстік полюсте алғашқы парашютпен секірді (жүк тастаудың қажетті түзетулерін анықтау үшін). 18 AF сонымен қатар Аляска әуе командасына және Солтүстік-Шығыс әуе командасына 1957 жылдың наурызынан маусымның басына дейін мұз аралындағы ұқсас нысандарды құру үшін әуеден тастау және әуеден қону қолдауын көрсетті. Команда әуе порты тұжырымын, соның ішінде әскер тасымалдаушы ұшақтарын жүктеу техникасын және жүк тастауды әзірлеуде маңызды рөл атқарды. 18 AF әскери қызметкерлері сонымен қатар әуеден жерге байланыс пен навигациялық құралдарды құру үшін және қону орындарын таңдау үшін Әуе күштерінің "жолбасшы" жауынгерлік бақылаушысының қабілетін әзірледі. Олар сонымен қатар C 123 ұшақтарын пайдаланып, кішкентай жабдықталмаған қону алаңдарына шабуылдық миссияларды жүзеге асырды. Команда АҚШ Әуе күштерінде алғашқы айналмалы шабуыл тобын ұйымдастырды, бірақ бұл миссияны АҚШ армиясына жоғалтты және резервтік әскер тасымалдау қанаттарына кеңесші орган ретінде қызмет етті. Соңында, команда жаңа әуеден тастау жабдықтарын, парашюттер мен жүк тастау техникасын және шығу нүктесін анықтау үшін навигациялық құрылғыларды сынауға да белсенді қатысты. 1957 жылы әскер тасымалдау күштерін қайта құру 18 AF-тің C 124 қанаттарын MATS-қа қайта орналастыруға және штаб-пәтерін 1 қыркүйекте Техас штатындағы Джеймс Конналли әуе базасына көшіруге әкелді. Сонымен қатар, Дональдсон әуе базасы C 124 ұшақтарымен және онда орналасқан 63-ші әскер тасымалдау қанатымен бірге MATS-қа берілді. Конналлиде команда батыс АҚШ базаларындағы TAC күндізгі истребительдері, истребитель-бомбалаушылары және әуе майын құю операцияларына жауапкершілікті алды. 18 AF бюджеттік себептерге байланысты 1958 жылдың 1 қаңтарында күшін жойды, ал оның бөлімшелері Он екінші әуе күштеріне қайта орналастырылды (бұрын Германияның Рамштайн әуе базасынан Джеймс Конналли әуе базасына қайта орналастырылған).

18 AF was established and activated 28 March 1951 to discharge Tactical Air Command's (TAC) troop carrier responsibilities. The organization became operational on 1 June 1951 at Donaldson AFB, South Carolina and initially assumed control of nine "medium" C 119 Flying Boxcar troop carrier wings (314th, 375th, 403d, 433d, 434th, 435th, 443d, 514th and 515th), seven of which were Air Force Reserve wings called to active duty during the Korean War. The command added a "heavy" (C 124 Globemaster) wing, the 62nd Troop Carrier Wing, in Fall 1951 and another in early 1953, the 63rd Troop Carrier Wing. In the spring of 1952, 18 AF C 124 Globemasters were sent to Japan and by July 1952, C 124s from the 22nd Troop Carrier Squadron were flying missions in South Korea. The arrival of the C 124 introduced the aircraft loadmaster position to the troop carrier mission. As the Korean War wound down, C 119 Flying Boxcar crews from the 483rd Troop Carrier Wing began supporting French operations in Indochina. United States Air Force supplied C 47 Skytrain and C 119s were placed "on loan" to the French Air Force at Tourane Air Base. By early 1953, the Air Force Reserve wings were replaced by active duty wings organized, administered, equipped, trained, and prepared for combat by 18 AF. Augmented troop carrier forces in the Far East and Europe provided trained crews and replacement personnel to units in the Korean War. The next year, 18 AF C 119s from the 483rd Troop Carrier Wing (and flown by civilian crews employed by Civil Air Transport) airdropped supplies to besieged French paratroops at Dien Bien Phu, Indochina. Some 483rd personnel flew missions in an unofficial capacity and would play key roles in the troop carrier mission in later years. After the Battle of Dien Bien Phu, 374th Troop Carrier Wing and TAC C 124s airlifted wounded French soldiers out of Indochina to Japan. The command also took part in joint exercises and provided support for airborne paratroop training all the while working to improve communications capabilities and to advocate for the inclusion of medical air evacuation in joint exercises. 18 AF also provided airlift support to other Air Force major commands and TAC organizations. The advent of the jet age saw TAC with a new mission, as it became the focal point for a new military philosophy based on the rapid deployment of heavily armed fighter/bomber units and Army airborne and light infantry units to overseas "trouble spots" before conflicts could escalate into full scale war. 18 AF units supplemented Military Air Transport Service (MATS) airlift when needed and transported U. S. Army and U. S. Air Force units for training and deployment. The Korean War illustrated the need for a medium transport capable of operating from dirt airstrips, which led to the development of several new transport aircraft, including the delivery of the jet prop powered C 130 Hercules at the end of 1956. 18 AF also took deliveries of the Fairchild C 123 Provider, a twin engine transport designed for assault operations into rudimentary landing zones. With the advent of the C 130, TAC established the Composite Air Strike Force, commonly known as a CASF, which was centered on troop carrier C 130s supplemented by MATS aircraft to deliver personnel and cargo at a moment's notice to support TAC fighter/bombers at overseas destinations. With these new aircraft, 18 AF units rotated troop carrier units to Europe in support of NATO. The command was heavily committed to airlift operations in Arctic areas beginning in the Fall of 1952. Between 1955 and 1957, the command offloaded and airdropped equipment supporting the construction of the Distant Early Warning Line (DEW Line) radar system across northern Canada. Helicopters of the 310th Troop Carrier Squadron, operating from two icebreakers, provided support airlift to the U. S. Navy in the HIRAN (High Precision Air Navigation) project in January 1956. The command provided airlift and airlift expertise to the U. S. Navy in Antarctic Operation Deep Freeze I and II, establishing a base at the South Pole. Crews of the 63rd Troop Carrier Wing performed the first airdrop at the South Pole in October 1956. A combat controller of the 1st Aerial Port Squadron performed the first parachute jump at the South Pole in November 1956 (in order to determine the necessary corrections for ongoing airdrops of equipment). 18 AF also provided airdrop and airland support to Alaskan Air Command and Northeast Air Command, from March to early June 1957 in order to establish similar sites on ice islands in north polar regions. The command was also instrumental in the development of the aerial port concept, including techniques and equipment for loading troop carrier aircraft and the airdrop of cargo. 18 AF Airmen also developed the Air Force "pathfinder" combat controller capability to establish ground to air communications and navigation aids at jump sites and to select landing sites. They also carried out fixed wing assault missions using C 123 aircraft for landing on small unimproved landing areas. The command organized the first rotary assault group in the U. S. Air Force before losing the mission to the U. S. Army and served as advisory body for reserve troop carrier wings. Finally, the command was also heavily involved in the testing of new aerial delivery equipment, equipment and techniques for dropping paratroops and cargo, and navigation devices to determine "point of release". A realignment of Troop Carrier forces in 1957 led to the reassignment of 18 AF's C 124 wings to MATS and its headquarters was moved to James Connally AFB, Texas on 1 September. At the same time, Donaldson AFB was turned over to MATS (along with the C 124s and 63d TCW assigned there). At Connally the command gained responsibility for TAC's day fighter, fighter bomber, and aerial tanker operations on western U. S. bases. 18 AF was inactivated effective 1 January 1958 due to budgetary reasons, and its units were reassigned to Twelfth Air Force (which had been reassigned from U. S. Air Forces Europe at Ramstein Air Base, West Germany to James Connally AFB).

Әуе қозғалысы жөніндегі командалық

18 AF жалпы AMC реорганизациясының бөлігі ретінде 2003 жылдың 1 қазанында қайта іске қосылды. AMC-нің жоспарлары мен бағдарламаларының директоры генерал-майор Билл Эссекстің басшылығымен AMC-нің 15-ші және 21-ші әуе күштерін біріктіруден пайда болған командалық шағын қайта бастау болды. Лейтенант генерал Уильям Уэлсер III командир ретінде расталғаннан кейін екі ай өткен соң, 18 AF штабы 30 адамнан тұратын (оның жартысынан астамы заң кеңесі болды). Сол кезде әр AMC қанаты мен тәуелсіз тобы 18 AF-ке бағынышты болды, соның ішінде жаңадан тағайындалған 15-ші және 21-ші экспедициялық мобильділік жұмыс тобы, AMC-нің әуе көпірін жүргізу, әуеде жанармай құю, аэромедициналық эвакуация және бүкіл әлем бойынша экспедициялық жауынгерлік қолдау операцияларын жүргізу жөніндегі жетекші агенттіктері. Бұл 18 AF командирінің барлық әуе қозғалысы миссиялары үшін тапсырмалар мен орындау өкілеттігіне ие екенін білдірді. Әуе күштерінің командалығы әлемдік әуе қозғалысын тиімді қадағалау үшін әуе күштері мен АҚШ Қорғаныс министрлігінің негізгі ұйымдарымен тығыз қарым-қатынас орнатуы керек екені тез анықталды. 2005 жылдың қарашасында 18 AF-тің бұрынғы вице-командирі генерал-майор Джеймс А. Хокинс 18 AF-тің тізгінін алды. Оның басшылығымен және оның орнын басушысы генерал-майор Уинфилд В. Скотт III, 2008 жылдың маусым айында командалық міндетін атқарды, командалық ел ішінде және шетелде күрделі тапсырмаларды орындау үшін дамып келеді. Бұл тапсырмалардың ең қиындарының бірі 2005 жылдың тамызында Катрина даулының Мексика шығанағының жағалауына соққы берген кезде 1800-ден астам адамның қаза болуына және шамамен 90 мың шаршы шақырым аумақта 80 миллиард долларға жуық зиян келтірді. Бастапқы жауаптан бастап қалпына келтіруге дейін 18 AF әскери қызметкерлері 300-ден астам миссияны орындаған, 1800-ге жуық науқас және жарақат алған дауыл құрбандарын қауіпсіз жерге көшірген және апат шеккен аймаққа 4000 тоннадан астам көмек көрсету заттарын жеткізіп берген үлкен күштер тобының бір бөлігі болды. Екі жылдан кейін командалық шетелде де өзінің күшін көрсетті, төрт айдың ішінде Иракқа 1500-ге жуық минаға төзімді қорғалған көліктерді (MRAP) жіберді. Команданың миссиясының күрделілігі, осыған ұқсас жаһандық талаптар команданың екінші "қайта тууына" мұқтаж екенін көрсетті, ол жақын арада орын алатын. Бұл өзгерістер 2011 жылдың 6 қаңтарында болды, бес бөлім 18 AF-тен АҚШ Әуе күштері экспедициялық орталығының (USAFEC) басқаруына, Нью-Джерси штатындағы Макгуайр Дикс Лейкхерст бірлескен базасына ауысты. Ауысуға 87-ші әуе базасының қанаты Joint Base MDL, 628-ші әуе базасының қанаты Joint Base Charleston, South Carolina, 627-ші әуе базасының тобы Joint Base Lewis McChord, Washington, 43-ші әуе көлігінің тобы Pope Army Air Field, North Carolina және 319-шы әуе жанармай құю қанаты Grand Forks Air Force Base, North Dakota кірді. 18 AF командирі, сол кездегі лейтенант генерал Роберт Аллардис, осы бөлімшелердегі әскери қызметкерлердің операциялық бақылауын сақтап қалды (18 AF осы бақылауды бүгінге дейін сақтайды), бірақ бұл өзгеріс оның әкімшілік жүктемесін азайтып, команданың бүкіл әлемдегі ұшақ операцияларына көбірек назар аударуға мүмкіндік берді. 2003-2010 жылдар аралығында 18 AF штаб-пәтерінде жұмыс істейтін қызметкерлердің саны екі есеге көбейгені осының куәсі. Осы уақыт аралығында штаб-пәтерге Операциялар және Жоспарлар басқармалары, сондай-ақ команданың миссиясын қолдайтын операциялық міндеттерді орындайтын басқа да негізгі AMC қызметкерлерін пайдалануға мүмкіндік беретін интеграциялық жасуша қосылды. 2011 жылғы қайта құру 18 AF-тың операциялық қабілетін арттырған эволюциялық процестің ең көрнекті элементі болғанымен, ол соңғысы емес. Келесі жылы командалық осы уақытқа дейін ең маңызды қайта құру шараларын жүзеге асырды. 2012 жылдың наурызында 18 AF екі экспедициялық мобильділік жұмыс тобын таратып жіберді: Нью-Джерсидегі Макгуайр Дикс Лейкхерст бірлескен базасындағы 21-ші экспедициялық мобильділік жұмыс тобы және Калифорниядағы Трэвис әуе күштері базасындағы 15-ші экспедициялық мобильділік жұмыс тобы. Бұл таратулар әкімшілік жағынан жұмыс тобының бағынышты бөлімшелерін, Трэвистегі 615-ші төтенше жағдайларға жауап беру қанатын, МДЛ бірлескен базасындағы 621-ші төтенше жағдайларға жауап беру қанатын, Перл-Харбордағы (Хиккам) бірлескен базадағы 515-ші әуе қозғалысы операциялары қанатын және Германиядағы Рамштейн әуе базасындағы 521-ші әуе қозғалысы операциялары қанатын АҚШ Әуе күштері экспедициялық орталығының (USAF EC) басқаруына біріктірді. Келесі маусымда 615 CRW де таратылды, оның бағынысты бөлімшелері 621 CRW-ге бағынды. Өзгерістер 18 AF командирінің әкімшілік талаптарын азайтуға мүмкіндік берді, бірақ оған AMC күштеріне толық операциялық бақылауды қалдырды. Сол кездегі 18 AF командирі лейтенант генерал Марк Рамсей, бұл өзгерістер команданың жаһандық әуе қозғалысы миссиясын орындаудың тиімді және ұтымды жолын көрсететінін атап өтті, "особырыда жауынгерлік командирлердің қолдауымен әуе көпірін, әуеде жанармай құю және аэромедициналық эвакуация операцияларын жоспарлау, жаттығулар өткізу, орындау және бағалау". Жапониядағы 2011 жылғы жер сілкінісі мен цунамиден кейін командалық жүз тоннадан астам гуманитарлық көмек тасымалдауға және мыңдаған әскери отбасыларын АҚШ-қа қауіпсіз қайтаруды қамтамасыз ету жөніндегі шараларды ұйымдастырды. Сонымен қатар, Қауіпсіздік Кеңесінің қаулысы қабылданғаннан кейін бірнеше сағат өткен соң, AMC жанармай құю бөлімдері 313-ші әуе экспедициялық қанатын құрды, ол Ливиядағы АҚШ-тың "Одиссея таңы" операциясын қолдау үшін құрылған күштердің толық құрамы ("Калико қанаты" деп аталды, себебі оның құрамындағы әртүрлі бөлімдердің әртүрлі ұшақтарының түс схемалары болды), кейіннен ол НАТО-ның "Біріктірілген қорғаушы" операциясына айналды. Бұл Ирактан қызметкерлер мен жабдықтардың үлкен қозғалысының фонында болды. Осы уақыттан бері командалық әлемдегі дағдарыстарға жылдам жауап беруді жалғастырып келеді, Superstorm Sandy құрбандарына көмек жеткізу, Солтүстік Корея мен Сирияның қаулыларына жауап ретінде әскери қызметкерлер мен жабдықтарды жылжыту, Мали және Орталық Африка Республикасында экстремистермен күресу үшін халықаралық күштерді қолдау сияқты шараларды жүзеге асырды. Сонымен қатар, командалық Ауғанстаннан жабдықтар мен әскери қызметкерлерді қайта орналастыру жөніндегі жұмыстарды жүргізіп жатыр.

18 AF was reactivated on 1 October 2003 as part of an overall AMC reorganization. Born from the consolidation of AMC's 15th and 21st Air Forces under the leadership of Maj Gen Bill Essex, AMC'S director of plans and programs, the command had a modest restart. By the time Lt Gen William Welser III was finally confirmed as commander a mere two months after reactivation, the 18 AF headquarters staff numbered 30 (of which more than half was the legal office). At that time, every AMC wing and independent group reported to the 18 AF, including the newly designated 15th Expeditionary Mobility Task Force and 21st Expeditionary Mobility Task Force, AMC's lead agencies for conducting airlift, air refueling, aeromedical evacuation, and expeditionary combat support operations worldwide. This meant that a single commander, the 18 AF commander, had tasking and execution authority for all air mobility missions. It became quickly apparent that in order for the command to effectively oversee the global air mobility enterprise it would have to grow and develop strong relationships with key organizations across the Air Force and United States Department of Defense. In November 2005, Maj Gen James A. Hawkins, a former 18 AF vice commander, took the reins of the 18 AF. Under his leadership, and that of his successor, Maj Gen Winfield W. Scott III, who took command in June 2008, the command continued to evolve to meet complex missions at home and abroad. One of the most demanding of those missions came when Hurricane Katrina made landfall on the Gulf Coast in August 2005, eventually causing more than 1,800 deaths and nearly $80 billion in damage over an area of approximately 90,000 square miles. From the initial response through recovery, 18 AF Airmen were part of a massive total force team that flew more than 300 missions that moved nearly 1,800 sick and injured hurricane victims to safety and airlifted more than 4,000 tons of relief supplies to the stricken area. A mere two years afterward, the command also flexed its muscle overseas with the deployment of approximately 1,500 Mine Resistant Ambush Protected (MRAP) vehicles to Iraq in only four months. The increasingly complex nature of the command's mission, evidenced by global demands such as these argued for a second "rebirth" of the command, which was soon to come. These changes occurred on 6 January 2011, when five units transferred from the 18 AF to the command of the United States Air Force Expeditionary Center (USAFEC) at Joint Base McGuire Dix Lakehurst, New Jersey. Included in the transition were the 87th Air Base Wing at Joint Base M D L, the 628th Air Base Wing at Joint Base Charleston, South Carolina, the 627th Air Base Group at Joint Base Lewis McChord, Washington, the 43rd Airlift Group at Pope Army Air Field, North Carolina and the 319th Air Refueling Wing at Grand Forks Air Force Base, North Dakota. The 18 AF Commander, Lt Gen Robert Allardice at the time, retained operational control of Airmen in these units (a control 18 AF retains to this day), but the change reduced his administrative burden, allowing him greater focus on the command's worldwide mobility flying operations. The need for that focus had become obvious over the years, reflected in a doubling of the 18 AF's headquarters staff between 2003 and 2010. During the same time the headquarters also added Operations and Plans directorates as well as an integration cell to leverage other key AMC staff members performing operational tasks supporting the command's mission. While the 2011 restructuring was one of the most visible elements of an evolutionary process that enhanced the 18 AF's operational capability it was far from the last. The following year the command went through one of its most significant restructuring efforts to date. In March 2012, the 18 AF inactivated its two Expeditionary Mobility Task Forces: the 21st Expeditionary Mobility Task Force at Joint Base McGuire Dix Lakehurst, New Jersey and the 15th Expeditionary Mobility Task Force at Travis Air Force Base, California. These inactivations administratively aligned the task forces' subordinate units, the 615th Contingency Response Wing at Travis, the 621st Contingency Response Wing at Joint Base MDL, the 515th Air Mobility Operations Wing at Joint Base Pearl Harbor–Hickam, Hawaii, and the 521st Air Mobility Operations Wing at Ramstein Air Base, Germany under the U. S. Air Force Expeditionary Center (USAF EC). The following June also saw the inactivation of the 615 CRW, with the alignment of its subordinate units under the 621 CRW. While the changes reduced the administrative demands on the 18 AF commander, they still left him with full operational control of AMC's forces. Lt Gen Mark Ramsay, then 18 AF Commander, noted that the changes represented a more effective and efficient way of carrying out the command's global air mobility mission "especially the planning, exercising, execution, and assessment of airlift, air refueling, and aeromedical evacuation operations in support of combatant commanders across the globe." In the wake of Japan's 2011 earthquake and tsunami, the command orchestrated efforts transporting hundreds of tons of humanitarian relief while assuring the safe return of thousands of military families back to the U. S. Simultaneously, within hours of the passing of a Security Council Resolution, AMC tanker units rapidly formed the 313th Air Expeditionary Wing, a total force "Calico wing" (so named for the variety of aircraft tail flashes from the different units that constituted it) to support the U. S. Operation Odyssey Dawn over Libya, which later became the NATO Operation Unified Protector. All this occurred against the backdrop of the massive movement of personnel and equipment from Iraq. Since that time, the command has continued to rapidly respond to crises across the globe whether delivering relief supplies to Americans stricken by Superstorm Sandy, moving troops and equipment in the face of provocations by North Korea and Syria, or supporting international efforts battling extremists in Mali and the Central African Republic. At the same time, the command has undertaken the effort of redeploying equipment and troops from Afghanistan.

Ұрпағы

1951 жылдың 7 наурызында XVIII Әуе күштері (әскер тасымалдаушы) ретінде құрылған. 1951 жылдың 28 наурызында ұйымдастырылды. 1951 жылдың 26 маусымында XVIII Әуе күштері болып қайта аталды. 1958 жылдың 1 қаңтарында таратылды. 2003 жылдың 1 қазанында қайта іске қосылды. 2011 жылдың 6 қаңтарында қайта ұйымдастырылды.

Командирлер тізімі

Жоқ. (Сан) Командир ЛауазымыСуретіАтыҚызметке кірген күніҚызметтен кеткен күніҚызмет мерзімі