Викториядағы алтын асыру дәуірі

Кіріспе

Виктория тарихындағы кезең, Австралия

Виктория алтын асығы Австралияның Виктория тарихындағы шамамен 1851 және 1860 жылдардың соңы аралығындағы кезең болды. Ол Австралия колониясы үшін ерекше өркендеу дәуіріне және Мельбурн қаласына халық ағыны мен қаржы капиталының келуіне әкелді. Байлықтың жиналуы нәтижесінде Мельбурн "Таңғажайып Мельбурн" деп аталды.

Өмірбаян

Шетелде Австралияда алтын бар деген әңгімелер тарады, бірақ үкімет шенеуніктері жас колонияның қалып-қадірін бұзудан қорқып, барлық жаңалықты құпия ұстады. Дегенмен, Отаршылдық хатшысы Эдвард Диас Томсон, Эдвард Харгрейвс Австралияның алтынға толы зор қойма екенін дәлелдеген кезде ел үшін зор болашақ көріп тұрды. Харгрейвс Калифорниядағы алтын асығында болған және алтын іздеуге жарамды жерлерді білген, ал ол оны алғаш рет Батерст маңында көрген. Жаңалық өрт секілді тарады, көп ұзамай жағалаудан алтын кендеріне дейін бәсеке басталып кетті. Малшылар өз малдарына немқұрайлы қарады, мал айдаушылар өз командаларын тастап кетті, саудагерлер мен заңгерлер кеңселерінен асығыс қалды, тіпті кеме экипаждарының барлығы, капитанды қоса, өз бағын іздеуге аттанды.

Алтынның табылғаны

1850 жылдың наурыз айында Страт-Лоддоннан Уильям Кэмпбелл, өзінің қайын інісі Дональд Кэмеронның Клунс станциясында кварцтың ішіндегі жергілікті алтынның ұсақ-ұсақ бөлшектерін тапты. Бұл сол кезде жасырылған, бірақ 1851 жылдың 10 қаңтарында Кэмпбелл оны жариялады. Басқалары да алтынның белгілерін тапқан болатын. Неміс дәрігері Джордж Бруннге (George H. Bruhn), талдаушы ретінде үлкен сұранысқа ие болған, кейін Клунс кен орнында табылған алтын үлгілері көрсетілді. Алайда, осы және басқа да жаңалықтарға қарамастан, алтынды сату мүмкін болмады, ал Джеймс Эсмондтың 1851 жылдың 1 шілдесінде Клунсте, Лоддон өзенінің саласы Кресвик өзенінде тапқан алғашқы "табысы" нарыққа жарамды алтын кен орны болды. Луис Джон Мишель мырзаның өзі, Уильям Хаберлин, Джеймс Фурнивал, Джеймс Мелвилл, Джеймс Хедон және Б. Грониг құрамындағы топ маусымның соңында Уоррандитке жақын Андерсонс Криктегі Яра тауларының кварц тау жыныстарында алтынның бар екенін анықтады және оны 5 шілдеде Алтын табу комитетінің атынан доктор Уэбб Ричмондқа көрсетті. Үшінші жаңалықты Буниньонг қаласының тұрғыны Томас Хискок мырза тапты. W. B. Кларк жазбаларының және екі жыл бұрын Пиреней ауданында Брентани кентінің табылуының ықпалымен, ол өзінің аймағында алтынға үнемі назар аударған. Ол 1851 жылдың 8 тамызында Буньён жотасының шатқалында алтын кен орнын тауып, сол айдың 10-ында Geelong Advertiser редакторына нақты орнымен хабарлаған. Неміс дәрігері доктор Джордж Х. Брун 1851 жылдың қаңтар айында (яғни Харгрейвс мырзаның Саммерхиллдегі жаңалықтарынан бұрын) "осы колонияның минералды ресурстарын" зерттеу үшін Мельбурндан жолға шықты. Оның ұзақ саяхаты барысында ол сәуір айында, мырза Баркер станциясынан шамамен екі миль жерде кварцта алтынның белгілерін тапты, ал мырза Камерон станциясына келгенде, сол кезде Клунс кен орындары деп аталатын жердегі алтын үлгілерін көрсетті. Ол осы ақпаратты саяхаты барысында елге кеңінен таратты және сол кезде Джеймс Ходжкинсон станциясында ғимарат салумен айналысқан Джеймс Эсмондқа хабарлады. Доктор Брун үлгілерді жіберді, оларды Алтын табу комитеті 1851 жылдың 30 маусымында алды. Алтын табу комитеті Мишельге және оның тобына 1000 фунт стерлинг берді; Балларат кен орындарын ашқандықтары үшін Хискокқа 1000 фунт стерлинг; Клунстің алғашқы ашқан адамы ретінде Кэмпбелге 1000 фунт стерлинг; Эсмондқа нарық үшін аллювиалды алтынның алғашқы белсенді өндірушісі ретінде 1000 фунт стерлинг және доктор Брунға 500 фунт стерлинг бөлді. 1858 жылға қарай бұл сан шамамен 33 000-ға жетті және Викторияның кеншілер санының шамамен бестен бір бөлігін қытайлық кеншілер құрады деп есептелді. Статистикалық мәліметтер бойынша, Викторияның қытай халқы 1858 жылдан кейін азая бастады. Викториядағы қытай кеншілерінің аз бөлігі еуропалық компанияларда жұмыс істеді. 1868 жылғы Викториядағы қытай халқының санағы Овен ауданында 700 қытай кеншісінің еуропалық компаниялар үшін жұмыс істегенін көрсетті, олар өз қызметкерлеріне аптасына 1-2 фунт төлейді. 1855 жылдың маусым айында Виктория үкіметі "кейбір иммигранттарды қамтамасыз ету туралы акт" қабылдады. Бұл акт кемеде әрбір он тоннаға бір қытайлық иммигрантты тасымалдауға рұқсат беруді шектеуге тырысты және кеме капитаны әрбір қытай жолаушысы үшін 10 фунт стерлинг салық төлеуі керек болды. Алайда бұл акт Викторияның алтын алқаптарына келген қытайлардың санын азайта алмады. 1857 жылдың қарашасында Виктория үкіметі "Викториядағы қытай халқының тұруын реттеу туралы акт" қабылдады. Бұл акт Викторияда тұратын барлық қытайлықтарға Виктория колониясында қалу үшін әр екі айда қосымша 1 фунт төлеп жаңартылатын 1 фунт лицензия алуды талап етті. Алайда резиденттік салық 1859 жылдың ақпан айында төмендетілді және 1862 жылы қытайлықтардың наразылығына, салық төлеуден жалтару деңгейінің өсуіне және Викторияның тау-кен өндірісі бойынша халықтың төмендеуіне байланысты жойылды. Викторияның алтын кен орындарында қытайлық кеншілердің көбейіп кетуі нәтижесінде бірнеше Виктория алтын кен орындарында қытайларға қарсы көтерілістер болды. 1854 жылдың 8 шілдесінде Бендигодағы қонақ үйде жиналған 1500 еуропалық кеншілер қытайлықтарды Бендигодан қуып шығару үшін көтеріліс ұйымдастырды. Алайда бұл тәртіпсіздік полицияның келуіне байланысты тоқтатылды. Викторияның қытай кеншілеріне жасалған ең ауыр шабуыл 1857 жылдың 4 шілдесінде Бакленд өзенінің алтын кен орындарында болды. Бакланд мейманханасында өткен топтық кездесуден кейін шамамен 100 еуропалық кеншілер Бакленд өзенінің алтын кен орындарын басып алған 2500 қытайлық кеншіні шатырларды және дүкендерді өртеу, қарақорлық және ұрып-сапыру арқылы қуғысы келді. Суға батыру және ауыр ұрып-сапыру салдарынан бірнеше қытай кеншілерінің қаза болғанына сенімді. Бұл оқиға Бакленд көтерілісі деп белгілі болды.

In March 1850, William Campbell of Strath Loddon, found on the station of his brother in law, Donald Cameron, of Clunes several minute pieces of native gold in quartz. This was concealed at the time but on 10 January 1851, Campbell disclosed it. Others had found indications of gold. Dr. George H. Bruhn, a German physician, whose services as an analyst were in great demand, had been shown specimens of gold from what afterwards became the Clunes diggings. In spite of these and other discoveries, however, it was impracticable to market the gold, and James Esmond's "find" which was made on Creswick's Creek, a tributary of the Loddon River, at Clunes on 1 July 1851, was the first marketable gold field. A party formed by Mr. Louis John Michel, consisting of himself, Mr. William Haberlin, James Furnival, James Melville, James Headon, and B. Groenig, discovered the existence of gold in the quartz rocks of the Yarra ranges, at Andersons Creek, near Warrandyte, in the latter part of June, and showed it on the spot to Dr. Webb Richmond, on behalf of the Gold Discovery Committee on 5 July. The third discovery was by Mr. Thomas Hiscock, a resident at Buninyong; induced by the writings of the Rev. W. B. Clarke, and by the discovery of Brentani's nugget in the Pyrenees district two years before, he had kept a constant lookout for gold in his neighbourhood. He discovered an auriferous deposit in the gully of the Buninyong ranges now bearing his name, on 8 August 1851, and he communicated the fact, with its precise locality, to the editor of the Geelong Advertiser on the 10th of that month. Dr. George H. Bruhn, a German physician, in the month of January, 1851, (i. e. before Mr. Hargraves' discovery at Summerhill) started from Melbourne to explore "the mineral resources of this colony'. During his lengthened tour, he found, in April, indications of gold in quartz about two miles from Mr. Barker's station, and on arriving at Mr. Cameron's station was shown by that gentleman specimens of gold at what are now called the Clunes diggings. This information he made widely known through the country in the course of his journey, and communicated to Mr. James Esmond, at that time engaged in erecting a building at Mr. James Hodgkinson's station. Dr. Bruhn forwarded specimens, which were received by the Gold Discovery Committee on 30 June 1851. The Gold Discovery Committee awarded £1000 to Michel and his party; £1000 to Hiscock, as the substantial discoverer of the Ballarat deposits; £1000 to Campbell as the original discoverer of Clunes; £1000 to Esmond as the first active producer of alluvial gold for the market and £500 to Dr. Bruhn. By 1858 this number increased to roughly 33,000 and Chinese miners were estimated to have made up approximately one fifth of Victoria's miner population. Figures suggest that Victoria's Chinese population began to dwindle after 1858. A minority of Chinese miners in Victoria were also employed by European mining companies. The 1868 census on the Chinese population in Victoria suggests that 700 Chinese miners in the Oven District were working for European companies which were paying their employees £1 to £2 per week. In June 1855, the Victorian government passed 'an act to make provision for certain immigrants'. The act sought to limit the number of Chinese immigrants that a vessel could carry to one for every ten tons of shipping and required the ship's master to pay a £10 poll tax for each Chinese passenger it carried. The act however failed to reduce the number of Chinese arriving on Victorian Gold Fields. In November 1857, the Victorian government passed 'an act to regulate the residence of the Chinese Population in Victoria'. This act required all Chinese residing in Victoria to obtain a £1 license which had to be renewed every two months for an additional £1 in order to remain in the colony of Victoria. The residence tax was however reduced in February 1859 and repealed in 1862 due to Chinese protests against the legislation, increasing levels of tax evasion, and a downturn in Victoria's mining population. The increasing presence of Chinese miners on Victorian goldfields eventually resulted in anti Chinese riots taking place on several Victorian goldfields. On 8 July 1854, an estimated 1500 European miners meeting at a hotel in Bendigo planned a riot to drive the Chinese out of Bendigo. This riot was however brought to a stop by the arrival of police. The worst attack on Victoria's Chinese miners occurred at the goldfields of Buckland River on 4 July 1857. Following a group meeting at the Buckland Hotel, an estimated 100 European miners sought to expel all 2500 Chinese miners that occupied the goldfields of the Buckland River through the use of tent and store burning, robbery and beatings. Drowning and severe beatings are believed to have resulted in the death of several Chinese miners. This event has come to be known as the Buckland Riot.

Еврика палитрасының басталуы

Еврейка акциясының басталуына себеп болған жағдайлар негізінен үкіметтің түрлі алтын кендерін қадағалауға қатысты әрекеттері болды. Тәртіпті сақтау және мемлекеттік жерлерде рұқсатсыз кен қазуды шектеу үшін 1852 жылғы қаңтардағы жергілікті заң бойынша барлық кеншілер ай сайын 30 шиллинг лицензиялық төлем төлеуге міндетті болды. Лицензиясыз кен қазу үшін алғашқы рет 6 фунт стерлинг айыппұл, содан кейін алты айға дейін бас бостандығынан айырылу жазасы қарастырылды. Осы заңның 7-тармағында айыппұлдың жартысы хабар берушіге немесе сотқа бергенге берілуі тиіс болды, бұл арандатушы және ашуландыратын ереже еді. 1853 жылғы желтоқсанда түзету заңы төлемді айына 1 фунтқа дейін төмендетті, бірақ кеншілердің ең үлкен наразылығын – лицензиясы болмағандықтан түрмеге қамалу мүмкіндігін – өзгерте алмады, бірақ олардың лицензиясы бар екені ресми тізілімнен дәлелденуі мүмкін еді. Олар парламентте де өкілдік етілмеді, ал 1854 жылы Балларат алтын кендеріндегі халық саны 20 000-ға жуық деп есептелді. 1854 жылғы маусымда Викторияға келген Чарльз Хотем қазынаның азаюына және алтын кендерін басқарудың өсіп келе жатқан шығындарына алаңдады. Ол полицияға төлемдерді жинауды екі есе арттыруды бұйырды. Кеншілер үшін жылына 12 фунт стерлинг төлеу мүмкін емес еді, және жүздеген адам төлемнен қашуға тырысқаны сөзсіз, бірақ кінәсіздер де кінәлілермен бірге зардап шекті. Полицияның көп бөлігі Тасманиядан тартылған, және олардың көптегені бұрын сотталғандар еді. Бұл наразылықтар Викторияның барлық алтын кендеріне ортақ болды және Латробтың басшылығымен Бичворт пен Кастлемейнде дүрбелеңдер тудырды, бірақ Балларат, әрқашан алтын кендерінің ең тыныш жері болды, бейбіт дамуымен және тыныштығымен танымал болды. Алайда, 6 қазан күні түнде шотланд кеншісі Джеймс Скоби Балларат маңындағы "Еврейка" қонақ үйінде қаза тапты, ал құрбан болған адамның серігі кісі өлтіруге қонақ үй иесі, тасманиялық бұрынғы сотталған Бентлиді кінәлады. Бентли сотқа шақырылды, ол қаржылық жағынан Бентлидің ықпалында болды деп айтылды, және босатылды. Кеншілер ашуланды, жиналыс шақырылып, жаңа тергеу талап етілді. Жиналыс өте тәртіпті өтті, бірақ іс жүргізу соңында полиция (қонақ үйді қорғауға бұйрық берілген) жиналысты таратуға тырысып жатқаны туралы айқай көтерілді, ал кеншілер ашуланып, полицияны итеріп, терезелер мен жиһаздарды сындырып, ғимаратты өртеп жіберді. Полиция үш адамды тұтқындады, бірақ олардың дүрбелеңге жетекшілік еткені немесе қатысқандары дәлелденбеді. 11 қарашада Бейкерли-Хиллде өткен наразылық жиналысында Джон Бассон Хамфрей (Уэльс) бірінші хатшы, Питер Лалор, Фредерик Верн (Гановер), Рафаэлло Карбони (италияндық тілдер оқытушысы), Тимоти Хейс (ирландиялық) және Джордж Блэк (жақсы білімді ағылшын) Балларат реформалық лигасы құрылды. Үш адамнан тұратын делегация губернатор Хотемге тұтқындарды босатуды талап ету үшін барды, бірақ ол бас тартты және Балларатқа қосымша әскер жіберді, бұл қала арқылы шұғылалы штыкпен және басқа да ашуландыратын мінез-құлықпен өткені үшін үлкен наразылық тудырды. 29 қарашада Блэк, Хамфрей және Кеннеди Бейкерли-Хиллде өткен жаппай жиналыста губернаторға жасаған делегациясының нәтижесі туралы баяндады, ал Верн жек көретін лицензияларды өртеп жіберуді ұсынды, ол кейін орындалды. Келесі күні полиция ерекше қатыгез және күшті лицензиялық іздеу жүргізді, ал әскерлер лагерьге оралған кезде, кеншілер Реформалық лиганың басшыларымен кездесуге асықты. Питер Лалор көшбасшы болып сайланды, ал Оңтүстік крест жұлдыздарымен безендірілген көгілдір тудың астында жиналған кеншілер "бір-бірімізге адал болуға және құқықтарымыз бен бостандықтарымызды қорғау үшін күресуге" ант берді. Қазіргі Еврейка алаңында шамамен бір акр жерді айналдырып, таңертеңгі тұтқындарды босатуды және лицензиялық іздеуді тоқтатуды талап ететін әскери лагерьге делегация жіберілді. Комиссар бұл талапты "демократиялық революцияны жамылғы ретінде" қабылдады. 1 желтоқсанда қорғанның тұрғындары таңғы сағат 5-те бұрғылаумен және кедергілерді жақсартумен айналысты, ал неміс теміршісі шұңқырдың басын жасады. Бірақ азық-түлік пен оқ-дәрілер қамауда болған жоқ, сондықтан өте ыстық күннен кейін 2 желтоқсан кешкісіне дейін 200-ден астам адам қалмады. Шпиондар комиссарға жағдай туралы хабарлады, және 3 желтоқсан күні таңғы сағат 4.30-да 276 адамнан тұратын топты тыныш түрде алып барды. Қамауда 50-ге жуық кенші мылтықпен қаруланған, сондай-ақ револьверлермен қаруланған калифорниялық кеншілер және шұңқырлармен қаруланған ирландиялықтар болды. Олардың көптегені сигнал берілгенде ұйықтап жатқан, ал 64 адамнан тұратын шабуыл тобы қамалды шабуылдады. Бірінші оқтарда екі тараптан да бірнеше адам құлады, бірақ екі жағынан да кавалерия мен атты полициясымен қапталданған шабуылдаушы штыктардың қатары кеншілерге тым күшті болды. Олар паналау іздеді және барлығы аяқталды. Әскери күштен капитан Уайз және төрт жеке сарбаз қаза тапты, ал шамамен он адам жараланды. 16 кенші қаза тапты, ал кем дегенде сегіз адам жараларынан қайтыс болды, 114 тұтқынға алынды, ал Лалор ауыр жараланған күйі қашып кетті, Блэк пен Верн де қашып кетті. Үкімет Вернді ұстау үшін 500 фунт стерлинг, ал Блэк пен Лалорды ұстау үшін 200 фунт стерлингтен сыйақы ұсынды.

The conditions which led up to the Eureka Stockade arose mainly from the actions taken by the Government in supervising the various goldfields. To meet the expense of securing order and to restrain unauthorised mining on Crown land, a local Act of January 1852 imposed on all diggers a licence fee of 30 shillings per month, the penalty for mining without a licence being £6 for the first offence and afterwards imprisonment for terms up to six months. Clause 7 of this Act also appropriated half the fine to the use of the informer or prosecutor, a provocative and irritating provision. In December, 1853, an amending Act reduced the fee to £1 per month, but did not alter the diggers' greatest grievance, that they could be imprisoned for not having the actual licence on them, though their possession of one could be proved from the official record. They were also unrepresented in Parliament, and in 1854 the population on the Ballarat goldfields was estimated at 20,000. Charles Hotham, who arrived in Victoria in June 1854, was alarmed at the depleted state of the Treasury and the growing expense of goldfields administration. He ordered the police to redouble their exertions in collecting the fees. To miners just scraping by, the payment of £12 per annum was impossible, and there is no doubt that hundreds did endeavour to evade payment, but the innocent suffered with the guilty. The police, too, had been largely recruited from Tasmania, and many were ex convicts. These grievances were common to all the Victorian fields, and had under Latrobe's administration produced riots at Beechworth and Castlemaine, but Ballarat, always the most domestic of the goldfields, was renowned for its peaceful progressiveness and quietness. On the night of 6 October, however, a Scottish miner named James Scobie was killed at the Eureka Hotel, near Ballarat, and the murdered man's associate blamed the murder on the proprietor, Bentley, a Tasmanian ex convict. Bentley was brought up before a magistrate, who was alleged to be financially under Bentleys' thumb, and he was discharged. The miners were indignant; a meeting was called and a demand made for a fresh prosecution. The meeting itself was orderly, but towards the end of proceedings a cry was raised that the police (who had been ordered to protect the hotel) were trying to disperse the meeting, and the miners, becoming furious, swept aside the police, smashed the windows and furniture, and burned the building. The police arrested three men who could not be proved to have been ringleaders or active in the riot, and they were sentenced to three, four, and six months' imprisonment. At an indignation meeting held on 11 November on Bakery Hill, the Ballarat Reform League was formed, with John Basson Humffray (a Welshman) as its first secretary, and Peter Lalor, Frederic Vern (a Hanoverian), Raffaello Carboni (an Italian teacher, of languages), Timothy Hayes (an Irishman), and George Black, a well educated Englishman, as prominent members. A deputation of three men waited on Governor Hotham to demand the release of the prisoners, but he refused and had already sent additional troops to Ballarat, which gave considerable offence by marching through the town with fixed bayonets and by other exasperating conduct. On 29 November, Black, Humffray, and Kennedy reported to a mass meeting held at Bakery Hill the result of their deputation to the Governor, and Vern proposed a burning of the hated licences, which was then carried out. Next day the police carried out a specially vicious and vigorous licence hunt, and when the troops marched back to camp, the diggers hastened to a conference with the leaders of the Reform League. Peter Lalor was elected leader, and under a blue flag adorned with the stars of the Southern Cross the assembled diggers swore 'to stand truly by each other and fight to defend our rights and liberties.' An area of about an acre on the present Eureka site was hastily enclosed with a pallisade and a deputation was sent to the military camp demanding the release of the morning's prisoners and the cessation of licence hunting. The Commissioner flatly refused the request, saying that the agitation was 'only a cloak to cover a democratic revolution.' On 1 December the occupants of the stockade were hard at work by 5 a. m. drilling and improving the barrier, and a German blacksmith was fashioning pike heads. But neither food nor ammunition was available within the stockade, so that by the evening of the 2nd after a very hot day, not more than 200 remained within. Spies informed the Commissioner of the situation and about 4.30 a. m. on Sunday morning (3 December) a troop of 276 men was marched silently to the stockade. Inside the stockade only 50 diggers had rifles; there was also a troop of Californian diggers armed with revolvers and another of Irishmen with pikes. Many of them were asleep when the signal gun was fired and a storming party of 64 'rushed' the stockade. In the first volleys several men fell on both sides, but the line of advancing bayonets, flanked on both sides by cavalry and mounted police, was too much for the diggers. They turned to seek shelter and all was over. Of the military force Captain Wise and four private soldiers were killed, and about a dozen injured. Sixteen miners were killed, and at least eight others died of their wounds, 114 prisoners were taken, and Lalor, badly wounded, managed to escape; so did Black and Vern. The Government then offered £500 for the apprehension of Vern, and £200 each for Black and Lalor.

Мұра

Австралия халқы алтын іздеулердің нәтижесінде күрт өзгерді. 1851 жылы Австралия халқы 437 655 адамды құрады, оның ішінде 77 345 адам, яғни 18%-дан аспайтын бөлігі Виктория штатында тұрды. Он жыл өткен соң Австралия халқы 1 151 947 адамға жетті, ал Виктория халқы 538 628 адамды құрады; бұл Австралия халқының 47%-дан аспайтын бөлігі және жеті есеге артты. Алтын мол табылған шағын қалалардың кейбірінде халық саны он жыл ішінде 1000%-дан астам өсті (мысалы, Ратерглен қаласының халқы шамамен 2000 адамды құрады. Он жылдан кейін ол шамамен 60 000 адамға жетті, бұл 3000% өсімді білдіреді). Осы қарқынды өсімнің басты себебі алтын іздеу болды. Алтын іздеу Мельбурн, Кастлемейн, Балларат, Бендиго және Арарат сияқты Виктория штатындағы алтын өркендеген қалалардың архитектурасында көрініс тапқан. Балларатта бүгінде алтын іздеу дәуіріндегі қаланың қайта жаңғыртылған нұсқасы – «Sovereign Hill» және «Алтын мұражайы» бар. Бендигода ірі алтын кенін өндіру жүйесі жұмыс істейді, ол сонымен қатар туристік орталық ретінде де қызмет етеді. Алтын іздеулер Голдфилдс аймағындағы Малдон, Бичворт, Клунес, Хиткотт, Мэриборо, Дейлсфорд, Стауэлл, Бофорт, Кресвик, Сент-Арно, Дунолли, Инглвуд, Веддерберн және Буньионг сияқты қалалардағы Виктория архитектурасын қалдырды, олардың экономикасы үйде жұмыс істеу, туризм, шаруашылық, заманауи өнеркәсіп және зейнеткерлік салаларына бағытталған. Балларат пен Бендиго қалаларын қоспағанда, бұл қалалардың көпшілігі қазіргіге қарағанда одан да ірі болған. Көптеген адамдар алтынның белгілі бір аймақтағы қорлары таусылған кезде басқа аудандарға көшіп кетті. Алтын өндірісінің төмендеуі ешқашан қалпына келген жоқ. Стауэллде 1920 жылы алтын өндіру тоқтатылды, бірақ 1982 жылы қайта жаңғыртылды және 21-ғасырға дейін жалғасты. Алайда, 2005 жылдан бастап алтын бағасының өсуі коммерциялық кен өндірісінің жандануына әкелді, Бендиго мен Баллараттың екі ірі кен орындарында да кен өндіру қайта басталды. Сонымен қатар, барлау жұмыстары басқа жерлерде де жүргізілуде, мысалы, Виктория штатының солтүстік-шығысындағы Митта-Митта маңындағы оқшауланған таулы аймақтағы Глен Уиллсте.