Кіріспе

Электрондық кино түсіруге арналған камера. Видеокамера – фильмге сурет түсіретін кинокамерадан өзгеше, бейнелерді түсіретін оптикалық құрал. Видеокамералар бастапқыда теледидар индустриясы үшін жасалған, бірақ содан бері көптеген басқа мақсаттарда кеңінен қолданылады. Видеокамералар негізінен екі режимде қолданылады. Біріншісі, ерте телехабар таратудың ерекшелігі – тікелей эфир, онда камерадан келіп жатқан суреттер тікелей экранға шығып, дереу қарауға мүмкіндік береді. Аз ғана камералар әлі де тікелей теледидар өндірісінде қолданылады, бірақ көптеген тікелей байланыстар қауіпсіздік, әскери/тактикалық және жасырын немесе қашықтан бақылау қажет болатын өнеркәсіптік операциялар үшін пайдаланылады. Екінші режимде суреттер архивтеу немесе одан әрі өңдеу үшін сақтау құрылғысына жазылады; көп жылдар бойы видеокассета осы мақсаттағы негізгі формат болды, бірақ оны біртіндеп оптикалық дискілер, қатты дискілер және содан кейін флэш-жад алмастырды. Жазылған бейнелер теледидар өндірісінде, ал көбінесе бақылау және қадағалау жұмыстарында қолданылады, онда кейінірек талдау үшін жағдайды қадағалаусыз жазу қажет.

Тарих

Ең алғашқы бейнекамералар механикалық Нипков дискісіне негізделген және 1910-1930 жылдар аралығында тәжірибелік хабар таратуда қолданылған. Владимир Зворыкиннің Иконоскопы және Фило Фарнсворттың бейне бөлшектегіші сияқты бейнекамера түтігіне негізделген барлық электрондық құрылымдар 1930 жылдары Нипков жүйесін ығыстырды. Бұлар 1980 жылдарға дейін кеңінен қолданылып келді, содан кейін зарядталған құрылғы (CCD) және кейіннен CMOS белсенді пиксельдік сенсор (CMOS сенсор) сияқты қатты күйдегі бейне сенсорларына негізделген камералар түтік технологияларымен байланысты сурет өртелуі және жолақтану сияқты мәселелерді жоюға және аналогтан цифрлыққа түрлендіру қажеттілігін болдырмау арқылы цифрлық бейне өңдеуді іс жүзіне асыруға мүмкіндік берді, өйткені сенсордың шығысы цифрлық. Қатты күйдегі бейне сенсорларының негізі – металл-оксид-жартылайөткізгіш (MOS) технологиясы, ол 1959 жылы Bell Labs-те MOSFET (MOS өрістік эффект транзисторы) ойлап табылуынан пайда болды. Бұл жартылайөткізгіштік бейне сенсорларын, соның ішінде CCD және кейіннен CMOS белсенді пиксельдік сенсорларын дамытуға әкелді, MOS конденсатор технологиясына негізделген. Бұл 1993 жылы NASA Jet Propulsion Laboratory-де CMOS белсенді пиксельдік сенсордың дамуына себеп болды. Осы тұрғыдағы ең маңызды қысылу алгоритмі – дискретті косинус түрлендіруі (DCT), ол 1972 жылы алғаш ұсынылған жоғалтулы қысылу әдісі. DCT негізіндегі бейне қысу стандарттары, соның ішінде H.26x және MPEG бейне кодтау стандарттары 1988 жылдан бастап практикалық цифрлық бейнекамераларды жасауға мүмкіндік берді. Видеосигналды жазу үшін таспаны пайдалану бойынша алғашқы тәжірибелер 1951 жылы жүргізілді. Портативті (және студиядан тыс қолдануға болатын) алғашқы жазба жүйелері 1967 жылы Sony DV 2400 бастап Portapak жүйелері болды.

Линзаның тұтқалары

Кейбір бейнекамераларда кіріктірілген линзалар болады, ал кейбіреулері түрлі бекіткіштер арқылы қосылатын алмастырылатын линзаларды пайдаланады. Panavision PV және Arri PL сияқтылары кинокамераларға арналған, ал Canon EF және Sony E сияқтылары тұрақты фотосуретке түсіруге арналған. CCTV сияқты қолданулар үшін S бекіткіші сияқты тағы бір бекіткіштер жиынтығы бар.