Шабуыл тактикасы: Жауға жылдам шабуыл жасау, соққы беру. Тарихтағы маңызды жағдайлар, қазіргі заманғы әскери стратегиялар мен грек фалангасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жедел шабуылдың әскери тактикасы
Military tactics of rapid all out attack
Шарж – жауынгерлердің жауға ең жылдам қарқынмен ұмтылып, шешуші жақын қарымқатына түсуге тырысатын шабуылдық маневрі. Шарж – басым соққылық шабуыл болып табылады және тарих бойы көптеген шайқастардың маңызды тактикасы мен шешуші сәті болды. Қазіргі заманғы шабуылдар көбінесе жоғары ату жылдамдығы бар қару-жарақпен жабдықталған, шағын топтардан (атыс тобынан) тұрады және жеке қорғаныс бекіністеріне (мысалы, концертина немесе бункер) шабуыл жасайды. Бұл, үлкен топтардың бір-біріне немесе бекітілген шепке шабуыл жасауынан өзгеше.
A charge is an offensive maneuver in battle in which combatants advance towards their enemy at their best speed in an attempt to engage in a decisive close combat. The charge is the dominant shock attack and has been the key tactic and decisive moment of many battles throughout history. Modern charges usually involve small groups of fireteams equipped with weapons with a high rate of fire and striking against individual defensive positions (such as a concertainer or bunker), instead of large groups of combatants charging another group or a fortified line.
Ескі айыппұлдар
Бұл айыптау тарихқа дейінгі соғыстарда қолданылған болуы мүмкін, бірақ нақты дәлелдер кейінірек жазған қоғамдарда ғана кездеседі. Классикалық грек фалангасының тактикасы реттелген түрде жақындаумен және соңғы шабуылмен ұрысқа түсуді қамтыды.
It may be assumed that the charge was used in prehistoric warfare, but clear evidence only comes with later literate societies. The tactics of the classical Greek phalanx included an ordered approach march, with a final charge to contact.
Таулы жерлер
Атыс қаруының пайда болуына жауап ретінде 16-шы ғасырдың соңында ирланд және шотланд әскерлері мушкеттермен атуды, содан кейін жақын арада қолмен соғысқа өтуді біріктіретін тактиканы әзірледі. Алғашқыда табысқа жеткенімен, бұл тактика тиімді дисциплина және қорғанысқа арналған байнеттік тактиканың дамуымен күресілді.
In response to the introduction of firearms, Irish and Scottish troops at the end of the 16th century developed a tactic that combined a volley of musketry with a transition to rapid hand to hand combat using melee weapons. Initially successful, it was countered by effective discipline and the development of defensive bayonet tactics.
Банзай төлемі
Одақтас күштер жапондықтардың адам толқынынан жасалатын шабуылдарын және штык пен қылыштармен қаруланған жаяу әскер бөлімдерінің көптеп шабуылдарын сипаттау үшін қолданған термин. Бұл термин жапондық "Теннохэйка Банзай" (天皇陛下万歳, "Тенкохеика Банзай" - "Елбасы ұзақ өмір сүрсін!") шақыруынан шыққан, ол "банзай" деп қысқартылған, және Тынық мұхиты соғысы кезінде Жапон императорлық армиясы қолданған тактиканы білдіреді.
A term used by the Allied forces to refer to Japanese human wave attacks and swarming staged by infantry units armed with bayonets and swords. This term came from the Japanese battle cry "Tennōheika Banzai" (天皇陛下万歳, "Long live His Majesty the Emperor"), shortened to banzai, specifically referring to a tactic used by the Imperial Japanese Army during the Pacific War.
Байонетпен зарядтау
17 ғасырдың соңында штықтың дамуы 18 және 19 ғасырларда, сондай-ақ 20 ғасырдың бірінші жартысына дейін жаяу әскердің басты шабуыл тактикасы – штықпен шабуылға әкелді. Кездейсоқ 19 ғасырда тактикалық сарапшылар штықпен шабуылдың көп бөлігінің жақын қақтығысқа дейін бармайтынын атап өткен. Керісінше, екі тараптың бірі штықпен ұрыс басталмас бұрын қашқан. Штықты бекіту ісі көбінесе моральдық рухта, досы мен жауына жақын арада өлтіруге дайын екендігін анық сигнал берумен байланысты болды.
The development of the bayonet in the late 17th century led to the bayonet charge becoming the main infantry charge tactic through the 18th and 19th centuries and well into the first half of the 20th century. As early as the 19th century, tactical scholars were already noting that most bayonet charges did not result in close combat. Instead, one side usually fled before actual bayonet fighting ensued. The act of fixing bayonets has been held to be primarily connected to morale, the making of a clear signal to friend and foe of a willingness to kill at close quarters.
Кавалериялық шабуылдар
Шаршылаудың соққы күші атты әскер тактикасында ерекше пайдаланылды, бронели салт аттылар мен жеңіл атты әскерлердің бұрынғы және кейінгі дәуірлердегі тактикасында. Джон Киган сияқты тарихшылар көрсеткендей, дұрыс дайындалғанда (мысалы, жеделдетілген бекіністер салу арқылы) және әсіресе шабуылға қарсы тұрып, атты әскердің шабуылдары көбінесе жаяу әскерге қарсы сәтсіз аяқталды, себебі аттар жаудың тығыз жиынтығына жүгіруден бас тартты немесе шабуылдаушы бөлім өзі ыдырады. Бірақ, атты әскер шабуылдары сәтті болған жағдайларда, әдетте қорғаныс құрамының (көбінесе қорқудан) бұзылуына және шашырауына байланысты болып, жаулар оларды қуалап жететін. Кавалерияның сынбаған жаяу әскерге қарсы шабуылдауын жалғастыру ұсынылмаса да, шабуылдар ауыр жаяу әскер үшін қауіпті болып қала берді. Парфяндық найзашылардың тоқтатылуы үшін Рим легионерлерінің тығыз құрамы қажет болса, ал Анна Комнененің жазбаларына сене отырып, франк рыцарьдарын тоқтату одан да қиын болды. Дегенмен, тек жақсы жаттығудан өткен аттар ғана тығыз, үзілмеген жау құрамаларына тікелей шабуылдайтын, ал тиімді болу үшін мықты құрам сақталуы керек – бұл тиімді оқытудың нәтижесі. Жоғары рух, тамаша жаттығу, сапалы жабдық, жеке батырлық және жауынгердің, сондай-ақ аттың ұжымдық тәртібі сияқты комбинацияның тіпті бір бөлігі болмаған ауыр атты әскер, сынбаған ауыр жаяу әскерге қарсы шабуылда қиындыққа тап болар еді, ал тарих бойында тек ең жақсы ауыр атты әскерлер (мысалы, салт аттылар мен катафракттар) ғана өз дәуірі мен жағдайына сәйкес осы қасиеттерге ие болар еді.
The shock value of a charge attack has been especially exploited in cavalry tactics, both of armored knights and lighter mounted troops of both earlier and later eras. Historians such as John Keegan have shown that when correctly prepared against (such as by improvising fortifications) and, especially, by standing firm in face of the onslaught, cavalry charges often failed against infantry, with horses refusing to gallop into the dense mass of enemies, or the charging unit itself breaking up. However, when cavalry charges succeeded, it was usually due to the defending formation breaking up (often in fear) and scattering, to be hunted down by the enemy. While it was not recommended for a cavalry charge to continue against unbroken infantry, charges were still a viable danger to heavy infantry. Parthian lancers were noted to require significantly dense formations of Roman legionaries to stop, and Frankish knights were reported to be even harder to stop, if the writing of Anna Komnene is to be believed. However, only highly trained horses would voluntarily charge dense, unbroken enemy formations directly, and in order to be effective, a strong formation had to be kept – being the result of efficient training. Heavy cavalry lacking even a single part of this combination – composed of high morale, excellent training, quality equipment, individual prowess, and collective discipline of both the warrior and the mount – would suffer in a charge against unbroken heavy infantry, and only the very best heavy cavalrymen (e. g., knights and cataphracts) throughout history would own these in regards to their era and terrain.
Еуропаның орта ғасыры
Орта ғасырларда атты әскердің шабуылы маңызды тактика болып саналды. Бұған дейін де атты әскер шабуыл жасағанмен, жабдықталған жалаңаяқ, тікұшақтар және найзаны қол астына қойып ұстау тәсілі ат пен аттының инерциясын пайдалануға бұрынғыдан бетер мүмкіндік берді. Осы жетістіктер 7-ғасырда басталды, бірақ 11-ғасырға дейін толыққанды нәтижесін бермеді. Диррахиум шайқасы (1081 жыл) – ортағасырлық атты әскердің шабуылының ерте мысалы; нормандық және византиялық жылнамашылар оның қыраулық әсерін жазған. 1090 жылдардағы Бірінші крест жорығы кезінде еуропалық әскерлер атты әскерді кеңінен қолданды. Алайда, Жүз жылдық соғыс басталғаннан бастап, жоғары моральдық және тиімді тактикасы бар кәсіби зәулімшегерлер мен ұзын садақшыларды пайдалану рыцарьдың атты әскер шабуылында сақтық танытуын қажет етті. Пік немесе алебарда ұстаған, жоғары моральдық рухтағы әскерлер, ең жақсы атты әскер шабуылына да тойтарыс бере алатын, ал ұзын садақпен қаруланған ағылшын садақшылары ауыр жаяу әскер мен атты әскердің басына қолайсыз жерде зиян келтіретін жебелердің күшті ағынын жібере алатын. Рыцарьдардың аттан түсіп, элиталық ауыр жаяу әскер ретінде күресуі жиі кездесетін болды, бірақ кейбіреулері шайқас бойында ат үстінде қала берді. Атты әскерді фланктік маневрлерге пайдалану тиімдірек болды, бірақ кейбір жағдайларда рыцарьдық идеал ойсыз, тәртіпсіз шабуылдарға әкеліп соқты. Атты әскер, егер олардың қатарында белгілі бір қасиеттер болса, тығыз ауыр жаяу әскерлерге тікелей шабуыл жасай алатын. Олар жақсы дайындықтан өткен, тәртіпті, білікті, ең жақсы қару-жарақпен жабдықталған және мұндай шабуылдың физикалық және психологиялық күшіне төзуге үйретілген аттарға мініп жүрсе, жеңіске жету мүмкіндігі жоғары болды. Алайда, атты әскердің көпшілігінде осы қасиеттердің кем дегенде біреуі, әсіресе тәртіп, құрамалар және тікелей шабуылға дайындыққа үйретілген аттар жетіспеді. Осылайша, тікелей атты әскер шабуылының маңызы азайды, бірақ поляк гусарлары, француз курасиерлері және испандық және португалдық конкистадорлары мұндай шабуылдарда табысқа жете алды, көбінесе олардың жоғарыда аталған қасиеттердің үйлесімділігіне байланысты, яғни осындай әрекеттерде табысқа жету үшін қажетті белгілерге ие болғандықтарынан.
The cavalry charge was a significant tactic in the Middle Ages. Although cavalry had charged before, a combination of the adoption of a frame saddle secured in place by a breast band, stirrups and the technique of couching the lance under the arm delivered a hitherto unachievable ability to utilise the momentum of the horse and rider. These developments began in the 7th century but were not combined to full effect until the 11th century. The Battle of Dyrrhachium (1081) was an early instance of the familiar medieval cavalry charge; recorded to have a devastating effect by both Norman and Byzantine chroniclers. By the time of the First Crusade in the 1090s, the cavalry charge was being employed widely by European armies. However, from the dawn of the Hundred Years' War onward, the use of professional pikemen and longbowmen with high morale and functional tactics meant that a knight would have to be cautious in a cavalry charge. Men wielding either pike or halberd in formation, with high morale, could stave off all but the best cavalry charges, whilst English archers with the longbow could unleash a torrent of arrows capable of wreaking havoc, though not necessarily a massacre, upon the heads of heavy infantry and cavalry in unsuitable terrain. It became increasingly common for knights to dismount and fight as elite heavy infantry, although some continued to stay mounted throughout combat. The use of cavalry for flanking manoeuvres became more useful, although some interpretations of the knightly ideal often led to reckless, undisciplined charges. Cavalry could still charge dense heavy infantry formations head on if the cavalrymen had a combination of certain traits. They had a high chance of success if they were in a formation, collectively disciplined, highly skilled, and equipped with the best arms and armour, as well as mounted upon horses trained to endure the physical and mental stresses of such charges. However, the majority of cavalry personnel lacked at least one of these traits, particularly discipline, formations, and horses trained for head on charges. Thus, the use of the head on cavalry charge declined, although Polish hussars, French cuirassiers, and Spanish and Portuguese conquistadores were still capable of succeeding in such charges, often due to their possession of the previously mentioned combination of the traits required for success in such endeavours.
ХХ ғасыр
ХХ ғасырда атты әскер шабуылы сирек қолданылды, бірақ олар эпизодты түрде және кейде сәттілікке жетті. 1916 жылғы 29 наурызда АҚШ-тың 7-ші атты әскер полкінің бөлімдері Герреро шайқасында Виллиста әскерлеріне шабуыл жасады. Шайқас Мексиканың Чиуауа штатындағы Висенте Герреро қаласының шөлді жерінде өтіп, американдықтардың жеңісімен аяқталды. ХХ ғасырдың ең сәтті шабуылдық атты әскер операциясы атты әскер емес, атты жаяу әскермен жүргізілді. 1917 жылғы 31 қазанда Австралияның 4-ші жеңіл атты бригадасы Османдық артиллериясы мен пулемет отына қарсы екі мильге созылған ашық жермен шабуылдап, Беер-Шебаны жаулап алды. 1918 жылғы 23 қыркүйекте 15-ші (Империялық қызмет) атты бригадасының Жодхпур және Майсур лансерлері Хайфадағы түрік бекіністеріне ат үстінде шабуыл жасады. Екі полк бірлесіп 1350 неміс және осман тұтқынын ұстады, оның ішінде екі неміс офицері, 35 осман офицері, 17 артиллериялық зеңбірек (төрт далалық зеңбірек, сегіз қаурық және төрт түйе зеңбірек), сондай-ақ теңіз зеңбірегі және 11 пулемет болды. Олардың өзінен сегіз адам қаза тауып, 34 жараланған. 60 жылқы қаза тауып, 83-і жараланған. 1919 жылғы 16 мамырда Үшінші ағылшын-афған соғысы кезінде 1-ші Корольдік драгун гвардиясы Хайбер өткелінің солтүстік-батысындағы Ауғанстан аумағындағы Дакка ауылында британдық атты әскер полкі жасаған соңғы тіркелген шабуылды жасады. Испания азамат соғысы кезінде 1938 жылғы 5 ақпанда Альфамбра шайқасында франкистік дивизияның ірі атты әскер шабуылы болды, бұл Батыс Еуропадағы соңғы үлкен атты шабуыл болды. Екінші дүниежүзілік соғыста бірнеше шабуыл әрекеттері жасалды. Польша атты әскері, негізінен жылдам жаяу әскер ретінде оқытылған және қалыпты поляк жаяу әскерінен жақсы қаруланған (адам басына шаққанда көбірек танкке қарсы қару және бронетранспортты көліктер) Польшаға шабуыл кезінде 15 атты әскер шабуылын жүзеге асырды. Шабуылдардың көп бөлігі сәтті аяқталды және ешқайсысы бронетранспортты құралға қарсы болған жоқ. Кейбір шайқастарда поляк және неміс атты әскерлері өзара шабуыл жасады, мысалы, Красноброд шайқасы (1939). 4-ші жеңіл дивизияның (Германия) неміс атты әскерінің барлаушылары 10-шы моторизацияланған атты бригаданың (Польша) поляк жаяу әскеріне шабуыл жасады және олар Закличинде жасырылған позициялардан шыққан поляк танкеттерімен тойтарыс берді. 1941 жылғы 17 қарашада Мәскеу шайқасы кезінде Кеңес Одағының 44-ші атты дивизиясы елорданың батысындағы Мусино маңындағы неміс шебіне шабуыл жасады. Атты кеңес әскерлері неміс артиллериясымен, содан кейін пулеметтермен жойылды. Шабуыл сәтсіз аяқталды, ал немістер өздерінен ешкім зардап шекпестен 2000 атты әскерді өлтіргендерін мәлімдеді. 1942 жылғы 24 тамызда Дон өзеніне жақын Избушенскийдегі Савойя кавалериясының қорғаныс шабуылы сәтті аяқталды. Британдық және американдық атты әскер бөлімдері де Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұқсас атты шабуылдар жасады. (26-шы атты әскер полкіне қараңыз). Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы сәтті атты шабуылы 1945 жылғы 1 наурызда Шенфельд шайқасында болды. Совет жағында соғысқан поляк атты әскері неміс артиллериясының позициясын басып алып, жаяу әскер мен танктердің қалаға шабуыл жасауына мүмкіндік берді. Атты әскерден тек жеті адам қаза тауып, 26 поляк танкшісі мен 124 жаяу әскері, сондай-ақ шамамен 500 неміс әскері қаза тапты.) Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін атты әскер шабуылы толығымен ескірген және енді қолданылмады; алайда бұл қазіргі әскерлерді көлік үшін жылқыны пайдаланудан тоқтатқан жоқ, ал атты полициясы бар елдерде атты әскерге ұқсас (бірақ қарусыз) тактика кейде тәртіпсіздікке қарсы тұру үшін қолданылады.
In the twentieth century, the cavalry charge was seldom used, though it enjoyed sporadic and occasional success. Elements of the 7th Cavalry Regiment of the United States attacked Villista forces in the Battle of Guerrero on 29 March 1916. The battle was a victory for the Americans, occurring in desert terrain, at the Mexican town of Vicente Guerrero, Chihuahua. One of the most successful offensive cavalry charges of the 20th century was not conducted by cavalry at all, but rather by mounted infantry, when on 31 October 1917, the Australian 4th Light Horse Brigade charged across two miles of open terrain in the face of Ottoman artillery and machine gun fire to successfully capture Beersheba in what would come to be known as the Battle of Beersheba. On 23 September 1918, the Jodhpur Lancers and Mysore Lancers of the 15th (Imperial Service) Cavalry Brigade charged Turkish positions on horseback at Haifa. Together the two regiments captured 1,350 German and Ottoman prisoners, including two German officers, 35 Ottoman officers, 17 artillery guns including four guns, eight guns and four camel guns as well as a naval gun, and 11 machine guns. Their own casualties amounted to eight dead and 34 wounded. 60 horses were killed and another 83 injured. On 16 May 1919, during the Third Anglo Afghan War, the 1st King's Dragoon Guards made the last recorded charge by a British horsed cavalry regiment at Dakka, a village in Afghan territory, north west of the Khyber Pass. During the Spanish Civil War, there was a massive cavalry charge by a Francoist division during the Battle of Alfambra on 5 February 1938, the last great mounted charge in Western Europe. Several attempted charges were made in World War II. The Polish cavalry, in spite of being primarily trained to operate as rapid infantry and being better armed than regular Polish infantry (more anti tank weapons and armored vehicles per capita) did execute up to 15 cavalry charges during the Invasion of Poland. The majority of the charges were successful and none were meant as a charge against armored vehicles. Some battles featured mutual charges by the Polish and German cavalry such as the Battle of Krasnobród (1939). The German cavalry scouts from 4th Light Division (Germany) charged the Polish infantry from 10th Motorized Cavalry Brigade (Poland) and were countered by Polish tankettes moving from concealed positions at Zakliczyn. On November 17, 1941, during the Battle of Moscow, the Soviet 44th Cavalry Division charged the German lines near Musino, west of the capital. The mounted Soviets were ravaged by German artillery, then by machine guns. The charge failed, and the Germans said they killed 2,000 cavalrymen without a single loss to themselves. On 24 August 1942, the defensive charge of the Savoia Cavalleria at Izbushensky against Russian lines near the Don River was successful. British and American cavalry units also made similar cavalry charges during World War II. (See 26th Cavalry Regiment). The last successful cavalry charge of World War II was executed during the Battle of Schoenfeld on March 1, 1945. The Polish cavalry, fighting on the Soviet side, overwhelmed the German artillery position and allowed for infantry and tanks to charge into the city. The cavalry sustained only seven dead, while 26 Polish tankmen and 124 infantrymen as well as around 500 German soldiers were killed.) After World War II, the cavalry charge was clearly outdated and was no longer employed; this, however, did not stop modern troops from utilising horses for transport, and in countries with mounted police, similar (albeit unarmed) techniques to the cavalry charge are sometimes employed to fend off rioters and large crowds.
ХХІ ғасыр
АҚШ күштері Ауғанстанда соғыс бастаған кезде капитан Марк Натч басқарған "Жасыл береттер" тобы атты әскер шабуылы жасады. Олардың аттарды шабуылға қолдануы "12 Strong" атты Голливуд фильміне түсірілді. Бұрынғы Әлемдік сауда орталығының (1973–2001) орналасқан жеріне қарсы, сол батыл атты шабуылға қатысқан "атты жауынгерлерге" арналған ескерткіш орнатылған.
At the start of the war in Afghanistan by United States forces, there was a cavalry charge by a unit of Green Berets led by Captain Mark Nutsch, and their use of horses in the charge was made into a Hollywood movie, 12 Strong. Across from the site of the former World Trade Center (1973–2001) there is a monument to the 'horse soldiers' who took part in that daring cavalry charge.
Атыс қаруларының жасы
Оқ-дәрілік қарулар дәуірінде негізгі параметрлер – қарсыластың отын тиімділігіне (немесе қуатына) қарсы алға жылжу жылдамдығы. Егер шабуылшылар қорғаушылар оларды өлтіре немесе қабілетсіз қалдыра алатын жылдамдықтан тез жылса, онда шабуылшылар қорғаушыларға жетеді (дегенмен, саны айтарлықтай азаюы мүмкін). Бұл қарапайым салыстыруға уақыт, жабумен ату, ұйымдастыру, құрылым және жер бедері сияқты көптеген факторлар әсер етеді. Сәтсіз шабуыл шабуылшыларды қарсы шабуылға осал қалдыруы мүмкін. Соңғы 700 жылдай уақыттан бері армияның от жылдамдығы үнемі артып келеді, бірақ жаппай шабуылдар сәтті тоқтатылған жағдайлар болғанымен, жеңіске жеткен де жағдайлар бар. 19 ғасырдың ортасынан бастап ғана тікелей шабуылдардың тиімділігі төмендеді, әсіресе қайта зарядталатын мылтықтар, пулеметтер мен зеңбіректердің пайда болуынан кейін. Олар көбінесе жаудың оттық күші жеткіліксіз болған, шектеулі аумақтарда әлдеқайда кішкентай масштабта тиімді болып табылады. 20 ғасырдың басында да байонетпен шабуылдар кездеседі, бірақ олар көбінесе қарсыластың оттық күші нашар болғанда, оқ-дәрі жетіспегенде немесе жауды қорқыту мақсатымен жасалған қасақана қатерлі шабуыл ретінде қолданылады. Қазіргі заманда, тәртіпсіздікті бақылау және көшедегі төбелес сияқты жағдайларды қоспағанда, жақын арадағы шайқастар практикалық түрде жойылды, бірақ Дэнни Бой шайқасындағы байонетпен шабуыл сияқты ерекше жағдайлар да болады. Әскери шабуыл тактикасы көбінесе танктер, жаяу әскердің ұрыс машиналарын және бронетранспортерлер сияқты бронетехниканы қолданумен жүзеге асырылады. Бұл жердегі жауынгерлік машиналар тікелей шабуылға шығуы немесе жаяу әскерді нысанаға жақын жерге жылдам жеткізіп, оны басып алуы мүмкін. Әуе шабуылдары да маңызды нысаналарға қарсы арнайы операцияларды жүргізу үшін жиі қолданылатын тактика болып табылады.
In the age of firearms, the basic parameters are speed of advance against rate (or effectiveness) of fire. If the attackers advance at a more rapid rate than the defenders can kill or disable them then the attackers will reach the defenders (though not necessarily without being greatly weakened in numbers). There are many modifiers to this simple comparison – timing, covering fire, organization, formation and terrain, among others. A failed charge may leave the would be attackers vulnerable to a counter charge. There has been a constant rise in an army's rate of fire for the last 700 years or so, but while massed charges have been successfully broken they have also been victorious. It is only since the mid 19th century that straight charges have become less successful, especially since the introduction of the repeating rifles, machine guns, and breech loading artillery. They are often still useful on a far smaller scale in confined areas where the enemy's firepower cannot be brought to bear. Bayonet charges are still seen in the early 20th century, but are often limited to use against adversaries with inferior firepowers, when ammunition supply is scarce, or simply as a form of suicide attack to inflict fear on the enemy. In modern times, melee charges are practically extinct outside of riot control and street fighting, with a few exceptions such as the bayonet charge at the Battle of Danny Boy, but military charging tactics mainly take place with armored fighting vehicles such as tanks, infantry fighting vehicles, and armored cars. These ground combat vehicles can either advance directly with marching fire, or transport infantry attackers quickly into proximity with the target position in order to assault and capture it. Air assaults are also a frequently used tactic to insert special operation raids against high value targets.
Ерекше шығындар
Алтын шпор шайқасы (1302 жылдың 11 шілдесі): Француз кавалериясы, құрамында көптеген ақсүйектер болған, қатты қаруланған фламандтық жаяу әскерінен жеңілді. Кавалерия шабуылы асығыс және ерте деп есептелді, соғыс алаңындағы көптеген орлар мен батпақтар жеңіліске себеп болды. Фламандтық шепте бірнеше жерде француз аттылары өтіп кеткенімен, олар қоршалып, жойылды. Бірақ бұл жақсы ұйымдастырылған және ауыр қаруланған жаяу әскерінің кавалерияны жеңе алатынын көрсетті, соның салдарынан ауыр кавалерияның жаяу әскерге қарсы дерлік жеңілмейтіні туралы түсінік жойылды. Алтын шпор шайқасы 14 ғасырдағы Еуропадағы ортағасырлық соғыстағы "жаяу әскер революциясының" алғашқы мысалы ретінде қарастырылды. Жеңіл бригаданың шабуылы (1854 жылдың 25 қазаны), Қырым соғысындағы Балаклава шайқасы. Қателі бұйрықтар нәтижесінде 670 британдық жеңіл кавалериясы өзінен әлдеқайда үлкен жау әскеріне шабуыл жасады. Олар өтіп кетуге және қақтығыстан шығуға жетті, бірақ ауыр шығынға ұшырады және маңызды мақсаттарға қол жеткізе алмады. Бұл оқиға естеліктерде сақталды және көптеген әдеби және кинематографиялық туындылардың тақырыбы болды. Пикет шабуылы (1863 жылдың 3 шілдесі), Америка Азамат соғысындағы Геттисбург шайқасы. Одақтың шебіне жасалған жаппай жаяу әскер шабуылы үлкен шығынмен тойтарылды. Пикет шабуылы "Жоғалған іс" деп аталатын әдеби және мәдени қозғалыстың маңызды символына айналды. Марс-ла-Тур шайқасы (1870 жылдың 16 тамызы): "Вон Бредоудың соңғы шабуылы". Пруссияның ауыр кавалерия бригадасы француз жаяу әскері мен артиллериясын басып өтіп, пруссия армиясының сол қанатын нығайтты, бірақ бригаданың жартысы жойылды. Қазіргі заманғы отты қарулар пайда болғаннан кейін кавалерияның сәтті шабуылдауының сирек мысалы. Оның табысы әскери тарихшылардың назарын аударды және "Бредоудың жетістігі норма болды" деген аңыз туды, яғни кавалерия бірдей жабдықталған күштер арасындағы қазіргі соғыста шешуші рөл атқара алады. Сондықтан, келесі жарты ғасыр бойы ірі еуропалық державалардың қарулы күштерінде кавалерия бөлімдері сақталды.
Battle of the Golden Spurs (July 11, 1302): The French cavalry, consisting of many nobles, was defeated in battle by heavily armed Flemish militiamen on foot. The cavalry charge was cited to be rash and premature with the battlefield's many ditches and marshes blamed for the loss, and at a few points on the Flemish line the French horsemen did manage to break through before being surrounded and annihilated. However it also demonstrated that well disciplined and heavily armed infantry could defeat cavalry charges, ending the perception that heavy cavalry was practically invincible against infantry. The Battle of the Golden Spurs had been seen as the first example of the gradual "Infantry Revolution" in Medieval warfare across Europe during the 14th century. Charge of the Light Brigade (October 25, 1854) at the Battle of Balaclava in the Crimean War. Due to faulty orders a tiny force of 670 British light cavalrymen charged an enemy force many times their size. They succeeded in breaking through as well as disengaging, but suffered extremely heavy casualties and achieved no important objectives. Extensively memorialised and the subject of several literary and cinematographic works. Pickett's Charge (July 3, 1863) at the Battle of Gettysburg in the American Civil War. A mass infantry assault on the Union lines repulsed with substantial loss. Pickett's Charge has become one of the central symbols of the literary and cultural movement known as the Lost Cause. Battle of Mars la Tour (August 16, 1870): "Von Bredow's Death Ride". Prussian heavy cavalry brigade overrun French infantry and artillery to reinforce left flank of Prussian Army, at the cost of half the brigade. One of the few notable examples of successful cavalry charges after the introduction of modern firearms. Its success won it renown among military historians, which created a myth to the effect that for some decades 'Bredow's achievement was the norm', that cavalry could still play a decisive role in battle in a modern war between equally equipped forces, and so cavalry units continued to be part of the armed forces of major European powers for the next half century.