Герман Домагк (1895-1964) – неміс бактериологы, стрептококк инфекциясына қарсы дәрі ашқан. Құрамында сульфонамид тобы бар азо бояуының туындысы бактерияға қарсы тиімді болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс бактериологы (1895–1964)
German bacteriologist (1895–1964)
Мюнстер университетінің патология бөлімінде жұмыс істеген кезде, Домагк 1927 жылы Эльберфельдтегі (кейін Вупперталь) IG Farben филиалына шақырылды. Оның міндеті IG Farben зертханасында дайындалған химиялық қосылыстарды әлеуетті дәрілік заттар ретінде тексеру болды. Фридрих Мицш және Джозеф Кларер синтездеген жаңа қоспа, сульфанамид тобымен қоса байланысқан азот бояуының бензол туындысы, адам бактериясы Streptococcus pyogenes-ке қарсы антибактериялық активтілікке ие екені анықталды. 1935 жылы Домагк тің жалғыз қызы Хильдегарде жарақат алып, стрептококк инфекциясына шалдықты. Қызының қолын кесуден және өмірін сақтау үшін Домагк жаңа қоспаны қолданды, ол инфекцияны емдеді. «Пронтосил» деген атпен белгіленген бұл жаңа препарат бактериялық инфекцияларға қарсы қолданылатын алғашқы антибиотик болды. Домагк 1939 жылы «пронтосилдің антибактериялық әсерін ашқаны үшін» физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығына ие болды, бірақ нацистік үкімет оған сыйлықты қабылдауға тыйым салды. 1947 жылы нацистік Германияның құлауынан кейін, оған Нобель дипломы ресми түрде табысталды және Нобель лекциясын оқыды.
While working in the pathology department of the University of Münster, Domagk was invited to join the IG Farben branch at Elberfeld (later Wuppertal) in 1927. His duty was to test chemical compounds prepared at the IG Farben laboratory for potential drugs. A novel compound synthesised by Friedrich Mietzsch and Joseph Klarer, a benzene derivative of azo dye attached with sulphonamide group as a side chain was found to have antibacterial activity against human bacterium Streptococcus pyogenes. In 1935, Domagk's only daughter, Hildegarde, injured herself and contracted a streptococcal infection. In a desperate attempt to save his daughter's arm from amputation and her life, Domagk used the new compound that eventually cured the infection. Given the brand name Prontosil, the new drug became the first antibiotic commercially available for bacterial infections. Domagk was chosen to receive the 1939 Nobel Prize in Physiology or Medicine "for the discovery of the antibacterial effects of prontosil," but the Nazi government prohibited him from receiving the award. In 1947, after the fall of Nazi Germany, he was officially given the Nobel diploma and delivered the Nobel lecture.
Өмірбаян
Домагк Германия империясының (қазіргі Польша) Лягов, Бранденбург қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Пол Ричард Домагк мектеп мұғалімі болған. Оның ағасы Эрих бала кезінде қайтыс болды, сондай-ақ кіші сіңлісі Шарлотта да болды. Ол бес жаста болғанда, 1900 жылы, әкесі Сомерфельдке (қазіргі Любско, Польша) ауыстырылды. Ол бірден Бисмарк мектебіне қабылданды және 1910 жылы бастауыш білімін аяқтады. Содан кейін 1914 жылы орта білімін аяқтаған Лиегництегі Герцог Генрих мектебінде оқыды. Домагк 1914 жылы Киль университетінде медицинаны оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда университет жабылып, ол Сомерфельдке оралды. Ол өзінің 15 мектеп досымен бірге 7-ші неміс гренадер полкына ерікті болып қосылды. 1914 жылдың қазан айында Фландриядағы алғашқы соғыста ол 11 мектеп досы қаза болғаннан кейін өлімнен мүжілді. 1914 жылдың желтоқсан айында Польшаның шығыс майданына жіберілді, онда оққа ұшты. Ол Берлинге жақын Лихтерфельдеге жеткізілді, онда жарақатынан айықты. Сол жерде ол медициналық санитарлық қызметкер ретінде оқытылды. 1915 жылдың мамырында ол шығыс майданына дәрігер ретінде қайта оралды. Ол соғыс майданындағы қорқыныш пен азапты, әсіресе инфекцияларды еске түсіріп, былай деді: "Осы қорқынышты әсерлер мені өмір бойы қуып жүрді және бактерияларға қарсы шараларды қалай қабылдауға болатынын ойластырды. Сондықтан, егер үйге аман-есен оралсам, сол мәселені шешуге аз болса да үлес қосу үшін жұмыс істеуге ант бердім". Соғыс 1918 жылдың қарашасында аяқталғаннан кейін Домагк Кильдегі медицина курсын қайта бастады. Оның докторлық диссертациясы "Beeinflussung der Kreatininausscheidung durch Muskelarbeit" (Бұлшықет қызметі арқылы креатининнің зәрмен шығарылуына әсері) Макс Бюгердің жетекшілігімен жазылды және ол 1921 жылы диплом алды. Ол Домагкның фагоцитоз туралы зерттеулерін қолдады, бұл орыс зоологы Ели Мечников ашқан иммундық процесс еді, электр қуатын шексіз пайдалануға, тұрақты фотожарықтарға және тәжірибелік тышқандардың еркін жүріп-тұруына рұқсат берді, бұл үй шаруашылығын басқарушыны ашуландырды. Домагкның "Реттикулоэндотелий арқылы инфекциялық ауруларды жою және амилоидтың дамуы" атты диссертациясы толық профессорлық лауазымға тағайындалуға лайық критерий ретінде бағаланды. Алайда Гросс Мюнстер университетіне тағайындалды және Домагкты өзі ұсынған Эксперименталды патология кафедрасында оқытушы болып жұмыс істеуге шақырды. 1925 жылы ол Базельдегі неміс сауда палатасының кеңесшісі Гертруда Струбеге үйленді. Кейіннен олардың үш ұлы мен бір қызы болды. Дегенмен, басқа бір деректе ол 1927 жылы IG Farben компаниясына қосылғаны айтылады. Домагк Шварцвальдтағы Бурберг ауылында, Кенигсфельд маңындағы вилласында жүрек талмасынан қайтыс болды.
Domagk was born in Lagow, Brandenburg, German Empire (now Poland). His father Paul Richard Domagk was a school teacher. He had an elder brother Erich, who died in childhood, and a younger sister, Charlotte. When he was five, in 1900, his father was transferred to Sommerfeld (now Lubsko, Poland). He immediately entered the Bismarck School where he completed elementary education in 1910. Then, he attended Herzog Heinrich School in Liegnitz where he completed secondary education in 1914. Domagk entered the University of Kiel in 1914 to study medicine. As the First World War broke out, the university was closed and he returned to Sommerfeld. He joined the German Grenadier Regimen 7 as a volunteer along with 15 of his old school friends. In his first experience of war at Flanders in October 1914, he barely escaped death where 11 of his school friends were killed. He was transferred to eastern front in Poland in December 1914, where he was shot on the head. He was transported to Lichterfelde near Berlin where he recovered from the injury. There he was given a training as medical orderly. In May 1915, he rejoined the eastern front as a medic. He recalled the horrors and suffering, especially of infections, at the battlefields, saying "There horrible impressions kept pursuing me during my whole life, and made me think how I could take measures against bacteria I then swore, in case I would return to my home alive, to work and work to make a small contribution to solve that problem." As the war ended in November 1918, Domagk resumed his medical course at Kiel. His doctoral thesis titled Beeinflussung der Kreatininausscheidung durch Muskelarbeit (Influence of Creatinine Excretion in the Urine through Muscular Activity) was supervised by Max Buerger and with that he earned his degree in 1921. He supported Domagk's research on phagocytosis, an immune process discovered by Russian zoologist Elie Metchnikoff, so far as permitting excessive use of electricity, constant photographic lights, and free roaming of experimental mice, all of which angered the janitor. Domagk's thesis "Destroying infectious diseases through the reticuloendothelium and the development of amyloid", was assessed as a worthy criterion for promotion to a full professor. However, Gross was appointed to the University of Münster, and he invited Domagk to join him as a lecturer at his proposed Department of Experimental Pathology. In 1925, he married Gertrude Strube, at the time an advisor to the German Chamber of Commerce in Basel. Later they had three sons and a daughter. However, another source states that he joined the IG Farben in 1927. Domagk died from a heart attack at his villa in the Black Forest village of Burberg near Königsfeld, Schwarzwald.
Prontosil
Домагктың IG Farben-дегі міндеті жаңа қосылыстарды, химиялық бояуларды микробқа қарсы әрекетіне тексеру болды. Вернер Шулеманн, Фридрих Мицш, Ханс Маус және Джозеф Кларлер сынақтан өтуге тиіс химиялық заттарды үздіксіз жеткізуге жауапты болды. 19 ғасырдың соңынан бастап, тоқыма және басқа материалдарды бояу үшін жасалған және қолданылған азо бояуларының инфекцияға қарсы емдік қасиеттері бар екені анықталды. Мысалы, неміс биологы Пол Эрлих метилен көк түсін, азо бояуының бір түрін, тәжірибелік жануарларда маляриялық паразиттерді өлтіру үшін қолданды және 1891 жылы екі адамды маляриядан емдеді. Кейін Эрлих және оның шәкірттері азо бояуларының кейбіреуінің африкалық ұйқы ауруына қарсы тиімді екенін тапты. Осы нәтижелерге сүйене отырып, IG Farben азо бояуларын потенциалды дәрілік препараттар үшін зерттеуге және химиялық түрлендіруге бағытталды.
Domagk's responsibility at IG Farben was to test the new compounds, chemical dyes, for antimicrobial activities. Werner Schulemann, Friedrich Mietzsch, Hans Mauss and Joseph Klarer were largely responsible for providing a continuous supply of chemicals to be screened. Since the end of the 19th century, azo dyes, developed and used for colouring textile and other materials, were found to have medicinal properties against infections. For example, German biologist Paul Ehrlich used methylene blue, a type of azo dye, to kill malarial parasites in experimental animals, and cured two persons from malaria in 1891. Later, Ehrlich and his students found that some azo dyes were effective against African sleeping sickness. Following such leads, IG Farben devoted to studying and chemically modifying azo dyes for potential medicines.
Даму
1930 жылдардың басында Мицш пен Кларлер хризодинге (аналогы) химиялық тұрғыдан ұқсас азо бояуының бензол туындысын синтездеді. Қосымша тізбегі ретінде сульфонамид тобы қосылып, сульфамидохризодинге айналды. Олар жаңа бояудағы сульфонамид тобының ерекше химиялық құрауы дәрілік препарат болуы мүмкін деп күдіктенді; Мицш болжағандай: "[Сульфонамид бөліктері] азо тобындағы дұрыс орындағы дұрыс топтар болды". Синтездің нақты күні белгісіз. Бірақ, IG Farben 1931 жылдың 7 қарашасында алғашқы өзгертілген сульфамидохризодиннің патенін алғандықтан, бұл рас емес болуы мүмкін. Тағы бір байланысты қосымша 1932 жылдың желтоқсан айында патенттелді, ал емделмеген 14 тышқан тәжірибе жүргізілген төртінші күнінің барлығы өлді. Бұл әлі де қолданылады, тіпті антибиотиктер қолжетімді болғаннан кейін де инфекция тіндерге ауыр зақым келтірген жағдайда. Бір қызықты жағдайда, Домагк-тың алты жасар қызы Хилдегарде 1935 жылдың 4 желтоқсанында Рождестволық әшекейлер жасап жатқанда тігіс инесімен жарақаттанды. Ол баспалдақтан құлап, қолына ине шаншып, сынған ине білегіне кіріп кетті. Ине ауруханада алынып тасталды. Бірақ, келесі күні ол қатты қызба және қабынуды бастан өткерді. Домагк еске алғандай: "Бірнеше күннен кейін жақындыны ауыстырғанда, қолдың ісінуі байқалды, және барлық тігістер алынып тасталғанына қарамастан, қызба тез өрбуді жалғастырды. Көптеген кесіктер жасалғанына қарамастан, қабыну флегмоны қолтық астына тарады. Емі нашарлап, бас айналды, сондықтан біз баланың жағдайына қатты алаңдадық. Хирургиялық араласу мүмкін болмағандықтан, мен емдеген дәрігерден, мәдениетте стрептококктардың аурудың себебі екенін анықтағаннан кейін, "Пронтосилді" қолдануға рұқсат сұрадым". 14 кесік жасағаннан кейін, дәрігер Хилдегардты құтқарудың жалғыз жолы - оның қолын кесу екенін айтты. Алайда, Хилдегарде "Пронтосил" емнен кейін жазылып, қолы сақталды. "Пронтосил" 1935 жылдан кейін оның екі атауында да, сондай-ақ препараттың тауарлық атауы ретінде қолданылды. Домагк тек "Стрептозон" түрін қолданды. Ол препараттың жасалуы және оны адамдарға қолдану туралы "Стрептококк инфекциясының химиотерапиясы" ("Chemotherapie der streptokokken infektionen") мақаласында "Клиническая еженеделік журналдың" (кейіннен Молекулалық медицина журналы) қазан айындағы санында баяндады.
In early 1930s, Mietzsch and Klarer synthesised a benzene derivative of azo dye, which was chemically related to (an analogue of) chrysoidine. The compound had an addition of sulphonamide group as a side chain, thus becoming sulfamidochrysoidine. They suspected that a unique chemical component of sulphonamide group in the new dye could be a possible drug candidate; as Mietzsch predicted: "[The sulphonamide parts were] the right substituents in the right positions on the azo group." The exact date of synthesis is unknown. may not be true, as IG Farben received the patent of the first modified sulfamidochrysoidine on 7 November 1931. The other related compound received patent in December 1932. whereas the untreated 14 mice all died by the fourth day of experiment. This is still in practice when the infection had caused severe tissue damage even after antibiotics are available. In a notable incidence, Domagk's six year old daughter, Hildegarde, injured herself with a stitching needle while making Christmas decorations on 4 December 1935. She fell on the stairs and stabbed her hand with the needle, and the broken needle was stuck in her wrist. The needle was removed at a hospital. However, she developed severe inflammation and fever from the next day. As Domagk recounted:When the dressing was changed a few days later there was marked swelling of the hand, and despite removal of all the stitches the fever continued to rise rapidly. In spite of numerous incisions the inflammation phlegmon extended to the under arm. A serious worsening of the general condition and dizziness occurred, so that we were gravely worried about the child. Since further surgical intervention was not possible, I asked permission of the treating surgeon to use Prontosil, after I had established by culture that streptococci were the cause of the illness. After making 14 incisions, the physician suggested that the only way to save Hildegarde was amputation of the arm. However, Hildegarde recovered following the Prontosil treatment and her arm was saved. Prontosil was used as the common name for both and the brand name of the drug after 1935. Domagk had used only the Streptozon type. He reported the development of the drug and his human application in article "Chemotherapie der streptokokken infektionen" ("Chemotherapy of streptococcus infection") in the October issue of Klinische Wochenschrift (later Journal of Molecular Medicine).
Бекіту
Алғашқы тәуелсіз зерттеуді ағылшын дәрігері Леонард Кольбрук Лондонның Королева Шарлотта аналық ауруханасында жүргізді. 1935 жылы Домагктың мақаласын оқығаннан кейін, Кольбрук ерігіш стрептозонды және нашар ерігіш түрін пайдаланып, тышқандармен тәжірибелерді қайталады және стрептозонның тиімдірек екенін, бірақ ол тек перхорадка қоздырғыштарына қарсы тиімді екенін анықтады. Алайда, ол аман қалған тышқандарда ауыр бүйрек зақымданулары байқалғанын анықтады. Бұл оны адамдарға клиникалық сынақтар жүргізуден тоқтатты, бірақ бала туғаннан кейінгі қызбадан көз жұмаға жақын тұрған бір әйелмен кездесті. Басқа емдеу жолдары болмағандықтан, ол әйелге стрептозон берді, ол бірнеше күннің ішінде оны жазып шығарды. Ол дәріні тағы бір әйелге сынап көрді, нәтижесі де сол болды, сонда ол: "Дереу қызықты және қуантарлық өзгерістер болды" деді, әсіресе күйіктерді және зәр жолдарының инфекцияларын емдеуде.
The first independent research was done by English physician Leonard Colebrook at the Queen Charlotte's Maternity Hospital in London. Immediately after reading Domagk's paper, in 1935, Colebrook repeated the experiments on mice using both soluble Streptozon and the less soluble form and found that Streptozon was more effective but only in specific bacteria that caused puerperal fever. However, he found a serious side effect that the surviving mice developed severe kidney damages. This discouraged him from human clinical trials, but he encountered one woman who was terminally ill from puerperal fever. Without other options of treatment, he gave the Streptozon that cured the woman in a couple of days. He tested the drug again on another woman with the same result, to which he remarked: "Almost at once there was a surprising and most gratifying change." especially in the treatments of burns and urinary tract infections.
Зефирол
1932 жылы Домагк бензильдиметилдецилмоний хлоридінің күшті микробқа қарсы зат ретінде қолданылу мүмкіндігін анықтады. Әртүрлі бактериялармен бірнеше сынақтар жүргізгеннен кейін, 1935 жылы ол оны Zephirol деп атап, дезинфекциялау құралы ретінде жариялады. Домагк Zephirol-ды теріге жағудың, мысалы, операция кезінде қолғап кимес бұрын, инфекцияны қалай болдырмайтынын түсіндірді. Бұл оның кеңінен дезинфекциялау құралы ретінде сәтті сатылуына әкелді. Осылайша кватернарлы аммоний қосылыстары (quats) ашылды, бұл кейіннен тұтыну тауарында, соның ішінде жалпы микробқа қарсы заттар (мысалы, жуғыш және дезинфекциялық заттар), мата жұмсартқыштар және шаш кондиционерлері ретінде қолданылатын химиялық заттар.
In 1932, Domagk discovered the potential use of benzyldimethyldodecylammonium chloride as a powerful antimicrobial agent. After a series of tests with different bacteria, he published in 1935 as a disinfectant, naming it Zephirol. Domagk explained how Zephirol applied to the skin, such as before wearing gloves during surgery, could prevent infection. It led to a successful marketing as a common disinfectant. This was the discovery of quats, chemicals that are later used in a variety of consumer applications including as general antimicrobials (such as detergents and disinfectants), fabric softeners, and hair conditioners.
Қатерлі ісікпен емдеу
1936 жылдан бастап Домагк қатерлі ісіктерді емдеуге де назар аударды. 1956 жылы ол E 39 (этиленминин хинондары үшін E) деп атаған қатерлі ісікке қарсы препаратты сәтті әзірлегенін хабарлады. Ол нақты қатерлі ісіктерді таңдап әсер ететін дәлдік қажеттілігін түсінді, және былай деді: "Емдеуде біз, кем дегенде қазіргі уақытта, дене жасушасы мен ісік жасушасы арасындағы белгілі бір тепе-теңдікке қанағат етуіміз керек, тіпті ісік толығымен жойылмаса да. Біз оның өсуін баяулата алсақ, пациенттің өмірін ұзаққа созуға және жағдайын жеңілдетуге қанағаттанамыз." Препарат қатерлі ісіктерді емдеуде қолданылмаса да, оның зерттелуі жалғасты және бірнеше ұқсас қосылыстар әлі де тәжірибелік зерттеулерде қарастырылуда.
Since 1936, Domagk also focussed on cancer treatment. In 1956, he reported the successful development of an anticancer drug which he designated E 39 (E for ethylenimine quinones). He was aware that precision drugs would be required to target specific cancers, as he remarked:In therapy we will have to be satisfied, for the present at least, with a certain equilibrium between body cell and tumorous cell, even if the tumor cannot be completely eliminated. We will be satisfied if we ca slow down it growth, in order to preserve the life of a patient longer and under bearable conditions. Although the drug did not find way into prescription treatment of cancer, it was continued to be investigated and several related compounds are still under experimental studies.
Нобель сыйлығы және оның мәселелері
1939 жылы Домагк Нобель қоры тарапынан бактериялық инфекцияларға қарсы тиімді алғашқы коммерциялық дәрі – антибиотик ретінде Пронтосилді ашқаны үшін физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын алуға таңдалды. Бірақ, нацистік Германия оған марапаттау рәсіміне қатысуға тыйым салды. Бұл, 1935 жылы Нобель сыйлығын алған, нацистік Германияға қарсы шыққан бейбітшіл Карл фон Осиетцкийдің үкіметті ашуын тудырған болатын. Осиетцкий түрмеге қамалып, концлагерде қайтыс болды. 1937 жылы Адольф Гитлер Германия азаматтарына Нобель сыйлығын қабылдауға тыйым салатын ресми жарлық шығарды. 1939 жылғы 27 қазанда Домагк Стокгольмдегі Каролинский институтының ректорынан Нобель сыйлығын алатыны туралы телеграмма алды. Ол Мюнстер университетінің ректоры Уолтер Мевиусқа хабарласты, ол дереу Германия билігінен Домагкқа сыйлықты алуға рұқсат беруді сұрады. Домагк өзі Фюрер кеңсесіне, Гитлер штабына хат жазып, егер сыйлық алуға рұқсат берілсе, ол соғысқа 100 000 неміс маркасын жұмсайтынын мәлімдеді.
In 1939, Domagk was selected by the Nobel Foundation to receive the Nobel Prize in Physiology or Medicine for the discovery of Prontosil as an antibiotic, the first commercially available drug effective against bacterial infections. However, the Nazi Germany banned him from attending the award ceremony. This was because Carl von Ossietzky, an outspoken anti Nazi pacifist, had won the Nobel Peace Prize in 1935, who which had angered the Nazi German government. Ossietzky was imprisoned and died in a concentration camp. In 1937, Adolf Hitler made an official decree that prohibited German nationals to accept the Nobel Prize. On 27 October 1939, Domagk received a telegram from the rector of the Karolinska Institute in Stockholm that he was to receive the Nobel Prize. He informed the rector of the University of Münster, Walter Mevius, who immediately submitted a petition to the German authorities to allow Domagk to receive the award. Domagk himself wrote to the NSDAP Office of the Führer, Hitler's headquarters, that should he be allowed to receive he award, he would donate 100,000 Deutsche Marks for the war cause.
Марапаттар мен құрметтер
Домагк 1939 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. Сол жылы Домагк Эдинбург университетінің Камерон терапиялық сыйлығын да алды. 1941 жылы Домагк Италия Корольдігінен Medaglia Paterno (Рим) медалін, ал Венгрия Корольдігінен фон Клебельсберг медалі мен сыйлығын алды. 1942 жылы ол неміс Ғылым академиясының Леопольдина академиясының мүшесі болды. Соғыстан кейін, 1947 жылы Домагк, көп уақыт өткендіктен сыйлықтың ақшалай бөлігін ала алмаса да, Нобель сыйлығын алуға мүмкіндік алды. 1951 жылы ол 1-ші Линдау Нобель лауреаттарының кездесуіне қатысқан жеті Нобель лауреаттарының бірі болды. 1952 жылы ол Перудің «El Soleil del Perú» орденін, 1952 жылы «Ғылым және өнер үшін Pour le mérite» орденін, 1953 жылы испандық «Sanidad Civil» орденін, 1957 жылы Венесуэла Республикасының «del Lobertador» орденін, 1960 жылы Жапонияның «Көктемгі күн» медалін, ал 1955 жылы Германия Федеративтік Республикасының «Құрмет орденінің жұлдызы бар Ұлы крестімен» марапатталды. 1952 жылы ол неміс патология қоғамының төрағасы болып сайланды. Мюнхенде Домагкпарк атты қоғамдық саябақ пен Домагкстрассе көшесі Домагк есімімен аталады. Мюнстерде 1961 жылы «Krebsforschung Professor Dr. Gerhard Domagk» (Профессор доктор Герхард Домагк атындағы қатерлі ісіктерді зерттеу) ғылыми-зерттеу қоры құрылды, ал Мюнстер университетінде Герхард Домагк атындағы Патология институты құрылды.
Domagk was awarded the 1939 Nobel Prize in Physiology or Medicine. In the same year, Domagk was also awarded the Cameron Prize for Therapeutics of the University of Edinburgh. In 1941 Domagk was awarded the Medaglia Paterno (Rome) by the Kingdom of Italy and also the Von Klebelsberg Medal and Prize by the Kingdom of Hungary. He became a member of the German Academy of Sciences Leopoldina in 1942. After the war, in 1947, Domagk was finally able to receive his Nobel Prize, but not the monetary portion of the prize due to the time that had elapsed. In 1951, he was one of seven Nobel Laureates who attended the 1st Lindau Nobel Laureate Meeting. He received the El Soleil del Perú in 1952, the Pour le mérite für Wissenschaften und Künste in 1952, the Spanish Civil de Sanidad in 1953, the del Lobertador from the Republic of Venezuela in 1957, the Medal of the Rising Sun 2nd Class from Japan in 1960, the Grand Cross with Star of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany in 1955. In 1952, he was elected chairman of the German Society of Pathology. Domagkpark, a public park, and Domagkstraße, a road, in Munich are named after Domagk. In Münster, a research foundation called Krebsforschung Professor Dr. Gerhard Domagk (Cancer Research Professor Dr. Gerhard Domagk) was established in 1961, and Gerhard Domagk Institut für Pathologie (Gerhard Domagk Institute of Pathology) is created in the University of Münster.