Фил Коллинздың «Hello, I Must Be Going!» альбомы: 1982 жылы шыққан, танымал әншінің екінші студиялық альбомы. Genesis тобының үзілісінен кейін жазылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сәлем, мен кетуім керек! – ағылшын барабаншысы және әнші-сазгер Фил Коллинстің екінші жеке студиялық альбомы. Ол 1982 жылдың 5 қарашасында Ұлыбританияда Virgin Records, ал Солтүстік Америкада Atlantic Records лейблы арқылы шығарылды және атауы Маркс ағайындыларының сол аттас әнінен алынған. 1981 жылдың соңында Genesis тобы қызметін тоқтатқаннан кейін, Коллинз өзінің алғашқы жеке студиялық альбомы Face Value (1981) альбомына жаңа жұмыстарды бастады. «Сәлем, мен кетуім керек!» альбомы Face Value альбомына қарағанда коммерциялық жағынан тым жарқын қабылданылмады, бірақ бәрібір Ұлыбританияда 2-орынды, ал АҚШ-та 8-орынды иеленді. Барлығы Коллинз альбомнан сегіз сингл шығарды, олардың әртүрлі тректері әртүрлі елдерде сингл ретінде жарық көрді. Ең табыстысы – АҚШ-тағы бірінші, ал Ұлыбританиядағы екінші сингл, Supremes тобының «You Can't Hurry Love» әнінің кавер нұсқасы, ол Ұлыбританияда 1-орынды, ал АҚШ-та 10-орынды жеңіп алды. Коллинз бұл альбомды 1982–1983 жылдарғы гастрольдерімен қолдады, бұл оның жеке орындаушы ретіндегі алғашқы гастрольдері болды. Альбом Коллинске 1983 жылы «Британдық еркек әртісі» номинациясы бойынша Brit Award сыйлығына ұсыныс жасады, ал «I Don't Care Anymore» әні «Ең жақсы рок вокалы, еркек» номинациясы бойынша Grammy сыйлығына ие болды.
Hello, I Must Be Going! is the second solo studio album by English drummer and singer songwriter Phil Collins. It was released on 5 November 1982 on Virgin Records in the United Kingdom and on Atlantic Records in North America, and named after the Marx Brothers' song of the same name. After Genesis took a break in activity in late 1981, Collins started work on a follow up to his debut solo studio album Face Value (1981). Hello, I Must Be Going! received a more reserved commercial reaction than Face Value, but it nonetheless reached No. 2 in the United Kingdom and No. 8 in the United States. In total, Collins released eight singles from the album, with various tracks released as singles in different countries. The most successful was the first US and second UK single, a cover of "You Can't Hurry Love" by the Supremes, which went to No. 1 in the United Kingdom and No. 10 in the United States. Collins supported the album with his 1982–1983 tour, his first as a solo artist. The album earned Collins a Brit Award nomination for British Male Artist in 1983, and "I Don't Care Anymore" was nominated for a Grammy Award for Best Rock Vocal Performance, Male.
Өмірбаян және жазу
1981 жылдың желтоқсан айында Коллинздің Genesis тобы өзінің он бірінші студиялық альбомы Abacab (1981) турнесінен кейін сегіз айға тоқтады. Ол өзінің жеке өміріндегі оқиғаларға, соның ішінде бірінші әйелімен ажырасуына байланысты алғашқы жеке студиялық альбомы Face Value (1981) жалғасын жасауға кірісті. Коллинз "Сау болыңдар, мен кетуім керек!" альбомының өзінің жеке өміріне қатысты материалдарды одан да көп қамтитынын мойындады, және ажырасуға байланысты өкініш сезімінен және "осы жайтқа толыққанды сезімтал болудан" туындаған себептермен түсіндірді. Ол альбомды кейінірек былай деп сипаттады: "Егер менің алғашқы альбомым 'Мен ажырастым және бақытсызмын' болса, келесісі 'Мен оны бөлшек-бөлшек етіп жіберемін' болды". Дегенмен, екінші әйелі Джилл Тавелманмен танысқаннан және "Hello, I Must Be Going!" альбомын шығарғаннан кейін Коллинз өзінің ән жазуындағы өзгерісті байқады: "Мен бақыттырақпын, енді қуанышты әндер жазамын".
In December 1981, Collins's band Genesis entered an eight month break in activity after touring their eleventh studio album Abacab (1981). He started work on a follow up to his first solo studio album, Face Value (1981), which mainly concerned events in his personal life including his divorce from his first wife. Collins was aware that Hello, I Must Be Going! contains even greater amounts of material concerning his private life, and reasoned its concentration down to feeling guilty regarding the divorce and "to be purely sentimental about it". He described the album years later: "If my first album was 'I'm divorced and I'm miserable' my next one was 'I'm going to kick this fucker to bits'". However, upon meeting his second wife Jill Tavelman and releasing Hello, I Must Be Going!, Collins noted a change in his songwriting: "[I'm] happier [ ] I write happy songs now".