Кіріспе

Америка революциялық соғысындағы науқан. 1776 жылғы Нью-Йорк және Нью-Джерси науқаны, сондай-ақ 1777 жылдың қысқы айлары – бұл Нью-Йорк портын және Нью-Джерси штатын бақылау үшін жүргізілген Америка революциялық соғысының бірнеше шайқастары. Олар генерал сэр Уильям Хау басқаратын британдық күштер мен генерал Джордж Вашингтон басқаратын Континенталдық армия арасында болды. Хау Вашингтонды Нью-Йорктан сәтті шығарып, Нью-Джерсиге қарай кеңейді. 1777 жылдың қаңтарында Нью-Йорк пен Нью-Джерси науқанын аяқтады, Нью-Йорк қаласына жақын бірнеше бекіністер британдықтардың бақылауында қалды. Британдықтар революциялық соғыстың қалған бөлігінде Нью-Йорк портын сақтап, оны басқа мақсаттарға қарсы экспедициялар үшін база ретінде пайдаланды. 1776 жылдың 3 шілдесінде қарсылықсыз Стейтен аралына қонды, Хоу армия құрады. Оның құрамында наурыз айында Бостоннан шыққан күштер, британдық қосымша әскерлер және бірнеше неміс княздықтарынан жалдаған гессен әскерлері болды. Вашингтонның Континенталдық армиясына Жаңа Англия сарбаздары мен он үш колониядан келген полктер кірді, тіпті Вирджиния колониясынан да келді. Тамыз айында Лонг-Айлендке қонған Хоу Солтүстік Америкадағы соғыстың ең ірі шайқасында Вашингтонды жеңді. Бірақ Континенталдық армия қайта топтасып, түнгі қараңғылық пен тұманды жамылып Манхэттенге реттелген және жасырын шегінді. Вашингтон Манхэттенде бірнеше жеңіліске ұшырады, бірақ Гарлем биіктіктеріндегі шайқаста жеңіске жетіп, әскерлерін Уайт-Плейнске (Нью-Йорк) сәтті қайтарды. Хоу Манхэттенге оралып, Вашингтон қалдырған күштерді басып алды. Вашингтон мен оның армиясының көп бөлігі Гудзон өзенінен Рокленд округіне, содан кейін оңтүстікке Нью-Джерсиге өтті, штат бойынша шегінді, содан кейін Делавэр өзенінен Пенсильванияға өтті. Жол бойында оның армиясы әскерге шақыру мерзімінің аяқталуы, дезертирлік және төменгі моральдық жағдайларға байланысты азайды. Хоу желтоқсан айында әскерлеріне қысқы тұраққа баруды бұйырды, Нью-Йорк қаласынан Нью-Джерси штатының Берлингтон қаласына дейін бекіністер тізбегін құрды. Вашингтон 1776 жылдың 26 желтоқсанында таңертең Трентон гарнизонына қарсы сәтті шабуыл жасап, американдықтардың моральдық рухын көтеріп, Хоуды бекіністер тізбегін Нью-Брансуикке және Нью-Йорк жағалауына қайтаруға мәжбүр етті. Вашингтон өзінің қысқы лагерін Мористоунде құрды. Келесі қыс айларында және соғыс аяқталғанға дейін екі тарап та Нью-Йорк пен Нью-Джерси маңында жиі ұрысты, британдықтар жем-шөп пен азық-түлік іздеді. Ұлыбритания 1783 жылы соғыс аяқталғанға дейін Нью-Йорк қаласы мен оның айналасындағы кейбір аумақтарды бақылауда ұстады, оны Солтүстік Америкадағы басқа операциялар үшін база ретінде пайдаланды. 1777 жылы генерал Хоу революциялық астана Филадельфияны басып алу науқанын бастады, генерал сэр Генри Клинтон Нью-Йорк аймағының қолбасшылығын қалдырды, ал генерал Джон Бургойн Гудзон өзені аңғарының бақылауын алуға тырысты, Квебектен оңтүстікке қарай жылжыды және Саратогада жеңілді.

Өмірбаян

1775 жылы сәуір айында Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда, британ әскерлері Бостон қаласын қоршап алған еді. Олар Банкер-Хилл шайқасында патриоттарды жеңіске жеткізді, бірақ ауыр шығынға ұшырады. Бұл қымбатқа түскен жеңіс туралы хабар Лондонға жеткен соң, генерал Уильям Хоу мен британдық шенеунік лорд Джордж Жермен Нью-Йорк қаласына қарсы «шешуші әрекет» жасау қажет деп шешті. Олар үшін британ империясының түкпір-түкпірінен жиналған күштермен қатар, шағын неміс мемлекеттерінен жалдаған әскерлер де қолға тартылды. Филадельфиядағы Екінші Континенталды Конгресс Континенталды армияның бас қолбасшысы етіп тағайындаған Вашингтон, Конгресстегілердің көпшілігі сияқты, Нью-Йорк «маңызы зор қала» екенін айтты. Ол Филадельфиядан Бостонды қоршауға басшылық етуге аттанғанда, Нью-Йорк аймағында әскери бөлімдерді ұйымдастыру жұмысын бастады. 1776 жылдың қаңтар айында Вашингтон Чарльз Лиге әскер жинап, Нью-Йорк қаласының қорғанысын ұйымдастыруды тапсырды. Ли, қаланың қорғанысын күшейтуде белгілі бір жетістіктерге жеткен болатын. Наурыз айының соңында, Вашингтон қаланың оңтүстігіндегі биіктіктерден қатер төндіргендіктен, британ армиясы Бостонды тастап кеткені туралы хабарды алды. Генерал Хоу тікелей Нью-Йоркке бет алғанын сезіп, Вашингтон Бостоннан полктерді, соның ішінде генерал Исроил Путнамды шақырып алды. Путнам Вашингтон келгенге дейін әскерге қолбасшылық етті. Сәуірдің соңында Вашингтон генерал Джон Салливанды алты полкпен бірге солтүстікке, Квебекке көмек беруге жіберді. Генерал Хоу Нью-Йоркке шабуыл жасаудың орнына, армиясын Нова-Скотиядағы Галифаксқа қайтарып алды. Онда Еуропаның түкпір-түкпірінен Нью-Йоркке бағытталған британдық әскерлер жинала бастады. Маусым айында Хоу 9000 сарбаз жиналған Нью-Йоркке жол тартты, бірақ барлық көлік кемелері әлі келмеген еді. Неміс әскерлері, негізінен Гессен-Кассельден, және Генри Клинтонның Каролинаға жасаған сәтсіз жорығынан келген британдық әскерлер Нью-Йоркке жеткенде Хоудың флотымен кездесуі тиіс еді. Генерал Хоудың інісі, адмирал лорд Хоу, генералдың кеткенінен кейін Галифаксқа қосымша кемелермен келді және дереу оның ізінен ерді. Генерал Вашингтонның 19000-ға жуық жауынгерлік қабілетті әскері болғанмен, британдық күштер мен жоспарлары туралы маңызды әскери ақпараттың жетіспеушілігіне тап болды. Сондықтан ол Континенталды армияны Лонг-Айленд, Манхэттен және материктегі бекінілген позицияларға бөліп орналастырды. Сонымен қатар, Нью-Джерсидің солтүстігінде, Хадсон өзенінің жанындағы операцияларды қолдау үшін резервтік күш ретінде қарастырылатын «Ұшқыш лагерь» құрды.

Нью-Йоркті басып алу

Британдық парламент Хоу ағайындыларына бейбіт шешім табу үшін шектеулі өкілеттіктер берген еді. Алайда король Георг III бейбітшілік мүмкіндігіне үмітсіз болды, бірақ: «Кез келген күш-жігердің әрекеті үздірілмей жалғасып жатқанда, оны жасауға тырысу дұрыс деп ойлаймын» деді. Олардың өкілеттіктері «жалпы және арнайы кешірімдер берумен» және «Оның Шаңырағының кез келген поддандыларымен келісумен» шектелген. Вашингтонның адъютанты Джозеф Рид, хабаршыға сол атақтағы адам олардың әскерінде жоқ екенін әдепті түрде хабарлады. Адмирал Хоудың көмекшісі «Мүрәжаттың формальдығы» хатты жеткізуге кедергі келтірмеуі керек екенін жазды, ал Хоу бұл қабылдамаудан ашуланғандай көрінді. «Джордж Вашингтон, Эск. және т.б.» деген мекенжаймен жіберілген екінші өтініш де сол сияқты қабылданбады, бірақ хабаршыға Вашингтон Хоудың адъютанттарының бірімен кездеседі деп айтылды. Лонг-Айленд шайқасында британдықтар генерал Джон Салливанды тұтқынға алды. Адмирал Хоу оны Филадельфиядағы Конгреске хабар жеткізуге көндіріп, шартты түрде босатты. Вашингтон да рұқсат берді, ал 2 қыркүйекте Салливан Конгреске Хоулар келіссөздер жүргізгісі келетінін және оларға іс жүзінде ұстағандарынан гөрі әлдеқайда кең өкілеттіктер берілгенін хабарлады. Бұл Конгресс үшін дипломатиялық қиындық тудырды, себебі олар агрессивті көрінгісі келмеді, ал кейбір өкілдер шағымды тікелей қабылдамау осылай көрінеді деп ойлады. Соның салдарынан Конгресс Хоулармен кездесу үшін комиссия жіберуге келісті, бірақ бұл әрекеттен ешқандай нәтиже шықпайды деп ойлады. 11 қыркүйекте Хоу ағайындылары Джон Адамс, Бенджамин Франклин және Эдвард Ратледжбен Стейтен-Айленд бейбітшілік конференциясында кездесті. Үш сағаттық кездесуде екі топтың ұстанымдары келіспейтін болып шықты. Бұрын Континенттік Конгресс Нью-Йорк қаласын ұстауға бұйрық берген Вашингтон, армия әлі де Манхэттенде қоршауға түсуге бейім болғандықтан, бір тұзақтан екінші тұзаққа қашып кетуі мүмкін деп уайымдады. Солтүстікке қарай қашу жолдарын ашық ұстау үшін ол қалаға 5000 сарбазды орналастырды (ол кезде ол Манхэттеннің төменгі бөлігін ғана басып алған), ал әскердің қалған бөлігін Гарлем Хайтсқа алып барды. Соғыста тұңғыш рет су асты кемесі қолданылған, ол сонымен қатар Корольдік флотқа жаңа шабуыл жасады, «Тортул» су асты кемесін адмирал Хоудың флагмандық кемесін батыруға бағытталған сәтсіз әрекетпен жіберді. 15 қыркүйекте генерал Хоу 12000 сарбазды төменгі Манхэттенге түсіріп, Нью-Йорк қаласын тез арада басып алды. Америкалықтар Гарлемге шегінді, онда келесі күні шайқасты, бірақ өздерінің жерлерін ұстап тұрды. Вашингтонды екінші рет күшті позициясынан шығаруға тырысудың орнына, Хоу тағы да қанаттық маневрді таңдады. Қазан айында Гарлем өзенінің арғы жағында және Манхэттеннің солтүстігінде орналасқан Вестчестер округінде қарсылықпен кездесіп әскерлерді түсірді, ол тағы да Вашингтонды қоршауға алуға тырысты. Бұл әрекетті қорғауға Вашингтон әскерінің көп бөлігін Уайт-Плейнске кері тартты, 28 қазанда қысқа шайқастан кейін ол солтүстікке қарай шегінді. Вашингтон әскерлерінің шегінуіне тығыз тұман көмектесті, бұл олардың қозғалысын британдық әскерлерден жасырды. Бұл Манхэттеннің жоғарғы бөлігіндегі Континенттік армияның қалған әскерлерін оқшаулады, сондықтан Хоу Манхэттенге оралып, қараша айының ортасында Форт-Вашингтонды басып алды және 3000-ға жуық тұтқынға алды. Төрт күннен кейін, 20 қарашада, Форт-Ли де, Гудзон өзенінің арғы жағында Форт-Вашингтоннан алынды. Вашингтон өз әскерінің көп бөлігін Гудзон өзенінен Нью-Джерсиге әкелді, бірақ британдықтардың агрессивті ілгерілеуімен дереу шегінуге мәжбүр болды. Генерал Хоу Нью-Йорк портының айналасындағы британдық позицияны нығайта отырып, өзінің екі қиын бағыныстыларының, Генри Клинтон мен Хью, Эрл Персидің қол астында 6000 сарбазды Ньюпортты, Род-Айлендті және оның стратегиялық портын шығысқа қарай Лонг-Айленд сағасынан (олар 8 желтоқсанда қарсылықсыз басып алды) алу үшін жіберді, ал ол генерал лорд Корнуоллисті Вашингтонның әскерін Нью-Джерси арқылы қууға жіберді. Американдықтар желтоқсанның басында Делавэр өзенінен Пенсильванияға қарай шегінді. Вашингтонның әскері қызмет етуге жарамды 5000-нан аз сарбазға дейін қысқарды және жыл соңында әскери қызметке қабылдау мерзімі аяқталғаннан кейін одан әрі айтарлықтай қысқартылатын болды. Бұл жағдайға байланысты, Конгресс Филадельфиядан шығып кетті. Вашингтон Квебекке қарсы сәтсіз шабуылдан қайтып келген әскерлердің бір бөлігіне өзіне қосылуға бұйрық берді, сонымен қатар Нью-Йорк қаласынан солтүстікке кеткен генерал Лидің әскерлеріне қосылуға бұйрық берді. Кейде Вашингтонмен қарым-қатынасы қиын болған Ли, себептер келтіріп, тек Морристаун, Нью-Джерсиге ғана жетті. Ли 12 желтоқсанда әскерінен тым алыс кеткенде, оның орны Лоялистердің көрсетуімен британдық рота басшысы лейтенант-полковник Банастр Тарлетонмен қоршалды, ол тұрған тавернаны басып алып, оны тұтқынға алды. Лидің басқаруын Джон Салливан қабылдады, ол әскерді Вашингтонның лагеріне, Трентон өзенінен қарсы жаққа жеткізді. Лидің тұтқынға алынуы Хоулар үшін қиын тұтқынды ұсынды. Континенттік армияның басқа да көптеген басшылары сияқты, ол бұрын британдық армияда қызмет еткен. Осы себепті Хоулар бастапқыда оны дезертир ретінде қарастырып, әскери жазалау туралы қорқытты. Алайда Вашингтон араласып, Лиге қарағандай, американдықтар ұстап тұрған тұтқындарға қарауды талап етті. Ли ақырында жақсы күтім алды және, көрінетін, британдық қолбасшыларға соғысты қалай жеңуге болатыны туралы кеңес берді. Американдықтарда оған тең дәрежедегі тұтқын болмағандықтан, Ли 1778 жылға дейін Нью-Йоркте тұтқын болып қалды, онда оны Ричард Прескоттқа айырбастады. Континенттік армияның Нью-Йоркты ұстауға сәтсіз тырысуы аймақтың басқа жерлерінен Корольдің бейкүнә жақтастарына пана болған қаланың аймақтық лоялистердің белсенділігінің өсуіне де әкелді. Британдықтар Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде провинциялық милиция полктерін құру үшін белсенді жұмыс істеді, бұл оларға белгілі бір деңгейде сәттілік әкелді. Осы аймақтардағы лоялистер, әскери қызмет мерзімі аяқталғаннан кейін көшпенді әскердің элементтері үйлеріне қайтып келе жатқанын көргеннен ынталандырылған болуы мүмкін. Нью-Йорктік патриот милициясының бір басшысы оның 30 адамының әскери қызметке қайта тіркелудің орнына, жауға қосылғанын жазды. 30 қарашада адмирал Хоу Корольге қарсы қару қолданғандарға амнистия ұсынды, егер олар оған адалдық серт берсе. Вашингтон өзінің жарғысын жариялап, мұндай серттерді жоққа шығармағандар британдық желілерге дереу өтуі керек екенін айтты. Нәтижесінде, Нью-Джерси соғыстың соңына дейін милициялық белсенділік, сондай-ақ тыңшылық пен қарсы тыңшылықпен азаматтық соғыс алаңына айналды. Нью-Йорк тұтқынға алынғаны туралы жаңалық Лондонды қуантты, ал генерал Хоу осы жұмысы үшін Ванна орденімен марапатталды. Квебек қайта басып алынғаны туралы жаңалықпен бірге, британдық басшылар соғысты бір жылдық науқанмен аяқтауға болатынына сенді. Адмирал Хоудың амнистиялық жарғысы күтпеген жағдайға тап болды, өйткені оның шарттары үкіметтегі қатаңдар күткеннен гөрі кешірімді болды. Соғысқа қарсы саясаткерлер жарлықта парламенттің басымдығы туралы ештеңе айтылмағанын көрсетті. Сонымен қатар, Хоулар парламентті олар бастаған бейбітшілік әрекеттері туралы хабардар етуде сәтсіз болды.

Хау стратегиясы

Маусымның соңына жеткендей болғандықтан, британдықтар Нью-Джерсиде Перт-Амбойдан Бордентаунға дейін созылған бекіністер тізбегін құрып, қысқа орналасты. Олар Нью-Йорк портын және Нью-Джерсидің көп бөлігін бақылап, көктемде Филадельфиядағы көтерілісшілердің астанасы қол жеткізе алатын қашықтықта болғандықтан, операцияларды қайта бастауға қолайлы жағдайға келді. Хау генерал Клинтонды 6 мың әскермен Ньюпортты басып алуға жіберді, ол Бостон мен Коннектикутқа қарсы болашақ операциялар үшін база ретінде қызмет ететін болды. Содан кейін Хоу лорд Жерменге жазған хатында келесі жылғы жорықтың жоспарын жасады: Ньюпортта 10 000 адам, Олбаниға экспедиция үшін 10 000 адам (Квебектен келе жатқан әскермен кездесу үшін), Нью-Джерси арқылы өтіп, Филадельфияға қауіп төндіру үшін 8 000 адам және Нью-Йоркті қорғау үшін 5 000 адам. Егер қосымша шетелдік күштер болса, оңтүстік штаттарына қарсы операциялар да қарастырылуы мүмкін.

Нью-Джерсидегі қарсы шабуыл

Өз армиясын қалай ұстап тұру керектігін ойлап, Вашингтон салыстырмалы түрде осал британдық аванпосттарына шабуылдар ұйымдастырды, нәтижесінде олар милиция мен армия шабуылдарынан үнемі сақтанды. Неміс командирлері Карл фон Доноп пен Иоганн Ралл, олардың бригадалары аванпост тізбегінің соңында орналасқан, осы шабуылдардың жиі нысаны болды, бірақ генерал Джеймс Гранттан қайта-қайта қолдау сұраныстары мен ескертулері ескерілмеді. 1776 жылдың желтоқсан ортасынан бастап Вашингтон Трентондағы Раллдың аванпостына екі бағыттан шабуыл жоспарлады, ал үшінші шабуыл Бордентаундағы Доноптың аванпостына бағытталды. Бұл жоспарға Доноптың 2000 сарбазын Бордентаундан оңтүстікке қарай аударған отаршылдар ротасының кездейсоқ түрде кездесуі көмектесті, нәтижесінде 23 желтоқсанда Холли тауында шайқас болды. Осының салдарынан Доноп Вашингтонның Трентонға шабуыл жасағанда Раллға көмектесе алмады. Вашингтон 2400 сарбазымен Делавэр өзенін жасырын түрде кесіп өтіп, 26 желтоқсан күні таңертең Раллдың аванпостына көшедегі шайқаста шабуыл жасады, шамамен 1000 гессенді өлтірді немесе тұтқынға алды. Бұл әрекет армияның моральдық рухын ғана емес, сонымен қатар Корнуоллисті Нью-Йоркке қайтаруға мүмкіндік берді. Ол 6000-нан астам сарбаздан тұратын әскер жинап, олардың көп бөлігін Вашингтонның Трентоннан оңтүстікке орналасқан позициясына қарсы аттандырды. Принстон қаласында 1200 сарбаздан тұратын гарнизонды қалдырып, Корнуоллис 1777 жылдың 2 қаңтарында Вашингтонның позициясына шабуыл жасады, бірақ қараңғы түскенге дейін үш рет кері шегінді. Түнде Вашингтон тағы да жасырын түрде армиясын жылжытып, Корнуоллистің әскерін айналып өтіп, Принстон гарнизонына шабуыл жасауды көздеді. 3 қаңтарда америкалық алғы шепті басқарған Хью Мерсер Чарльз Моухудтың басқаруындағы Принстоннан келген британдық сарбаздармен кездесті. Британдықтар Мерсерге шабуыл жасады, ал одан кейін болған шайқаста Мерсер қаза тапты. Вашингтон генерал Джон Кэдвалердің басқаруымен күшейткіштер жіберді, олар Моухудты және британдықтарды Принстоннан ығыстырып, көптегені Корнуоллиске Трентонға қашуға мәжбүр етті. Британдықтар шайқаста күшінің төрттен бір бөлігінен айырылды, ал америкалықтардың моральдық рухы жеңіспен одан әрі көтерілді. 1776 жылдың 25 желтоқсанынан 1777 жылдың 3 қаңтарына дейінгі кезең "Он шешуші күн" деп танылды. Жеңіліс генерал Хоуды армиясының көп бөлігін Нью-Джерсиден шығаруға итермеледі, тек Нью-Брансуик пен Перт-Амбойдағы аванпосттарды қалдырды. Вашингтон штаттың көп бөлігін британдықтардан қайтарып алып, Мористаунда қыстауға орналасты. Алайда екі жақтың да азық-түлігі шектеулі болғандықтан, екі жақтың да командирлері азық-түлік пен басқа да жабдықтарды іздеу үшін топтарды жіберді. Келесі бірнеше ай бойы олар азық-түлік соғысына қатысты, әрқайсысы басқаның азық-түлік іздеушілерін нысанаға алды. Бұл көптеген шайқастар мен ұсақ қақтығыстарға әкелді, соның ішінде Миллстоун шайқасы. Британдықтар да азық-түлік мәселесі бойынша бір-бірімен дауласты. Лорд Перси Хоумен Ньюпорт станциясының Нью-Йорк пен Нью-Джерси күштеріне азық-түлікпен қамтамасыз ету қабілеті туралы келіспеушіліктерге байланысты қолбасшылықтан кетті.

Салдары

Британдықтар Нью-Йорк портын және оны қоршаған ауыл шаруашылығы аймақтарын басып алды, сондай-ақ 1783 жылы соғыс аяқталғанға дейін Нью-Йорк қаласы мен Лонг-Айлендті өз бақылауларында ұстады. Америкалықтар ауыр шығынға ұшырады және маңызды жабдықтарын жоғалтты, бірақ Вашингтон армиясының ядросын сақтап алып, соғысты бірден аяқтауы мүмкін болған шешуші шайқастан қана тұрды. Трентон мен Принстон шайқастарындағы батылдығымен ол бастаманы қайтарып алып, әскерлердің рухын көтерді. Нью-Йорк, Нью-Джерси және Коннектикут штаттарындағы Нью-Йорк қаласының төңірегіндегі аймақтар соғыс аяқталғанға дейін үздіксіз шайқас алаңы болып қала берді. Генерал Хоу Лондондағы жоғары жақтастарына Трентон мен Принстон шайқастары туралы алғашқы есептерді жібергенде, олардың маңыздылығын азайтуға тырысты, Трентон үшін Раллды кінәлады және Принстонды жақсы қорғаныс ретінде көрсетуге ұмтылды. Бірақ оның бұл есептеріне барлығы да, әсіресе лорд Жермен сенбеді. Гессен генералы Леопольд Филипп фон Хейстерге жазған хатында Жермен: «Трентондағы [әскерге] басшылық еткен және осы қайғылы жағдайға себепкер болған офицер асығыс әрекеттерінен қаза тапты» деп жазды. Ал Хейстер өз билеушісі Фридрих II-ге, Гессен-Кассель ландграфына, бір бригада ғана емес, сонымен қатар он алты полк туы мен алты зеңбірек жоғалғанын хабарлауға мәжбүр болды. Бұл жаңалық Фридрихті ашуландырды, ол Хейстерге үйге қайтуын ұсынды (Хейстер осыны істеді, Гессен әскерлерінің басшылығын Вильгельм фон Книпхаузенге тапсырды). Фридрих сондай-ақ 1776 жылғы оқиғаларға қатысты кең ауқымды тергеу жүргізуді бұйырды, ол 1778 жылдан 1782 жылға дейін Нью-Йоркте өтті. Бұл тергеулер науқан туралы бірегей материалдық деректерді құрады. Вашингтонның жетістіктері туралы хабар Парижге өте маңызды кезде жетті. Ұлыбританияның Франциядағы елшісі лорд Стормонт Францияның сыртқы істер министрі граф де Верженске Францияның революционерлерге жартылай құпия қаржылық және логистикалық көмек көрсетуіне қатысты наразылық дайындады. Стормонт Америкаға бағытталған жүктер бұрын американдық тулармен жіберілгенін, енді француз туларымен жөнелтілетінін білді. Ол француз сарайының бұл жаңалыққа қатты қуанғанын және француз дипломатиялық позициясының айтарлықтай қатаңдағанын жазды: «Граф де Верженнің жүрегінде дұшмандық сезім бар және көтерілісшілердің жеңіске жетуіне қатты ниеттенгеніне еш күмәнім жоқ».

Келесі қадамдар

Британдықтар 1777 жылғы науқан маусымы үшін екі ірі операция жоспарлаған. Біріншісі – Хадсон өзені аңғарын бақылауға алудың амбициялық жоспары болды, оның басты күші генерал Джон Бургойн басқаратын Квебек армиясының Шамплейн көлі арқылы жасаған шабуылы еді. Бұл жоспарды іске асыру нәтижесінде сәтсіздікке ұшырады және қазан айында Нью-Йорк штатының Саратога қаласында Бургойн армиясы капитуляциялады. Екінші операция – генерал Хоудың Филадельфияны басып алу жоспары еді, ол қиындықтарға толы бастамадан кейін қыркүйек айында табысқа жетті. Вашингтонның 1777 жылғы стратегиясы негізінен қорғанысқа бағытталған болды. Ол Хоудың оны Нью-Джерси штатының солтүстігіндегі жалпы шайқасқа тарту әрекетін сәтті тойтарды, бірақ Хоудың кейінірек Филадельфияны басып алуына кедергі келтіре алмады. Генерал-майор Бенедикт Арнольд және Дэниел Морганның мергендері Бургойннің жеңілісінде маңызды рөл атқарды, одан кейін Франция соғысқа қатысты.

Мұра

Манхэттен, Бруклин, Бронкс, Вестчестер және Трентон қалаларында сол жерлерде және олардың маңында болған оқиғаларды еске алу үшін тақташалар мен басқа да ескерткіштер орнатылған. Принстон шайқас алаңы мен Вашингтонның өткелі Ұлттық тарихи ескерткіштер болып табылады, ал штаттық парктер осы науқанның оқиғалары өткен аймақтардағы жерлердің толық немесе бір бөлігін сақтап қалуда. Морристаун ұлттық тарихи паркі науқан соңындағы қыс айларында Континенттік армия басып алған жерлерді қорғайды. Сіздің Құрметтілігіңіздің осы ұзақ және ауыр күресте атқарған жарқын рөліңіз тарихқа енгенде, даңқ сіздің ең жарқын лаврларын Делавэр емес, Чесапик жағалауынан жинайды.