Кеннет Розуолл: Австралиялық теннис шеберінің өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Австралиялық теннисші (1934 жылы туған)

Кеннет Роберт Роузволл (1934 жылғы 2 қарашада туған) – Австралияның бұрынғы әлемдік рейтингтегі жетекші кәсіби теннисшісі. Роузволл 147 жекелей турнирде жеңіске жетті, оның ішінде рекордтық 15 Pro Majors және 8 Grand Slam титулы бар, жалпы кәсіби және әуесқой турнирлерде 23 титул жеңіп алды. Ол сонымен қатар 15 Pro Majors жұптық сында және 9 Grand Slam жұптық титулын ұтып алды. Роузволл 1963 жылы бір жылдың ішінде үш Pro Majors турнирін жеңіп, жекелей сында Pro Slam-ға қол жеткізді және жұптық сында Карьералық Grand Slam-ды аяқтады. Роузволл шебер бекхендке ие болды және 1950 жылдардың басынан 1970 жылдардың басына дейін ең жоғары деңгейде ұзақ мансап жасады. Роузволл 1961-1964 жылдары бірнеше дереккөздер бойынша, 1970 жылы бірнеше дереккөздер бойынша және Рино Томмаси 1971 және 1972 жылдары әлемнің бірінші ракеткасы ретінде танылды. Роузволл алғаш рет 1952 жылы және соңғы рет 1977 жылы топ-20-ға енді. Роузволл – үш түрлі корт жамылуында Pro Grand Slam титулын бір мезгілде ұтып алған жалғыз ойыншы (1962–63). 1971 жылғы Австралия ашық чемпионатында ол Ашық дәуірде бірде-бір сетті ұтпай, Grand Slam турнирін жеңіп алған алғашқы теннисші болды. Роузволл 1963, 1964 жылдары әлем чемпионаттарында, ал 1971 және 1972 жылдары WCT титулдарында жеңіске жетті. Табиғи солжақ болған Роузволл әкесінен оңжақтан ойнауды үйренді. Ол күшті әрі тиімді бекхенд дамытты, бірақ дәл, бірақ салыстырмалы түрде жұмсақ подачадан артық ештеңесі болған жоқ. Ол бойы ұзын, салмағы орташа еді және мүшелерінің күшсіздігіне байланысты әріптестері оны саркастически түрде "Бұлшықеттер" деп атады. Дегенмен, ол жылдам, епті және шаршамайтын, сонымен қатар өте тиімді волейге ие болды. Екі баланың әкесі және бес немеренің атасы Роузволл Сиднейдің солтүстігінде тұрады.

Ерте өмір және теннис

Роузволл 1934 жылғы 2 қарашада Сиднейдің Хёрствилл қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Роберт Роузволл Пеншёрст қаласында азық-түлік дүкенінің иесі болды. Кен бір жасқа толғанда, олар Рокдейлге көшіп, әкесі үш саз теннис кортын сатып алды. Кен 3 жасында қысқартылған ракеткамен теннис ойнауды бастады, алға және кері соққыларды орындау үшін екі қолын да қолданды. Олар таңертең ерте жаттықты, бірнеше апта бойы бір соққы түрін ойнауға назар аударды. Ол табиғи солжақ болған, бірақ әкесі оған оңжақпен ойнауды үйретті. Алғашқы турнирін 9 жасында ойнағанда, болашақ жеңімпазға есе жіберді. 11 жасында Роузволл 14 жасқа дейінгілер арасындағы Метрополитен қатты корт чемпионатында жеңіске жетті. Жастық шағында Роузволл жиі Леу Хоадпен ойнайтын, олар Сиднейдің "егіздері" деп белгілі болды, бірақ олардың дене бітімі, мінездері және ойын стилі мүлдем әртүрлі болды. Олардың алғашқы матчы 1947 жылғы қаңтарда Сиднейде (екеуі де 12 жаста болғанда) Австралия мен Америка арасындағы көрме матчтың ашылу матчы ретінде өтті. Роузволл 6:0, 6:0 есебімен жеңіске жетті. Бірнеше аптадан кейін олар қайтадан ойнады, және Роузволл тағы да тікелей жеңіске жетті. Роузволл 1947 жылы штаттық жас топтық чемпионаттарында Хоадты екі рет жеңді. "Осы кезеңде Роузволлдың тұрақты сызықтық стратегиясы оның агрессивті, күшті соққы беретін қарсыласының барлық сұрақтарына қатал түрде жауап бере алды". 1949 жылы, 14 жасында Роузволл Сиднейдегі Австралияның қатты корт чемпионатында жасөспірімдер чемпионы атанды, бұл Австралия титулын жеңген ең жас ойыншы болды.

Кәсіби мансабы: 1957 жылдан 1968 жылдың наурызына дейін

Промоутер және бұрынғы теннис шебері Джек Крамер 1955 жылдың соңында "Whiz Kids" (Лью Ход және Роузволлды) кәсіби келісімшарттарға қол қоюға сәттіліксіз тырысты. Бірақ бір жыл өткен соң, Роузволл 1956 жылдың 30 желтоқсанында Крамердің ұсынысын қабылдады. Роузволл Дэвис кубогының шешуші раундында өзінің әріптесі Ходты да солай істеуге көндіруге тырысты, бірақ ол ұсыныстан бас тартты.

1957 жыл

Роузволл өзінің алғашқы кәсіби матчын 1957 жылғы 14 қаңтарда Мельбурндағы Койонг стадионында кәсіби теннис патшасы Панчо Гонзалеске қарсы өткізді, ол бес сеттен тұратын тартысты матчта жеңіске жетті. Келесі күні Роузволл Гонзалесті тікелей сеттерде жеңді. Гонзалес Австралия сериясында 5:1 есебімен көшбасшылыққа ие болды. Роузволл кейіннен әуесқойлық және кәсіби деңгейлер арасында үлкен айырмашылық бар екенін түсіндірді. Австралия мен АҚШ-та өткен әлемдік турда Гонзалес 50 матчта жеңіске жетті, ал Роузволл 26 матчта жеңіске жетті. Осы кезеңде Роузволл екі турнирге қатысты: ақпан айында Сиднейдегі Ампол Уайт Сити Чемпиондар турнирі және сәуір айында Огайо штатының Кливленд қаласында өткен U.S. Pro турнирі. Екі турнирде де ол жартылай финалда Фрэнк Седгманнан (1956 жылғы екінші үздік кәсіпқой) және Панчо Сегурадан (1956 жылғы үшінші үздік кәсіпқой) тікелей сеттерде жеңілді. Нью-Йоркте өткен Форст Хиллс Чемпиондар турнирінде Роузволл Сегура мен Хоадты жеңіп, бірақ Гонзалес, Седгман және Трабертке жеңіліп, үшінші орынды бөлісті. Қыркүйек айында Роузволл "Уэмбли" чемпионатында Сегураны бес сетте жеңіп, жеңіске жетті. Бұл Роузволл үшін маңызды жеңіс болды, себебі үздік кәсіби ойыншылардың ішінде тек Седжман мен Тони Траберт қана қатыспады. Жыл соңында Роузволл Лью Хоад, Седжман және Сегура қатысқан Австралия турнесінде жеңіске жетті. Роузволлға 1958 жылғы әлем чемпионатында Трабертке қарсыласу ұсынылды, бірақ ол бас тартты.

1958 жыл

Қаңтар айында Куйонда өткен Чемпиондар турнирінде Роузволл төртінші орынды иеленді, Траберт пен Сегураны жеңіп, бірақ Седгман, Хоад және Гонзалесқа есе жіберді. Маусым айында Forest Hills Tournament of Champions турнирінде Роузволл күміс жүлдегер атанды. Ол да, Гонзалес та бес айналымдық матчта жеңіске жетті, бірақ Гонзалес тікелей кездесуде жеңіп, титулға ие болды. Шілдеде Лос-Анджелесте өткен Мастерс раунд-робин турнирінде Роузволл екінші орынды бөлісті (Панчо Гонзалес пен Седгманмен бірге), жеңіліссіз Сегурадан кейін. Бұл турнирлер жылдың маңызды жарыстарының қатарына жатты. Крамер Форрест Хиллз, Куйонг, Сидней және Лос-Анджелес қалаларын төрт ірі кәсіби теннис турнирі деп атады. Қыркүйек айында Роузволл өзінің топырақтағы үздік ойыншылардың бірі екенін көрсетуге мүмкіндік алды. Өткен жылы Франциядағы кәсіби чемпионат (Ролан Гаррос стадионында ұйымдастырылған кезде World Pro Championships on Clay деп те аталады) өткізілмеген еді. Бұл турнир 1958 жылы қайта жанданды, және Роузволл Джек Крамерді, Фрэнк Седгманды және жарақат алған Лью Хоадты төрт сетте жеңіп, жеңімпаз атанды. Уэмблидегі турнирде Роузволл жартылай финалда Трабертке бес сетке дейін тартысқа түсіп, жеңіліске ұшырады.

1959 жыл

Ақпан айынан кейін Ampol Open Trophy турнирінің жалпы есебінде Роузволл 12 ұпаймен екінші орынды иеленді, ал Хоад 13 ұпаймен бірінші орында болды. Кәсіби теннисші болғаннан бері Роузволл алғаш рет Панчо Гонзалеске қарсы жылы 6–5 есебімен жеңіске жетті. Роузволл Брисбендегі Квинсленд про-чемпионатының екі турнирін де жеңіп алды, екеуі де Ampol сериясына кірді. Қаңтардағы финалда ол Тони Трабертті бес сетте, ал желтоқсандағы финалда Гонзалесті төрт сетте жеңді. Forest Hills Чемпиондар турнирінде Роузволл жартылай финалда Хоадқа төрт сетте ұтылып, үшінші орын үшін матчта Трабертті жеңіп алды. Ролан Гаррос әлем чемпионатында Роузволл жартылай финалда Трабертке ұтылып, үшінші орын үшін матчта Хоадтан жеңілді. Желтоқсанның басында Сиднейде өткен White City Чемпиондар турнирінде Роузволл жартылай финалда Гонзалеске үш сетке есебімен ұтылды. 1959 жылдың 26 желтоқсанынан 1960 жылдың 2 қаңтарына дейін Койонгте өткен Ampol сериясының соңғы турнирінде Роузволл Хоадқа екінші орынды иеленді, шешуші матчта төрт ұзын сетте Хоадқа ұтылып қалды. Креймер бұл матчты тарихтағы ең ұлы матчтардың бірі деп атады. Роузволл 41 бонус ұпаймен Ampol сериясында үшінші орынды иеленді, Хоад (51 бонус ұпай) бірінші орында, ал Гонзалес (43 бонус ұпай) екінші орында болды. Роузволлдың 1959 жылғы Ampol сериясындағы жеңіс көрсеткіші 62% (26/42) құрады. Серия барысында Роузволл Хоадқа қарсы 2 рет жеңіп, 6 рет жеңілді, ал Гонзалеске қарсы 3 рет жеңіп, 1 рет жеңілді. Креймердің жеке тізімінде Роузволл Гонзалес пен Седжманнан кейін үшінші орындағы әлемдік кәсіби теннисші саналды, бірақ Хоадтан жоғары тұрды.

1960 жыл

Роузволл қаңтардан мамырға дейін Гонзалес, Сегура және жаңа келген Алекс Олмедо қатысқан жаңа World Pro турнесіне қосылды. Бұл тур, шамасы, Гонзалес мансабының шыңы болды. Қорытынды турнирлік кесте: 1) Гонзалес – 49 жеңіс – 8 жеңіліс, 2) Роузволл – 32–25, 3) Сегура – 22–28, 4) Ольмедо – 11–44. Сондықтан Роузволл осы турда Гонзалестен қалып қойды, америкалық олардың тікелей кездесулерінің басым бөлігінде жеңіске жетті (Гонзалес үшін 20 жеңіс, Роузволл үшін 5 жеңіс). Роузволл турнеге баяу кірісті, ақпан айының басында Сегура мен Ольмедодан кейін жалпы есепте төртінші орынға түсіп, наурыз айының басында екінші орынға көтерілді. Турдың Солтүстік Америка бөлігінің ортасында есеп былай болды: Гонзалес – 23–1 (оның жалғыз жеңілісі Филадельфияда Ольмедоға үш сет бойынша), Сегура – 8–9, Роузволл – 11–13. Британдық газон теннисі хабарлағандай: «Кенни әлі Панчоны жеңе қоймағанмен, бірнеше рет оған жақын келді. Роузволл енді сервисін жақсырақ соғуды бастады, ол өткен жылғыдай күшті ойыншы. Ол жақын арада Үлкен Панчоны жеңеді». Кейінгі баяндамада былай делінген: «Кен Гонзалес, Сегура және Ольмедоға қарсы өте баяу бастады, бірақ Гонзалестен кейін екінші орынды иеленді [және] соңғы 20 матчта оған қарсы тұды, физикалық проблеманы шешкеннен кейін». 1960 жылы Роузволл алты турнирде жеңіске жетті, оның ішінде жылдың екі маңызды турнирі – Ролан Гарростағы француздық Про турнирі, финалда Хоадты төрт сетте жеңіп, және Уэмблидегі Про турнирі, Сегураны жеңіп. 1960 жылы Хоад төрт турнирде жеңіске жетіп, төрт финалда да Роузволлды жеңді. Крамердің жеке тізімінде Роузволл әлемнің үшінші кәсіби теннисшісі деп саналды, Гонзалес пен Седжманнан кейін, бірақ Хоадтан жоғары тұрды.

1961 жыл

10 жылдық әлемдік турдан кейін Розуолл отбасымен көбірек уақыт өткізу үшін бірнеше ұзақ үзіліс жасауға шешім қабылдады және 1961 жылдың бірінші жартысында жарыстарға қатыспады, Креймердің әлемдік сериясынан бас тартты. Профессияналдар Австралияда тур жасағанда ол ұзақ жылдардан бергі досы Хоадты жаттықтырды, ал 7,5 айлық үзілістен кейін қайтадан кортқа оралған Гонзалес Хоадтың қатысуымен (жарақат салдарынан бас тартқан), Ольмедоның (Розуоллды ауыстырған), Химено және жаңа келгендер Маккей мен Буххольцтың қатысуымен тағы бір әлемдік турда жеңіске жетті (Седжман, Траберт, Купер және жарақат алған ойыншыларды кейде алмастырды). Жазда Розуолл қайтадан турнирлерге қатысып, ең ірі екі турнирді жеңіп алды (барлық үздік ойыншылар қатысты): French Pro (топырақ) және Wembley Pro (ағаш). Француз чемпионатында ол Гонзалесті төрт сетте жеңіп, титулға ие болды, ал Уэмблиде Хоадты жеңіп, финалда жеңіске жетті. Жазда Розуолл Гонзалеспен Францияда өткен жекелей турда 4:2 есебімен жеңіске жетті және жыл бойы Гонзалестен 7:4 есе артық көрсеткіш көрсетті. Розуолл Хоадпен бірге Оңтүстік Африкада өткен алғашқы Кремер кубогын (Дэвис кубогының кәсіби нұсқасы) жеңіп алды. Розуолл алғашқы резеңкеде Трабертке ұтылып қалғанмен, Макейді жеңіп, Хоад пен Траберт арасындағы шешуші бесінші резеңкеге жол ашты. Топырақ пен ағашта жеңіске жеткеннен кейін Розуолл маусымды Сиднейдегі Жаңа Оңтүстік Уэльс про чемпионатында шөпте жеңіспен аяқтады, финалда Буч Бухольцты жеңіп, сол жылы барлық корттардағы ең үздік ойыншы екенін дәлелдеді. Гонзалес Креймердің 1961 жылғы әлемдік сериясында жеңіске жеткенімен, Розуолл сол жылы Уэмбли және Француз чемпионаттарында жеңіске жетті, онда Гонзалес титулынан айырылғандығы туралы хабарланды. USPLTA Розуоллды әлемнің бірінші ракеткасы деп атады, одан кейін Гонзалес және Траберт келді. "L'Équipe" газетінің Роберт Рой, "Tennis de France" журналының Клебер Хаэденс және Филипп Шатриер, Мишель Саттер ("Vainqueurs 1946–1991 Winners" кітабының авторы), Питер Роули және Роберт Гейст Розуоллды жаңа әлемнің бірінші ракеткасы деп санайтын.

After 10 years of World touring, Rosewall decided to take several long breaks in order to spend time with his family and entered no competitions in the first half of 1961, withdrawing from Kramer's World Series tour. He trained his long time friend Hoad when the pros toured in Australia where Gonzales, back to the courts after a 7 1/2 month retirement, won another World tour featuring Hoad (withdrew with injury), Olmedo (replacing Rosewall), Gimeno and the two new recruits MacKay and Buchholz (Segura, Trabert, Cooper and Sedgman sometimes replaced the injured players). In the summer Rosewall returned to the circuit and won the two biggest tournaments (all the best players participating): the French Pro (clay) and Wembley Pro (wood). At the French he captured the title by beating Gonzales in the final in four sets, and at Wembley he defeated Hoad in the final. In the summer Rosewall won a short head to head tour of France over Gonzales 4 2 and had a 7 4 edge over Gonzales for the entire year. Rosewall teamed with Hoad to win the inaugural Kramer Cup trophy (the pro equivalent of the Davis Cup) in South Africa. Rosewall lost to Trabert in the first rubber, but defeated MacKay to set up the fifth and deciding rubber between Hoad and Trabert. After having won on clay and on wood Rosewall ended the season by winning on grass at the New South Wales Pro Championships in Sydney, defeating Butch Buchholz in the final, cementing his status as the best all court player that year. Although Gonzales had won Kramer's 1961 World Series tour, later in the year Rosewall won both Wembley Pro and French Pro, where Gonzales was reported in one source to lose his title. The USPLTA reported Rosewall as the world No. 1 ranked pro followed by Gonzales and Trabert. Robert Roy of L'Équipe, Kléber Haedens and Philippe Chatrier of Tennis de France, Michel Sutter (who has published "Vainqueurs 1946–1991 Winners"), Peter Rowley and Robert Geist considered Rosewall as the new No. 1 in the world.

1962 жыл

1962 жылы Роузволл жетекші кәсіпқой теннисші болды, ол жыл ішінде басқа барлық ойыншылардан көбірек турнирде жеңіс оді. Ол Уэмбли және Франция чемпионатындағы титулдарын сақтап қалды, сондай-ақ Аделаида, Мельбурн, Крайстчерч, Окленд, Женева, Милан және Стокгольм турнирлерінде де жеңіске жетті.

1963 жыл

Австралия және Жаңа Зеландия аймақтық турнесінде (Австралия бөлігінде шөпте өткен) Роузволл Род Лэйверді 11 матчқа 2 есебімен жеңді. Содан кейін АҚШ турнесі басталды, онда Роузволл Лэйвер, Гимено, Аяла және екі америкалық – Буч Бухольц пен Барри МакКейге қарсы әлемдік титулын қорғады (Ход иық жарақатынан жазылып жатты). Роузволл әлемдік титул иесі ретінде қатысты. Екі жарым айға созылған турның бірінші кезеңінде әр ойыншы бір-бірімен шамамен сегіз рет кездесті. Роузволл бірінші орынды иеленді (31 матч жеңіс, 10 жеңіліс, Лэйверден (26–16), Бухольцтан (23–18), Гименодан (21–20), МакКейден (12–29) және Аяладан (11–30) жоғары нәтиже көрсетті). Айналымдық кезеңде Роузволл алғашқы 5 кездесуде Лэйверді жеңіп, осылайша 12 матчтық жеңіс тізбегін жасады (Австралиядағы соңғы 7 матчты есепке алғанда), ал Лэйвер соңғы 3 матчты жеңді. Содан кейін турдың екінші және соңғы кезеңі бірінші кезеңнің жеңімпаздары – бірінші (Роузволл) және екінші (Лэйвер) орындарды анықтады (үшінші (Бухольц) төртінші (Гименомен) кездесті). 18 матчта Роузволл Лэйверді 14 рет жеңіп, АҚШ турнесінде бірінші орынды жеңіп алды (Гимено Бухольцты 11–7 есебімен жеңді) және осылайша әлемдік титулын сәтті қорғады. Мамырдың ортасында турнир маусымы басталды. Осы кезде Роузволл Лэйверді 4–3 есебімен жеңіп, 5 турнирде жеңіске жетті (Лэйвер де сондай нәтиже көрсетті), бірақ ең бастысы 1963 жылғы үш маңызды турнирде жеңіске жетті: хронологиялық ретпен – Forest Hills-тегі АҚШ Про турнирі (Гимено мен Седжман қатыспады), шөпте өткен бұл турнирде ол Лэйверді үш сетке дейін жеңді, бұл турнирге қатысушылар ешқандай төлем алмады. Содан кейін Coubertin-дегі Франция Про турнирінде ол тағы да Лэйвермен кездесті, ол жеңімпазын мақтап: «Мен өмірімдегі ең жақсы теннис ойынын ойнадым деп ойлаймын, бірақ ол мені жеңді», – деді. Роузволл төртінші рет қатарынан Уэмбли Про турнирін жеңді, финалда Ходты төрт сетке дейін жеңді. Осы турнирлерде Роузволл үш рет жеңіске жетті, ал Лэйвер екі финалға және бір ширек финалға (Уэмблиде) өтті. Роузволл Лэйверді 34 матчтан 12-сінде жеңді. Халықаралық кәсіби теннисшілер қауымдастығы Роузволлды әлемдегі бірінші нөмірлі кәсіби теннисші деп таныды.

In an Australasian tour (Australia and New Zealand) played on grass for the Australian portion, Rosewall defeated Rod Laver 11 matches to 2. A US tour followed with Rosewall defending his world pro title against Laver, Gimeno, Ayala and two Americans: Butch Buchholz and Barry MacKay (Hoad was recovering from a shoulder injury). Rosewall entered as defending world pro titlist. In the first phase of this tour, lasting two and a half months, each player faced each other about eight times. Rosewall ended first (31 matches won – 10 lost in front of Laver (26–16), Buchholz (23–18), Gimeno (21–20), MacKay (12–29) and Ayala (11–30)). In this round robin phase Rosewall beat Laver in the first 5 meetings, ensuring thus a 12 match winning streak (in counting the last 7 matches in Australasia) and Laver won the last 3. Then a second and final phase of the tour opposed the first (Rosewall) and the second (Laver) of the first phase to determine the final winner (the third (Buchholz) met the fourth (Gimeno)). In 18 matches Rosewall beat Laver 14 times to conquer the US tour first place (Gimeno beat Buchholz 11–7) and thus successfully defended his world pro title. In mid May, the tournament season started. In those occasions Rosewall only beat Laver 4–3 and won 5 tournaments (the same as Laver), but in particular he won the three main tournaments of the year 1963: chronologically the U. S. Pro at Forest Hills (without Gimeno and Sedgman) on grass where he defeated Laver in three straight sets, neither Rosewall nor Laver receiving any payment for the event. the French Pro at Coubertin on wood where his opponent in the final was again Laver who later praised his victor: "I played the finest tennis I believe I've ever produced, and he beat me", Rosewall won the Wembley Pro for the fourth consecutive time after a four sets win against Hoad in the final. In those tournaments Rosewall won three times while Laver reached two finals and one quarterfinals (Wembley). Rosewall beat Laver 34 matches to 12. Rosewall was voted world number one pro by The International Professional Tennis Players Association.

1964 жыл

1964 жылдың басында Розуолл Жаңа Зеландиядағы төрт ойыншының қатысқан 24 матчтық турнесінде Хоад пен Лаверден кейін үшінші орынды иеленді. 1964 жылы Розуолл бір маңызды кәсіби турнирде жеңіске жетті: Кубертендегі жабық ағаш кортта Лаверге қарсы өткен Франция чемпионаты. Қазан айында Оңтүстік Африка турнесінің соңында Розуолл Йоханнесбургтегі Эллис Паркте өткен арнайы матчта Лаверді үш сетке дейін жеңді. Кәсіби рейтингте Розуолл 1964 жылы Лавер мен Гонзалестен оқсып, бірінші орынды иеленді. Көптеген теннис сарапшылары (Джо МакКоули, Норрис МакВиртер, Мишель Саттер және «Британдық Лаун Теннис» журналы) мен ойыншылардың өзі осы рейтингпен келісті, себебі олар Розуоллды 1964 жылғы үздік ойыншы деп санайтын. Род Лавер Вемблиде Розуоллды жеңгеннен кейін: «Менің әлі де көп мақсатым бар және әлемнің бірінші ракеткасы болғым келеді. Осы жеңіске қарамастан, мен әлі де сол деңгейге жеткен жоқпын – Кен жетті. Мен оны осы жылы одан көбірек жеңгенім болуы мүмкін, бірақ ол осыдан басқа барлық маңызды турнирлерде жеңіске жетті. Мен басқаларға жеңіліп қалдым, бірақ Кен ешкімге жеңілген жоқ». Лавердің маусымы өте табысты болды және ол да бірінші орынға таласа алатын. Ол екі маңызды кәсіби турнирде жеңіске жетті: а) Бостонның сыртында өткен АҚШ чемпионатында Розуоллды (тамақтан уланғандықтан) және Гонзалесті, әрі б) Розуоллды Уэмблиде. 1964 жылы Розуолл Гонзалеске қарсы 17 матчтың 13-інде жеңіске жетті, оның көп бөлігі Италиядағы саз кортта өтті, ал Лавер Гонзалеске қарсы 12 матчтың 7-інде жеңілді. 1964 жылы Лавер Розуоллға қарсы матчтарда 17-7 есебімен жеңіске жетті.

1965 жыл

1965 жылдың басында кәсіби теннисшілер Австралияда турнирлер өткізді, және Лавер мен Гонзалеске қарсы бірнеше жеңілістер Роузволлдің үстемдігіне күмән тудырды. Сәуірдің соңы – мамырдың басында Роузволл Нью-Йорктегі Жетінші полк арсеналында өткен және тоғыз турнирден тұратын АҚШ кәсіби турнирінің (US Pro Indoors) қатысушысы болды. Ол бірінші нөмірлі сірік ойыншы болды, бірақ жартылай финалда Гонзалес одан басым түсіп, үш сеттен жеңілді. Сол жылы шілдеде шыққан World Tennis журналындағы Маль Андерсон Роузволлдың ойыншылар қауымдастығымен тым көп міндеттері болғанын, сонымен қатар әлемнің бірінші ракеткасы ретіндегі атағын сақтап тұрғанын айтты. Сентябрьдің ортасына дейін Роузволл мен Лавер шамамен тең болды, Лавер көптеген турнирлерді жеңді, оның ішінде АҚШ жабық турнирін және Лос-Анджелестегі Мастерс Про турнирін, бірақ Роузволл АҚШ Про турнирін жеңіп алды. Бұл турнир Бостонның сыртындағы Лонгвуд Крикет клубының шөп алаңдарында өтті, Роузволл жартылай финалда Гонзалесті, ал финалда Лаверді үш сеттен жеңіп шықты. Содан кейін Роузволл Кубертендегі жылдам ағаш алаңдарда өткен Франция Про финалында Лаверді үш сетте жеңді.

1966 жыл

Лавер мен Роузволл бес ең үлкен турнирдің барлық титулдарын және финалдарын бөлісті. Роузволл Лаверден Мэдисон Сквер Гарден Про және Франция Про турнирлерін жеңіп алды, ал Лавер Forest Hills Pro, АҚШ Про (Бостоннан тыс) және Уэмбли Про турнирлерін жеңіп алды, Роузволл әрқашан финалист (немесе екінші орын алды).

1967 жыл

Жылдың 20 негізгі турнирін а) Лавер, он титул, оның ішінде бес ең ірі титул, барлығы жылдам корттарда өткізілді (АҚШ Про, Франция Про, Уэмбли Про, Уимблдон Про, Мэдисон Сквер Гарден, Оклахомадағы Әлемдік Про, Бостон Про (АҚШ Промен шатастырмау), Ньюпорт Р. Р., Йоханнесбург Эллис Парк, сәуірдегі Кубертен Про (қыркүйектегі Кубертендегі Франция Промен шатастырмау), б) Роузволл, алты титул (Лос-Анджелес, Беркли, Сент-Луистегі АҚШ Хард-корт Про, Ньюпорт Бич, Дурбан және Кейптаун), в) Гимено, үш титул (Цинциннати, Шығыс Лондон, Порт-Элизабет) және г) Столле, бір турнир (Трансвааль Про). Кіші турнирлерді есепке алғанда Лавердің басымдығы одан да айқын болды: 1) Лавер 18 турнир, сондай-ақ екі шағын тур. 2) Роузволл жеті турнир. Девис кубогына қатысуға құқылы, әуесқой ретінде кәсіби турнирлерге қатысуға тыйым салынған, бірақ ашық турнирлерде (мысалы, Оккер) жүлде ала алатын. Ұлттық Теннис Лигасымен (NTL) келісімшарттағы кәсіби ойыншылар және 96 ойыншыдан тұратын АҚШ Ашық чемпионаты, екеуі де шөпте өткізілді, онда барлық үздік ойыншылар бақ сынасты. Сол жылы Квинс Клуб турнирі және барлық NTL және WCT кәсіби ойыншылары қатысқан (бірақ әуесқой немесе тіркелген ойыншыларсыз) басқа да маңызды турнирлер болды: АҚШ Про (Бостоннан тыс, шөпте), Франция Про (Кубертендегі 5 жылдық үзілістен кейін Ролан Гарросқа оралды), Лос-Анджелестегі алғашқы Тынық мұхиты Ашық чемпионаты (64 ойыншыдан тұратын алаң, барлық үздік ойыншылар қатысты), қарашада Уэмблидегі жабық кәсіби чемпионаттар және желтоқсандағы Мэдисон Сквер Гарден Про, әр ұйымның төрт үздік кәсіби ойыншысы қатысты. Осыған байланысты Роузволл 1968 жылы барлық NTL кәсіби турнирлерінде, төрт «NTL WCT» турнирінде және бірнеше ашық турнирлерде ойнады. Ол 33 жасында Боурнмуттегі сазда өткен алғашқы ашық турниріне қатысты (WCT ойыншылары қатыспады), Гимено мен Лаверді жеңіп, алғашқы ашық теннис титулын жеңіп алды. Ашық дәуірдегі алғашқы «Үлкен дулыға» турнирі – Франция Ашық чемпионатында Роузволл Лаверді төрт сетте жеңіп, әлемдегі ең үздік саз корт ойыншысы екенін растады. Содан кейін 1967 жылғы жаңа әуесқой ойыншыларға қарсы жеңілістер болды (Рош екі рет АҚШ Про және Уимблдонда шөпте, Ньюкомб Франция Прода сазда және Окер АҚШ Ашық чемпионатының жартылай финалында шөпте). Роузволл Тынық мұхиты Ашық чемпионатында Лаверге қарсы финалда ойнады, АҚШ Ашық чемпионатының жеңімпазы Артур Эшті жеңіп, қарашада Уэмбли Про турнирін WCT ойыншысы Джон Ньюкомбтан жеңіп алды. 34 жасында Роузволл Ланс Тингей мен Бад Коллинз бойынша Лавер мен Эштен кейін әлемде үшінші орында тұрды. Рино Томмаси Роузволлды Лаверден кейін екінші орынға қойды.

The 20 main tournaments of the year were shared by a) Laver, ten titles including the five biggest ones, all played on fast courts (U. S. Pro, French Pro, Wembley Pro, Wimbledon Pro, Madison Square Garden, World Pro in Oklahoma, Boston Pro (not to be confused with the U. S. Pro), Newport R. R., Johannesburg Ellis Park, Coubertin Pro in April (not to be confused with the French Pro at Coubertin in October), b) Rosewall, six titles (Los Angeles, Berkeley, U. S. Pro Hardcourt in St Louis, Newport Beach, Durban and Cape Town), c) Gimeno, three titles (Cincinnati, East London, Port Elizabeth) and d) Stolle, one tournament (Transvaal Pro). Including lesser tournaments Laver's supremacy was even more obvious: 1) Laver 18 tournaments, plus two small tours 2) Rosewall seven tournaments
Registered players, also dependent on their national and international federations, eligible to play the Davis Cup and forbidden to play pro events as an amateur, but authorised to take prize money in the open events (e. g. Okker)
Professionals under contract with the National Tennis League (NTL) and the US Open (a 96 man field), both played on grass, where all the best players competed. Other notable tournaments that year were the Queen's Club tournament and the greatest pro tournaments where all the NTL and WCT pros competed (but without amateur or registered players) as the U. S. Pro (outside Boston, on grass), the French Pro (coming back to Roland Garros after the 5 edition interlude at Coubertin), the first Pacific Southwest Open in Los Angeles (64 man field) with all the best players present, the indoor professional championships at Wembley in November and the Madison Square Garden Pro in December with the four best pros of each organisation. In this context Rosewall played almost all NTL pro tournaments in 1968, the four "NTL WCT" tournaments and some open tournaments. He entered his first open tournament at 33 years old at Bournemouth on clay (the WCT players did not take part) and defeated Gimeno and Laver, to win the first open tennis title. At the French Open, the first Grand Slam tournament of the Open Era, Rosewall confirmed his status of best claycourt player in the world by defeating Laver in the final in four sets. Defeats followed against some of the upcoming 1967 amateur players (Roche twice on grass at the US Pro and at Wimbledon, Newcombe on clay at the French Pro and Okker on grass at the U. S. Open in the semifinals). Rosewall was finalist to Laver at the Pacific Southwest Open, defeating Arthur Ashe, the US Open winner, and in November, captured the Wembley Pro tournament over WCT player John Newcombe. At age 34, Rosewall was sranked No. 3 in the world behind Laver and Ashe according to Lance Tingay and Bud Collins. Rino Tommasi ranked Rosewall no. 2 behind Laver.

1969 жыл

Розуолл енді ең үздік балшық кортта ойнайтын ойыншы емес, себебі Лавер Ролан Гарроста өткен Франция ашық чемпионатының финалында оның тәжін жеңіп алды. Уимблдонда Розуолл үшінші раундта Боб Латцтан жеңіліп, «өмірінде алғаш рет жанкүйерлер оның шоғырлануын бұзғанын мойындады». АҚШ ашық чемпионатында Розуолл Артур Эшқа қарсы ширек финалда жеңіліп қалды. Бад Коллинз сол жылы Розуоллды №4 деп бағалады. Наурыз айында Дунлоптың демеушілігімен бірдей жерде, жақсырақ жүлде қоры мен ыңғайлырақ уақытының арқасында жоғары деңгейдегі турнир ұйымдастырылды. Австралия ашық чемпионатындағы кейбір ойыншылар қатысты, сонымен қатар NTL кәсіпқойлары ғана емес, сонымен қатар Илие Настасе сияқты тәуелсіз кәсіпқойлар да болды, ол әдетте Австралияға сапар жасамайтын. Лавер 8 мың көрерменнің алдында өткен финалда Розуоллды жеңіп, турнирде жеңіске жетті. NTL және WCT Ролан Гаррос турнирін кепілдік төлемеуіне байланысты бойкоттағандықтан, Розуолл да жылдың екінші Гранд Слем турнирінен қалысты. Барлық үздік ойыншылар Уимблдонда қайта кездесті. Осы жолы Розуолл финалға жетіп, 9 жарым жылға кіші Ньюкомбты бес сетке дейін тартып, бірақ соңында жеңіліске ұшырады. Шілде айында Розуолл WCT ойыншысы болды, себебі бұл ұйым NTL мен оның ойыншыларын өзіне қосты. Екі айдан кейін АҚШ ашық чемпионатында, 1970 жылғы ең үздік ойыншылар қатысқан екі Гранд Слемнің бірінде, Розуолл жартылай финалда Ньюкомбты үш сетке дейін жеңіп, финалда Тони Рошті жеңіп, алтыншы Гранд Слем турнирін жеңіп алды. WCT және NTL промоутерлеріне қарсы күресу үшін, олар өз ойыншыларын бақылап, оларға қалаған жерде жарысуға мүмкіндік бермейтін, Крамер 1969 жылдың желтоқсанында барлық ойыншыларға ашық Гран-при теннис тізбегін енгізді. Бірінші Гран-при 1970 жылы өткізілді және сәуірден желтоқсанға дейін 20 турнирден тұрды. Бұл турнирлер өз санаттарына және ойыншылардың өнерлеріне сәйкес ұпайлар берді, ал алты үздік ойыншы маусымды аяқтайтын «Мастерс» деп аталатын турнирге шақырылды. Әуесқойлар мен тәуелсіз кәсіпқойлар осы тізбекте ойнады, ал келісімшарт бойынша кәсіпқойлар алдымен өз тізбектерін ойнады және кейіннен кейбір Гран-при турнирлерінде қатысты. Розуолл мен Лавер екі тізбекте де жақсы өнер көрсетті. Розуолл Гран-при тізбесінде үшінші орын алды және «Мастерс» турнирінде жеңімпаз Стэн Смит пен 1970 жылғы қарсыласы Лаверден кейін үшінші орын алды. 1967–1969 жылдардағы тұрақты құлдыраудан кейін 1970 жылы Розуолл қайта жаңғырды, ол Уимблдон мен АҚШ ашық чемпионатының қос жүлдесін жеңуден бір сет қана қалып қойды. 1970 жыл бірде-бір ойыншының үстемдік етпеген жыл болды, жеті ірі турнирді жеті түрлі ойыншы жеңді және әлемдегі №1 ойыншы атауын анықтау үшін әртүрлі аргументтер келтірілді. Рино Томмаси Розуоллды бірінші орынға қойды, ал Бад Коллинз оны Ньюкомбтан кейін екінші орынға қойды. Розуолл 10 халықаралық журналисттерден тұратын «Мартини және Росси» сыйлығының комиссиясы тарапынан 97 ұпаймен (100-ден) әлемдегі №1 ойыншы деп танылды, Лавер екінші орынды (89 ұпай) иеленді.

Rosewall was no longer the best clay court player as Laver had taken his crown in the final of the French Open at Roland Garros. At Wimbledon, Rosewall lost in the third round to Bob Lutz and "confessed that for the first time in his career the fans disturbed his concentration". At the US Open, Rosewall lost in the quarterfinals to Arthur Ashe. Rosewall was ranked No. 4 that year by Bud Collins In March, a tournament, sponsored by Dunlop, was organised at the same site, with a higher quality field because of better prize money and a better date. Some of the same players as in the Australian Open were present and in addition not only the NTL pros participated but also some independent pros, such as Ilie Năstase, who usually did not make the trip to Australia. Laver won the tournament after defeating Rosewall in a five set final watched by a crowd of 8,000. As both the NTL and the WCT boycotted the Roland Garros tournament because it refused to pay guarantees Rosewall also missed the second Grand Slam tournament of the year. All the best players met again at Wimbledon. This time, a rested Rosewall reached the final and took Newcombe, his junior by 9 1/2 years, to five sets but ultimately succumbed. In July, Rosewall became a WCT player after that organisation took over the NTL and its players. Two months later at the U. S. Open, one of the two 1970 Grand Slams with all the best players, Rosewall won over Newcombe in their semifinals in three straight sets before defeating Tony Roche in the final to win his sixth Grand Slam tournament. To fight against the WCT and NTL promoters, who controlled their own players and did not allow them to compete where they wanted, Kramer introduced the Grand Prix tennis circuit in December 1969, open to all players. The first Grand Prix circuit was held in 1970 and comprised 20 tournaments from April to December. These tournaments gave points according to their categories and the players' performances with the top six ranked players invited to a season ending tournament called the Masters. The amateurs and independent pros played in this circuit, while the contract pros firstly played their own circuit and eventually played in some Grand Prix tournaments. Rosewall and Laver performed well in both circuits. Rosewall was ranked third in the Grand Prix standings and finished third in the Masters behind winner Stan Smith and his 1970 nemesis Laver. After his 1967–1969 steady decline, 1970 saw a rejuvenated Rosewall who was just one set short of winning the Wimbledon and U. S. Open double. 1970 was a year where no player dominated the circuit, the seven leading tournaments were won by seven different players, and different arguments were given to designate the World No. 1. Rino Tommasi ranked Rosewall number 1 Bud Collins ranked him 2 behind Newcombe. Rosewall was ranked world No. 1 by the panel of 10 international journalists for the 'Martini and Rossi' Award, with 97 points (out of 100), with Laver second (89 pts).

1971 жыл

Сидней мен Уимблдонда екінші орын алғаннан кейін және 1970 жылы АҚШ Ашық чемпионатында жеңіске жеткеннен кейін, Роузволл 1971 жылы шөптік турнирлерде жақсы өнерін жалғастырды. Сиднейде алғашқы Данлоп Ашық турнирі өткеннен кейін бір жыл өткен соң, Роузволл наурыз айында Сиднейге оралды, бұл жолы Австралия ашық турнирі Уайт Сити кортында өтті. 1971 жылы Dunlop демеушілігімен өткендіктен, World Championship Tennis (WCT) ойыншыларының бәрі (оның ішінде 1970 жылдың көктемінен бастап Ұлттық теннис лигасының ойыншылары) (Джон Ньюкомб, Роузволл, Род Лавер, Тони Рош, Том Оккер, Артур Аш) және кейбір тәуелсіз кәсіпқойлар қатысты. Тек Стан Смит (армиядағы қызметі), Клифф Ричи, Кларк Грейбнер және саз балшығына маманданып ойнайтын Илие Настасе мен Ян Кодеш қатыспады. Роузволл турнирде жеңімпаз атанды, бұл оның екінші Grand Slam жеңісі және жалпы жетінші Grand Slam титулы болды. Ол бір сет те жоғалтпай, Рой Эмерсон мен Оккерді жеңіп, финалда Эшті тікелей сеттерде жеңді. Роузволл және көптеген басқа WCT ойыншылары Франция Ашық чемпионатында ойнаған жоқ; алайда Роузволл 1970-ші жылдардағы мақсатына жету үшін Уимблдонды жеңіп алуға тырысты. Шаршы жартылай финалда Роузволл Ричиді бес сетте жеңу үшін шамамен төрт сағат жұмсады, ал Ньюкомб Колин Диблиді оңай жеңді. Жарым финалда ересек Роузволл жас Ньюкомбқа тең келмеді және тікелей сеттерде жеңілді. Жазда Роузволл және басқа да WCT ойыншылары (Лавер, Андрес Химено, Эмерсон, Клифф Драйсдейл, Фред Столле және Рош) Халықаралық теннис федерациясы (ILTF) мен WCT арасындағы қақтығыс күшейгендіктен АҚШ Ашық чемпионатында ойнаған жоқ. Оның екі ұлының ауруы Роузволлдың осы турнирде ойнамауының тағы бір себебі болды. Келісімшарт бойынша кәсіпқой болғандықтан, Роузволл Дэвис кубогында ойнауға құқылы емес еді және ол негізінен Гран-при трассасына ұқсас ұйымдастырылған WCT трассасына назар аударды, ол тәуелсіз кәсіпқойлар үшін балама болды: 20 турнир (оның ішінде Австралия Ашық чемпионаты), әрқайсысы бірдей ұпайлар беретін. Рейтингтік ұпайлар бойынша ең үздік сегіз ойыншы қараша айында Хьюстон мен Далласта өткен WCT финалына, WCT ойыншылары үшін Grand Prix Masters-ке тең сегіз ойыншыдан тұратын турнирге шақырылды. WCT ойыншылары бос уақытта Гран-при турнирінде ойнай алатын. ILTF мен WCT арасындағы соғыс ILTF-тің 1972 жылдың 1 қаңтарынан бастап WCT ойыншыларын Гран-при трассасынан шеттетуімен аяқталды. Роузволл 1971 жылы WCT трассасында Лавер мен Оккерден кейін үшінші орынға ие болды және WCT финалына жолдама алды. Ол Ньюкомбті ширек финалда жеңіп, жартылай финалда Оккерді жеңіп, Лаверді төрт сеттік финалда жеңіп, сол кездегі ең жақсы матч деп саналды, оның 1970 жылғы Сидней финалы және 1968 жылғы Франция Ашық чемпионатының финалынан бергі екі қарсыластың арасындағы матч. WCT ойыншысы ретінде Роузволл Гран-при турнирлерінде аз ойнады, бірақ ол WCT финалынан кейін шамамен он күн өткен соң өтетін Гран-при мастерстерінде ойнауға жеткілікті ұпай жинады. Ол шақырудан бас тартты, өйткені ұзақ маусымнан кейін шаршады және жыл соңында демалысқа шықты. 1971 жылы Роузволл сегіз турнирде жеңіске жетті және 97 матчтың 76-сында (78%) жеңіске жетті, ал тікелей кездесулерде Ньюкомбтан 1–3, Лаверден 2–3 есебімен артта қалды, бірақ Смиттен 1–0 есебімен алды. Колинс Рино Томмаси бірінші орынды иеленді. Geist Роузволлды Ньюкомб пен Смитпен тең No. 1 деп санады. Сол жылы, 1970 жылы болғандай, нақты даусыз Дүниежүзілік No. 1 болған жоқ.

After his runner up finishes at Sydney and Wimbledon and his victory at the US Open in 1970, Rosewall continued his good performances in 1971 in the great grass court tournaments. One year after the first Dunlop Open was held in Sydney, Rosewall was back in Sydney in March, this time for the Australian open held on the White City courts. Because it was sponsored by Dunlop in 1971, all the World Championship Tennis (WCT) players (including the National Tennis League players since spring 1970) entered (John Newcombe, Rosewall, Rod Laver, Tony Roche, Tom Okker, Arthur Ashe) as well as some independent pros. Only Stan Smith (Army's service), Cliff Richey, Clark Graebner, and the clay specialist players Ilie Năstase and Jan Kodeš were missing. Rosewall won the tournament, his second consecutive Grand Slam win and his seventh overall Grand Slam title, without losing a set and defeated Roy Emerson and Okker before beating Ashe in the final in straight sets. Rosewall and most other WCT players did not play the French Open; yet, Rosewall still tried to reach his 1970s goal by winning Wimbledon. In the quarterfinals, Rosewall needed about four hours to defeat Richey in five sets, whereas Newcombe quickly defeated Colin Dibley. In the semifinals, the older Rosewall was no match for the younger Newcombe and lost in straight sets. Later in the summer, Rosewall and some other WCT players (Laver, Andrés Gimeno, Emerson, Cliff Drysdale, Fred Stolle, and Roche) did not play the US Open because of the growing conflict between the International Lawn Tennis Federation (ILTF) and the WCT. The illnesses of both his sons was an additional reason for Rosewall not playing this tournament. As a contract pro, Rosewall was not allowed to play the Davis Cup, and he concentrated mainly on the WCT circuit organised similarly to the Grand Prix circuit which was the equivalent for the independent pros: 20 tournaments (including the Australian Open), each giving the same points amount. The top eight players in ranking points were invited to the WCT Finals, an eight man tournament, equivalent of the Grand Prix Masters for the WCT players, played in November in Houston and Dallas. When the WCT players were off, they could play tournaments on the Grand Prix circuit. The war between the ILTF and WCT climaxed in a ban by the ILTF beginning on 1 January 1972 of the WCT players from the Grand Prix circuit. Rosewall ended third on the 1971 WCT circuit behind Laver and Okker and qualified for the WCT Finals. He won the title, beating Newcombe in the quarterfinals, defeating Okker in the semifinals and beating Laver in a four set final in what was considered at the time as the best match, with their 1970 Sydney final, between the two rivals since their 1968 French Open final. As a WCT player Rosewall played few Grand Prix tournaments but he had earned enough points to play the Grand Prix Masters held about ten days after his WCT Finals. He refused the invitation as he was tired after a long season and took his holidays at the end of the year. In 1971, Rosewall won eight tournaments and 76 out of 97 matches (78%) and in direct confrontations trailed Newcombe 1–3, Laver 2–3 but led Smith 1–0. Collins Rino Tommasi 1st. Geist ranked Rosewall co No. 1 tied with Newcombe and Smith. That year, as in 1970, there was no clear undisputed World No. 1.

1972 жыл

1972 жылы жеке турнирлерге қайта оралу болды, себебі қаңтардан шілдеге дейінгі ILTF-тің барлық дәстүрлі турнирлері WCT ойыншыларына тыйым салынды. Бұл Дэвис кубогы, сондай-ақ Франция ашық чемпионаты мен Уимблдонды қамтыды. 1972 жылғы Австралия ашық чемпионатының ұйымдастырушылары WCT ойыншыларына қатысуға тыйым салуды болдырмау үшін бір хитролыққа барды. Олар турнирді 1971 жылдың 27 желтоқсанынан бастап, тыйым күшіне енуге тікелей төрт күн қалғанда, 1972 жылдың 3 қаңтарына дейін өткізді. Осылайша, барлық келісімшарт бойынша және тәуелсіз кәсіпқой теннисшілер қатыса алды, бірақ Рождество мен Жаңа жыл мерекесінде өткендіктен, көптері қызығушылық танытпады. Турнирге тек сегіз австралиялық емес ойыншы қатысты. Роузуолл финалға жетіп, Маль Андерсонды жеңіп, төртінші Австралия чемпионатының титулын, сондай-ақ өміріндегі сегізінші және соңғы «Үлкен дулыға» (Grand Slam) титулын жеңіп алды. Ол Ашық дәуірдегі ең үлкен «Үлкен дулыға» (Grand Slam) чемпионы атанды (37 жас 2 ай). 1972 жылдың көктеміндегі шартты келісім WCT ойыншыларына тамыз айында дәстүрлі турнирлерге оралуға мүмкіндік берді (Мерионда WCT ойыншылары Оккер мен Роджер Тейлор ойын көрсетті). Іле Настасе жеңіп алған АҚШ ашық чемпионаты жылдың ең маңызды оқиғасы болды, себебі тек осы турнирде теннисшінің шынашағы ауырған Тони Роштан басқа барлық үздік ойыншылар қатысты. Сол жылы тағы екі турнирде WCT және тәуелсіз кәсіпқой теннисшілердің қатысуы жоғары болды: Лос-Анджелестегі Тынық мұхиты ашық чемпионаты және, аздау дәрежеде, Стокгольм, екеуін де Стэн Смит жеңіп алды. 1972 жылғы рейтингтерде әлемнің топ-10 теннисшісінің арасында алты немесе жеті WCT ойыншысы болды (Лавер екі австралиялықтың ашық дәуірге дейін бір-бірімен жақсы матчтар өткізгенін жазды, 1963 жылғы Франция чемпионатының финалын ең жоғары деңгейдегі матч деп атады; Маккоули олардың 1964 жылғы Уэмбли финалын қарастырды). ILTF-тің тыйым салуына байланысты Роузуолл тағы да Уимблдонға қатыса алмады.

1972 жыл

1972 жылдың тамызынан бастап ойыншылар қалаған дерлік бар турнирге қатыса алды. Теннисшілердің кәсіби қауымдастығы (ATP) АҚШ ашық турнирі кезінде құрылды. Роузволл 1972 жылы жеті турнирде жеңіске жетті, соның ішінде құрамы жұмылған Австралия ашық чемпионаты да бар. 1972 жылы Бад Коллинс Роузволлды 2-орынға қойды.

1973 жыл

1973 жылғы Австралия Ашық турнирінде (тағы да әлсіз құраммен, себебі 1972 жылы топ-20-дан тек Розуолл мен Ньюкомб қатысқан), жетекші Розуолл өзінің алғашқы матчында (екінші раундта) «жақсы танылмаған» неміс Карл Майлерден тікелей үш сетпен жеңіліске ұшырады, бұл үлкен сенсация болды. «Бұл біз «кішкентай шеберден» күтетін Розуоллдың бұрынғы деңгейі емес еді. Ол сирек допты ортасымен соқты, және жалпы алғанда батыс неміс одан озысып кетті. Розуолл жұтқыншақ инфекциясына антибиотиктер қабылдағанын сұрамаса айтпаған болар еді. Ойнағанда нашар сезінгенін де сұрамаса мойындамас еді». 1972 жылдың мамыр айынан (Далластағы жеңіс) 1973 жылдың сәуір айына дейін (Хьюстон, Ривер Оукс турниріндегі жеңіс) Розуолл тек екі шағын титул жеңіп алды: Токио WCT (WCT финалдарына есептелмейді) және Брисбен (1972 жылдың желтоқсанында), онда ол топ-20-ның жалғыз өкілі болды. Розуолл сол жылы Уимблдон турниріне қатыспады, себебі ATP ойыншылары оны бойкоттады. 17 жылдық үзілістен кейін Розуолл қараша айында Дэвис кубогына оралды, ол Чехословакияға қарсы аймақтық финалда Род Лавермен бірге қос ойыннан өтті. 1973 жылғы ең жақсы нәтижелері: біріншіден, АҚШ Ашық турнирінің жартылай финалына өтуі (1972 жылғыдай, жылдың ең маңызды жарысы), екіншіден, WCT финалдарында үшінші орын алды (жартылай финалда Эштен жеңіліп, үшінші орын үшін Лаверді жеңді). Ол сонымен қатар Хьюстон, Кливленд, Шарлотта, Осака және Токио турнирлерінде жеңіске жетті. Ол әлі де топ-10-дық тізімде болды. Томмаси Розуоллды 4-орынға, Тингай 6-орынға, ATP 6-орынға, ал Коллинз 5-орынға қойды.

1974 жыл

1974 жылғы 1952 жылдан бері Роузволл ең бір турнирді де жеңбеген алғашқы жыл болды. Дегенмен, ол тоғыз турнирге қатысып (Гонконгтағы турнир жаңбырдың салдарынан аяқталмады) Уимблдон мен АҚШ ашық чемпионатын қоса үш финалға жетті. Уимблдонда Роузволл Ньюкомбты ширек финалда төрт сетпен жеңді. Стен Смитпен өткен жартылай финалда Роузволл 0–2 есебімен 3–5 ұпаймен және матч-пойнтте 5–6 есебімен ұтылып бара жатқанда, қатарынан үш ұпай алып, сетті жеңіп, финалға өту үшін бес сетте жеңіске жетті. Бұл оның 39 жасындағы соңғы Уимблдон финалы болды. Көпшілік оның Уимблдон титулын жеңіп алуын асық күткенімен, ол Джимми Коннорсқа есе жіберді. Ол екінші (Тингей) және жетінші (Коллинс) орын аралығында болды, себебі ол World Team Tennis ойнағандықтан азамат турнирлерге қатысты (Роузволл 1974 жылы «Питтсбург Трианглис» командасын жаттықтырды).

1975-1982 жылдар

Роузволл әлі де үздік 10-дыққа кірді (ATP бойынша 6-шы, Коллинз бойынша 10-шы орын), ол үш турнирде жеңіске жетті: Брисбен, Джексон WCT және Гонконг (әлемнің 3-ші ракеткасы Нэстаседен жеңіп). 1977 жыл Роузволлдың ATP рейтингіндегі алдыңғы 20-лыққа кірген соңғы жылы болды (алғашқы рет 1952 жылы үздік 10-дыққа енген). Ол Гонконг пен Токиода (Gunze Open) 43 жасында соңғы екі титулын жеңіп алды. Роузволл 1977 жылдың қазан айында Сиднейдегі жабық турнирде өнер көрсетті. 43 жасқа жақындағанда ол әлемнің 3-ші ракеткасы Витас Герулаитисті үш сеттен тұратын жартылай финалда жеңіп, финалда үш сеттен тұратын ойында Джимми Коннорсқа есе жіберді. Келесі жылы 44 жасында жартылай финалда жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол біртіндеп теннис карьерасын аяқтады. 1980 жылдың қазан айында Мельбурндағы жабық турнирде, 46 жасқа жуық шақта, Роузволл әлемнің 49-шы ракеткасы, америкалық Бутч Уолтсты бірінші раундта жеңіп, кейін Пол МакНамиден жеңілді. Роузволл 47 жасында 1982 жылдың ақпанында Графтонда өткен АТР емес турнирде, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының хардкорт чемпионатында қысқа ғана қайта оралды, онда финалға жетіп, Брет Эдвардсқа екі сетпен есе жіберді. 1972 жылы Роузволл теннис спортында 1 миллион доллардан астам табыс тапқан екінші кәсіби ойыншы болды. 1978 жылдың басында оның мансаптық табысы 1,510,267 долларды құрады.

Жарыстар

Гонзалес пен Лавер – Роузволл ең көп кездесетін екі ойыншысы. Оның Лавермен өткізген кездесулері Гонзалеспен өткізгендеріне қарағанда жақсырақ құжатталған және толыққанды сипатталған. Бірінші жылды (1963) және ойнаған соңғы жылды (1976) есептемегенде, олардың кездесулерінің статистикасы Лавердің басымдығын көрсетеді. Ашық дәуірде Лавердің пайдасына 23–9 есебімен 23 матч, ал жалпы есеп бойынша 89–75 матч тіркелген. Турнирлер мен көрсету матчтарын қоса есептегенде, Роузволл мен Гонзалес кем дегенде 204 матч ойнады, олардың барлығы кәсіби деңгейде болды. Гонзалес пайдасына 117–87 есебімен матчтар тіркелді.

Ойын стилі мен бағалау

1979 жылғы автобиографиясында Крамер: «Розуолл кәсіпқойларға келгенде, артқы алаңда ойнайтын ойыншы болды, бірақ желіде қалай ойнауға болатынын өте жылдам үйренді. Әрине, ол оны сақтау үшін де, сондай-ақ физикалық тұрғыдан өзін сақтау үшін де меңгерді. Кенни сервис пен волейді үйренбесе, әлемдік деңгейдегі ойыншы ретінде қырық жасқа дейін шыдамас еді деп сенемін» деп жазды. Оның кесілген кері соққысы ең күшті қаруы болды және бұрынғы ойыншы Дон Бадждің өте ерекше кері соққысымен бірге, қазірге дейін көрілген ең жақсы, тіпті ең жақсы кері соққылардың бірі деп есептеледі. Ол сонымен қатар, ойынның ең үздік алғашқы волейін де орындады. Оның бір қолмен ойнайтын кері соққысы, көбінесе кері айналыммен ойнайтын, ойын тарихындағы ең ұлы кері соққылардың бірі деп бағаланды. Ол барлық уақыттағы ең ұлы теннисшілердің бірі саналады. Крамер австралиялық теннисшіні барлық уақыттағы ең ұлы 21 ойыншының тізіміне енгізді, бірақ екінші деңгейде. 1988 жылы Бад Коллинз, Клифф Драйсдейл және Буч Бухольцтен құралған комиссия барлық уақыттағы ең жақсы бес ерлер теннисшісін анықтады. Бухольц пен Коллинз екеуі де Розуоллді тізімдерінде үшінші орынға қойды (Коллинз Род Лавер мен Джон МакЭнроуды Розуоллдан жоғары, ал Бухольц Лавер мен Бьорн Боргты Розуоллдан жоғары қойды). Драйсдейл Розуоллді топ-бестікке жатқызған жоқ. Ұзақ карьерасы бойында ол дерлік жарақатсыз болды, бұл оған 43 жасында да турнирлерді жеңіп, әлемнің топ-15 құрамында қалуға көмектесті. Уимблдон турнирінде төрт рет финалға шыққан, сондай-ақ 1967 жылы Уимблдон Про турнирінде де финалға жеткенімен, осы турнир одан қашып шықты. Розуолл 1974 жылы АҚШ ашық чемпионатының финалында 39 жас 310 күндік шақта өнер көрсетті, бұл оны сол жылы екі «Үлкен дулыға» финалына қатысқан ең егде жастағы ойыншы етті. Одан бұрын, 1972 жылы Розуолл 37 жас 2 айлық шақта Австралия ашық чемпионатының финалында жеңіске жетті, бұл Ашық дәуірде «Үлкен дулыға» жекелей сында жеңіске жеткен ең егде жастағы ойыншы екенін көрсетті (2021 жылғы мәліметтер бойынша). 1995 жылы Панчо Гонзалес оның туралы: «Ол қартайған сайын жақсырақ болды, толыққанды ойыншыға айналды. Мен және Фрэнк Седжманнан басқа, ол кез келген ойыншыны жеңе алатын. Оның ойын стилі Хоадтың қабағын шығарып жіберді, бірақ оның алға соққысы мен сервисінде әлсіздік болды» деді. Гонзалеспен өткізген 202 матчта ол 87 рет жеңіске жетіп, 117 рет жеңіліске ұшырады. Леу Хоадқа қарсы 135 матчта ол 84 рет жеңіске жетіп, 51 рет жеңіліске ұшырады. 2012 жылы Tennis Channel арнасының «Барлық уақыттағы 100 ең ұлы» сериясында Розуолл барлық уақыттағы ерлер теннисшілері арасында 13-орынды иеленді, одан бұрын тек екі австралиялық теннисші: Лавер мен Эмерсон болды.

In his 1979 autobiography, Kramer wrote that "Rosewall was a backcourt player when he came into the pros, but he learned very quickly how to play the net. Eventually, for that matter, he became a master of it, as much out of physical preservation as for any other reason. I guarantee you that Kenny wouldn't have lasted into his forties as a world class player if he hadn't learned to serve and volley." His sliced backhand was his strongest shot, and along with the very different backhand of former player Don Budge, has generally been considered one of the best, if not the best, backhands yet seen. He also had a first volley that was the best in the game. His one handed backhand, which he usually played with backspin, was rated as one of the great backhands in the history of the game. He is considered to be one of the greatest tennis players of all time. Kramer included the Australian in his list of the 21 greatest players of all time, albeit in the second echelon. In 1988, a panel consisting of Bud Collins, Cliff Drysdale, and Butch Buchholz ranked their top five male tennis players of all time. Buchholz and Collins both listed Rosewall number three on their lists (Collins listed Rod Laver and John McEnroe above Rosewall and Buchholz listed Laver and Bjorn Borg above Rosewall). Drysdale did not list Rosewall in his top five. During his long playing career he remained virtually injury free, something that helped him to still win tournaments at the age of 43 and remain ranked in the top 15 in the world. Although he was a finalist four times at Wimbledon, and also at the Wimbledon Pro in 1967, it was the one major tournament that eluded him. Rosewall was a finalist at the 1974 US Open at 39 years 310 days old, making him the oldest player to participate in two Grand Slam finals in the same year. Before that, in 1972 Rosewall won the Australian Open final at age 37 and 2 months making him the oldest male player to win a Grand Slam singles title in the Open Era as of 2021. In 1995 Pancho Gonzales said of him: "He became better as he got older, more of a complete player. With the exception of me and Frank Sedgman, he could handle everybody else. Just the way he played, he got under Hoad's skin, but he had a forehand weakness and a serve weakness." In 202 matches against Gonzales, he won 87 and lost 117. In 135 matches against Lew Hoad, he won 84 and lost 51. In the 2012 Tennis Channel series "100 Greatest of All Time", Rosewall was ranked number 13 among all time male tennis players, with only two Australian tennis players ranked ahead of him: Laver and Emerson.

Үлкен атаулардың орындалу уақыты

Кен Роузволл 1957 жылы кәсіби тенниске қосылды және 1968 жылы ашық дәуір басталарға дейін 45 Гранд Слем турниріне қатыса алмады. Гранд Слем және Про Слем турнирлерін есептегенде, Роузволл 23 титул жеңіп алды, ал оның жеңіс-жеңіліс көрсеткіші 246–46, бұл 28 жыл ішінде 84,24% құрайды.

Гранд Слем турнирі
Әуесқой Кәсіби Ашық дәуір SR Жеңіс %
1951 1952 1953 1954 1955 1956 1957–1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978
Австралия Ашық 1RQFWSFWFA3R AWW2R A ASFSFQF3R 4 / 14 43–10 81.13
Француз Ашық A2RW4R A A AWF A A A A A A AA A 2 / 5 24–3 88.89
Уимблдон A2RQFFSFF A4R3RFSF AF4R AA A 0 / 11 47–11 81.03
АҚШ Ашық AQFSFSFFW ASFQFW A2RSFF A A3R A 2 / 12 57–10 85.07
Жеңіс-жеңіліс 0–1 8–4 21–2 17–4 16–2 17–2 15–2 13–4 13–1 10–1 6–1 5–2 12–2 3–1 4–1 9–3 2–1 8 / 42 171–34 83.41

Про Слем турнирі
Кәсіби SR Жеңіс %
1957 1958 1959 1960 1961 1962 1963 1964 1965 1966 1967
U. S. Pro SF A A A A AWSFWFSF 2 / 6 12–4 75.00
Француз Pro NHWSFWWWWWWWSF 8 / 10 30–2 93.75
Wembley Pro WSFSFWWWWFSFFF 5 / 11 29–6 82.86
Жалпы: 15 / 27 71–12 85.54

Барлық уақыт рекорды

Чемпионат Жылдар Қол жеткізген рекорд Ойыншы теңдестіПро Слам1963Күнтізбелік жылды жеңіп алды, кәсіби үлкен дубль Род ЛейверПро Слам және Үлкен дубль 1953–1974 23 жалпы үлкен титул Новак Джокович1953–197435 жалпы үлкен финал Новак Джокович1953–197452 жалпы үлкен жартылай финал ӨзгешеПро Слам турнирлері 1957–196727 жалпы қатысу Өзгеше1957–196615 жалпы титул Өзгеше1957–1967 19 жалпы финал Өзгеше1957–1967 27 жалпы жартылай финал Өзгеше1957–1967 27 жалпы ширек финал Өзгеше1957–1967 85.54% (71–12) матч жеңісінің жалпы көрсеткіші ӨзгешеҮлкен дубль1953–1955Әрбір үлкен дубль финалына жеткен ең жас ойыншы Өзгеше1953–1972Үш түрлі онжылдықта үлкен дубль титулын жеңіп алды Новак Джокович Рафаэль НадальАвстралия чемпионаты1953Ең жас жекелей чемпион (18 жыл, 2 ай) Өзгеше 1971Сеттің бірін жоғалтпай титул жеңді ӨзгешеУэмбли Про чемпионаты1960–1963 4 қатарынан титул Род ЛейверБарлық турнирлер1951–197020 ағаш корт титулы Өзгеше1951–1977 Жекелей титулды жеңіп алған 25 маусым Өзгеше1953–1973 Титулды жеңіп алған 21 қатарынан маусым Өзгеше1952–1976 Әлемнің топ 10-дық тізімінде 25 қатарынан жыл Өзгеше1949–1982 Ойналған ең көп матч (2282) Өзгеше1949–1982 Жеңілген ең көп матч (1665) Өзгеше

Ашық дәуір жазбалары

Бұл рекордтар теннистің ашық дәуірінде қол жеткізілді. Чемпионат Жылдары Рекорд Жетілген Ойыншы Теңесті Австралия Ашық1971Бір сет те жеңілмей жеңімпаз атанды Роджер Федерер1972Жекелей сындағы ең үлкен чемпион (37 жас, 2 ай) Жалғыз АҚШ Ашық1974 Үлкен Дулыға финалындағы ең үлкен ойыншы (39 жас, 10 ай) Жалғыз WCT финалы1971–1972Қатарынан екі мәрте жеңімпаз Джон МакЭнро1971–1973 87.50% (7–1) жеңіс көрсеткіші Жалғыз Про-мажорлардағы іріктеу дәстүрлі Үлкен Дулыға турнирлерінен әлдеқайда кіші болды; көбінесе оларда 16 немесе одан да аз кәсіби ойыншы болды, бұл қазіргі заманғы алты немесе жеті раундтың орнына тек төрт раундды білдірді.

Жеке өмір

Роузволл 1956 жылғы 6 қазанда Брисбендегі Сент-Джонс соборында Квинсленд штатының бұрынғы теннисшісі Уилма МакИверге үйленді. Баспасөз бұл оқиғаны Брисбендегі жылдың ең танымал тойы деп жариялады, шіркеу сыртында 2000-нан астам адам, ал соборда 800 қонақ болды. Содан кейін жұбайлар Сиднейдегі Туррамураға көшіп, екі ұлын Хорнсбидегі Баркер колледжінде білім алды. Олар Квинсленд штатына қоныс аударды. Оның әйелі 2020 жылғы 27 сәуірде Сиднейде дүние салды. Роузволл сәтсіз акционерлік фирма BBY-ның атқарушы емес директоры болды, ал оның ұлы Гленн Роузволл компанияның атқарушы директоры қызметін атқарды.

Құрметтер

1971 жылы Королеваның туған күні құрметіне ол Британ империясы орденінің мүшесі (MBE) атанды. 1979 жылғы Австралия күні құрметіне ол Австралия орденінің мүшесі (AM) атанды. Роузволл 1980 жылы Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Халықаралық Теннис Даңқы залына енгізілді. 1985 жылы ол Австралия Спорт Даңқы залына енгізілді. Ол – Австралияның бағалы азаматы. Теннис спортына қосқан үлесін құрметтеу үшін 2008 жылы Сидней Олимпиадалық паркі Теннис орталығының орталық корты Кен Роузволл Арена деп аталды. Роузволл 2023 жылғы Австралия Ашық чемпионатында өзінің алғашқы Австралия чемпионатындағы жеңісіне 70 жыл толуына орай, ерлер арасындағы жекелей сында жеңімпазға кубок табыс етуге шақырылды.