Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Теңіз жаяу әскерінің генералы (1885–1947)
US Marine Corps general (1885–1947)
Рой Стэнли Гейгер (25 қаңтар 1885 – 23 қаңтар 1947) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда қызмет еткен АҚШ Теңіз жаяу әскерінің төрт жұлдызды генералы. Екінші дүниежүзілік соғыста ол далалық армияны басқарған алғашқы Теңіз жаяу әскері генералы атанды. Гейгер 1945 жылы Окинава шайқасында III амфибиялық корпусына қолбасшылық етті, содан кейін генерал-лейтенант Саймон Боливар Бакнер қаза болғаннан кейін АҚШ-тың 10-армиясына басшылық етті. Гейгер генерал Джозеф Стилвелл оны алмастырғанға дейін 10-армияны сәтті басқарды.
Roy Stanley Geiger (January 25, 1885 – January 23, 1947) was a United States Marine Corps four star general who served in World War I and World War II. In World War II, he became the first Marine Corps general to lead a field army. Geiger commanded the III Amphibious Corps in the Battle of Okinawa in 1945 before assuming the command of the U. S. Tenth Army upon the combat death of its commander, Lt. General Simon Bolivar Buckner Jr. Geiger successfully led the Tenth Army until relieved by General Joseph Stilwell.
Ерте өмір
Гейгер Флорида штатының Миддлбург қаласында туған.
Geiger was born in Middleburg, Florida.
Білім
Гейгер Флорида штатының Нормальдық және өнеркәсіптік колледжінде оқыды. 1907 жылы Гейгер Стетсон университетінің құқық колледжінде заң бакалавры дипломын алды.
Geiger attended Florida State Normal and Industrial College. In 1907, Geiger earned a Bachelor of Laws degree from Stetson University College of Law.
АҚШ-тың теңіз жаяу әскері мансабы
Оңтүстік Каролина штатының Порт-Рояль қаласындағы Теңіз офицерлері мектебінде оқығаннан кейін «Висконсин» және «Делавэр» кемелеріндегі теңізшілер бөлімдерінде қызмет етті. 1912 жылдың тамызында Никарагуаға жіберілді, онда Койотепе және Барранка төбелерін бомбалау, шабуылдау және басып алу операцияларына қатысты. 1913 жылдан 1916 жылға дейін Филиппин және Қытайда Бірінші бригадамен және Америка елшілігінің Теңіз жаяу әскері жасағымен (Пекин, Қытай) шетелдегі жағалаудағы қызметін жалғастырды. 1916 жылдың наурыз айында Гейгер Флорида штатының Пенсакола теңіз әскери-әуе базасына студент теңіз авиаторы ретінде қабылданды. Ол курсты сәтті аяқтап, 1917 жылдың маусымында теңіз авиаторы болып тағайындалды. 1917 жылдың 9 маусымында ол №49 теңіз авиаторы (Теңіз корпусы авиаторы №5) болып тіркелді.
Following attendance at the Marine Officers' School at Port Royal, South Carolina, he served as a member of the Marine detachments aboard Wisconsin and Delaware. In August 1912, he was assigned to Nicaragua, where he participated in the bombardment, assault and capture of the hills called Coyotepe and Barranca. Further foreign shore duty followed in the Philippines and China with the First Brigade and with the Marine detachment, American Legation, Peking, China, from 1913 to 1916. In March 1916, Geiger joined Naval Air Station Pensacola, Florida, as a student naval aviator. He successfully completed the course and was designated a naval aviator in June 1917. He was designated Naval Aviator # 49 (Marine Corps Aviator # 5) on June 9, 1917.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бұдан кейін ол қосымша оқып, 1918 жылдың шілдесінде Францияға келді. Ол Дюнкерктегі Корольдік әуе күштерінің 5-тобында қызмет етті. Ол Бірінші теңіз авиация күшінің эскадрильясына қолбасшылық етті және Солтүстік бомбалау тобының күндізгі қанатына бекітілді. 1919 жылдың қаңтарында ол АҚШ-қа жіберілді. Жауға қарсы бомбалау шабуылдарын жетектегені үшін ерекше көзге көрінгендігі үшін ол Әскери-теңіз кресімен марапатталды.
Further training followed and in July 1918, he arrived in France. He served with 5 Group, Royal Air Force at Dunkirk. He commanded a squadron of the First Marine Aviation Force and was attached to the Day Wing, Northern Bombing Group. He was detached to the United States in January 1919. For distinguished service in leading bombing raids against the enemy, he was awarded the Navy Cross.
Соғыстар арасындағы теңізшілер корпусының авиациясының дамуы
1919 жылдың желтоқсанынан 1921 жылдың қаңтарына дейін ол Гаитидегі 1-ші Уақытша теңіз жаяу әскерлері бригадасына қосылған теңіз авиация күштерінің эскадрилья командирі болды. АҚШ-қа оралғаннан кейін және теңіз авиациялық алаңында, теңіз жаяу әскерлерінің казармасында, Вирджиния штатының Квантикосындағы қызметтен кейін, Канзас штатының Форт-Левенворт қаласындағы Командалық және бас штаб мектебінде оқыды. 1925 жылдың маусымында бітірді. Ол тағы да шетелдегі қызметке жіберілді, Гаитидегі Бірінші бригаданың екінші бақылау эскадрильясына қолбасшылық етті. 1927 жылдың тамызында ол Куантикоға эскадрон офицері және теңізшілер корпусы мектептерінде нұсқаушы ретінде оралды, ал 1928 жылдың мамырында теңізшілер корпусының штаб-пәтеріндегі Әуе бөлімінің Операциялар және оқу бөлімінде қызмет атқарды. 1929 жылдың маусымында АҚШ армиясының соғыс колледжін бітіргеннен кейін, ол Куантикоға жіберілді, онда Шығыс жағалау экспедициялық күшінің әуе эскадрильясының командирі болып тағайындалды. Ол Вашингтонға оралып, 1931 жылдан 1935 жылға дейін теңіз жаяу әскері авиациясының бас офицері болып қызмет етті – қазіргі кезде авиация жөніндегі коменданттың орынбасары қызметін атқаратын генерал-лейтенанттың лауазымы. 1935 жылдың маусымында ол Куантикоға Флот теңіз күштерінің 1-ші әуе эскадрильясының командирі болып оралды. 1939 жылдың маусымынан 1941 жылдың наурызына дейін ол Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Әскери-теңіз колледжінің Аға және Кемсіз курстарында оқыды. Осыдан кейін Лондондағы Әскери атташе кеңсесінде қысқа мерзім қызмет етті.
From December 1919 to January 1921, he was a squadron commander with the Marine Aviation Force attached to the 1st Provisional Marine Brigade in Haiti. Upon return to the United States and after duty at the Marine Flying Field, Marine Barracks, MCB Quantico, Virginia, he attended Command and General Staff School at Fort Leavenworth, Kansas. He graduated in June 1925. Again he went to foreign shore duty, commanding Observation Squadron Two with the First Brigade in Haiti. In August 1927, he returned to Quantico as a squadron officer and instructor at the Marine Corps Schools, and in May 1928, was assigned to duty in the Aviation Section, Division of Operations and Training, at Marine Corps Headquarters. After attending the U. S. Army War College and graduating in June 1929, he was ordered to Quantico, where he was assigned duty as commanding officer, Aircraft Squadrons, East Coast Expeditionary Force. He returned to Washington and served as the officer in charge, Marine Corps Aviation from 1931 to 1935, a billet currently held by a lieutenant general that is now known as the deputy commandant for aviation. In June 1935, he returned to Quantico as commanding officer, Aircraft One, Fleet Marine Force. From June 1939 to March 1941, he was a student at the Senior and the Advanced Courses, Naval War College, Newport, Rhode Island. This was followed with a brief tour of duty in the Office of the Naval Attaché, London.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылдың сәуірінде Гайгер Лиссабоннан Гибралтарға аттанды, онда ол азаматтық киімнен әскери киімге ауысты. Ол Гибралтардағы британдықтардың рухын көтеріп, Үкімет үйінде губернатормен түскі ас ішті. Батыс Шөлге жол тартқан ол, британдық 8-ші армияға аттасқан алғашқы американдық әскери байқаушы болды. Тамыз айында ол 1-ші теңіз авиациялық қанатының қолбасшысы болды және АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда осы лауазымда болды. 1942 жылдың 3 қыркүйегінде ол Гуадалканалға, Гуадалканал науқанының бастапқы кезеңінде «Кактус» әуе күштерін басқару үшін жіберілді. 4 қарашаға дейін ол мұндағы армия, теңіз күштері және теңіз жаяу әскерлерінің біріккен әуе күштеріне қолбасшылық етті, оның құрамында 1-ші теңіз авиациялық қанаты да болды. Гуадалканалдағы қызметі үшін ол екінші «Теңіз кресі» орнына «Алтын жұлдыз» медалімен марапатталды. Оның мақтау қағазында былай делінген: «Дұшпан ұшақтарының, жау кемелерінің және жағалау артиллериясының үздіксіз бомбалауына қарамастан, генерал-майор Гейгердің тиімді үйлестірілген басшылығымен Гуадалканалда орналасқан армия, теңіз күштері және теңіз жаяу әскерлерінің бірлескен бөлімдері әуе шайқасында 268 жапон ұшағын атып түсіріп, 6 жау кемесін – оның ішінде бір ауыр крейсерді, үш эсминецті және бір ауыр крейсерді бағындырды, сондай-ақ 18 басқа кемені зақымдады, оның ішінде бір ауыр крейсер және бес жеңіл крейсер болды». 1943 жылдың мамырында Гайгер авиация директоры болып тағайындалды. 1943 жылдың қарашасында ол қайтадан майданға оралды, бұл жолы I амфибиялық корпустың қолбасшысы болып, 9 қарашадан 15 желтоқсанға дейін Бугенвиль шайқасында корпусты басқарды, осы қызметі үшін «Ерекше қызмет» медалімен марапатталды. 1944 жылдың сәуірінде III амфибиялық корпустың қолбасшысы болып қайта тағайындалды, ол 1944 жылдың шілдесі мен тамызында Гуамға шабуыл жасап, оны қайта басып алды, сондай-ақ сол жылдың қыркүйек және қазан айларында оңтүстік Палау аралдарына шабуыл жасап, басып алды. Осы операциялар үшін ол екінші және үшінші «Ерекше қызмет» медалі орнына екі «Алтын жұлдыз» медалімен марапатталды. Гейгер Окинаваға шабуыл жасап, оны басып алу кезінде 10-армия құрамында осы корпусты төртінші рет жетекке алды. 1945 жылдың 18 маусымында генерал-лейтенант Саймон Боливар Бакнердің шайқаста қаза болуынан кейін Гайгер 10-армияның қолбасшылығын қабылдады және шайқастың соңғы бес күнін басқарды. Оның орнын генерал Джозеф Стилвелл басты. Бүгінгі күнге дейін Гайгер – далалық армияға қолбасшылық еткен жалғыз теңіз жаяу әскері офицері. 1945 жылдың шілдесінде Гайгер Тынық мұхиты флотының теңіз жаяу әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды және генерал-лейтенант шеніне көтерілді. 1945 жылдың 2 қыркүйегінде «Миссури» кемесінде Жапонияның капитуляциялауы кезінде Гайгер теңіз жаяу әскерлерінің жалғыз өкілі болды. Ол 1945 жылдың қыркүйек және қазан айларында Вашингтонға және Флорида штатының Пенсакола қаласына оралды, содан кейін қызметін жалғастырды. Гайгер 1946 жылдың қарашасында АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің штаб-пәтеріне ауыстырылды. Гейгер 80-ші Конгресс тарапынан 1947 жылдың 23 қаңтарынан бастап күшіне енетіндей, қайтыс болғаннан кейін төрт жұлдызды генерал шеніне көтерілді.
In April 1941, Geiger made his way from Lisbon to Gibraltar, where he changed from civilian clothes to his military uniform. He had lunch with the governor at Government House, in a visit which lifted British morale in Gibraltar. He was on his way to the Western Desert, as the first U. S. military observer attached to the British 8th Army. In August, he became commanding general, 1st Marine Aircraft Wing, Fleet Marine Force, in which capacity he was found upon the United States' entry into World War II. On September 3, 1942, he was stationed at Guadalcanal to lead the Cactus Air Force during the early part of the Guadalcanal Campaign. Until November 4, he was commander of the combined Army, Navy and Marines Air Forces stationed here, of which the 1st Marine Aircraft Wing was part. He was awarded a Gold Star in lieu of a second Navy Cross for his service on Guadalcanal. His citation reads in part, "Despite almost continuous bombardment by enemy aircraft, hostile naval gunfire and shore based artillery, the combined total of Army, Navy and Marine Corps units stationed at Guadalcanal under Major General Geiger's efficiently coordinated command succeeded in shooting down 268 Japanese planes in aerial combat and inflicting damage on a number estimated to be as great Sank six enemy vessels, including one heavy cruiser, possibly sank three destroyers and one heavy cruiser, and damaged 18 other ships, including one heavy cruiser and five light cruisers." Geiger was recalled to Headquarters Marine Corps in May 1943, to become the Director of Aviation. In November 1943, he returned to the field, this time as commanding general of the I Amphibious Corps and led the corps from November 9, to December 15, 1943, in the Battle of Bougainville, for which he was awarded the Distinguished Service Medal. Redesignated III Amphibious Corps in April 1944, he led this organization in the invasion and subsequent recapture of Guam during July and August 1944, and in the assault and capture of the southern Palau Islands in September and October of the same year. For those operations he was awarded two Gold Stars in lieu of a second and third Distinguished Service Medal. Geiger led this corps into action for the fourth time as part of the Tenth Army in the invasion and capture of Okinawa. On June 18, 1945, Geiger assumed command of the Tenth Army following the death in combat of Lt. General Simon Bolivar Buckner Jr. for the final five days of the battle. He was relieved by General Joseph Stilwell. To this day, Geiger remains the only Marine Corps officer to have ever held command of a field army. Geiger was appointed commanding general of the Fleet Marine Force, Pacific in July 1945 and was promoted to lieutenant general. Geiger was the only Marine Corps representative at the surrender of Japan aboard the Missouri on September 2, 1945. He returned to Washington, D. C., and Pensacola, Florida, in September and October 1945 before resuming his duties. Geiger was transferred to Headquarters, U. S. Marine Corps in November 1946. Geiger was promoted to four star general posthumously by the 80th Congress to be effective from January 23, 1947.
Әскери марапаты
Окинавадағы шайқасқа қатысқандығы үшін ол Армияның Еңбек сіңірген қызмет медалімен марапатталды. Оның мақтау қағазында былай делінген: 1945 жылғы 1 сәуірде алғашқы шабуыл жасаған жасақтармен бірге жағаға шығып, ол үш айға созылған қатал науқанды ерекше кәсіби білікпен, күшті басшылықпен және талмайтын нық қадаммен бастады. Ол өз бөлімдерін қайта-қайта жеке қауіпсіздігін ескермей, жағдайды өз көзімен көру үшін және әскерлерін батырлық пен жетістікке шақыру үшін басқарды.
For his part in the action on Okinawa he was awarded the Army Distinguished Service Medal. His citation reads in part:
Going ashore with the early landing elements on April 1, 1945, he began a bitter three month campaign with outstanding professional skill, forceful leadership and unswerving determination, he directed his units repeatedly disregarding personal safety to secure a first hand estimate of the battle situation and inspiring his men to heights of bravery and accomplishment.
Басқа марапаттар мен марапаттар
2002 жылы генерал Рой Стэнли Гейгер еске алу аллеясы. Флорида штатында бұрын Клей округінің 220-жолы деп аталған тас жолдың бір бөлігіне арналды. 2011 жылы Стетсон университетінің құқық мектебінің Даңқ залына енгізілді. Қайтыс болғаннан кейін марапатталды. Солтүстік Каролина штатындағы Теңіз корпусының Гейгер лагері оның құрметіне аталған.
2002 Gen. Roy Stanley Geiger Memorial Parkway. Dedicated the section of highway formerly known as Clay County Road 220 in Florida. 2011 Stetson University College of Law Hall of Fame. Presented posthumously. Marine Corps base Camp Geiger in North Carolina is named in his honor.
Жеке өмір
Гейгер Флорида штатының Пенсакола қаласында болған кезде, ол Юнис Реншо Томпсонмен танысты, ол оның әйелі Юнис Реншо Гейгер атанды. Олардың Рой мен Джойс есімді екі баласы болды. Гейгердің ұлы Рой Стэнли Гейгер кіші (1920–2014) – армия полковнигі болған. Флорида штатының Пенсакола қаласындағы үйіне қысқа сапардан кейін Гейгер Бетезда әскери-теңіз ауруханасына түсті. 1947 жылдың 23 қаңтарында Гейгер Бетесдада (Мэриленд штаты) өкпе қатерлі ісігінің асқынуынан қайтыс болды. Гейгер Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленген.
While Geiger was in Pensacola, Florida, he met Eunice Renshaw Thompson, who became his wife, Eunice Renshaw Geiger. They had two children, Roy and Joyce. Geiger's son was Roy Stanley Geiger Jr. (1920–2014), who was an Army colonel. Following a short visit to his home in Pensacola, Florida, Geiger was admitted to Bethesda Naval Hospital. On January 23, 1947, Geiger died of complications from lung cancer in Bethesda, Maryland. Geiger is buried at Arlington National Cemetery, in Arlington, Virginia.