Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық лепидоптерист (1907–1979)
British lepidopterist (1907–1979)
Генри Бернард Дэвис Кеттлвелл (24 ақпан 1907 – 11 мамыр 1979) – британдық генетик, лепидоптерист және дәрігер, өнеркәсіптік меланизмнің көкбас көбелектің (Biston betularia) түсіне қалай әсер ететінін зерттеген. Бұл тәжірибе табиғи іріктелудің анық мысалы ретінде жиі келтіріледі. Нико Тинбергенмен бірге жасалған тәжірибені тікелей эфирде жазбаға алғаннан кейін Сеуолл Райт бұл зерттеуді "эволюциялық процестің нақты байқалған ең айқын мысалы" деп атады.
Henry Bernard Davis Kettlewell (24 February 1907 – 11 May 1979) was a British geneticist, lepidopterist and medical doctor, who performed research on the influence of industrial melanism on peppered moth (Biston betularia) coloration, showing why moths are darker in polluted areas. This experiment is cited as a classic demonstration of natural selection in action. After live video record of the experiment with Niko Tinbergen, Sewall Wright called the study as "the clearest case in which a conspicuous evolutionary process has actually been observed."
Ерте өмір
Кеттлвелл Йоркширдің Хауден қаласында дүниеге келді және Чартерхаус мектебінде білім алды. 1926 жылы ол Кембридждегі Гонвилл және Каиус колледжінде медицина және зоологияны оқыды. 1929 жылы ол Лондондағы Сент-Бартоломью ауруханасында клиникалық тәжірибесін бастады, содан кейін 1935 жылы Суррейдегі Кранлидегі жалпы медициналық практикаға қосылды. Ол сонымен қатар Гилфордтағы Сент-Люк ауруханасында анестезиолог болып жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1939 жылдан 1945 жылға дейін, Уокинг соғыс ауруханасының шұғыл медициналық қызметінде жұмыс істеді. 1949 жылы Оңтүстік Африкаға эмиграциялап, 1954 жылға дейін Кейптаун университетінің Халықаралық шегірткелерді бақылау орталығында зерттеуші болып жұмыс істеді, шегірткелерді бақылау әдістерін зерттеді және Калахари шөліне, Книсна орманға, Бельгия Конгосына және Мозамбикке экспедицияларға қатысты. Содан кейін ол ең танымал эксперименттерін жүргізді: Бирмингемдегі ластанған ормандарда белгіленген көбелектерді босатып, қайта ұстады, сондай-ақ Англияның Дорсет аймағындағы Диненд Вудтың ластанбаған ауылдық ормандарында да осы тәжірибелерді қайталады. Ол табиғи іріктеудің эволюциялық күш ретінде тиімділігін тәжірибелік тұрғыдан көрсетті: өнеркәсіптік аймақтарда, өсімдіктердің ластану салдарынан қараңғы түске енген жерлерде ақ түсті көбелектер қара түсті көбелектерге қарағанда жақсы көрінеді, сондықтан олар құстар үшін оңай олжа болады, бірақ ластанбаған ауылдық аймақтарда, өсімдіктердің ақ түсті болған жерлерінде, олар жақсы тірі қалады. Оның эксперименті өнеркәсіптік меланизмді және оның түрлердің эволюциясына тигізетін әсерін жақсырақ түсінуге мүмкіндік берді және оны қалалық эволюцияның маңызды мысалы ретінде қарастыруға болады.
Kettlewell was born in Howden, Yorkshire, and educated at Charterhouse School. During 1926 he studied medicine and zoology at Gonville and Caius College, Cambridge. During 1929 he began clinical training at St Bartholomew's Hospital, London, then during 1935 joined a general medical practice in Cranleigh, Surrey. He also worked as an anaesthetist at St. Luke's Hospital, Guildford. During World War II, from 1939 to 1945, he worked for the Emergency Medical Service at Woking War Hospital. He emigrated to South Africa during 1949, and from then until 1954 was a researcher at the International Locust Control Centre at Cape Town University, investigating methods of locust control and going on expeditions to the Kalahari Desert, the Knysna Forest, the Belgian Congo, and Mozambique. Most famously he then performed experiments involving releasing and then recapturing marked moths in polluted woodlands in Birmingham, and in unpolluted rural woods at Deanend Wood, Dorset, England. He demonstrated experimentally the efficiency of natural selection as an evolutionary force: light coloured moths are more conspicuous than dark coloured ones in industrial areas, where the vegetation is darkened by pollution, and are therefore easier prey for birds, but are less conspicuous in unpolluted rural areas, where the vegetation is lighter in colour, and therefore survive predation better. His experiment resulted in better understanding of industrial melanism and its effects on the evolution of species, and can be seen as an important example of urban evolution.
Сын
Дж. Б. С. Холдейн Кеттлвеллдің 1924 жылы Холдейннің өзінің қарапайым түстен меланикалық түске өзгеру мүмкіндігі туралы жасаған бақылауларын пайдалануға тырысқан деген пікірде болды. 1961 жылы Холдейн және оның аспиранты (кейіннен әйелі болған) Хелен Спервей канадтық лепидоптерист Гари Боттингке Кеттлвеллдің деректеріне күмәнмен қарағанын айтты, себебі олар Холдейннің 1924 жылғы статистикалық есептеулеріне тым "жақын" болды. Боттинг пен Холдейн сол кезде құстардың жемтігі емес, басқа да генетикалық механизмдердің әрекет ететінін ойлады. Дегенмен, Холдейннің көзқарасын қайта қарастыру үшін де қараңыз. Бұл мәселе бойынша Массачусетс университетінің (Амхерст) зоология профессоры Теодор Дэвид Саргент баяндама жасады. Ол 1965–1969 жылдары ұқсас тәжірибелер жүргізуге тырысқанын және құстардың қара немесе ақ ағаш діңдеріндегі көбелектерге ешқандай артықшылық танытпағанын анықтады. Ол Кеттлвеллдің құстарды көбелектерді әдетте кездеспейтін жерлерде, ағаштардан жинауға үйреткен болуы мүмкін деп күдіктенді. Ол Кеттлвеллдің жазбаларын таба алмағанын және оның тәжірибелерінің жалған екенін мәлімдеді, сондай-ақ Саргенттің тәжірибелік суреттерде өлген көбелектерді тікелей орналастырған деген айыптауларын қайталады. Ол Фордты Кеттлвеллдің бағынуын пайдаланған, Дарвиншіл фанатик деп айыптайды және жалпы ғалымдарды эволюцияны сенімсіз және жақтық көзқараспен қабылдағаны үшін сынады. EMBO Reports журналындағы мақалада бұл кітап "Хупердің эволюцияны зерттеудегі осы ұятты оқиғаға себепкер болған, пікірлерімен белгілі және күшті эволюционистер тобының жеке және қоғамдық өмірін қызықты баяндайтын есебі" деп сипатталған. Бұл кітап креационистер тарапынан да кеңінен қолданылды. Алайда, Хупердің түрлі айыптаулары ғылыми қауым тарапынан жоққа шығарылды: Дэвид В. Рудж "Хупердің ешбір аргументі мұқият зерделеуге төтеп бере алмайтынын" және "барлық осы айыптаулар негізсіз және ғылымның мәнін түсінбеуден туындайды" деп қорытындылады.
J. B. S. Haldane was of the opinion that Kettlewell had attempted to capitalise on Haldane's own observations, made as early as 1924, of the statistical probability of rate of change from light to melanic forms of the peppered moth. In 1961, Haldane and his graduate student (and later wife) Helen Spurway told Canadian lepidopterist Gary Botting that they questioned Kettlewell's data since it too "nicely" approximated Haldane's 1924 statistical calculations. Botting and Haldane at that time shared the opinion that some genetic mechanism other than bird predation was at work. However see also for a re appraisal of Haldane's views. The major argument was made by Theodore David Sargent, professor of zoology at the University of Massachusetts at Amherst. He reported that during 1965–1969 he attempted to perform similar experiment, and found that birds did not have preference on moth on either black or white tree trunks. He suspected that Kettlewell trained the birds to pick moths on tree trunk, where they were not normally present. in which she claims that Kettlewell's field notes could never be found and his experiments were fraudulent, reiterating Sargent's allegations that the experimental photographs were faked by planting dead moths on a log. She accuses Ford of being a Darwinian zealot who exploited Kettlewell's servitude and criticises scientists in general for credulous and biased acceptance of evolution. A review in EMBO Reports describes the book as "Hooper's exhilarating account of the public and private lives of an opinionated and powerful group of evolutionists, who contributed to this shameful episode in the study of evolution." The book has also been widely quoted by creationists. However, Hooper's various allegations have been refuted by the scientific community: David W Rudge summarised that "none of Hooper's arguments is found to withstand careful scrutiny" and that all "these charges are baseless and stem from a fundamental misunderstanding of the nature of science as a process."
Кеттлвеллдің жұмысын растайтын қосымша зерттеулер
Кеттлвеллдің эксперименттері жан-жақты зерттеулермен расталды, эволюциялық процестің генетикалық бұлшық еттері анықталды. Майкл Маджерс Кеттлвеллдің эксперименттерінің нәтижелерін кейінгі күмәндерді ескере отырып қайта қарастыру үшін табиғаттағы көбелектерді зерттеп, кең ауқымды эксперименттер жүргізді. Оның 2012 жылы, қаза болғаннан кейін жарияланған еңбегі сынға жауап беретін және Кеттлвеллдің әдістемесін қолдайтын жаңа деректер ұсынды. Олардың талдауы құстардың көру қабілетін пайдаланып, жем іздеу арқылы меланизмдегі өзгерістерді түсіндіру үшін әртүрлі таңдаудың жеткілікті екенін Кеттлвеллдің қорытындысын қайта растады, сондай-ақ бұл табиғи таңдаудың эволюциялық күш ретінде тиімділігін көрсетті.
Kettlewell's experiments have been vindicated by elaborate research, and the genetic details of the evolutionary process established. Michael Majerus carried out extensive experiments, examining moths in the wild, to re examine the findings of Kettlewell's experiments in the light of subsequent questions. His work, published posthumously in 2012, provided new data which answered criticisms and validated Kettlewell's methodology. Their analysis reaffirmed Kettlewell's conclusion that differential selection by birds using their eyesight to find prey was sufficient to explain the changes in melanism, and that this demonstrated the effectiveness of natural selection as an evolutionary force.