Кіріспе
Клейборн – Мэриленд штатының Талбот округіне қарасты, құрамына штат емес қауымдастық кіретін елді мекен. Ауыл Чесапик шығанағының шығыс жағалауында, Шығыс шығанағының құйылысына жақын орналасқан және 21624 индексін пайдаланады. 2000 жылғы АҚШ халық санағы бойынша халық саны 147 адамды, ал үйлер саны 84-ті құрады, бұл 1941 жылғы 156 адамнан сәл төмен. 1890 мен 1930 жылдар аралығында ауыл Чесапик шығанағы арқылы жолаушылар, содан кейін автомобиль паромдары үшін қызмет көрсететін маңызды порт болды, онда көптеген дүкендер мен мотельдер/курорттар, соның ішінде Мейпл Холл және Беллфонт қонақ үйі орналасқан. 1893 жылы пошта бөлімі ашылды, ал 1898 жылы Клейборн протестанттық епископ шіркеуі салынды. 1912 жылы бастауыш мектеп және методист шіркеуі қосылды. 1912 жылға дейін студенттер жақын орналасқан МакДэниелде оқыған. Қаланың алғашқы мектебі – жергілікті теміржол павильонының ас үйі, ол сынып ретінде пайдаланылды. 1913 жылы қалада Claiborne Fresh Air Association, Inc. (“Миракл Хаус”) құрылды, ол туберкулезге шалдыққан балаларға 10 апта таза ауа мен жазғы демалыс ұсыну мақсатында құрылған. Клейборнның шығанақ арқылы жүретін паромдардың терминалы ретіндегі маңызы 1930 жылы негізгі бағыт Кент аралындағы Матапикке ауысқанда төмендеді. 1938 жылы Аннаполис пен Клейборн арасындағы тікелей байланыс тоқтатылды, Кент аралындағы Клейборн мен Романкок арасындағы қосалқы шаттл ғана қалды. Бұл шаттл қызметі 1952 жылы, Чесапик шығанағы көпірі ашылғаннан кейін бірнеше ай өткен соң тоқтатылды, осылайша Клейборнға барлық паромдық қызметтер алты он жылдан астам уақыттан кейін тоқтатылды.
Тарих
1870 жылдарға дейін Клейборн жақын маңдағы МакДэниелтаун пошталық қауымдастығының (қазіргі МакДэниел) құрамында болды. Оның аты 1631 жылы жақын маңдағы Кент аралында ағылшын қонысын құрған тері саудагері Уильям Клейборнның құрметіне аталды. Клейборнның алғашқы жер патенттеріне "Rich Neck Manor" кірді, ол 1649 жылы алғаш рет капитан Уильям Митчелге, эск., 2000 акр жер берілді. Рич Нектың кейінгі иесі Филипп Лэнд 1650 жылдары шіркеу салдырды. Rich Neck Manor Chapel қазірге дейін сақталған, бірақ жеке меншікте. Рич Нек сонымен қатар Мэриленд делегациясының Континенттік Конгресске төрағасы Мэтью Тилгман мен Конфедерация армиясының генералы Ллойд Тилгманның туған жері болды. 1812 жылғы соғыс кезінде британдық кемелер Клейборнның көз алдындағы МакДэниелтаунға түсуге болатын қазіргі Клейборн портының кіреберісінен өтті. Қазіргі "Олд Клейборн" деп аталатын қала ауданы Майлс өзеніне қараған Тилгман сағасында орналасқан. Онда 1867 жыл шамасында Джон Хансель Тунис іске қосқан булы пилорама бар. "Бингхэмнің бу кемесінің тұрағы" 1867 жылы "Бингхэмнің минералды бұлақтарында" жоспарланған курортты қолдау үшін салынды. Ол Олд Клейборн мен Балтимор және Майлс өзені бойындағы Сент-Майклс арасында аптасына үш рет қызмет көрсетті. 1877 жылы Джон Тунистің ұлы Джозеф Тунис Клейборн Остер компаниясын, кеме жасау орнын, бірнеше үйді, тағы екі бу кеме тұрағын қосты және әкесінің пилорамасын Клейборн пісіру және жоспарлау диірмендеріне кеңейтті. Rich Neck Road түбінде жалпы дүкен болды. Тунис 188 жер учаскесінен тұратын жаңа қауым үшін жоспар жасады және оларды 18-40 долларға сатуға жарнамалады. Оның жоспары 1877 жылғы округтік атласта көрсетілген, онда сегіз негізгі көше аталған: Рич Нек Роуд, Лидс, Уорд, Прогресс, Монумент, Тилгман және Дом Педро. Оның ортасында қоғамдық ғимараттарға арналған үлкен алаң – Генри Клей алаңы орналасқан. Жозеф Тунис: "Жас жігіт батысқа емес, Клейборнға барсын" деген ұранды ұсынды. Ауыл Тунис күткендей дамымады және 1893 жылы ол жоспарларынан бас тартты. Кейінгі жылдары Солтүстік Каролинадан бірнеше отбасылар, Тунис отбасының қызметкерлері болған немесе Солтүстік Каролинадағы ағаш фабрикаларында жұмыс істеген, мысалы, 1905 жылы "Олд Клейборн" қаласында үйі салынған Бен Перри "Олд Клейборнға" көшіп келді. Екінші қауым, "жаңа" Клейборн 1886 жылы генерал Джозеф Б. Сет пен Балтимор және Шығыс жағалау темір жолы компаниясы Клейборн мен Бей Ридж арасында паромдық және темір жол қызметін бастауға келіскен кезде құрылды. Сет Теофилус Тунис және Фрэнк Тернермен бірге Бей Риджге ұқсас курорттық қауымды көздеді және оны "Бей Сити" деп атап, "жаңа" Клейборнның жоспарларын жасады. "Бей Сити" күтілгендей дамымаса да, Клейборнның маңызы паромдар Клейборнмен Шығыс жағалаудағы негізгі аялдама ретінде жұмыс істей бастағаннан кейін артты. 1890 жылы Балтимор және Шығыс жағалау темір жолы компаниясы Клейборннан Истонға дейінгі темір жол желісін аяқтады, соның арқасында Клейборнға келген жолаушылар Оушен-Ситиге дейін жалғаса алды. Бастапқыда теміржол вагондарын Бей Ридж пен Клейборн арасында тасымалдау үшін теміржол тасымалдау буларын пайдалану жоспарланған, бірақ 1891 жылдың соңында бұл жоспардан бас тартылып, Балтимор мен Клейборн арасындағы әдеттегі жолаушылар паром қызметімен алмастырылды. Бұл қызмет өтелмеген қарызды өтеу үшін жеткілікті ақша ағымын қамтамасыз ете алмады және Балтимор және Шығыс жағалау темір жолы 1894 жылдың тамызында таратылды. Активтерді жаңадан құрылған Балтимор, Чесапик және Атлантик темір жолы сатып алды. Балтимор, Чесапик және Атлантик темір жолының бумен жүретін қызметі 1924 жылға дейін жалғасты, ол кезде BC&A өз қозғалысын Love Point-ке ауыстырды. 1927 жылы Балтимор, Чесапик және Атлантик темір жолы банкротқа ұшырады және 1928 жылдың 28 наурызында сатылды. Бір бөлігі компанияның темір жолы мен Клейборн паромына арналған және 650 000 долларға сатылды. Сол кезде Клейборннан шығысқа қарай жолаушылар темір жолы тоқтатылды, ал Клейборн МакДэниел темір жолының бөлімі 1938 жылы алынып тасталды. 1916 жылы жақында өзгертілген Панама каналы туралы заң темір жол компанияларының паром желілерін пайдалануына тыйым салды, тек мемлекетаралық сауда комиссиясының мақұлдауымен ғана рұқсат етілген ерекшеліктер болды. ICC Балтимор, Чесапик және Атлантик темір жолының бас компаниясы Пенсильвания темір жолына Чесапик паромдық операцияларын тоқтатуды бұйырды, тек Love Point және Клейборн бағыттары ғана, өйткені олар бәсекелестер емес, темір жол желілерінің кеңейтілген бөліктері саналды. Шығыс жағалаудағы жергілікті саудагерлер бұл бұйрыққа қарсылық білдірді, Бірінші дүниежүзілік соғыс араласты және бұл бұйрық 1920 жылдардың басында күшін жойды. 1912 жылы Клейборн мен Аннаполис арасында қызмет көрсеткен "Atlantic" бу кемесімен басталып, кейіннен 1912 жылдың желтоқсанында Эдвард Х.Р. Гринге тиесілі болған "Texas" бу яхтасына ауысқан "Шығыс жағалау дамуының бу кеме компаниясы" атты екінші паром компаниясы қызметін бастады. Нью-Йорк инвесторлары А.Дж. МакИнтош, Б.А. Синн және Дж.У.Р. Кроуфордқа тиесілі болған бұл бизнес 1916 жылы банкротқа ұшырады. Жаңа паром компаниясының орнаған теміржол паромдарымен бәсекелесуі қиын болды, өйткені соңғысы сыйымдылығын арттырып, кестесін өзгертіп, Шығыс жағалау дамуының бу кеме компаниясынан келген паромдарды күтпеді, тіпті өз паромдары үшін күткендей. Теміржол жаңа паром бәсекелесімен бірлескен билеттерді сатудан бас тартты және Клейборндағы қосылысқан теміржол жолаушыларынан өз паром билеттерімен салыстырғанда жоғары баға алды. Бұл мәселе ICC-ге жіберілді және екі тарап ICC әрекет етуге мәжбүр болғанша жартылай шешімге келді. 1919 жылы Клейборн Аннаполис паром компаниясы (кейін Клейборн Аннаполис паром компаниясы) Клейборн мен Аннаполис арасында қызмет көрсетуді бастады. Жесенбі күні кешке Клейборнға келу үшін бірнеше шақырымдық көлік тірбушілігі жиі кездесетін. Клейборнға автомобиль қозғалысының артуы штатты Клейборн мен Мэриленд штатының Истон қаласы арасындағы жолды жақсарту үшін бұрын-соңды болмаған арнайы жол заңын қабылдауға мәжбүр етті. 1921 жылы Клейборннан Истон, Хурлок және Кембридж қалаларына автобус қызметі қосылды. 1926 жылы қызмет "Gov. Albert C. Ritchie" атты алғашқы "қос басты" паромның енгізілуімен жақсартылды. Сол кезде паром компаниясы үлкен пайда табуды бастады. 1928 жылы Клейборн Аннаполис паром компаниясы қайта құрылды және Клейборн Аннаполис паром компаниясы деп аталды. 1930 жылы Аннаполистен келетін паромдардың негізгі шығыс терминалы Клейборннан Кент аралындағы Matapeake жаңа паром терминалына көшірілді. Бұл Аннаполистен шығып кететін көптеген адамдар үшін қашықтықты айтарлықтай қысқартты. Клейборн мен Аннаполис арасындағы тікелей қызмет 1930 жылдан кейін де жалғастырылды, бірақ 1930 жылдардың ортасына қарай бұл қызмет айтарлықтай төмендетілді. 1938 жылы Клейборнға бағытталған паром маршруты Клейборн мен Кент аралындағы Романкок арасындағы маршрутқа өзгертілді. Бұл Клейборнға тікелей паром қызметіне соңғы нүкте болды. 1943 жылы батыс терминалы Аннаполистен Sandy Point-ке көшірілді. Паром қызметі 1952 жылдың желтоқсанында, Чесапик шығанағы көпірі салынғаннан кейін тоқтатылды. Клод В. Сомерс 1985 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
Шығыс бағытындағы жолаушылар пойызы
1924 жылы Балтимор, Чесапик және Атлантик темір жолы Клейборннан Дельмарва түбегіндегі Истон, Хёрлок, Солсберидің Юнион станциясы, Берлин және Мэриленд штатының Оушен-Сити сияқты әртүрлі бағыттарға күн сайын, жексенбі күні болмаса, жолаушылар пойыздарын қатынатты. 1924 жылы қызмет бумен жүретін локомотивтен бензинмен жүретін вагондарға ауыстырылды. Бірақ 1928 жылы осы теміржол компаниясының ізбасары – Балтимор және Шығыс темір жолы Клейборннан жолаушылар пойыздарын тоқтатты. Дегенмен, сол кезде саяхатшылар Истоннан басқа пойыздармен қатынаса алатын: B&ER Love Point – Истон – Оушен-Сити бағытындағы пойыздарды іске қосып тұрды. Бұл қызмет 1938 жылы тоқтатылды.