Кіріспе

Британдық музыка журналисі

Ник Кент (24 желтоқсан 1951 жылы туған) – британдық рок сыншысы және музыкант. Ол 1970-ші жылдардағы NME журналындағы жазбаларымен және "Қараңғы заттар" (1994) мен "Жындыға деген бейжайлық" (2010) кітаптарымен ең көп танылады.

Ерте өмір

Abbey Road студиясының бұрынғы дыбыс инженерінің ұлы Кент 1972 жылы 21 жасында Джек Керуак пен Хантер С. Томпсоннан шабыт алып, жазушылық жолын бастады. Кенттің жазу қабілеті колледж кезінде, Джеймс Джойстің "Улисс" романын талдағаннан кейін, оған ағылшын тілін одан әрі оқуға кеңес бергенде көзге түсті. Алайда, екі университетті тастап кеткен соң, ол Лондонның андеграунд сахнасында музыка сыншысы ретінде таныла бастады.

Мансап

Пол Морли, Чарльз Шаар Мюррей, Пол Рамбали және Дэнни Бейкер сияқты замандастарымен бірге Кент 1970-ші жылдардың ең маңызды және ықпалды Ұлыбритания музыка журналистерінің бірі саналады. Ол британдық музыка басылымы New Musical Express үшін жазды, кейін мансабында The Face-ке көшті. Кенттің жазулары негізінен рок-н-ролл музыканттарының өмірі мен музыкасын қамтиды. Оның прозасы өзін-өзі жою және қайырлылық туралы суреттермен толы, 20-шы ғасырдың соңында суретші болудің шынайы жағдайын зерттейді. Кент екі кітаптың авторы: "The Dark Stuff" – оның журналистикалық мақалаларының жинағы және "Apathy for the Devil: 1970s Memoir" – 1970-ші жылдардағы өмірі мен тәжірибесі туралы автобиографиялық есеп, ол 2010 жылдың наурыз айында жарық көрді. 1970-ші жылдардың ортасында Кент Sex Pistols тобының алғашқы құрамымен гитарада ойнады және Subterraneans деген атпен London SS панк-тобының мүшелерімен бірге қысқа уақыт өнер көрсетті. Кейін The Damned тобының мүшесі болған Брайан Джеймс оның туралы былай деді: "Ник керемет гитарашы, ол Кит Ричардс сияқты ойнайды. Ол үнемі топ құруға тырысады, бірақ қолынан келмейді. Нервтеріне байланысты, болжамдап айтуға болады. Өкінішті, себебі ол рок-н-роллды жақсы көреді және ол керемет жігіт". Кенттің панк-мәдениетімен қарым-қатынасы шиеленісті болды. Бұрыннан танымал музыка сыншысы және музыка индустриясының символы болған ол 100 Club-та Сид Вишестен мотоцикл тізбегімен шабуылға ұшырады. Кент осы оқиғаны Джонни Роганның рок-менеджмент туралы кітабында "Starmakers & Svengalis"; Джулиен Темплдің 2000 жылы түсірген Sex Pistols туралы деректі фильмінде "The Filth and the Fury"; Джон Савидждің "England's Dreaming" кітабында, сондай-ақ өзінің "The Dark Stuff" және "Apathy for the Devil" кітаптарында баяндайды. Осы жағымсыз оқиғаға қарамастан, Вишес 1977 жылғы сұхбатында Кенттің "көңіл көтеруге жарайтынын" және "жақында маған тамақ сатып алғанын, ол өте жақсылық жасады" деп мәлімдеді. "Sid & Nancy" фильмінде "Дик Бент" деген кейіпкер бар, оны Pistols-тың жақтасы Бренда Виндзор (Кэти Берк) "Пистолзды бағаламайтын журналист" деп сипаттайды, ол олардың бірінде Сид Вишес (Гэри Олдман) шабуылдайды. Кенттің Адам және Анттардың алғашқы панк-құрамымен де жағдайы нашар болды, бұл Дерек Джарманның "Jubilee" фильміне арналған саундтрек альбомын NME-де шолудан басталды, онда Кент "Deutscher Girls" әнінің арқасында Адам Антты нацистік симпатияшы деп атады. Жауап ретінде Ант "Press Darlings" әнінде Кенттің есімін сарказммен атады (кейіннен Ants-тің #2 Ұлыбритания хит-синглы "Kings of the Wild Frontier" және АҚШ-тағы сол аттас хит-альбомның нұсқасының B-жағы болды), "Егер құмарлық модада аяқталса, онда Ник Кент қаладағы ең жақсы киінген адам" деп мәлімдеді.

Жеке өмір

1974 жылы Кент Крисси Хиндемен танысып, онымен бірге тұра бастады, кейін ол The Pretenders тобының жетекші вокалисі болды, ол NME журналында жұмыс істей бастағаннан кейін. 1970 жылдары Кент героинге тәуелді болды. Қазір Кент әйелімен Парижде тұрады және британдық және француз баспасөзіне, әсіресе The Guardian газетіне мерзімімен мақалалар жазады. Ол Perturbator есімімен танымал синтвейв музыканты Джеймс Кенттің әкесі.