Грегг Оллман: Американдық музыканттың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық музыкант (1947–2017)

Грегори ЛеНойр Оллман (8 желтоқсан 1947 – 27 мамыр 2017) – американдық музыкант, әнші және ән жазушы. Ол Allman Brothers Band тобында өнер көрсетуімен танымал болды. Оллман ритм-энд-блюз музыкасына деген қызығушылықпен өсті, ал Allman Brothers Band оны рок, джаз және кейде кантри музыкасымен үйлестірді. Ол «Whipping Post», «Melissa» және «Midnight Rider» сияқты топтың ең танымал әндерін жазды. Оллман жеті студиялық альбом шығарған сәтті жеке мансапты да жүргізді. Ол балалық шағының көп бөлігін Теннесси штатының Нэшвилл қаласында өткізіп, содан кейін Флорида штатының Дейтона Бич және Джорджия штатының Макон қаласына көшті. Ол және оның ағасы Дьюэн Оллман 1969 жылы Allman Brothers Band тобын құрды, ол 1971 жылы шыққан «At Fillmore East» концерттік альбомымен үлкен жетістікке жетті. Бірақ көп ұзамай Дьюэн мотоцикл апатында қаза тапты. Топ өркендеуін жалғастырды және 1973 жылы олардың ең табысты альбомы болған «Brothers and Sisters» альбомын шығарды. Оллман сол жылы «Laid Back» альбомымен жеке мансабын бастады. Ол 1975-1978 жылдары поп-жұлдыз Шермен некеде болғандықтан қосымша даңққа ие болды. 1987 жылы «I'm No Angel» әніне жазған кавер-версиясы күтпеген сәттілікке жетті, ал оның жетінші жеке альбомы «Low Country Blues» (2011) мансабындағы ең жоғары көрсеткіштерді тіркеді. Өмірі бойы Оллман алкоголь және есірткіге тәуелділікпен күресті, бұл оның «My Cross to Bear» (2012) естеліктерінің негізін құрады. Оның соңғы альбомы «Southern Blood» 2017 жылдың 8 қыркүйегінде, қаза болғаннан кейін жарық көрді. Оллман Хаммонд орган мен гитарада ойнады және жанды дауысымен танылды. Музыкадағы еңбегі үшін Оллман Оңтүстік рок пионері ретінде танылып, көптеген марапаттарға ие болды, соның ішінде бір Грэмми сыйлығын алды; ол Рок-н-ролл және Джорджия Музыкалық Даңқ залына енгізілді. Оның ерекше дауысы «Rolling Stone» журналының «Барлық заманның 100 ең үздік әншісі» тізімінде 70-ші орынға қойды.

Ерте өмір

Грегори ЛеНуар Оллман 1947 жылғы 8 желтоқсанда Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Сент-Томас ауруханасында Джеральдин Роббинс Оллман (1917–2015) мен Уиллис Тернер Оллманның (1918–1949) отбасында дүниеге келді. Олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оллман АҚШ армиясынан демалыста болғанда Рейли, Солтүстік Каролинада танысқан, кейін үйленген. Олардың тұңғыш ұлы Дюэн Оллман 1946 жылғы 20 қарашада Нэшвиллде дүниеге келді. 1949 жылғы 26 желтоқсанда Уиллис автостоппен келе жатқан адамды үйіне ап келді, сол адам оны Вирджиния штатының Норфолк қаласында атып өлтірді. Джеральдин екі ұлымен бірге Нэшвиллге көшіп, қайтадан үйленбеді. Балаларын асырауға қаржысы жетпегендіктен, ол колледжге түсіп, сертификатталған бухгалтер (CPA) мамандығын алды. Ұлының айтуынша, сол кездегі заңдар студенттерді кампуста тұруға міндеттеген. Осының салдарынан Грег пен оның үлкен ағасы жақын жердегі Либан қаласындағы Касл-Хайтс әскери академиясына жіберілді. Жас Грег мұны анасының өзіне деген ұнамауының белгісі деп түсінді, бірақ кейін шындықты ұқты: «Шындығында ол өзінің бар күшін жұмсады, күнді-түнді жұмыс істеді, тіпті қиын жағдайда да бізді жетімдер үйіне жібермеу үшін, ол тіршілікке келмейтін жер еді». Ағасы жаңа ортаға қарсылықпен бейімделсе, Оллман мектепте үлкен депрессияға ұшырады. Бос уақыты көп болғандықтан, ол көп оқыды және медицинаға қызығушылық танытты – егер ол музыкамен айналыспаса, тіс дәрігері болуды армандады. Оллман музыкамен танысуына әжесінің Нэшвиллдегі зиялы жеткіліксіз көршісі Джимми Бэйнс көмектесті, ол оған гитараны таныстырды. Грегг Сильвертон гитарасын алу үшін газет тасымалдаушы болып жұмыс істеді және жеткілікті ақша жинағанда оны Sears дүкенінен сатып алды. Дегенмен, ол өзін «жалғыз және орынсыз» сезінді және академияны тастады. Ол Дейтона Бичке оралып, музыкамен шұғылдана берді, ал 1963 жылы дуэт Shufflers тобын құрды. Ол 1965 жылы бітірген Seabreeze орта мектебінде оқыды. Алайда, қызығушылықтарының өзгеруіне байланысты оқуда тәртіпсіз болды: «Әйелдер мен музыканың арасында мектеп енді маңызды болған жоқ».

Gregory LeNoir Allman was born on December 8, 1947, at Saint Thomas Hospital in Nashville, Tennessee to Geraldine Robbins Allman (1917–2015) and Willis Turner Allman (1918–1949). The couple had met during World War II in Raleigh, North Carolina when Allman was on leave from the U. S. Army, and were later married. Their first child, Duane Allman, was born in Nashville in November 20,1946. On December 26, 1949, Willis offered a ride home to a hitchhiker, who shot and killed him in Norfolk, Virginia. Geraldine moved to Nashville with her two sons and never remarried. Lacking money to support her children, she enrolled in college to become a Certified Public Accountant (CPA)—state laws at the time, according to her son, required students to live on campus. As a result, Gregg and his older brother were sent to Castle Heights Military Academy in nearby Lebanon. A young Gregg interpreted these actions as evidence of his mother's dislike for him, though he later came to understand the reality: "She was actually sacrificing everything she possibly could—she was working around the clock, getting by just by a hair, so as to not send us to an orphanage, which would have been a living hell." While his brother adapted to his surroundings with a defiant attitude, Allman felt largely depressed at the school. With little to do, he studied often and developed an interest in medicine—had he not gone into music, he hoped to become a dentist. Allman was also exposed to music through Jimmy Banes, an intellectually disabled neighbor of his grandmother in Nashville, who introduced him to the guitar. Gregg worked as a paper boy to afford a Silvertone guitar, which he purchased at a Sears when he saved up enough funds. Despite this, he still felt "lonesome and out of place", and quit the academy. He returned to Daytona Beach and pursued music further, and the duo formed another band, the Shufflers, in 1963. He attended high school at Seabreeze High School, where he graduated in 1965. However, he grew undisciplined in his studies as his interests diverged: "Between the women and the music, school wasn't a priority anymore."

Алғашқы топтар (1960-1968 жылдар)

Екі Allman бауыры Дейтона Бич айманында әртүрлі музыканттармен танысуды бастады. Олар Флойд Майлз есімді бір жігітпен танысып, оның "Houserockers" тобымен бірге джем сессияларына қатыса бастады. "Мен жай ғана отырып, Флойдты зерттейтінмін, ол әндерін қалай айтатынын, сөздерді қалай жеткізетінін және басқа жігіттердің онымен қалай үйлесетінін байқадым", - деп еске алады Грегг. Кейін олар алғашқы "нағыз" тобын – "Escorts" құрды, ол қаладағы клубтарда топ-40 және R&B музыкасын орындады. Алғашқы демо жазбаларында жетекші вокалды орындаған Дуэйн, кіші бауырын ән айтуға ынталандырды. Олар екеуі жиі барлық ақшаларын пластинкаларға жұмсайтын, себебі әндерді олардан үйренуге тырысты. Топ үнемі өнер көрсететін, музыка олардың өмірінің мағынасына айналды. Грегг сол күні өнер көрсеткендіктен мектеп бітіру кешіне қатыса алмады. Автобиографиясында Грегг түнде Нэшвиллдегі R&B станциясы WLAC-ты тыңдап, кейіннен оның музыкалық дамуына үлкен әсер еткен Мэдди Уотерс сияқты әртістерді ашқанын айтады. Вьетнам соғысына шақырылмас үшін ол қасақана өзіне аяғына атты. "Escorts" тобы ағайындылардың алғашқы табысты тобы – "Allman Joys" болып өркендеді. Жергілікті деңгейде сәтті жазғы турдан кейін, олар 1965 жылдың күзінде оңтүстік-шығыс айманында гастрольдік сапарға шықты. Дейтонадан тыс алғашқы концерті Алабама штатының Мобайл қаласындағы "Stork Club" болды, онда олар 22 апта тікелей өнер көрсетті. Содан кейін олар Флорида штатының Пенсакола қаласындағы "Sahara Club" клубында бірнеше апта бойы өнер көрсетті. Оллман кейіннен Пенсаколаны "өмірімдегі маңызды бұрылыс нүктесі" деп еске алды, себебі ол көрермендерді қалай баурап алуға болатынын және сахналық өнерге қалай ие болуға болатынын сол жерде үйренді. Ол сол жерде алғашқы "Vox" синтезаторын алды және келесі турда ойнауды үйренді. Келесі жазда олар Нэшвиллдегі студияда уақыт алып, көптеген есірткі заттардың көмегімен бірнеше ән жаздырды. Бұл жазбалар 1973 жылы "Early Allman" альбомы ретінде шығарылды, бұл Оллманды қатты ренжітті. Көп ұзамай ол каверлерді орындаудан жалықты және өзіндік шығармалар жаза бастады. Олар бір уақытқа Сент-Луис, Миссури қаласына қоныстанды, онда 1967 жылдың көктемінде Джонни Сэндлин және Пол Хорнсби сияқты музыканттармен бірге әртүрлі аттармен өнер көрсете бастады. Олар таралуды ойлады, бірақ "Nitty Gritty Dirt Band" тобының менеджері Билл Макьюэн оларды Лос-Анджелеске көшуге көндірді, сондай-ақ оларға осы мақсатқа қаражат берді. 1967 жылдың маусымында ол "Liberty Records" компаниясымен келісімшарт жасады, және олар продюсері Даллас Смит ұсынған "Hour Glass" деген жаңа атпен альбом жазуға кірісті. Жазу процесі қиын болды: "музыкада жан жоқ еді – ол жасалма, алдын ала бағдарламаланған нәрсе болды", - деді Оллман. Олар өздерін сатқандықтарын сезінгенмен, тіршілік үшін ақша табу қажет болды. Концерттерде олар қазан айында шыққан дебюттік альбомынан ештеңе ойнаудан бас тартты, оның орнына блюз орындады. Алайда, мұндай концерттер сирек болды, себебі "Liberty" айына бір ғана өнер көрсетуге рұқсат берді. Кейбір құрамдық өзгерістерден кейін, олар 1968 жылдың наурыз айында екінші альбомын жазды. Ол Оллманның көптеген түпнұсқа әндерін қамтыды, бірақ олар әлі де оның процесімен шектелгенін сезінді. Дуэйн "Liberty" компаниясының басшыларын әшкерелегеннен кейін топ тарады. Олар топты тоқтатумен қорқытты, сондықтан олар жеті жыл бойы басқа лейблға жазба жасай алмады. Оллман лейблге жеке альбомын шығару құқығын беріп, оны қанағаттандыру үшін қалды. Топтың қалған мүшелері Оллманды оңтүстікке қайтудан қорқатындай етіп, мазақ етті. Осы арада Дуэйн Алабама штатының Мускл Шоалс қаласындағы "FAME Studios" студиясында сессиялық музыкант ретінде жұмыс істей бастады, онда ол жаңа топ құруды бастады. Ол ағасына телефон соғып, екі гитарист пен екі барабаншыдан тұратын жаңа топқа қосылуды ұсынды. "Liberty" компаниясымен келісімін орындағаннан кейін, ол 1969 жылдың наурыз айында жаңа топпен джем сессиясына қатысу үшін Джексонвиллге (Флорида штаты) барды. Ол топтың құрылуын "өмірімдегі ең жақсы күндердің бірі" деп атады. "Мен қайтадан бір нәрсеге тиесілі екенімді сезіне бастадым".

The two Allman brothers began meeting various musicians in the Daytona Beach area. They met a man named Floyd Miles, and they began to jam with his band, the Houserockers. "I would just sit there and study Floyd I studied how he phrased his songs, how he got the words out, and how the other guys sang along with him", Gregg would later recall. They later formed their first "real" band, the Escorts, which performed a mix of top 40 and R&B music at clubs around town. Duane, who took the lead vocal role on early demos, encouraged his younger brother to sing instead. He and Duane often spent all of their money on records, as they attempted to learn songs from them. The group performed constantly as music became their entire focus; Gregg missed his high school graduation because he was performing that evening. In his autobiography, Gregg recalls listening to Nashville R&B station WLAC at night and discovering artists such as Muddy Waters, who later became central to his musical evolution. He avoided being drafted into the Vietnam War by intentionally shooting himself in the foot. The Escorts evolved into the Allman Joys, the brothers' first successful band. After a successful summer run locally, they hit the road in fall 1965 for a series of performances throughout the Southeast; their first show outside Daytona was at the Stork Club in Mobile, Alabama, where they were booked for 22 weeks straight. Afterwards, they were booked at the Sahara Club in nearby Pensacola, Florida, for several weeks. Allman later regarded Pensacola as "a real turning point in my life", as it was where he learned how to capture audiences and about stage presence. He also received his first Vox keyboard there, and learned how to play it over the ensuing tour. By the following summer, they were able to book time at a studio in Nashville, where they recorded several songs, aided by a plethora of drugs. These recordings were later released as Early Allman in 1973, to Allman's dismay. He soon grew tired of performing covers and began writing original compositions. They settled in St. Louis, Missouri for a time, where in the spring of 1967 they began performing alongside Johnny Sandlin and Paul Hornsby, among others, under various names. They considered disbanding, but Bill McEuen, manager of the Nitty Gritty Dirt Band, convinced the band to relocate to Los Angeles, giving them the funds to do so. He arranged a recording contract with Liberty Records in June 1967, and they began to record an album under the new name the Hour Glass, suggested by their producer, Dallas Smith. Recording was a difficult experience; "the music had no life to it—it was poppy, preprogrammed shit", Allman felt. Though they considered themselves sellouts, they needed money to live. At concerts, they declined to play anything off their debut album, released that October, instead opting to play the blues. Such gigs were sparse, however, as Liberty only allowed one performance per month. After some personnel changes, they recorded their second album, Power of Love, released in March 1968. It contained more original songs by Allman, though they still felt constricted by its process. The band broke up when Duane explicitly told off executives at Liberty. They threatened to freeze the band, so they would be unable to record for any other label for seven years. Allman stayed behind to appease the label, giving them the rights to a solo album. The rest of the band mocked Allman, viewing him as too scared to leave and return to the South. Meanwhile, Duane began doing session work at FAME Studios in Muscle Shoals, Alabama, where he began putting together a new band. He phoned his brother with the proposition of joining the new band—which would have two guitarists and two drummers. With his deal at Liberty fulfilled, he drove to Jacksonville, Florida, in March 1969 to jam with the new band. He called the birth of the group "one of the finer days in my life I was starting to feel like I belonged to something again."

Құрылыс, гастрольдер және Дуэйннің өлімі (1969-1971)

The Allman Brothers Band көшіп, Грузияның Макон қаласына қоныстанды және берік бауырластық құрды, сағаттап репетиция жасап, психоделикалық есірткілерді қолданды және Роуз-Хилл зиратында ән жазып, басқа да істермен айналысты. "Мен сол жерде бір-екі әйелмен қарым-қатынас жасамаймын десем, жалған айтар едім", - деді Оллман. Греггтен басқа, топқа Дюэн, Дики Беттс гитарада, Берри Оукли бас гитарада, Джеймо және Буч Тракс барабанда ойнады. Бірақ альбомдар жақсы сатылмады. 1970 жылы топ үздіксіз концерттер берді, 300-ден астам қойылымды жолға салып, осы арқылы көптеген жанкүйерлерді жинады. Олардың екінші альбомы, Idlewild South, 1970 жылдың қыркүйегінде шықты, бірақ коммерциялық жағынан да үлкен қызығушылық тудырмады. 1971 жылы топтың жағдайы жақсара бастады, олардың орташа табысы екі есеге өсті. "Біз студияда қайталай алмайтын, көрермендердің маңызды бөлігі екенін түсіндік. Соңында бір ойға келді: бізге концерттік альбом жасау керек", - деді Грегг. Нью-Йорктегі Филлмор-Ист залында жазылған At Fillmore East 1971 жылдың шілдесінде жарық көрді. At Fillmore East Billboard Top Pop Albums тізімінде он үшінші орынға ие болды және сол қазан айында Америка жазбалар индустриясы қауымдастығынан алтын сертификат алды, бұл олардың коммерциялық және көркемдік табысы болды. Кенеттен өте бай және сәтті болғанымен, топтың көп бөлігі мен олардың жанындағылар көптеген есірткіге тәуелділікпен күресті; олардың барлығы героинді тастауға келісті, бірақ кокаин мәселесі шешілмеді. Дюэнмен болған соңғы әңгімесі кокаин туралы дау болды: Грег ағасының есірткісін алып, кейіннен айыптағанда оны мойындамады. Грегг өзінің "Менің мойындарым" атты естеліктерінде былай деп жазды: "Мен сол өтірікті өмірімнің әр күні есіме аламын, оған сол өтірікті айттым, ол маған кешірім сұрап, мені жақсы көретінін айтты". Дюэн 1971 жылдың 29 қазанында Макон қаласында мотоцикл апатынан қаза тапты. Оның қосылуында Грегг ағасының сүйікті әні болған "Мелисса" әнін орындады. "Мен ойнауға және ән салуға тырыстым, бірақ көп жазбадым. Кейінгі күндер мен апталарда мен музыка жасауға деген құштарлықты, энергияны, махаббатты таба аламын ба деп ойладым", - деп еске алады ол. Топ жоғалтуды қабылдау үшін уақыт алғанда, At Fillmore East ішкі нарықта үлкен жетістікке жетті. "Біз сол жылдар бойы не істеуге тырысқан болсақ, соңында солай болды, ал ол кетіп қалды", - деді Грегг. Кейіннен ол өзінің естеліктерінде ағасының өлімі туралы былай деп жазды:

The Allman Brothers Band moved to Macon, Georgia, and forged a strong brotherhood, spending countless hours rehearsing, consuming psychedelic drugs, and hanging out in Rose Hill Cemetery, where they would write songs and more—"I'd be lying if I said I didn't have my way with a lady or two down there", said Allman. In addition to Gregg, the band included Duane, Dickey Betts on guitar, Berry Oakley on bass, and Jaimoe and Butch Trucks on drums. but suffered from poor sales. The band played continuously in 1970, performing over 300 dates on the road, which contributed to a larger following. Their second record, Idlewild South, was issued in September 1970, and also received a muted commercial response. Their fortunes began to change over the course of 1971, where the band's average earnings doubled. "We realized that the audience was a big part of what we did, which couldn't be duplicated in a studio. A lightbulb finally went off; we needed to make a live album", said Gregg. At Fillmore East, recorded at the Fillmore East in New York City, was released in July 1971. At Fillmore East peaked at number thirteen on Billboard Top Pop Albums chart, and was certified gold by the Recording Industry Association of America that October, becoming their commercial and artistic breakthrough. Although suddenly very wealthy and successful, much of the band and its entourage now struggled with addiction to numerous drugs; they all agreed to quit heroin, but cocaine remained a problem. His last conversation with Duane was an argument over cocaine: Gregg took some of his brother's supply, and later denied it when accused. In his memoir, My Cross to Bear, Gregg wrote: "I have thought of that lie every day of my life told him that lie, and he told me that he was sorry and that he loved me." Duane was killed in a motorcycle accident on October 29, 1971, in Macon. At his funeral, Gregg performed "Melissa", which was his brother's favorite song. "I tried to play and I tried to sing, but I didn't do too much writing. In the days and weeks that followed, I wondered if I'd ever find the passion, the energy, the love of making music", he remembered. As the band took some time apart to process their loss, At Fillmore East became a major success domestically. "What we had been trying to do for all those years finally happened, and he was gone," Gregg remembered. He later expanded upon his brother's passing in his memoir:

Түйініп, танымалдыққа ие болды (1972-1976)

Дуэйн қайтыс болғаннан кейін топ болашағы туралы мәжіліс өткізді; барлығының жалғастыруға ниетті екені анық болды, және қысқа уақыттан соң топ қайтадан гастрольдік сапарға шықты. Олар сол қыста үшінші студиялық альбомын, “Eat a Peach” аяқтады, бұл әрбір мүшенің рухын көтерді: “Музыка бәрімізге қайтадан өмір сыйлады, және осыны әрқайсымыз бірдей сезіндік. “Eat a Peach” альбомын аяқтау барысында біз күш, жаңалық, себеп, және бірлік таба алдық”, - деді Оллман. “Eat a Peach” келесі ақпанда шықты, және топтың екінші хит альбомы болды, алтын статусқа ие болып, Billboard альбомдық тізімінде төртінші орынға көтерілді. Топ қайтадан гастрольдік сапарға шықты, негізінен ареналар мен стадиондарда өнер көрсетті. Жеке өмірде топ қарым-қатынас мәселелерімен және нашақорлықтың күшеюімен күресіп жатты. Жұбайлық пары Еуропаға екі альбомын қолдау үшін гастрольдік сапарға шықты, бірақ көрермендердің пікірі әртүрлі болды. Allman Brothers және Шердің жанкүйерлері арасындағы қақтығыстар концерттерде төбелес тудырды, нәтижесінде Шер гастрольді тоқтатуға мәжбүр болды. 1978 жылы олар ажырасып, қарым-қатынастарында дағдарыс туды. Оллман Дейтона Бич қаласына анасымен бірге қайтып келді, уақытының көп бөлігін той-думандарда өткізіп, әйелдерге құштарлық танытып, Nighthawks блюз тобымен гастрольдік сапарларда болды. Allman Brothers Band 1978 жылы қайта бірікті. Оллман әрбір мүшенің қайта қосылудың өзіндік себептері болғанын еске алды, бірақ ол бұл шешімнің себебі – оқиғаның аяқталуына наразылық, бір-бірін сағыну және қаржылық қажеттілік болды деп болжады. Топтың қайта біріккеннен кейінгі альбомы “Enlightened Rogues” 1979 жылғы ақпанда жарық көрді және коммерциялық тұрғыдан орташа сәттілікке қол жеткізді. Бетстің адвокаты Стив Массарски топты басқаруды өз міндетіне алды және оларды Arista лейблімен келісімшартқа отыруға итермеледі, ол топтан олардың дыбысын «жаңартуға» талап етті. Нашақорлық топ үшін, әсіресе Бетс пен Оллман үшін үлкен мәселе болып қала берді. Топ қайтадан жарылып, Джеймое орнына жаңа гитарист Дэн Толердің інісі Фрэнки келді. Топ қайта біріккеннен кейінгі альбомдарын – “Reach for the Sky” (1980) және “Brothers of the Road” (1981) – «ұятты» деп санады, және 1982 жылы тарады. «Ол жазбаларды басқа топ жасағандай», - деп еске алды Оллман, «бірақ шындығында, мен көбінесе мас болғандықтан, оған қандай да бір мән бермедім».

After Duane's death, the band held a meeting on their future; it was clear all wanted to continue, and after a short period, the band returned to the road. They completed their third studio album, Eat a Peach, that winter, which raised each member's spirits: "The music brought life back to us all, and it was simultaneously realized by every one of us. We found strength, vitality, newness, reason, and belonging as we worked on finishing Eat a Peach", said Allman. Eat a Peach was released the following February, and it became the band's second hit album, shipping gold and peaking at number four on Billboard album chart. The group returned to touring, and played arenas and stadiums almost solely. Privately, the group was dealing with miscommunication and spiraling drug problems. The couple went to Europe to tour in support of both albums, though the crowd reception was mixed. With a combination of Allman Brothers fans and Cher fans, fights often broke out in venues, which led Cher to cancel the tour. Turmoil began to overwhelm their relationship, and the two divorced in 1978. Allman returned to Daytona Beach to stay with his mother, spending the majority of his time partying, chasing women, and touring with the Nighthawks, a blues band. The Allman Brothers Band reunited in 1978. Allman remembered that each member had his own reasons for rejoining, though he surmised it was a combination of displeasure with how things ended, missing each other, and a need for money. The band's reunion album, Enlightened Rogues, was released in February 1979 and was a mild commercial success. Betts's lawyer, Steve Massarsky, began managing the group, and led the band to sign with Arista, who pushed the band to "modernize" their sound. Drugs remained a problem with the band, particularly for Betts and Allman. The band again grew apart, replacing Jaimoe with new guitarist Dan Toler's brother Frankie. The band considered their post reunion albums—Reach for the Sky (1980) and Brothers of the Road (1981)—"embarrassing", and subsequently broke up in 1982. "It was like a whole different band made those records In truth, though, I was just too drunk most of the time to care one way or the other", Allman would recall.

Бос уақыт, күтпеген жетістік және тағы бір реформа (1982 1990)

Оллман 1980-ші жылдардың көп бөлігін адасып, Флорида штатының Сарасота қаласында достарымен бірге өмір сүрді. Оның алкогольге тәуелділігі ең қиын кезеңінің бірі болды, Оллман "күнделікті кемінде жарты литр арақ ішетін" еді. Ол жергілікті полиция оны тым қатты қуалайтынын сезінді; осы кезеңде ұсталып, мас күйде көлік жүргізгені үшін айыпталды. Өзін "тоқырап қалған" деп санамаса да, өзінің өмірбаянында "барлығы сені ұмытып кетеді деп қорқатынын" айтқан. Оңтүстік рок көзден таса кетіп, электронды музыка онжылдықтың поп-музыкасының басым бөлігін құрады. "Тірі музыка ойнайтын адамдар кем болды, ал ойнағандар да шағын клубтарда, ескі хиппилердің алдында аз ақыға шырқады", - деп есіне алды ол. Дегенмен, ол Грегг Оллман тобын қайта құрып, бүкіл ел бойынша гастрольдік сапарға шықты. Бір кезде балаларымен қайта байланысуға тырысты, бірақ, оның сөзіне қарағанда, "жағдай жақсы болған жоқ". 1986 жылы қаржылық тұрақсыздықтан шаршаған Оллман Беттке бірлесіп гастрольдеу туралы ұсыныс жасады, ол Allman Brothers тобының қайта құрылуына ұқсас болды. Бірнеше демо жазғаннан кейін Оллманға Epic Records компаниясы келісімшарт ұсынды. Оның үшінші жеке альбомы "I'm No Angel" (1987) жақсы сатылды, атау трегі радиода күтпеген хитке айналды. Оллман келесі жылы "Just Before the Bullets Fly" атты тағы бір жеке альбомын шығарды, бірақ ол алдыңғысына қарағанда нашар сатылды. 1980-ші жылдардың соңында ол Лос-Анджелеске көшіп келді. Даниэль Галианаға үйленді, бұл оқиғаны өзі "өмірдің ортасы шағындағы дағдарыс" деп атады. Ол үйленудің алғашқы күнінен-ақ арақ ішіп мас болды – "сол үшін де бастамасы қатты болды", - деді ол. 1989 жылдан бастап актерлік өнерге қатысты, бірнеше ұсақ рөлдерді ойнады. Оның ең үлкен (және соңғы) рөлі 1991 жылғы "Rush" қылмыстық драмасындағы қылмыскер Уилл Гейнс болды. Оллман бұл тәжірибеден қатты ләззат алды: "Бұл ойын-сауық индустриясының басқа бір жағы болды, мен сол адамдардың қалай жұмыс істейтінін көруді қаладым". The Allman Brothers Band 1989 жылы күміс тойын атап өтті, ал топ тағы бір рет жазғы турне үшін қайта бірікті, Джеймоу қайтадан барабаншы болды. Олардың құрамында Дики Беттс тобынан гитарист Уоррен Хейнс және пианист Джонни Нил, сондай-ақ бассист Аллен Вуди болды. Топ 1990 жылы "Seven Turns" альбомын жазу үшін ұзақ жылдармен жұмыс істеген продюсер Том Доудпен студияға оралды, бұл формаға оралу деп есептелді. Жеке өмірінде жақсы өзгерістер болғанына қарамастан, топтағы қарым-қатынастар тағы да нашарлай бастады. Хейнс пен Вуди Gov't Mule тобына назар аудару үшін кетіп қалды, үзіліс жақын деп ойлады. Топ Вудидің орнына басс-гитараны ойнау үшін Aquarium Rescue Unit тобынан Отейл Бурбриджді, ал гитараға Джек Пирсонды шақырды. Allman Brothers концерттерінің дыбысы күшейіп, көбінесе Беттке бағытталғандығына байланысты алаңдаушылық туды. "Бұл енді топ болмады, бәрі Дики ойнап жатқан нәрсеге негізделуі керек еді", - деді Оллман. Құлаққаппен күресіп жүрген Пирсон осыдан кейін жұмыстан кетті. Butch Trucks өзінің інісі Дерек Trucksке топтың отыз жылдық мерейтойына қосылу үшін қоңырау шалды. Топтың ішінде Бетске деген ашу-ыза көтеріліп, барлық бастапқы мүшелер оған хат жіберіп, онысыз гастрольдеу ниеттерін білдірді. Барлық қатысушылар үзіліс уақытша екенін мәлімдеді, бірақ Беттс адвокатты жалдап, топты сотқа берді, бұл толыққанды ажырасуға әкелді. Сол тамызда Вуди Нью-Йорктегі қонақүйдің бір бөлмесінен өлген күйде табылды, бұл Оллманға қатты соққы болды. 2001 жылы Хейнс қайтадан топқа қосылды, бұл топтың он жылдан астам тұрақтылығына жол ашты.

Allman spent much of the 1980s adrift and living in Sarasota, Florida with friends. His alcohol abuse was at one of its worst points, with Allman consuming "a minimum of a fifth of vodka a day." He felt the local police pursued him heavily; during this time, he was arrested and charged with a DUI. While he did not consider himself "washed up", he noted in his autobiography that he kept a "fear of everybody forgetting about you." Southern rock had faded from view and electronic music formed much of the pop music of the decade. "There was hardly anybody playing live music, and those who did were doing it for not much money, in front of some die hard old hippies in real small clubs", he later recalled. Nevertheless, he reformed the Gregg Allman Band and toured nationwide. At one point, he attempted to reconnect with his children, though, according to him, "it just wasn't a good situation". By 1986, having grown tired of financial instability, Allman approached Betts for a co headlining tour, a sort of Allman Brothers reunion. After recording several demos, Allman was offered a recording contract by Epic Records. His third solo release, I'm No Angel (1987), sold well; its title track became a surprise hit on radio. Allman released another solo album the following year, Just Before the Bullets Fly, though it did not sell as well as its predecessor. In the late 1980s, he moved to Los Angeles. He married Danielle Galiana in what he dubbed midlife crisis. The marriage began with Allman overdosing—"so [it] started off with a bang", he said. He dabbled in acting starting in 1989, taking several small parts. His largest (and final) role was criminal Will Gaines in the 1991 crime drama Rush. Allman greatly enjoyed the experience: "It was a different facet of the entertainment industry, and I wanted to see how those people worked together." The Allman Brothers Band celebrated its twentieth anniversary in 1989, and the band reunited once more for a summer tour, with Jaimoe again on drums. They featured guitarist Warren Haynes and pianist Johnny Neel, both from the Dickey Betts Band, and bassist Allen Woody. The band returned to the studio with longtime producer Tom Dowd for 1990's Seven Turns, which was considered a return to form. Despite positive developments in his personal life, relationships began declining in the band yet again. Haynes and Woody left to focus on Gov't Mule, feeling as though a break was imminent. The group recruited Oteil Burbridge of the Aquarium Rescue Unit to replace Woody on bass, and Jack Pearson on guitar. Concerns arose over the increasing loudness of Allman Brothers shows, which were largely centered on Betts. "It had ceased to be a band—everything had to be based around what Dickey was playing", said Allman. Pearson, struggling with tinnitus, left as a result. Butch Trucks phoned his nephew, Derek Trucks, to join the band for their thirtieth anniversary tour. Anger boiled over within the group towards Betts, which led to all original members sending him a letter, informing him of their intentions to tour without him. All involved contended that the break was temporary, but Betts responded by hiring a lawyer and suing the group, which led to a permanent divorce. That August, Woody was found dead in a hotel room in New York, which hit Allman particularly hard. In 2001, Haynes rejoined the band, setting the stage for over a decade of stability within the group.

Музыкалық стиль және ән жазу

Оллманның стилі ритм-энд-блюз музыкасына негізделген. Allman Brothers Band тобымен жұмыс істеген кезде ол өзінің шығармаларын «жаз элементтері қосылған блюз ойнау» деп сипаттады. Блюз музыкасымен ол музыкант және балалық шақтағы досы Флойд Майлз арқылы танысты, кейін ол Оллманның жеке тобымен гастрольдік сапарға қатысты. Флойд оған ән айту кезінде дауыстың көкіректен емес, іштен шығуын ұсынды. Оллман «Little Milton» Кэмпбелден шабыт алды, ол «Менің дауысымды анық етуге, диафрагмамды нығайтуға, аз ауа қолдануға және жай ғана әнді шығарып айтуға өмірім бойы шабыттандырды. Ол мені әр нотаны нақты орындауға және оны күшпен жеткізуге үйретті». Оллманның қазасынан кейін көптеген БАҚ оны заманындағы ең ұлы ақ нәсілді блюз вокалистерінің бірі деп атады. Оллманға жақын адамдардың көпшілігі бұл пікірмен келіспеді, оның ұлы Девон Оллман: «Әкем түс айырмашылығын көрмейтін. «Ең жақсы ақ блюз әншісі» деген сөздеріңіз жақсы ниетпен айтылғанын білем, бірақ «ақ» деген сөзді алып тастаңыз, өйткені ол жай ғана ең жақсылардың бірі болды. Ол өте көп сезімді арнаға алды» деді. Jaimoe бұл белгіні «жалғандық» деп атады. «Ол керемет блюз әншісі. Жарайды, жақсы әнші, нүкте». The Roanoke Times газетінде жарияланған редакциялық мақалада Оллманды мәдениетті иемденуші деп санауға болатыны айтылды, сондай-ақ «Музыканың немесе жалпы өнердің мәні осы емес пе, әртүрлі мәдениеттерден нәр алып, жаңа нәрсе жасау?» деген сұрақ қойылды. Сол сияқты, Newsweek журналында Оллманға арналған мақалада «Рэй Чарльз да кантри және вестерн альбомын жасағаны үшін сынға ұшырады» делінген. Ән жазушы ретінде Оллман бірнеше танымал әндердің авторы болды, олардың ішінде «Whipping Post», «Melissa» және «Midnight Rider» бар, ол осы әнді «Мен өмірімде ең мақтан тұтатын ән» деп атады. Ол өте жай ән жазатын, тек шабыт келгенде ғана қаламға қол жеткізетін. Ән күшпен жазылса, ол оның жасалма болып көрінуі мүмкін деп ойлады. 2012 жылы жарық көрген «My Cross to Bear» атты естелік кітабында ол ән жазуға қатысты көзқарасын былай түсіндірді: алғашқы шумақ оқиғаны баяндайды, екіншісі оны кеңейтеді, ал үшіншісі эпилог рөлін атқаруы мүмкін. Оллман Allman Joys тобымен гастрольдік сапарда танысқан әнші-сазгер Джон Д. Лаудермилкті өзінің шығармашылығына үлкен әсер еткен тұлға деп есептейді. «Ол маған әнді күшпен жазуға тырыспауға, жай ғана өзіме келуін күтуге, рифма немесе сәйкестік үшін ғана сөздерді жазбауға үйретті. Ол маған сезімнің жүректен шығып, санаға жетуін үйретті». Оллман өмірінің соңғы жылында Джорджия Музыкалық Даңқ залынан «Ән жазушы» сыйлығын алды. 2021 жылдың 28 қазанында Sony Music Publishing Грегг Оллманның мұрагерлерімен оның әндер каталогын басқару бойынша жаһандық келісімге келгенін хабарлады. Келісім Allman Brothers Band тобының құрамындағы кезеңде жазылған көптеген әндерін, сондай-ақ оның жеке мансабында жазылған әндерін қамтиды.

Allman's style was rooted in rhythm and blues music. He characterized his work with the Allman Brothers Band as "playing some blues with some jazz mixed in." He was introduced to blues music through musician and childhood friend Floyd Miles, who later toured with Allman as a part of his solo band. He also gave him advice on how to sing from his stomach, as opposed to his chest. Allman was inspired by "Little Milton" Campbell, who "inspired me all my life to get my voice crisper, get my diaphragm harder, use less air, and just spit it out. He taught me to be absolutely sure of every note you hit, and to hit it solid." After his death, many outlets credited Allman as among the greatest white blues vocalists of his time. Many close to Allman disputed this, with son Devon Allman commenting, "My dad didn't see color. I know people mean well when they say the best white blues singer, but I say take white off of there, because he was just one of the best ever. He just channeled so much feeling." Jaimoe called the label "straight bullshit. He's a great blues singer. A great singer, period." An editorial published in The Roanoke Times questioned that while Allman could rightfully be considered a cultural appropriator, "Is that not the nature of music, or art in general, that it borrows from different cultures to create something new?" Likewise, a Newsweek tribute to Allman noted that "Ray Charles took grief for making a country and western album, too." As a songwriter, Allman wrote several famous songs, including "Whipping Post", "Melissa", and "Midnight Rider", which he dubbed the "song I'm most proud of in my career." He could be a very slow songwriter, writing only when inspiration struck. If the song was forced, he felt it could end up contrived. In My Cross to Bear, his 2012 memoir, he laid out his approach to songwriting: the first verse introduces a story, it is expounded upon in the second, and the third may serve as an epilogue. Allman credited singer songwriter John D. Loudermilk, whom he first met while touring with the Allman Joys, as an influence on his writing. "[He] taught me to let the song come to me, not to force it, not to put down a word just because it might rhyme or fit. He taught me to let the feeling come from your heart and go to your head." Allman received the Songwriter Award from the Georgia Music Hall of Fame in the last year of his life. On October 28, 2021, Sony Music Publishing announced it had signed a global agreement with Gregg Allman's estate to administer its catalog of songs. The deal covered many of Allman's compositions from his time as a member of the Allman Brothers Band, as well as songs written throughout his solo career.