Карл Дим: Германияның спорт қайраткері және 1936 жылғы Олимпиада ұйымдастырушысы
Carl Diem
Карл Дим: неміс спорт әкімшісі, 1936 Берлин Олимпиадасын ұйымдастырушы. Олимпиадалық жартылай эстафетаның дәстүрін қалыптастырды, спорт тарихшысы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карл Дим (24 маусым 1882 – 17 желтоқсан 1962) – неміс спорт әкімшісі, Берлин Олимпиада ойындарын ұйымдастыру комитетінің бас хатшысы және 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының бас ұйымдастырушысы. Ол 1936 жылғы Олимпиадаға дайындық шараларын ұйымдастырған кезде Олимпиадалық алау эстафетасын қалыптастырып, дәстүрге айналдырды. Сонымен қатар, ол спорт, әсіресе Олимпиада ойындары тарихындағы белгілі ғалым болды.
German sports administrator (1882–1962)
Carl Diem (24 June 1882 – 17 December 1962) was a German sports administrator, and as Secretary General of the Organizing Committee of the Berlin Olympic Games, the chief organizer of the 1936 Olympic Summer Games. He created the tradition of the Olympic torch relay when he organised the 1936 build up event, and was an influential historian of sport, particularly the Olympic games.
Өмірбаян
Жоғары орта таптық отбасында туған Дием, өспірім шағында гимнастика стиліндегі спорт түрі басым болған елде ерекше көзге түсіп, орта және ұзақ қашықтыққа жүгірумен айналысты. Ол 1899 жылы Маркоманния деп аталған алғашқы спорт клубын құрып, ұйымдастыру қабілетін ерте көрсетті. Жастығында Дием сату саласында мансап іздеді, сонымен қатар спорт газеттеріне мақалалар жаза бастады. Жиырма жасында ол Германияның жеңіл атлетика басқармасына (Deutsche Sportbehörde für Athletik, немесе DSBfA) жұмысқа орналасып, бір жылдан кейін директорлар кеңесіне сайланды. Дием Олимпиаданың қаһармандық идеалы мен халықаралық спорттың ұлттар арасындағы келісімді нығайтуға үлкен үлес қосатынына терең сенді. Осы тұрғыдан (және басқа да жайттар бойынша) ол Халықаралық Олимпиада комитетінің негізін қалаушы және қазіргі халықаралық Олимпиаданың әкесі Пьер де Кубертеннің ынталы шәкірті болды. 1906 жылы Дием Олимпиадалық мансабын бастады, неміс спортшыларының Афина ойындарына қатысуын ұйымдастырды (нақты себептері белгісіз, неміс делегациясы парадта стадионға бірінші болып кірді). 1909 жылы 1912 жылғы жазғы ойындарды Стокгольмге тапсырды, бірақ ХОК Дием мен оның ұйымдастырушылары 1916 жылғы ойындарды Берлинде өткізуге мүмкіндік алатынын нақтылады. 1912 жылы ол Стокгольм Олимпиадасында кездескен шведтік марапаттама үлгісімен неміс спорт белгісін табыс етуді бастады. Дием 1916 жылғы Олимпиадаға дайындыққа толыққанды кірісті. Оның бұл және көптеген Олимпиадалық жобаларындағы серігі, көп жылдар бойы Германия Олимпиада комитетінің төрағасы болған Теодор Левальд болды. 1914 жылдың жазында Дием мен Левальд 1916 жылғы Олимпиаданы жоспарлап жатқанда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды, нәтижесінде Берлин ойындары тоқтатылды. Дием неміс армиясына қатысып, Бельгия мен Францияда қызмет етті. Ол Сен-Кентенде жарақаттанды, жазылып, Шампань және Аргонн шайқастарында күресті. Соғыстан кейін Олимпиадалық шенеуніктер Германияны 1920 және 1924 жылғы ойындарға қатысудан шеттету арқылы жазалады. Дием мен Левальд спорттық ұйымдастырушылық қызметтеріне оралғаннан кейін, 1928 жылы Амстердамда өткен ойындарға неміс командасының қатысуына рұқсат алу үшін белсенді жұмыс істеді. Мемлекеттік қолдаумен Дием сонымен қатар спортты зерттеуге арналған Deutsche Hochschule für Leibesübungen мектебін құрды. Ол американдық спорт бағдарламаларын жоғары бағалады және 1929 жылы Левальдпен бірге бес апта бойы АҚШ-қа гастрольдік сапар жасады. Бұл сапар барысында ол 1936 жылғы Олимпиада ойындарына қатысты дау-дамайда (және Олимпиада тарихында ондаған жылдар бойы) маңызды рөл атқарған американдық Олимпиадалық шенеунік Эйвери Брунджеджбен достық қарым-қатынас орнатты. 1938 жылы Дием беделді Америка дене тәрбиесі академиясының (қазіргі Ұлттық кинезиология академиясы) корреспондент-мүшесі болып сайланды. 1955 жылы оның әйелі Лизелот Дием де Академияға корреспондент ретінде сайланды.
Born into an upper middle class family, Diem was a middle and long distance runner as a teenager unusual in a country where gymnastic style athletics was fashionable, rather than what were known as "anglo saxon" athletics. He showed an early gift for organizing, founding his first athletic club, called Marcomannia, in 1899. As a young man, Diem originally pursued a career in sales, but also began to write articles for sporting newspapers. At the age of twenty, he was hired by the German Sports Authority for Athletics (the Deutsche Sportbehörde für Athletik, or DSBfA), and a year later was elected to its board of directors. Diem was an ardent believer in the heroic Olympian ideal, and in the contributions that international sport could foster harmony between nations. In this regard (and others) he was a fervent disciple of Pierre de Coubertin, the founder of the International Olympic Committee and father of the modern international Olympiad. In 1906, Diem began his Olympic career, leading the German contingent of athletes to the Athens games (for reasons that are not entirely clear, the German delegation entered the stadium first in the parade of athletes). In 1909, the games for the summer of 1912 were awarded to Stockholm, but the IOC made it clear that Diem and his fellow organizers could expect to hold the 1916 games in Berlin. In 1912 he initiated the award of the German Sports Badge, following the example of a Swedish award encountered during the Stockholm Olympics. Diem threw himself into preparations for the 1916 games. His principal partner in this and most of his Olympic endeavors was Theodor Lewald, who was for many years chairman of the German Olympic Committee. In the summer of 1914, Diem and Lewald were planning their spectacular 1916 Olympiad when World War I erupted, and the Berlin games were subsequently cancelled. Diem enlisted in the German army and served in Belgium and France. He was wounded at Saint Quentin, recovered, and fought at both Champagne and the Argonne. After the war, Olympic officials penalized Germany by excluding them from the 1920 and 1924 games. Diem and Lewald, who had returned to their sports organizing duties, lobbied successfully to win permission for a German team to compete in the 1928 games in Amsterdam. With support from the state, Diem also founded the Deutsche Hochschule für Leibesübungen, a school dedicated to the study of the science of sport. He was a great admirer of American athletic programs, and in 1929 toured the US for five weeks with Lewald. During this trip he formed a friendship with Avery Brundage, an American Olympic official who would play a major role in the controversy over the 1936 Olympics (and in Olympic history for decades to come). In 1938, Diem was elected as a Corresponding Fellow in the prestigious American Academy of Physical Education (now known as the National Academy of Kinesiology). In 1955, his wife, Liselott Diem, was also elected into the Academy as a Corresponding Fellow.
Берлин Олимпиадасы
Карл Дим барлық неміс спорт ұйымының (DRL) хатшысы болды, ол Nationalsozialistischer Reichsbund für Leibesübungen (NSRL) – Үшінші рейхтің спорт органының алдағы ізі болды. 1931 жылдың сәуірінде, Дием мен Левальдтың беделі мен лоббилік күш-жігерінің арқасында, Берлин 1936 жылғы жазғы ойындарды қабылдауға таңдалды, ал Дием Ұйымдастыру комитетінің Бас хатшысы болып тағайындалды. Ол 1932 жылы Лос-Анджелесте өткен Олимпиада ойындарына қатысып, төрт жылдан кейін Берлинде американдық жетістіктерге жететін немесе олардан асып түсетіндей, қаланың дайындықтары мен жабдықтарын мұқият бақылады. Олимпиада комитетінің президенті және ХОК мүшесі доктор Теодор Левальд Гитлер жаңа канцлер болып сайланған сайлаудан бес күн бұрын Олимпиада ойындарын ұйымдастыру комитетін құрды. 1933 жылы Адольф Гитлер билікке келгеннен кейін, Диемнің Берлин Олимпиадасы туралы арманы тағы да қауіпке ұшырады: нацизм халықаралық спортты қабылдамады, ал Гитлер Олимпиаданы «жүделер мен масондардың» жобасы деп есептеді. Жаңа министрлер ант бергеннен бес күн өткен соң, Теодор Левальд жаңа Пропаганда министрі Жозеф Геббельспен кездесті. Левальд, бұрынғы мемлекеттік хатшы, бүкіл әкімшілікте жақсы байланыстарға ие болды және кездесуге қол жеткізді. Ол Геббельстің бұл өмірде бір рет болатын үгіттеу мүмкіндігіне сендірді. Геббельс Гитлерді ойындарды қолдауға көндірді. Алты айдан кейін, спорт ареналарының құрылысын аралап көргеннен кейін, ол Диемге шығындарды Германия мемлекеті төлейтінін айтты. Нацистер Олимпиада ойындарын тек «жаңарған» мемлекеттерінің қасиеттерін мақтаудың бірегей мүмкіндігі болғандықтан ғана емес, сонымен қатар физикалық күшті мерекелеу ретінде, ойындар нацистердің жастық, дене шынықтыру және спортқа деген құштарлығымен үйлесімді болды. Сонымен қатар, нацистік нәсілдік теорияларға сәйкес, олардың арийлік «жоғарылығы» ежелгі Грекияның ұлы жетістіктерінен тараған. Нацистердің ойындарды ресми түрде қолдауына қарамастан, Диемнің ұйымдастырушы ретіндегі орны қауіпте болды, себебі оның Хохсхулесі еврей оқытушыларын жұмысқа алды және Диемнің әйелі Лизелот еврей отбасынан шыққан. Осы себептерге байланысты ол «ақ жүдей» деп саналды, бірақ соған қарамастан Дием жұмысын сақтап, нацистік демеушілерімен өзінің беделін нығайта алды. Оның бастығы Теодор Левальд 1933 жылы нацистер оны қызметтен шеттетуге үлкермес бұрын, Неміс спорт органының президенті лауазымынан бас тартты және жаңадан құрылған Ұйымдастыру комитетінің президенті болып тағайындалды. (Левальдтың әкесі белгілі заңгер болған. Левальд Ұлттық Олимпиада комитетінің жаңа президенті Ханс фон Цхаммер унд Остенмен, тіпті 1914 жылдан бері элиталық спорттан жауапты болған Ішкі істер министрі Вильгельм Фрикпен де келісуге мәжбүр болды.) Америкалық ХОК мүшесі генерал Чарльз Шеррилл Гитлермен бір сағаттық әңгімелесіп, Гитлерден автограф сұрағаннан басқа, қысқы және жазғы ойындарға неміс командаларына кем дегенде бір еврейдің қатысуын талап етті, әйтпесе ойындар тоқтатылады. Гитлер бұл «достық» кеңеске қатысты қатаң болды, егер жағдай нашарласа, Олимпиада ойындары тек немістер үшін ғана өткізілетінін айтты. Нацистік билік «арий емес» қатысушылардың жарысқа қатысуына рұқсат етілетінін әлемге хабарлау үшін барлық күшін жұмсады және еврей Олимпиада үміткерлерін ұлттық жаттығу лагерьлерінде ұстады. Америка Олимпиадалық қауымдастығы нацистердің арий емес бәсекелестерге деген ашықтығына күмәндана берді және Берлин ойындарына бойкот жариялау қозғалысы АҚШ Олимпиадалық қызметкерлерінің арасында күш алды. Диемнің ескі досы, Америка Олимпиада комитетінің президенті Эйвери Брундедж фактілерді бағалау үшін жіберілді; Берлинде Дием Брундеджді еврейлердің шеттетілмегеніне көндірді, бірақ ол басқаша білген болуы мүмкін. Брундедж АҚШ-қа оралды және бойкотты қолдағандарды жеңіп, Берлиндегі ойындарға толық американдық спорт делегациясының келуін қамтамасыз етуге көмектесті. Нюрнберг заңдарының бірінші басылымымен (1935 жылдың қыркүйегінде) еврейлерді қоғамдық өмірден шеттетумен, «жартылай еврейлерге» (жасқындық жағынан еврей тегінен төрт ата-анасының екеуінен артық емес) қоғамдық өмірде рұқсат етілді, бірақ мемлекеттік қызметте рұқсат етілмеді. Бұл Левальдқа Гитлермен бірге ашылу салтанатын өткізуге мүмкіндік берді, Руди Боллға қысқы ойындарда хоккей ойнауға мүмкіндік берді және Хелен Майердің (жазғы ойындарда күміс жүлде жеңіп) қорғасынмен айналысуына рұқсат берді. Алайда, неміс еврейлері шеттетілді. Дием Олимпиададан кейін де Үшінші рейхтің спорт ұйымында жоғары лауазымдарды иеленді, 1939 жылы Ұлттық-социалистік спорт кеңсесінің (аталған NSRL) Сыртқы бөлімінің жетекшісі болды. Осылайша ол шетелдегі неміс спортшыларының басқаруына, сондай-ақ NSRL-дің халықаралық істеріне жауапты болды. ХОК-пен жақсы қарым-қатынасының арқасында Дием 1940 жылғы қысқы Олимпиаданы Гармиш-Партенкирхенде өткізуге қол жеткізді, бұл бұрын қысқы Олимпиада өткен қала болған және Германияның сол кезде Чехословакияны басып алған кезде шешім қабылданған еді. Германияның Польшаны басып алуынан кейін 1940 жылғы қысқы Олимпиада тоқтатылды.
Carl Diem became the secretary of the all German sports organization vertical align=sup (DRL), the forerunner of the Nationalsozialistischer Reichsbund für Leibesübungen (NSRL), the Sports Organ of the Third Reich. In April 1931, again largely due to the reputation and lobbying efforts of Diem and Lewald, Berlin was selected to host the 1936 summer games, and Diem was named Secretary General of the Organizing Committee. He attended the 1932 games in Los Angeles, carefully observing the host city's preparations and facilities, committed to meeting or outdoing the American accomplishment in Berlin four years later. Dr. Theodor Lewald, Diem's boss as President of the Olympic Committee and IOC Member, set up an Organizing Committee for the Olympic games, five days before the elections that resulted in Hitler being elected the new chancellor. The rise of Adolf Hitler to power in 1933 once again threatened Diem's dream of a Berlin Olympiad: Nazism did not embrace international sport, and Hitler himself had dismissed the Olympics as a project of "Jews and Freemasons." Five days after the swearing in of the new Ministers, Theodor Lewald had an appointment with Joseph Goebbels, the new Minister of Propaganda. Lewald, a former Under secretary of state was well connected inside the whole administration and able to get an appointment. He convinced Goebbels that this was a once in a lifetime propaganda opportunity. Goebbels convinced Hitler, who informed Diem and Lewald that he would support the Games. Six months later, after touring the construction sites for the sporting arenas, he told Diem that the German state would pay the bills. The Nazis embraced the Olympic Games not only because they promised to be a unique opportunity to extol the virtues of their "reborn" state; as a celebration of physical prowess, the games also dovetailed neatly with the Nazi idealization of youth, fitness and athleticism. Further, according to Nazi racial theories, their own Aryan "superiorities" were descended from the great achievements of ancient Greece. Despite the official Nazi support for the games, Diem's position as organizer was at risk, mostly because his Hochschule employed Jewish teachers and because Diem's wife, Liselott, came from a Jewish family. He himself was classified, for these reasons, as a "white Jew", but even so, Diem managed to hold on to his job and solidify his position with his Nazi patrons. His boss Theodor Lewald, who had given up his post as President of the German Sports Body in 1933 before the Nazis could remove him, clung to the newly created position of President of the Organizing Committee. (Lewald's father was a prominent lawyer who was Jewish. Lewald had to arrange himself with Hans von Tschammer und Osten, the new President of the National Olympic Committee, but even more so with Interior Minister Wilhelm Frick (whose Ministry had been in charge of elite sport since 1914.) American IOC Member Gen. Charles Sherrill had a one hour interview with Hitler in which Sherrill not only asked Hitler for an autograph, but demanded the participation of at least one token Jew on the German teams for the Winter and Summer Games – or the Games would be cancelled. Hitler strongly rejected this "friendly" advice, shouting that if the worst came to the worst, the Olympic games would be staged for Germans only. The Nazi establishment went out of their way to assure the world that "non Aryan" participants were being allowed to compete – and kept Jewish Olympic hopefuls in national training camps. The American Olympic Association remained sceptical about the Nazis' openness to non Aryan competitors, and a movement to boycott the Berlin games began to gather steam among U. S. Olympic officials. Diem's old friend Avery Brundage, president of the American Olympic Committee, was dispatched to appraise the facts; in Berlin, Diem convinced Brundage that Jews were not being excluded, though he likely knew otherwise. Brundage returned to the U. S. and, defeating the boycott's supporters, helped to ensure that a full American athletic delegation would attend the games in Berlin. With the first edition of the Nuremberg Laws (September 1935), excluding Jews from public life, "Half Jews" (no more than two of the four grandparents racially of Jewish descent) were still permitted in public life but not in the civil service. This gave Lewald the opportunity to preside over the Opening Ceremony next to Hitler, allowed Rudi Ball to play hockey in the Winter games, and permitted Helene Mayer to fence (and win a silver medal) in the Summer Games. Jewish Germans were, however, excluded. Diem held high posts in the Third Reich's sports organization even after the Olympics, becoming the leader of the Foreign Department of the National Socialist Sports Office (the aforementioned NSRL) in 1939. As such he was responsible for the management of German athletes in foreign countries, as well as for the international affairs of the NSRL. With his good relations with the IOC, Diem succeeded in having the 1940 Winter Olympics scheduled for Garmisch Partenkirchen, despite the fact that the previous Winter Olympics had been held there, and that Germany had already invaded Czechoslovakia at the time the decision was made. The 1940 Winter Olympics were cancelled following Germany's invasion of Poland.
Шам релесі
Олимпиадалық шағын ойынды кім ойлап тапқаны туралы пікірлер қарама-қайшы. "Ресми есептеме" бойынша, жазғы ойындардың үгіт комитетіндегі үгіт министрінің әкімшісі Хаеггерт мырза, ойындарға дейін соңғы апталарда халықтың назарын аудару үшін үгіт амалын ойлап тапты, ал Диемге тек бұл мәселенің егжей-тегжейін әзірлеу тапсырылды. Ал Дием өзі бұл идеяның бастамашысы екенін мәлімдеді. 1934 жылы Грекияға Олимпиадалық конференцияға сапар барысында Дием мен Левальд неміс ойындарын ежелгі грек дәстүрімен қаптауға арналған жаңа символдық шараны жоспарлады: Грекиядан Берлинге, жалынды ұстаған жүгірушілер эстафетасы арқылы Олимпиада алауының жеткізілуі. Эстафета кейде ежелгі дәстүр деп есептелгенімен, шындығында ол Левальд пен Диемнің заманауи туындысы болды. Ежелгі ойындарда Прометейдің құдайлардан от ұрлағанын еске алу үшін рәсімдік жалын болған, бірақ шағын ойын эстафетасы болған жоқ. Дием 1910 жылдан бері ұзақ қашықтыққа жүретін эстафеталарды ұйымдастырып келді. 30 маусым күні 1936 жылы осы оқиғаны Гитлердің сүйікті режиссері Лени Рифеншталь түсірді және оны неміс индустриясының алыптарымен байланыстырды: жарық көздерін Zeiss компаниясы жасады, ал шамдарды магниймен толтырды, осылайша жаман ауа-райында сөнуіне жол бермеді. Эстафетаның соңғы кезеңін 1 тамызда неміс инженері және ұлттық чемпион Фриц Шилген аяқтады. Ол стадионға жүгіріп кіріп, Олимпиада қазандығын жағып, ойындарды ашты. Шилген бәсекеге қатыспады; оны шенеуніктер, соның ішінде Рифеншталь, жүгіру стилінің әдемілігі мен эстетикалық тартымдылығы үшін таңдады. Дием Гитлердің партиясында болды, фюрер салтанатқа төрағалық еткен кезде; Гитлер стадиондағы арнайы орынға қадам басқанда, бес жасар қыз оған гүл шоғын сыйлады. Бұл бала Диемнің қызы Гудрун еді. Олимпиада ойындарынан Грекиядан ойын қабылдаған елге шағын ойын эстафетасының дәстүрі содан бері барлық Олимпиадаларда сақталып келеді. Тіпті Гера храмының аумағында айна көмегімен жалынды тұтандыру рәсімі де эстафетаны бастаудың ресми тәсілі ретінде толығымен сақталған.
There is a controversy as to who invented the Olympic torch relay. According to the "Official Report", a Mr Haeggert, administrator of the Propaganda Minister on the Propaganda Committee of the Summer Games, invented the propaganda stunt to raise public awareness in the last weeks prior to the games, and Diem was merely told to work out the details. On the other hand, Diem himself claimed that it was his idea all along. On a visit to Greece for an Olympic conference in 1934, Diem and Lewald imagined a new symbolic pageant that would cloak the German games with the ancient Greek mantle: the transit of a lit Olympic flame from Greece to Berlin by a relay of torch bearing runners. While the relay is sometimes believed to be an ancient tradition, it was in fact the wholly modern creation of Lewald and Diem; the ancient games included a ritual flame commemorating the theft of fire from the gods by Prometheus, but not a torch relay. Diem had been organizing long distance road relays ever since 1910. On 30 June 1936, The event was filmed by Hitler's favorite director, Leni Riefenstahl, and branded with the giants of German industry: the lighting mirrors were made by the Zeiss corporation, and the torches themselves, fueled with magnesium to prevent them from going out in bad weather, were constructed by Krupp, the huge steel and munitions conglomerate that armed Germany for both world wars. The final leg of the relay was completed on 1 August by Fritz Schilgen, a German electrical engineer and national champion runner, who ran into the stadium and lit the Olympic cauldron to open the games. Schilgen was not actually competing; he was selected by officials, including Riefenstahl, for the grace and aesthetic appeal of his running style. Diem was in Hitler's party as the Fuehrer presided over the ceremony; when Hitler strode across the stadium to his official box, a five year old girl presented him with a bouquet of flowers. The child was Diem's daughter, Gudrun. The tradition of a torch relay from Greece to the host country of the Olympic games has been continued at every Olympiad since then. Even the ritual kindling of the flame with a mirror on the grounds of the Temple of Hera remains virtually intact as the official method of starting the relay.
Мұра
1945 жылдың наурыз айында Қызыл Армия Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы апталарында Берлинге жақындаған кезде, Дием қаланың Олимпиада стадионында тағы бір шара өткізді. Мыңдаған жасөспірім Гитлер жастарын қамтитын митингке сөз сөйлеп, Дием оларды ежелгі спарталықтардың рухымен шабыттандырып, астананы өлімге дейін қорғауға үндіді. Олардың шамамен екі мыңы соңғы сәттерге дейін қарсы тұрып, Берлин түскенге дейін өздерін құрбан етті. Соғыс аяқталғаннан кейін Дием жаңа демократиялық Германия Федеративтік Республикасының қалыпты өміріне оралды. Ол Берлин университетінің дене шынықтыру кафедрасының директоры болып тағайындалды. 1938 жылы Шотландияға эмиграциялаған Бернхард Циммерман Британдық аймақтағы (Кельн) жаңа Ұлттық спорт колледжінің ректоры болуден бас тартқан соң, Дием бұл қызметке ие болды. Ол неміс спорты мен Олимпиада ойындарының тарихын зерттеумен айналысып, мансабын жалғастырды. 1960 жылы спорт тарихына арналған маңызды еңбегін жариялады. 1962 жылы Кельнде қайтыс болғаннан кейін ол қайтадан құрметті азамат ретінде танылды. Оның құрметіне Неміс спорт университетінде Карл Дием институты құрылды, оны 1989 жылға дейін әйелі Лизелот басқарды. 1992 жылы оның қайтысынан кейін институт Карл және Лизелот Дием мұражайы деп аталды. Дием Германиядағы спорт тарихының ең беделді зерттеушісі болып саналады. Диемнің нацистік аппаратпен байланысының мәні өте күрделі. Оның ұлттық спорттағы мансабы нацистік режимге ондаған жыл бұрын басталған, ал ол Гитлер Берлиндегі жарысқа өзінің ерекше белгісін қоюға шешім қабылдамас бұрын 1936 жылғы Олимпиаданы ұйымдастыруға тағайындалды. Нацистік кезеңде ол жоғары лауазымдарын сақтап, соғыс пропагандасына, соның ішінде соғыстың соңына жақын Берлинде өткен митингке қатысты. 1971 жылы жарық көрген «Нацистік Олимпиада» кітабының авторы Ричард Манделл Диемді сынаған болатын, кітаптың қайта басылымында ол өзінің позициясын қорғап, былай деп жазды: «Жақында бірнеше мұқият неміс зерттеушілері Карл Диемнің нацистермен байланысын көрсететін құжаттарды тапты. Ол нацистермен байланыста болғандықтан, бұрынғы есептерді қатыгездікпен төледі және нацистердің қатыгездігі ашылып, олардың жеңілісі баршаға анық болғаннан кейін де идеологиялық негізде нацистермен бірге болды». Дегенмен, тіпті Манделл де Диемнің «20 ғасырдағы ең ұлы спорт тарихшысы және спорттық білім берудің ең терең теоретигі» болғанын мойындады. Диемнің соңғы жылдары оның нацистермен байланысы туралы пікір таласы кеңінен өрбіді. Мысалы, 1954 жылы француз білім министрлігі Диемнің (сол кезде Кельндегі Спорт мектебінің басшысы) басшылығымен өткен делегация алдында гимнастика көрсетуді кейінге шегерді, себебі студенттер Диемнің «нацистік генералы» болғанын мәлімдеді. Екі күннен кейін студенттер өз мәлімдемелерінен бас тартып, бұл айыптаудың «ресми дәлелі» жоқ екенін мойындады. 1990 жылдары Германияда оның мұрасы және оның құрметіне аталған көшелерді нацистік жылдардың әсерінен тазалау қажеттігі туралы кең ауқымды қоғамдық пікірталас өрбіді. 1948 жылы Дием ХОК мүшесі болуға тырысқанда (Левальд 1947 жылы қайтыс болды), ХОК оның өтінімін қабылдамады. Ол кездегі ХОК стандарттары бойынша ол «әдепті адам» деп есептелмеді, өйткені ол тек жалданып жұмыс істеген және ешқашан құрметті қызметте болған емес.
In March 1945, as the Red Army was closing in on Berlin in the final weeks of the Second World War, Diem staged another event in the city's Olympic stadium. Addressing a rally of thousands of teenage Hitler Youth, Diem exhorted them to defend the capital to the death, in the spirit of the ancient Spartans. Some two thousand of the young men assembled there did exactly that, sacrificing themselves before Berlin finally fell in May. After the conclusion of the war, Diem was quickly rehabilitated into the mainstream of the newly democratic Federal Republic of Germany. He was acting Director of the Berlin University Physical Education Department. When Bernhard Zimmermann, who had emigrated to Scotland in 1938, declined to become the Rector of a new National Sport College in the British Zone (Cologne), Diem received the job. He returned to his career as a historian of German sport and the Olympic games. In 1960, he published an authoritative general history of sport. At his death in 1962 in Cologne, he was once again a respected national figure. The Carl Diem Institute at the German Sports University was created in his honor, and run by his wife, Liselott, until 1989. After her death in 1992, the institute was renamed the Carl and Liselott Diem Archive. Diem remains the most influential historian of sports in Germany. The full nature of Diem's relations with the Nazi apparatus is complex. His career in national sport preceded the Nazi regime by decades, and he was appointed to organize the 1936 games years before Hitler decided to put his own indelible mark on the Berlin competition. he clung to his prominent national positions during the Nazi period, and he took part in war propaganda, including the Berlin rally near the war's end. Richard Mandell, author of the 1971 book The Nazi Olympics, was critical of Diem; in a reprint of the book, he defended his position, writing: "Recently, some careful German researchers have uncovered documents showing that Carl Diem's complicity with the Nazis went beyond his confessed use of them to promote sport. With his Nazi connections he settled brutally some old scores, and he stayed with the Nazis on ideological grounds long after their savagery was exposed and after their coming defeat was apparent to all." And yet even Mandell did not dispute that Diem was "the greatest sports historian and most profound theorist of sport education" of the 20th century. During Diem's final years, there was open controversy about his Nazi connections. For example, in 1954 the French ministry of Education postponed a display of gymnastics before a delegation headed by Diem (then head of the Sportschule at Cologne), after students claimed that Diem had been a "Nazi general." Two days later, the students recanted, and admitted that there was no "formal proof" of the allegation. In the 1990s, a public debate erupted in Germany over his legacy, and whether streets named in his honor should be renamed because of the taint of the Nazi years. In 1948, when Diem attempted to become an IOC Member (Lewald had died in 1947), the IOC rejected him. By the IOC standards of the time he was not considered a "gentleman"; he had worked only for hire and never in an honorary function.