Роберт Лепаж: Канадтық режиссер және актер өмірі мен шығармашылығы
Robert Lepage
Роберт Лепаж – канадалық драматург, актер, режиссер. Шашының түсуімен және депрессиямен күрескен өнер шеберінің өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық жазушы, актер, режиссер
канадтық композитор
Canadian writer, actor, director
the Canadian composer
Роберт Лепэйдж (12 желтоқсан 1957 жылы туған) – канадтық драматург, актер, кинорежиссер және сахналық режиссер.
Robert Lepage (born December 12, 1957) is a Canadian playwright, actor, film director, and stage director.
Ерте өмір
Лепаж Квебек қаласында өсті. Бес жасында ол сирек кездесетін алопеция ауруына шалдықты, бұл ауру оның бүкіл денесінен шашты түсірді. Ол жасөспірім шағында өзінің геи екенін қабылдағанда клиникалық депрессиямен күресті. Ол сол кезде әлемдегі ең үлкен ашық сәулеттік проекция болды. 2008 жылдың қарашасында Лепаж Нью-Йорктегі Метрополитен опера театрында Гектор Берлиоздың «Фаусттың лағынымы» операсының сахналық нұсқасын қойды. 2009 жылдың ақпан айында Лепаж Лондонның Садлер Велс театрында «Эоннагата» атты жаңа туындысын көрсетті. Бұл жобада ол бишілер Сильви Гилем және Рассел Малифант, киім дизайнері Александр Маккуин, жарық дизайнері Майкл Халлз және дыбыс дизайнері Жан Себастьен Котэмен жұмыс істеді. Кристофер Хогвудтың дирижерлігімен Стравинскийдің «Рейк прогресі» қойылымы 2009 жылдың қаңтар айында Мадридтегі Театро Реалда қайта қойылды. 2009 жылдың көктемінде Лепаж өзінің «Аждаһалар трилогиясының» жалғасы «Көк аждаһаны» (Le Dragon Bleu) ұсынды, онда ол Қытайда тұратын квебек суретшісі Пьер Ламонтанның рөлін (жиырма жылдан астам уақыт өткен соң) қайта ойнады. 2009 жылдың күзінде Лепаж Стравинскийдің қысқа шығармаларын, қол көлеңкелі қуыршақтарды, кабуки театрын, қытай операсын және вьетнамдық су қуыршақтарын біріктіретін «Түнқұйрық және басқа қысқа ертегілер» опералық қойылымын қойды. Торонтодағы Канада операсы бұл туындыны тұсаукесерге шығарды. Содан кейін Лепаж «Тотем» атты Cirque du Soleil кезеңдік шоуының сценарийін жазып, режиссерлік етті және Нью-Йорк Метрополитен операсы үшін Ричард Вагнердің «Нибелунгтер сақинасын» жаңадан қоюға кірісті. Сериал 2010/2011 және 2011/2012 маусымдарында бөлімдермен ұсынылды – «Das Rheingold» және «Die Walküre» 2010/2011 маусымында, «Siegfried» 2011 жылдың 27 қазанында, ал «Götterdämmerung» 2012 жылдың 27 қаңтарында көрсетілді. Лепаждың толық «Сақина» циклі 2012 жылдың сәуірінде көрсетілді. Метрополитен опера театры Лепаждың шамамен 45 тонналық декорациясын ұстап тұру үшін сахна астына болаттан жасалған нығайтуларды орнатты. Лепаж 2012 жылы Met Ring өндірісі туралы «Вагнердің арманы» атты деректі фильмде түсті. 2012 жылы Лепаж Мартин Вильнёвтің «Марс және Априль» ғылыми-фантастикалық фильмінде голограмма түрінде пайда болды. Лепаждың автобиографиялық «естелік пьесасы» «887» 2017 және 2019 жылдары Нью-Йоркте («Нью-Йорк сыншылары таңдауы» ретінде) және Торонтода қойылды. Сұхбаттарының бірінде ол өзін «ылақты сепаратист» деп атады. 2018 жылы Лепаж Монреаль джаз фестивалінде «SLĀV» жобасын іске қосты; Бетти Бонифассидің туындысы соншалықты даулы болғандықтан, 19 ғасырдағы қара нәсілді құлдардың әндерін ақ адамдардың орындауы мәдени меншікке салу болып табылады деген наразылықтардан кейін тоқтатылды. Бұл шоу осы айыптауға байланысты халық арасында наразылық тудырды. Лепаждың келесі «Каната» қойылымы, 2018 жылдың желтоқсанында Парижде көрсетуге жоспарланған, онда еуропалықтардың Канадаға алғашқы қоныстануы көрсетілуі керек еді, бірақ туыс тайпа өкілдерінен келген шағымдардан кейін, оның қаржылық демеушілері қолдауын кері тартып алғаннан кейін 2018 жылдың шілдесінде жойылды. Шоу бастапқыда тоқтатылған болса да, ол ақыры 2018 жылдың желтоқсанында көрсетілді және туыс тайпа қауымдастықтарының қолдауына ие болды. Лепаждың Моцарттың «Сыбырлы флейта» операсы 2018 жылдың шілде және тамыз айларында Квебекте қойылды және оны Метрополитен операсына әкелу жоспарлануда. 2022 жылғы Крайовадағы Халықаралық Шекспир фестивалінде театр ғалымы Октавиан Саю оның жаңашылдық рухы мен бірегей шығармашылығы үшін мақтап, Лепажды қазіргі заманғы театрдың нағыз шебері деп атады. 2022 жылы Роберт Лепаж Мартин Вильнёвтің «Имельданың 12 міндеті» фильміне оралды, онда ол Гиннетт Рено мен Мишель Барретпен бірге Мартин мен Денис Вильнёвтің әкесі Жанды, нотариусты ойнады. Сонымен қатар, ол суретші Жан Пол Риопельдің туындылары негізінде жаңа пьесаның құрылуын жариялады. Шоу 2023 жылы суретшінің 100 жылдығына орай қойылатын болады.
Lepage was raised in Quebec City. At age five, he was diagnosed with a rare form of alopecia, which caused complete hair loss over his whole body. He also struggled with clinical depression in his teens as he came to terms with being gay. It was at the time the biggest outdoor architectural projection in the world. In November 2008, Lepage directed a staged version of Hector Berlioz' The Damnation of Faust at the Metropolitan Opera in New York. In February, 2009, Lepage premiered a new work entitled Eonnagata at Sadler's Wells Theatre, London, UK. For this project he collaborated with the dancers Sylvie Guillem and Russell Maliphant, fashion designer Alexander McQueen, lighting designer Michael Hulls and sound designer Jean Sébastien Côté. His production of Stravinsky's The Rake's Progress, conducted by Christopher Hogwood, was re released at the Teatro Real, Madrid, in January 2009. In spring 2009, Lepage presented The Blue Dragon (Le Dragon Bleu), a sequel to his Dragons' Trilogy, in which he reprised (more than twenty years later) the role of Pierre Lamontagne, a Québécois artist who lives in China. In fall 2009, Lepage directed The Nightingale and Other Short Fables, an operatic staging of short works by Stravinsky blending hand shadow puppetry, Kabuki theatre, Chinese opera and Vietnamese Water puppetry. The Canadian Opera Company in Toronto premiered the work. Lepage then wrote and directed Totem, Cirque du Soleil's next touring show, and began work on a new production of Der Ring des Nibelungen by Richard Wagner for the Metropolitan Opera of New York. The series was presented in installments during the 2010/2011 and 2011/2012 seasons – Das Rheingold and Die Walküre were premiered during the 2010/2011 season, Siegfried premiered on October 27, 2011, and Götterdämmerung premiered on January 27, 2012. Lepage's complete Ring cycle premiered in April 2012. The Metropolitan Opera had to install steel reinforcements under the stage in order to support LePage's roughly 45 tonne set. Lepage was featured in a 2012 documentary about the Met Ring production, Wagner's Dream. In 2012, Lepage appeared as a hologram in Martin Villeneuve's Mars et Avril, a science fiction film based on the graphic novels of the same name. Lepage's autobiographical "memory play" 887 played in New York City (as "New York Critics Pick") and Toronto in 2017 and 2019. In an associated interview, he calls himself a "lukewarm separatist". In 2018, Lepage launched SLĀV at the Montreal Jazz Festival; Betty Bonifassi's creation was so controversial that it was cancelled due to public protest with the charge that white people singing the songs of black 19th century slaves constituted cultural appropriation. The show caused public protest on the basis of this accusation. Lepage's next production, Kanata, planned for Paris in December 2018, presenting Europeans' first settlement of Canada, was cancelled in July, 2018, after complaints from members of the Indigenous community led to his financial backers' withdrawal. Although the show was initially canceled, it was finally presented in December 2018 and received support from Indigenous communities. Lepage's production of Mozart's The Magic Flute was presented in Quebec in July and August 2018 and there are plans to bring it to the Metropolitan Opera. At the International Shakespeare Festival 2022 in Craiova, praising him for his innovative spirit and unique creativity, theatre scholar Octavian Saiu described Lepage as one of the true masters of contemporary theatre. In 2022, Robert Lepage came back to the big screen in Martin Villeneuve's The 12 Tasks of Imelda, co starring Ginette Reno and Michel Barrette, in which he plays Martin and Denis Villeneuve's father Jean, a notary. The same year, Lepage announced the creation of a new play based on the work of painter Jean Paul Riopelle. The show is set to be presented in 2023 on the occasion of the 100th anniversary of the artist.
Құрметтер
1994 жылы Лепаж "өзінің ерекше ойлы және жаңашыл жұмысы үшін" Канада орденінің офицері атанды. 1999 жылы ол Квебектің Ұлттық орденінің офицері атанды. 2001 жылы Канаданың Даңқ аллеясына енді. 2009 жылы "өнер саласына, әсіресе кино, театр және операға, актер, продюсер және режиссер ретінде халықаралық үлесі үшін" Канада орденінің серігі атанды. 1994 жылы ол Ұлттық өнер орталығы сыйлығын, Бас губернатордың өнер сыйлығының қосымша сыйлығын алды. 2009 жылы Лепаж өмір бойы шығармашылық жетістіктері үшін Бас губернатордың сахналық өнер сыйлығын алды. Ол марапаттау рәсіміне қатыса алмады, бірақ алдын ала жазылған сөйлеу арқылы сыйлықты қабылдады. 2007 жылдың 29 сәуірінде Лепаж Еуропалық комиссияның 2007 жылғы Еуропа театр сыйлығымен марапатталды. Бұл сыйлықты Лепаж бен неміс режиссері Питер Задек бөлісті. Ол "Полиграф" (Le Polygraphe), "Мүмкін әлемдер" және "Айдың алыс жағы" фильмдері үшін ең үздік режиссура номинациясында "Джин" сыйлығына ұсынылды. Ол "Конфессионал" (Le Confessionnal) фильмі үшін осы сыйлықты жеңіп алды. "Но" фильмі үшін "Ютра" сыйлығының үздік режиссері номинациясына ұсынылды. "Мүмкін әлемдер" фильмі үшін арнайы "Ютра" сыйлығын жеңіп алды. 2013 жылы Лепаж оныншы Гленн Гулд сыйлығының иегері атанды.
In 1994, Lepage was made an Officer of the Order of Canada "for his particularly imaginative and innovative work". In 1999, he was made an Officer of the National Order of Quebec. In 2001, he was inducted into Canada's Walk of Fame. He was promoted to Companion of the Order of Canada in 2009 "for his international contributions to the performing arts, particularly in film, theatre and opera, as an actor, producer and director". In 1994, he also received the National Arts Centre Award, a companion award to the Governor General's Performing Arts Awards. In 2009, Lepage received the Governor General's Performing Arts Award for Lifetime Artistic Achievement. He could not attend the ceremony but accepted the award via a pre recorded speech. On April 29, 2007, Lepage was awarded the European Commission's Europe Theatre Prize for 2007. The honours were to be shared between Lepage and German stage director Peter Zadek. He has been nominated for the Genie Award for Best Achievement in Direction for his films Polygraph (Le Polygraphe), Possible Worlds, and Far Side of the Moon. He won the award for his film The Confessional (Le Confessionnal). He was nominated for the Jutra Award for Best Direction for his film Nô. He won the Special Jutra Award for his film Possible Worlds. In 2013, Lepage won the tenth Glenn Gould Prize.
Еуропа театр сыйлығы
2007 жылы Салоникада XI Еуропа театр сыйлығымен марапатталды. Сыйлықты табыстаушы ұйым былай деп мәлімдеді: Квебек режиссері Роберт Лепаж, Еуропадан болмаса да, Ескі құрлықтың театрына зор әсер етіп, оның өрнек құралдарын жаңарып, көбінесе еуропалық актерлермен жұмыс істейді және репертуары, сезімталдығы мен көзқарасы еуропалық санатында қарастырылады. Лепаждың таңдалуы, бір кездегі Американың Роберт Уилсонының таңдалуы сияқты, ең алдымен 1986 жылы Еуропалық комиссиямен келісім бойынша бекітілген сыйлық ережелерінде көзделген мәдени саясат тұрғысынан қарастырылуы керек, аталған саясаттың мақсаты – "ұлттардың өзара түсіністігі мен білімін арттыруға маңызды үлес қосатын мәдени шараларды жасау арқылы көзге түскен театр қайраткеріне немесе мекемесіне" сыйлық беру болып табылады.
In 2007, he was awarded the XI Europe Theatre Prize, in Thessaloniki. The prize organization stated:The Quebec director Robert Lepage, although not from Europe, continues to exert a considerable influence on the theatre of the Old World, renewing its means of expression and working very often with European actors and with a repertoire, sensibilities and viewpoint which can be seen as European. The choice of Lepage, like that of America's Robert Wilson in his time, has to be seen primarily in the context of a cultural policy which, as provided for in the rules of the Prize laid down in 1986 in agreement with the European Commission, has as its objective the presentation of prizes to "a theatre personality or institution that has contributed by the creation of cultural events of significance to mutual understanding and knowledge among nations".