Канаданың Норт-Бей әуе базасы және құрылысы

Канаданың Онтарио провинциясындағы CFB North Bay әуе базасы – NORAD операцияларының орталығы. Құрылысы 60 қабаттан асып, Солтүстік Америка қорғанысына маңызды.

42 мин оқу

100%

Дереккөз: CFB North Bay — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Канаданың Онтарио провинциясындағы әуе күштері базасы

Канада әскерлерінің Солтүстік шығанағы базасы, сондай-ақ CFB Солтүстік шығанағы, Онтарио провинциясының Солтүстік шығанағы қаласында, Торонтодан солтүстікке қарай орналасқан. База 1-ші Канада әуе дивизиясының (Winnipeg, Manitoba) бағынысында болып, Канададағы Солтүстік Америка ғарыш қорғаныс командованиесінің (NORAD) операцияларының орталығы есептеледі, бұл орталық та Winnipeg қаласындағы Канада NORAD аймақтық штаб-пәтерінде орналасқан. Бұл жерде АҚШ Әуе күштерінің 1-ші әуе күшінің 2-ші бөлімшесі де орналасқан. 22-ші қанат/Канада әскерлерінің Солтүстік шығанағы базасы Солтүстік Американың құрлықтық әуе қорғанысы және елдің әуе кеңістігінің қауіпсіздігі тұрғысынан Канададағы ең маңызды әскери база болып табылады. Сонымен қатар, мұнда Солтүстік Америкадағы ең ерекше әскери нысандардың бірі – NORAD жер асты кешені орналасқан. Бұл кешен жер астында 60 қабаттан астам тереңдікте, америкалық футбол алаңынан 1,5 есе ұзын, ал биіктігі шамамен 5 қабатқа жуық үңгірде салынған. 1993 жылдың 1 сәуірінде Канададағы барлық әуе базалары қанаттар деп қайта аталды, ал база 22-ші қанат/Канада әскерлерінің Солтүстік шығанағы базасы болып өзгертілді. Бұл 22-ші қанат/CFB Солтүстік шығанағы деп қысқартылады. Бүгінде бұл атау сақталып тұрғанымен, база көбінесе "22-ші қанат" деп, ал база командирі "Қанат командирі" деп аталады. Солтүстік шығанағының әуе күштері базасы – бүкіл елдің әуе қорғанысының орталығы және NORAD арқылы АҚШ-пен бірлесіп, Канаданың Солтүстік Америка құрлығының АҚШ бөлігіне әуе қорғанысын қамтамасыз етеді. Базаның қызметтері өте кең: шетелден Канадаға кіретін барлық ұшақтарды анықтау және бақылау, елдің әуе кеңістігінде саяхаттайтын шетелдік қонақтарды күзету, әуедегі төтенше жағдайларға тап болған ұшақтарға көмек көрсету, құқық қорғау органдарына контрабандамен күресте көмектесу, сондай-ақ NORAD-тың Рождество қарсаңында Санта-Клаусты іздеу акциясына қатысу. 1970 жылдардың ортасынан 1990 жылдардың ортасына дейін база Канаданың Ұлттық зерттеулер кеңесі атынан елдің түкпір-түкпірінен түскен белгісіз ұшқыш объектілер туралы хабарларды қабылдады және оларды Британдық Колумбиядағы Герцберг астрофизика институтындағы зерттеуге жіберді. 2000 жылы база Манитоба университетінің зерттеушісі Крис Рутковскиге берілген НЛО туралы хабарлауды қайта бастады. 2010 жылы Солтүстік шығанағының операциялық орталығы әуе қорғанысынан ғарыш қорғанысына көшудің алғашқы қадамдарын жасады және Канаданың алғашқы әскери спутнигі "Сапфирге" дайындық жұмыстарын бастады. "Сапфир" АҚШ-тың ғарышқа бақылау желісінде (SSN) сенсор ретінде жұмыс істейді, 6000-нан 40 000 шақырым биіктікте айналып жүрген объектілерді қадағалайды және олар туралы деректерді (резиденттік ғарыш объектілері немесе RSO) Солтүстік шығанағының операциялық орталығында орналасқан Ғарышқа бақылау операциялық орталығына (SSOC) жібереді. SSOC өз кезегінде Калифорния штатының Ванденберг қаласындағы Бірлескен ғарыш операциялары орталығымен үйлестіреді. 2013 жылдың 25 ақпанында "Сапфир" спутнигі Үндістандағы бір нысанадан ұшырылды, содан кейін техникалық сынақтар мен тексерулерден өтті, ал 2013 жылдың шілдесінде қызметін бастау күтілді. Әртүрлі техникалық кешігулерге байланысты спутниктің толыққанды операциялық сертификаты (FOC) тек 2014 жылдың 30 қаңтарында ғана алынды. Сол жылдың соңына қарай ол ғарыш объектілерін 1,2 миллион рет бақылады. 22-ші қанат/CFB Солтүстік шығанағы Канададағы әуе базаларының арасында екі ерекше қасиетке ие. Бұл Канаданың ұшатын бөлімшелері жоқ жалғыз әуе базасы (1992 жылдың тамызында соңғы ұшқыш эскадрильясы кеткен кезде) және елде әуеайлағы жоқ жалғыз әуе базасы (базаның бақылау мұнарасы, жанармай қоймасы және ангарлар сияқты базалық активтері 1992 жылы базадан кеткеннен кейін бұзылды немесе сатылды).

Canadian Forces Base North Bay, also CFB North Bay, is an air force base located at the City of North Bay, Ontario about north of Toronto. The base is subordinate to 1 Canadian Air Division, Winnipeg, Manitoba, and is the centre for North American Aerospace Defense Command (NORAD) operations in Canada, under the Canadian NORAD Region Headquarters, also in Winnipeg. It is also home to the 1 Air Force, Detachment 2 of the United States Air Force. 22 Wing/Canadian Forces Base North Bay is the most important military base in Canada with respect to the continental air defence of North America and the country's air sovereignty. It is also home to one of the most unusual military installations in North America, the NORAD Underground Complex, an installation built over 60 storeys underground inside a cave almost 1.5x longer than an American football field and nearly 5 storeys tall. On 1 April 1993, all air bases in Canada were redesignated as wings; the base was renamed 22 Wing/Canadian Forces Base North Bay. This is abbreviated as 22 Wing/CFB North Bay. Today, although this designation still stands, the base is often referred to simply as "22 Wing", and the Base Commander as the "Wing Commander". North Bay's air force base is the centre for the air defence of the entire country, and works in concert with the United States via NORAD for the air defence of Canada U. S. portion of the North American continent. Activities are wide ranging, from identifying and monitoring all aircraft entering Canada from overseas, to guarding foreign dignitaries travelling in the country's airspace, to assisting aircraft suffering airborne emergencies, to aiding law enforcement versus smugglers, to participating in NORAD's Christmas Eve Tracking of Santa Claus for children. From the mid 1970s to the mid 1990s it took in Unidentified Flying Object reports from across the country on behalf of the National Research Council of Canada, relaying the reports to a study at the Herzberg Institute of Astrophysics, British Columbia. In 2000, it resumed UFO reporting, provided to researcher Chris Rutkowski at the University of Manitoba. In 2010, North Bay's operations centre took the first steps towards transitioning from air to aerospace defence, commencing preparations for Sapphire, Canada's first military satellite. Sapphire functions as a contributing sensor in the United States Space Surveillance Network (SSN), performing surveillance of objects orbiting at 6,000 to 40,000 kilometres altitude, and delivering data on those objects (called Resident Space Objects, or RSOs) to the Space Surveillance Operations Centre (SSOC), in North Bay's operations centre. The SSOC, in turn, coordinates with the Joint Space Operations Center, in Vandenberg, California. On 25 February 2013, Sapphire was launched from a site in India, and underwent technical testing and checks, expected to begin its duties in July 2013. Due to various technical delays, the satellite's FOC (Final Operational Certification) wasn't achieved until 30 January 2014. By end of that year it had delivered 1.2 million observations of space objects. 22 Wing/CFB North Bay has two unique properties among air bases in Canada. It is the only Canadian air base that does not have flying units (as of August 1992, when the last flying squadron departed), and the only air base in the country that does not have an airfield (base assets such as control tower, fuel depot and hangars were demolished or sold following the 1992 departure).

Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын

Норт-Бейдің әуе күштерімен алғашқы байланысы 1920 жылғы 9 қазанда болды, сол кезде Канада үкіметінің Феликсстоу F.3 ұшақ қайығы Канада бойынша әуемен жасалған алғашқы сапар кезінде қаланың үстінен ұшып өтті. (Норт-Бей 1925 жылға дейін қала ретінде тіркелмеген.) F.3 ұшқыштары – Торонтолық Роберт Лекки подполковнигі және Саулт-Сент-Марилік Базил Дикон Хоббс майоры болды. Канаданы аралау экспедициясы 11 күнге созылған және алты ұшақты қажет еткен эпикалық кәсіп болды. Үшінші кезең Канада астанасы Оттавадан Онтарио штатындағы Саулт-Сент-Мариге тоқтамай ұшып өтті, ал Солтүстік Бей бақылау пункты ретінде тағайындалды. Лекки мен Хоббстың Солтүстік Беймен кездесуі жылдам болды. Олар ескертусіз шығыстан келіп, тұрғындарды дабылсыз ұстады. Көптеген адамдар бұрын ұшақ көрмеген, бұл оқиға таң қалдырды, бүгінгі күні қала үстінен кенеттен пайда болған ғарыш шаттлына ұқсас. Лекки қаланың орталығына бағытталды. Канадалық Тынық мұхиты темір жолы станциясының үстінен ол Оттавадағы Әуе кеңесіне телеграф арқылы жіберу үшін сигнал жіберді: «Сағатына 50 миль жылдамдықпен», содан кейін түскі асқа қарайтын көрермендерге қол бұлғап, ұшқыштар өздерінің F.3 ұшағын жақын маңдағы Ниписсинг көлінің үстінен Саулт-Сент-Мариге қарай бұрды. Бұл ұшу жергілікті саясаткерлердің, бизнесмендердің және қоғамдық лидерлердің авиацияға, әсіресе Солтүстік Бейде әуе стансасын құруға деген қызығушылығын оятты. 1921 жылдың жазында Канада үкіметінің Curtiss HS 2L ұшақ қайығы барлау және әуедегі зерттеу жұмыстарын жүргізу үшін Ниписсинг көліндегі Солтүстік Бейге қонды. HS 2L 1922 жылы Ниписсинг көлінде және Солтүстік Бейдің шығыс шетіндегі Троут көлінде әуедегі зерттеулер, сондай-ақ жүк және жолаушылар тасымалы үшін қонды. Бұл ұшулар осы қызығушылықты күшейтті және федералдық үкіметке әуеайлақ салу үшін үгіт бастауға себеп болды. 1923 жылдың 1 қаңтарында Ұлттық қорғаныс министрлігі (ҰҚМ) Канададағы әскери және (1936 жылдың 2 қарашасына дейін) азаматтық авиацияға жауапкершілік пен бақылауды өз мойнына алды. Келесі он жарым жылда Канада Әуе күштері (1924 жылдың 1 сәуірінен бастап «Канада Корольдік Әуе күштері») эскадрильясының басшысы Джон Генри Тудхоуп, Оңтүстік Африка туған Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ұшқыш-истребитель, Канададағы авиация желісін құрды, елді зерттеді және Транс-Канада Әуе желілері жүйесі үшін әуеайлақтар салу және әуе маршруттарын құру үшін өлшеді, бұл негізінен ұлттық әуе магистраль желісі болды. Канаданың көлемі Еуропаға шамамен тең болғандықтан және оның көп бөлігі жабайы, табиғи дала болғандықтан, Тудхоуптың кәсіпкерлігі таңғаларлық болды. 1930 жылы С/Л Тудхоуп өзінің еңбегі үшін Макки Трофи сыйлығын алды, бұл Канададағы ең бағалы авиациялық сыйлық. 1928 жылы Тудхоуп Солтүстік Бейде екі рет, 1931 және 1932 жылдары тоқтады. Солтүстік Онтарио аймағындағы барлау және зерттеу жұмыстарының нәтижесінде 1933 жылдың маусымында ҰҚМ Транс-Канада Әуе жолы жүйесінің Оттавадан Порт-Артурға (қазіргі Түндер-Бей) бөлігі үшін апаттық қону алаңдарын салуды қадағалау үшін Солтүстік Бейде штаб-пәтер құрды. 18 адамнан тұратын бөлімше Солтүстік Бей қаласының орталығындағы Оук көшесінде жалға алынған Доминион резеңке компаниясының ғимаратынан жұмыс істеді, ол олардың штаб-пәтері, жабдықтау қоймасы және тұрғын үйі ретінде қызмет етті. Әр ауданның жұмыссыз ер адамдары жұмысшы ретінде жұмысқа алынды. Солтүстік Онтарионың қиын жағдайына қарамастан, 1936 жылдың шілдесіне қарай Reay, Diver, Emsdale, South River, Ramore, Porquis Junction, Gilles Depot және Tudhope (эскадрилья басшысының атымен аталған) сегіз әуеайлақ жабайы даладан жасалды және бөлімше таратылды. Осыдан бері осы әуеайлақтардың көп бөлігі тасталып қалды. Бұл және жоғарыда сипатталған қону алаңының құрылысы жергілікті саясаткерлерді, бизнесмендерді және қоғамдық лидерлерді Канада үкіметінен әуежай үшін ұзақ жылдар бойына науқанды күшейтуге итермеледі. Мәселе ақшада болды, жобаны кім қаржыландырады. 1938 жылдың 21 наурызында олардың табандылығы жеміс берді. Канада үкіметі Солтүстік Бейде әуежай салуға қаражат жұмсауды мақұлдады. Онтарио провинциясы мен Солтүстік Бей қаласы жерді ұсынады. Бұл Транс-Канада Әуе желісінің (ТКА) нысаны болады; ТКА елдің үкіметімен жұмыс істейтін әуе желісі (және Air Canada-ның алдағысы). Бірінші ресми қону 1938 жылдың 30 қыркүйегінде, жұмысты тексеру үшін келген RCAF эскадрильясының басшысы Роберт Доддс жасады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік ұшу корпусының ұшқышы және эскадрилья басшысы Тудхоуптың Канаданы зерттеу және зерттеу кезінде жақын серіктесі Доддс ел үшін әуежолдар мен әуеайлақтар инспекторы ретінде Транспорт министрлігіне жіберілді. 1938 жылдың 28 қарашасында көптен күткен әуежай ұшақтарды қабылдауға дайын болды; нашар ауа райына байланысты әуежайда тұрақты жолаушылар тасымалы 1939 жылдың мамырына дейін басталған жоқ. Солтүстік Бейдің орналасқан жері әуе оқуына тартымды болды. Бұл негізгі құрылыстардан алыс және әуе трафигімен бұзылмаған, жас әуе экипажының әскери ұшудың қиын өнерін үйренуге тырысатын қауіпсіз арена. 1940 жылы әуе трафигін басқаруды күтуде әуежай әкімшілік ғимаратының үстіне кішкентай шыны «жылыжай» салынды. Бірақ үкімет Солтүстік Бейді оқу схемасына қосуға шешім қабылдамады. Келесі екі жылда әуежайдың әуе күштеріне қызметі көшпелі жүк көлігі сияқты болды, ел бойынша ұшып бара жатқан әуе экипажына жанармай, демалыс және тамақ ұсынды. 1942 жылға қарай Солтүстік Бейде тоқтаған ұшақтар сонша көп болды, RCAF-тың 124-эскадрильясы әуежайда жеті адамнан тұратын бөлімше құрды. Ұшқыш офицердің (қазіргі шынжыр, лейтенант) басшылығымен екі әуе қозғалтқышын жөндеуші, электрик және фюзеляж жөндеуші ұшақтарды жанармаймен толтырып, қызмет көрсетті және жөндеді. Жүргізуші және көлік жөндеуші бөлімшенің қызметтік машинасына, ұшақтарды буксирлеуге арналған тракторға және жанармай цистернасына қарады. Қызметтік машина ақырында көбірек практикалық «Жеткізу панелі, жүк көлігімен» ауыстырылды. Соғыс кезінде әуежайға ең үлкен әсерді Корольдік Әуе күштері (РАФ) тигізді. 1940 жылдың қараша айында үлкен, қауіпті эксперимент жүргізілді. Ұлыбританиядағы соғыс үшін Канада мен Ньюфаундлендтен жіберілген көптеген жаңа, өте қажетті ұшақтар Атлант мұхитында жоғалып кетті, олардың жүк кемелері неміс суасты қайықтарымен батып кетті. Бұл шығындарды азайту үшін ұшақтарды тасымалдау идеясы ұсынылды - оларды теңіз арқылы ұшыру. Бұл тыныс алатын ұсыныс болды. 1940 жылы теңізаяқтан ұшу жаңа және жаңа болды. Әуе экипажының бағытталған бағыттары үшін күн, ай және жұлдыздан басқа навигациялық құралдары болмады. Солтүстік Америка, Ирландия және Ұлыбритания жағалауларынан тыс іздеу және құтқару болған жоқ. Ұшақтардағы механикалық және электрлік бұзылулар жиі кездесетін. Төтенше жағдайда Атлант мұхитында қонуға еш жер болмады. Дегенмен, 1940 жылдың 10 қарашасы кешкісінде эксперимент басталды; жеті екі қозғалтқышты Lockheed Hudson жеңіл бомбалаушылары Ұлыбританияға бағытталған Ньюфаундлендтен Гандерден ұшып кетті. Мүмкіндіктер соншалықты нашар деп есептелді, бомбалаушылардың тек төртіншісінің сәтті болатыны күтілді. Бірақ ертесі күні, жанармайдың соңғы тамшыларын сорып алғаннан кейін, жеті бомбалаушының барлығы Солтүстік Ирландияға қауіпсіз жетті. Шабыттанған, Корольдік Әуе күштері ұшақтарды үлкен масштабта тасымалдауды бастады. Монреальден тыс Дораль, Квебекте, фери экипажына оқу мектебі құрылды, бірақ 1942 жылға қарай Дораль әуе кеңістігі әскери ұшақтармен тығырыққа толы болды. Жаңа оқу орны Солтүстік Бейде құрылды, бұл әуежайды BEATP/BCATP үміткері еткен таза аспан мен негізгі құрылыстардан алыс болу артықшылығын пайдаланды. 1942 жылдың 1 маусымында әуежай төңірегіндегі жер тазаланып, RAF Ferry Command-ының Атланттық мұхитындағы оқу бөлімшесі үшін шатырлар тігілді. Бірден бес Hudson бомбалаушысы келді. Келесі үш жыл ішінде бөлімше - 1943 жылы 313-фери оқу бөлімшесі деп аталды - жүздерше әуе экипажына үш немесе төрт апталық курстарда теңізаяқтан ұшу техникасын және процедураларын, сондай-ақ ұшудағы проблемаларды және төтенше жағдайларды қалай шешуді үйретті. Бөлімшенің көлемі белгісіз. Алайда,...

North Bay's first contact with the air force took place on 9 October 1920, when a Government of Canada Felixstowe F.3 flying boat overflew the (then) town during the first crossing of Canada by aircraft. (North Bay was not incorporated as a city until 1925.) The F.3's pilots were Lieutenant Colonel Robert Leckie, of Toronto, and Major Basil Deacon Hobbs, of Sault Ste. Marie. The trans Canada expedition was an epic venture, lasting 11 days and requiring six aircraft. The third leg was flown non stop from the Canadian capital, Ottawa, to Sault Ste. Marie, Ontario, with North Bay as a checkpoint. Leckie's and Hobbs's encounter with North Bay was fleeting. They arrived without warning, approaching out of the east, catching residents unaware. Few had seen an aircraft before; the effect was electrifying, akin to the Space Shuttle appearing suddenly over the city today. Leckie steered for the downtown. Over the Canadian Pacific Railway station he dropped a signal to be telegraphed to the Air Board in Ottawa, "Making a good 50 miles per hour", then with a wave to lunchtime onlookers, the pilots swung their F.3 out over nearby Lake Nipissing, onwards to Sault Ste. Marie. The overflight planted interest in local politicians, businessmen and community leaders towards aviation, particularly the establishment of an air station at North Bay. In the summer of 1921, a Government of Canada Curtiss HS 2L flying boat, taking on exploration and aerial survey work, landed at North Bay, on Lake Nipissing. The HS 2L landed on Lake Nipissing and Trout Lake (on the eastern periphery of North Bay) in 1922, for further aerial surveying as well as cargo and passenger transport. These flights amplified this interest and a campaign to the federal government for an aerodrome commenced. On 1 January 1923, the Department of National Defence (DND) took over responsibility and control over military and (until 2 November 1936) civil aviation in Canada. Over the next decade and half Canadian Air Force (as of 1 April 1924, "Royal Canadian Air Force") Squadron Leader John Henry Tudhope, a South African born First World War fighter pilot, almost single handedly laid down the network of aviation in Canada, exploring and surveying the country for the construction of aerodromes and establishment of air routes for the Trans Canada Air Lines system, essentially a national air highway network. Considering that Canada was nearly the size of Europe and mostly raw, primal wilderness, Tudhope's undertaking was staggering. In 1930, S/L Tudhope received the McKee Trophy for his endeavours, the premier aviation award in Canada. In 1928, Tudhope stopped twice at North Bay, and again in 1931 and 1932. Based on his exploration and survey work in the Northern Ontario region, in June 1933 DND set up a headquarters in North Bay to supervise construction of emergency landing fields for the Ottawa to Port Arthur (now Thunder Bay) portion of the Trans Canada Airway system. An 18 man unit operated out of the Dominion Rubber Company building, leased on Oak Street, downtown North Bay, which served as their headquarters, supply depot and living quarters. Unemployed men in each local district were hired as labour. Despite the primal ruggedness of Northern Ontario, by July 1936, eight airfields had been hacked out of the wilderness, at Reay, Diver, Emsdale, South River, Ramore, Porquis Junction, Gilles Depot and Tudhope (named after the squadron leader), and the unit was disbanded. Most of these airfields have since been abandoned to the wild. This plus the landing field construction described above prompted local politicians, businessmen and community leaders to intensify their years long campaign to the Canadian government for an airport. At issue was money; who would finance the project. On 21 March 1938, their perseverance paid off. The Canadian government approved expenditure of funds to build an airport at North Bay. The Province of Ontario and City of North Bay would provide the land. It would be a Trans Canada Air Lines (TCA) facility; TCA was the country's government operated air line (and forerunner of Air Canada). The first official landing occurred 30 September 1938, by Squadron Leader Robert Dodds, RCAF, to inspect the work. A Royal Flying Corps fighter pilot during the First World War, and close associate of Squadron Leader Tudhope during the latter's exploration and survey of Canada, Dodds had been seconded by DND to the Department of Transport as Inspector of Airways and Aerodromes for the country. On 28 November 1938, the long sought after airport was ready to receive aircraft; due to bad weather regular passenger service at the facility did not begin until May 1939. North Bay's location presented an allure for air training. It was far from major built up areas and its skies uncluttered by air traffic, altogether a reasonably safe arena for young aircrew hopefuls attempting to learn the tricky art of military flying. In 1940 a small glass "greenhouse" was constructed atop the airport's administration building in anticipation of air traffic control, necessary to handle the sudden proliferation of aircraft. But the government decided not to include North Bay in the training scheme. The airport's sole service to the air force over the next two years was essentially like a roadside truckstop, providing fuel, rest and meals to aircrew flying across the country. By 1942 so many aircraft were stopping at North Bay that No. 124 Squadron, RCAF, set up a seven man detachment at the airport. Under the command of a Flying Officer (today's rank, Lieutenant), two aeroengine mechanics, an electrician and an airframe mechanic re fuelled, serviced and repaired the aircraft. A driver and vehicle mechanic saw to the detachment's staff car, aircraft towing tractor and fuel truck. The staff car was eventually replaced by a more practical "Truck, Panel, Delivery". The biggest impact on the airport during the war was delivered by the Royal Air Force (RAF). In November 1940 a grand, dangerous experiment had been conducted. Masses of new, desperately needed aircraft shipped from Canada and Newfoundland for the war effort in Britain were being lost in the Atlantic Ocean, their cargo vessels sunk by German U boats. To reduce these losses an idea was proposed to ferry aircraft instead—fly them over the ocean. It was a breath taking proposal. In 1940 transoceanic flying was raw and new. Aircrew had no navigation aids to steer by except the sun, moon and stars. Search and rescue beyond the coasts of North America, Ireland and Britain was nonexistent. Mechanical and electrical breakdowns in aircraft were common. In an emergency there was nowhere to land except the North Atlantic. Nevertheless, on the evening of 10 November 1940, the experiment began; seven twin engine Lockheed Hudson light bombers lifted off from Gander, Newfoundland en route for Britain. The odds were deemed so poor that only four of the bombers were expected to succeed. Yet the following morning, engines sucking their last gallons of fuel, all seven bombers arrived safely in Northern Ireland. Inspired, the Royal Air Force commenced large scale ferrying of aircraft. A training school for ferry aircrews was set up at Dorval, Quebec, outside Montreal, but by 1942 Dorval's airspace had become crowded with military aircraft. A new training site was set up at North Bay, taking advantage of the uncluttered skies and freedom from major built up areas that had made the airport an ideal BEATP/BCATP candidate. On 1 June 1942, ground around the airport was cleared and tents set up for RAF Ferry Command's Trans Atlantic Training Unit. Five Hudson bombers arrived shortly afterwards. Over the next three years, the unit—renamed No. 313 Ferry Training Unit in 1943—taught hundreds of aircrew, in three to four week courses, the techniques and procedures of transatlantic flying, and how to solve in flight problems and emergencies. The size of the unit isn't known. However, although a formal air base hadn't been established, the RAF expanded the airport dramatically. A new double hangar was built (still in use today), as well as a Works and Stores Building (i. e., Supply), guard house, salvage store, recreation building, hospital, fire station and fire protective system, coal compound and general purpose building. Nine more Hudsons joined the original five, along with two North American B 25 Mitchell bombers and a de Havilland Tiger Moth biplane. Avro Lancaster heavy bombers, de Havilland Mosquitos and Douglas Dakota transports were taken on in 1944. In September 1945, with the war over, the RCAF detachment disbanded. No. 313 Ferry Training Unit followed suit in October. Their facilities were donated to the Canadian government. Mass flying finished, the air traffic controllers were posted out and North Bay's airport returned to its sleepy, low key pre war state, and so it would remain until birth of the air base in 1951. This was also the first fatal crash of an aircraft, civilian or military, at North Bay's airport and in the North Bay area.

RCAF станциясы Солтүстік шығанағы

Канаданың Солтүстік шығанағындағы Корольдік Канада әуе күштері станциясы 1951 жылдың 1 қыркүйегінде құрылды. Бұл, Кеңес Одағының ядролық әуе шабуылының күшейіп бара жатқан қаупіне қарсы тұру мақсатында Канаданың әуе қорғанысын кеңейтудің бір бөлігі болды. Географиялық орнының ерекшелігіне байланысты Канада өте қиын жағдайға тап болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, Кеңес Одағы мен Батыс елдері арасындағы шиеленіс басталып, тез күшейіп, бүкіл әлемге тарады, бұл үшінші дүниежүзілік соғыс қаупін тудырды. Бұл "Қырық жылдық суық соғыс" деп аталды, екі тарап та бір-біріне қаруларын бағыттап, 1949 жылға қарай ядролық қаруларға ие болды. Басты қарсыластар – Кеңес Одағы мен АҚШ. Канада олардың арасында орналасқандықтан, совет бомбалаушылары АҚШ-қа шабуыл жасау үшін Канада аумағын кесіп өтетін болды, ал американдық истребительдер оларды атып түсіру үшін Канадаға ұшып келер еді. Ел қаласа да, қаламаса да, соғыс жағдайында ол ірі ядролық шайқас алаңына айналуы мүмкін еді. Осы себепті, және АҚШ-пен ұзақ жылдан бері қалыптасқан достығының арқасында, Канада өзінің әуе қорғанысын бүкіл ел бойынша дамытуға кірісті, бұл Американың өз қорғанысын кеңейтуімен (оның ішінде Канаданың жерінде көптеген әуе қорғанысы радиолокациялық станцияларын салу және пайдалану) үйлесімді болды. Солтүстік Бейдегі әуе базасы осы дамудың бір бөлігі болды. 1951 жылы Солтүстік Бейдің кішкентай әуежайының маңында үлкен құрылыс жұмыстары басталды, оған қосымша үлкен екі ангар, тиісті басқару мұнарасы, әуе қозғалысын басқаруға арналған радио және радар жүйелері, сондай-ақ әскери ұшақтар үшін отын, май, смазка және қару-жарақ сақтау жайлары салынды. Бұған қоса, ұшу-қону жолақтары, такси жолдары мен аэродромдық алаңдар жақсартылды. Шындығында, Солтүстік Бейде 10 000 футтық ұшу-қону жолағы салынды, ол Канададағы ең ұзын жолақтардың бірі болып табылады, бірақ бұл әуе қорғанысымен ғана байланысты емес еді: соғыс кезінде база американдық бомбалаушылар үшін, Совет Одағына жасалған ядролық шабуылдан зақымданған және/немесе отын жетіспей қайтып келген ұшақтарды қабылдауға арналған белгілі бір орын болды. Осы ұшу-қону жолағының артығылығынан кейін ондаған жылдар өткен соң Солтүстік Бей NASA-ның ғарыш кемесі үшін авариялық қонбау орны ретінде таңдалды. Ұзын ұшу-қону жолағының және салыстырмалы түрде оқшауланған орналасуының, әуе қозғалысы мен құрылыстардың жоқтығының, сондай-ақ әскерилер ұсынған қауіпсіздіктің арқасында NASA Солтүстік Бей әуежайын авиацияның әртүрлі салаларын зерттеу үшін пайдаланды. Әуежайға апаратын басты жолдың арғы жағында, Солтүстік Бей қаласынан, Солтүстік Онтарионың қиын-қыстау жері тазартылып, станция үшін қолдау инфрақұрылымы салынды – бас штаб, казарма, асхана, мәжіліс залдары, аурухана, спорт залы, автопарк, жабдықтау бөлімі, өрт сөндіру бөлімі, Корольдік әуе күштері полициясының күзет үйі, протестант және католик шіркеулері, әуе күштерінің отбасылары үшін үйлер және тағы да көптеген нысандар. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Ұлыбританиялықтар кеткен кезде әуежайға сыйға берген көптеген нысандар бұзылып, жаңаларымен ауыстырылды. Бұл жағдай 1992 жылы Солтүстік Бейден соңғы ұшқыш эскадрильясының кетуіне және әуе базасының одан әрі қысқартылуына дейін төрт онжылдық бойы сақталды. Өзінің гүлденген кезеңінде әуе базасында шамамен 2200 әскери және азаматтық қызметкер жұмыс істеді. (2011 жылдың маусым айына қарай базада 540 тұрақты әскери қызметкер, 77 резервтік әскери қызметкер, 34 АҚШ әуе күштерінің қызметкері және 100-ден астам азаматтық қызметкер болды.) No. 3 AW(F)OTU-дың нұсқаушыларының арасында Солтүстік Бейдегі әуе базасында қызмет еткен алғашқы американдықтар болды: 1952 жылдың 9 қаңтарында келген АҚШ Әуе күштерінің майоры Джон Эйзер және капитан Б. Делозиер. Америкалықтар 21 ғасырға дейін әртүрлі әскери қызметтерде Солтүстік Бейде қызмет етуді жалғастырды.

Royal Canadian Air Force Station North Bay was founded on 1 September 1951, part of the expansion of Canada's air defences in face of the rising threat of nuclear air attack from the Soviet Union. Canada, by virtue of its geography, was presented with an unpleasant situation. No sooner had the Second World War ended than friction between the Soviet Union and Western countries began, rapidly heated up, and spread around the globe, raising the spectre of a Third World War. Called the "Cold War", both sides had weapons pointed at each other—by 1949 nuclear weapons. The main adversaries were the Soviet Union and the United States. Canada lay between the two, meaning Soviet bombers would cross Canadian territory to strike at the United States, while U. S. fighters would swarm Canada to shoot them down. Whether the country liked it or not, in a war it would become a major nuclear battleground. For this reason, plus its long standing friendship with the United States, Canada embarked on a nationwide development of its air defences, dovetailed with America's expansion of its own defences (which included building and manning numerous air defence radar sites on Canadian soil). North Bay's air force base was a piece of this development. A massive building campaign began in 1951 around North Bay's tiny airport, including construction of an additional, larger double hangar; a proper control tower; air traffic control radio and radar systems; and fuel, oil, lubricant and weapons facilities for military aircraft; plus improvements to the runways, taxiways and aprons. In fact, North Bay was outfitted with a 10,000 foot runway, one of the longest in Canada, for reasons other than air defence: during war, the base was also a designated recovery site for American bombers returning damaged and/or short of fuel from nuclear strikes on the Soviet Union. A side effect of having this runway, decades later North Bay was selected as an emergency site for NASA's Space Shuttle, and periodically, due to the long runway and relatively isolated location, free of air traffic and built up areas, plus security offered by the military, NASA used North Bay's airfield for research into different fields of aviation. Across Airport Road, the main route to the airfield from the City of North Bay, the rugged Northern Ontario terrain was cleared and the support infrastructure for the station built—headquarters, barracks, dining hall, messes, hospital, gym, motor pool, supply, firehall, RCAF police guardhouse, Protestant and Roman Catholic chapels, married quarters for air force families, and much more. The majority of facilities donated to the airfield by the British when the Royal Air Force departed at the end of the Second World War were demolished and replaced. This status would continue for four decades, until the departure of the last flying squadron from North Bay in 1992 and subsequent downsizing of the air base. At its peak, the air base had a strength of about 2,200 military and civilian personnel. (Base strength, as of June 2011, was 540 Regular Force, 77 Reserve Force, 34 United States Air Force and over 100 civilian personnel.) Among No. 3 AW(F)OTU's instructors were the first Americans to serve at North Bay's air base: USAF Major John Eiser and Captain B. Delosier, arriving 9 January 1952. Americans have continued to serve at North Bay in one military capacity or another into the 21st Century.

Ұшқыштар эскадрильясы

Солтүстік шығанақтағы әуе базасының жалғыз мақсаты – әуе қорғанысы, аспанды бақылау және қорғау. Бастапқыда бұл Солтүстік шығанақтың төңірегімен шектелді, содан кейін Канаданың Солтүстік Онтарио аймағына, одан кейін шығыс, орталық және Арктикалық Канадаға, ал соңында бүкіл Канадаға дейін кеңейді, соңғысы Еуропамен шамалас аумақ. База 1951 жылдан 1964 жылға дейін, сондай-ақ оперативтік оқу бөлімі ретінде, осы мақсатқа бағытталған жауынгерлік бөлімшелерге үй болды. Солтүстік шығанақта бес истребитель эскадрильясы қызмет етті. Бірінен соң бірі: 430 эскадрильясы (5 қараша 1951 жылдан 27 қыркүйек 1952 жылға дейін), 445 эскадрильясы (1 сәуірден 31 тамызға дейін 1953 жылға дейін), 419 эскадрильясы (15 наурыз 1954 жылдан 1 тамыз 1957 жылға дейін), 433 эскадрильясы (15 қазан 1955 жылдан 1 тамыз 1961 жылға дейін) және 414 эскадрильясы (1 тамыз 1957 жылдан 30 маусым 1964 жылға дейін). 430 эскадрильясы Canadair Sabre Mark II истребительдерін, T 33 Silver Star реактивтік оқу ұшақтарын және жаттығу үшін Солтүстік Американың Харвард ұшақтарын пайдаланды. Солтүстік шығанақта эскадрильяға жоғары наградалармен марапатталған және соғыстағы әсерлі тәжірибесі бар, өте білікті ұшқыш Джеймс "Стокки" Эдвардс басшылық етті. Солтүстік Бейдің келесі жауынгерлік бөлімшесі, 445 эскадрильясы, әлемде бірінші болып Avro CF 100 Canuck тосқауылшысымен қаруланды. CF 100 – Канадада жобаланып және салынған екі ұшақтың бірі және әуе күштерінің қызметіне енген жалғыз ұшақ. Ол кез келген ауа райында, күндіз немесе түнде басқа ұшақтарды іздеуге қабілетті болды, бұл CF 100-ді 1952 жылы Корольдік Канадалық әуе күштерімен қызметке түскен кезде әлемдік әуе күштері арасындағы ең басты тосқауылдағыш етті. 419, 433 және 414 эскадрильялары да CF 100 тосқауылдағыштарын пайдаланды. CF 100 ұшақтары НАТО тапсырмаларымен Еуропадағы RCAF-пен бірге де ұшты. Солтүстік Бейдің соңғы жауынгерлік бөлімшесі, 414 эскадрильясы, 1962 жылы CF 101 Voodoo-мен қайта қаруланды және эскадрилья 1964 жылы таратылғанға дейін әуе қорғанысы үшін реактивтік ұшақтарды пайдаланды. Солтүстік Бейдегі екі TACAN бөлімшесі де 1960 жылдары таратылды, бірақ TACAN нысандары бүгінгі күні де елдің әртүрлі жерлерінде кездеседі, олардың кейбіреулері азаматтық және әскери авиаторларға көмек көрсетеді.

The sole purpose of the air force base at North Bay is air defence, to monitor and protect the skies. At first this was limited to around North Bay, then expanded to the Northern Ontario area of Canada, then east, central and Arctic Canada, and finally all of Canada, the latter an area the size of Europe. Between the base's birth in 1951 to 1964, as well as the operational training unit, it was home to a succession of combat units devoted to this purpose. Five fighter interceptor squadrons served at North Bay. In succession, 430 Squadron (5 November 1951 to 27 September 1952), 445 Squadron (1 April to 31 August 1953), 419 Squadron (15 March 1954 to 1 August 1957), 433 Squadron (15 October 1955 to 1 August 1961) and 414 Squadron (1 August 1957 to 30 June 1964). 430 Squadron flew Canadair Sabre Mark II fighters, plus T 33 Silver Star jet trainers and propeller driven North American Harvards for training. While at North Bay, the squadron was commanded by James "Stocky" Edwards, a highly decorated and an extraordinarily skilled fighter pilot with an impressive wartime career. North Bay's next fighter unit, 445 Squadron, was the first in the world armed with the Avro CF 100 Canuck interceptor. The CF 100 was one of two combat aircraft designed and built entirely in Canada, and the only one to enter air force service. It had the ability to hunt other aircraft in any weather, night or day, making the CF 100 the preeminent interceptor among global air forces when it began service with the Royal Canadian Air Force in 1952. Nos. 419, 433 and 414 Squadrons also flew CF 100 interceptors. CF 100s also flew with the RCAF in Europe on NATO deployments. North Bay's last fighter unit, 414 Squadron, was re armed with the CF 101 Voodoo in 1962, flying the jet fighters in air defence until the squadron was disbanded in 1964. Both of North Bay's TACAN units were disbanded in the 1960s, but TACAN sites are still found throughout the country today, some providing assistance to civilian as well as military aviators.

131 құрама бөлім және Солтүстік шығанақтағы әскери ұшудың уақытша аяқталуы

414 эскадрильясы, Солтүстік Бейдің соңғы истребитель эскадрильясы, 1964 жылдың маусымында таратылды. Бұл, ішінара үкіметтің RCAF-қа жасаған кесімдеріне, ал ішінара Солтүстік Американың әуе қорғанысы стратегиясының өзгеруіне байланысты болды. Стратегия бойынша, советтік ядролық қарумен жабдықталған бомбалаушы ұшақтар Солтүстік Америка құрлығынан мүмкіндігінше алыс тоқтатылуы керек еді. Ядролық қаруды қамтитын соғысты (әсіресе) өз территориясының үстінде емес, мұхит үстінде жүргізу дұрыс болды. Солтүстік Бей жағалаудан тым алыс болғандықтан, оның истребительдері бұл стратегияда тиімді болмайды деп есептелді. 414 эскадрильясының тарауы базада 131 құрама бөлімін жалғыз ұшатын бөлім ретінде қалдырды. 1962 жылдың 1 шілдесінде құрылған 131 құрама бөлімі – «барлықты қамтитын» ұйым болды. Ол екі орындық T 33 Silver Star реактивті оқу ұшақтарын, сондай-ақ винтті қозғалтқышты Beech C 45 Expeditor және Douglas C 47/CC 129 Dakota көлік ұшақтарын пайдаланды. Жүк пен қызметкерлерді тасымалдаумен қатар, бұл бөлім RCAF-тың ұрыс ұшақ экипаждарын оқыту үшін нысаналар ұсынды, ал базадағы Солтүстік NORAD аймағы штабының ұшқыштары мен навигаторлары ұшу дағдыларын сақтау үшін оны пайдаланды. 131 құрама бөлімі 1967 жылдың қараша айында таратылды. Келесі бес жыл бойы, басқа әуе күштері базаларынан жасалған сирек рейстерден басқа, Солтүстік Бейдегі барлық әскери ұшулар тоқтатылды. Бір кезде истребительдерге толы ангарлардың бірі Солтүстік Бей қаласы үшін мұз аренасына айналдырылды. Осы бес жылдық кезеңде базадағы жалғыз әуе қорғанысы қызметі NORAD-тың танымал Жерасты кешенінде (төменде сипатталғандай) жүргізілді.

Солтүстік шығанақтағы әуе қорғанысының жер беті бөлімшелері мен қондырғылары

Әуе қорғанысының жердегі бөлімшелері – ұшақтармен жабдықталмаған әуе қорғанысы ұйымдары. Олардың көпшілігі аспандағы ұшақтарды іздеуге, анықтауға және оларды бақылауға, сондай-ақ ұшақтарды анықтау мүмкін болмаған жағдайда, күдікті, көмекке мұқтаж, қылмыстық әрекеттерге қатысқан, егемендік әуе кеңістігіне енген немесе жау деп жарияланған жағдайларда оларды ұстау үшін истребительдермен үйлестіруге арналған. 1960 және 1970 жылдардың басында Канададағы BOMARC сияқты жер-әуе зымыран (ЖАЗ) эскадрильялары да әуе қорғанысының жердегі бөлімшелері саналады. ЖАЗ әрине тек соғыс кезінде ғана, немесе бейбіт уақытта жеке шабуылдар жасалғанда (мысалы, 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдар сияқты) қолданылады. Соғыс кезінде аспанды бақылайтын әуе қорғанысының жердегі бөлімшелері жау ұшақтарын және олардың ұшырған әуе-жер зымырандарын (ЖАЗ) тоқтату және жою үшін ЖАЗ-ды, сондай-ақ истребительдерді пайдалана алады (әсіресе елдерге немесе континентке қарсы ұшырылған ЖАЗ-дар көбінесе қалаларды, әскери базаларды және өнеркәсіптік объектілерді жоюға арналған ядролық қарулармен жабдықталған). Бүгінде CFB North Bay Канаданың барлық әуе кеңістігінің қорғауын, ал АҚШ-пен бірлесіп Солтүстік Америка құрлығының Канада мен АҚШ бөлігінің әуе кеңістігін, яғни Еуропадан екі есе үлкен аумақты қамтамасыз етеді. Бұл маңызды жұмыстың бастауы 60 жыл бұрын шағын радар құралында, бірнеше жүк көліктеріне сығысып орналасқанда салынды.

6 Әуе кемесін басқару және ескерту блогы

Солтүстік Бейдің алғашқы әуе қорғанысы жер бірлігі 6 Aircraft Control & Warning Unit (қысқаша "6 AC&WU") болды. 1952 жылдың 4 ақпанында құрылған, базаның құрылуына төрт ай өткен соң, бөлім Екінші дүниежүзілік соғыстың британдық әуе министрлігінің тәжірибелік жүйесі (AMES) 11C радарлық жабдығымен жабдықталды. Әуе күштерінің қажеттілігіне қарай жылдам қозғалып, жұмыс істеуге арналған 6 AC&WU, бірнеше фургон сияқты көліктердің ішінде жұмыс істеді. Ол базаның маңында шамамен 120 миль (193 км) радиустағы аспанда күзетші болып тұрды; оның міндеті – осы аймаққа кіретін барлық ұшақтарды анықтау, олардың кім екенін және қандай қауіп төндіретінін бағалау, RCAF станциясы Солтүстік Бейге жау, күдікті және белгісіз ұшақтар туралы алдын ала ескерту беру, сондай-ақ осы ұшақтарды ұстау үшін әуе станциясының реактивтік истребитерін радиоарқылы бағыттау болды. 6 AC&WU құрамында үш офицер және 32 қатардағы әскери қызметші болды. Соңғыларының арасында 19 әйел-ұшқыш бар еді, бұл Канада Корольдік әуе күштері тарихында әйелдерге әуе қорғанысында жұмыс істеуге рұқсат етілген алғашқы жағдай болды. 1952 жылдың наурыз айында 6 AC&WU жылдамдығын пайдаланбайтыны шешілді, ал жердегі әуе қорғанысы бөлімі көліктерден базадағы ғимаратқа көшірілді. "Жерден басқарылатын ұстау" немесе "GCI" базаның маңызды функциясы болды, ол радарлық станция немесе әуе қорғанысының басқару және бақылау орталығы сияқты жердегі станциядағы әуе күштерінің қызметкерлерін ұшақтарды ұстау үшін қажетті жүйелермен қамтамасыз етті. Жердегі басқару радиоарқылы жүзеге асырылады. Әдетте, жердегі басқарушы мен ұшақтың экипажы бір-бірімен сөйлеседі. Бұрын, мысалы, CF 101 Voodoo истребителімен, ақпарат кейде деректер байланысы арқылы истребительге жіберілуі мүмкін еді. Datalink ақпаратты жердегі станциядағы консольдегі түйме басу арқылы ұшақтың экипажына жібереді, бұл жердегі басқарушының экипажбен сөйлесуіне қарағанда, бүгінгі Wi-Fi компьютерлерге деректерді қалай жібергеніне ұқсас. Datalink-тің артықшылығы – сөздер айтылмағандықтан, жау радиожиілікті тыңдай алмайды және жердегі басқарушы мен экипаждың не істеп, қандай жоспар құрғанын біреу тыңдап алмайды. Осы артықшылығына қарамастан, әлемдегі әуе күштері жүзеге асырған GCI-нің көп бөлігі (қазір де солай) жердегі басқарушы мен экипаж радиоарқылы сөйлесіп жасалады. 1952 жылдың 15 сәуірінде 6 AC&WU Солтүстік Бейде алғашқы GCI-ді жүргізді, бұл бөлімнің қызметкерлері мен радарлық жабдықтарын бағалауға арналған оқу сессиясы болды. Бөлімнің жердегі басқарушылары №3 "Кез келген ауа райы" (жауынгерлік) операциялық оқу бөлімінің реактивтік истребителін операциялық оқу бөлімінің екі қозғалтқышты C 45 Expeditor көлігінің біріне қарсы бағыттады. Осы және келесі оқулардың табысты болуынан кейін, 1952 жылдың 15 мамырында 6 Aircraft Control & Warning Unit Солтүстік Бей аймағының қорғаны үшін 430 эскадрильясының Sabre реактивтік истребитерімен бірге тәулік бойы әуе қорғанысы операцияларын бастады. Бұл Солтүстік Бейдің бүкіл елдің әуе қорғанысын қадағалауға қарай біртіндеп кеңеюінің алғашқы қадамы болды. 6 AC&WU базаның бір бөлігі ретінде 1952 жылдың 1 желтоқсанына дейін қызмет етті, содан кейін ол Солтүстік Бейден батысқа қарай 65 миль (105 км) қашықтықта орналасқан Онтарионың Фальконбридж қаласында салынып жатқан жаңа, үлкен радарлық станцияға қайта тағайындалды. "33 Aircraft Control & Warning Squadron Detachment" деп аталған бөлім Солтүстік Бейде тағы жеті ай бойы аймақты қорғады, 1953 жылдың мамыр айының соңына дейін, Falconbridge Канаданың аймағындағы әуе қорғанысын толыққанды басқаруға дайын болды. (Falconbridge шамамен 400 миль (640 км) диаметрлі аспан кеңістігін бақылады, бұл 6 AC&WU-ге қарағанда едәуір жақсарту болды.)

North Bay's first air defence ground unit was 6 Aircraft Control & Warning Unit (abbreviated as "6 AC&WU"). Created on 4 February 1952, just four months after the base was born, the unit was equipped with Second World War vintage British Air Ministry Experimental System (AMES) 11C radar equipment. Intended to be mobile, to move and operate wherever the air force needed it, 6 AC&WU worked inside a handful of van size trucks. It stood sentinel over the skies in a circle of about 120 mile (193 km) centered on the base at North Bay; its assignments were to detect all aircraft entering this area; evaluate who they were and if they posed a threat; provide early warning to RCAF Station North Bay of hostile, suspicious and unidentified aircraft; and guide the air station's jet fighters by radio to intercept these aircraft. 6 AC&WU's strength comprised three officers and 32 Other Ranks. The latter including 19 airwomen, the first time in Royal Canadian Air Force history women were allowed to work in air defence. In March 1952 it was decided that 6 AC&WU would not be using its mobility, and the ground air defence unit was transferred out of its trucks into a building on the base. "Ground Controlled Interception", or "GCI", was a major function of the base, providing air force personnel in a ground station, like a radar site or an air defence command and control centre with the systems to guide fighters to intercept an aircraft. The ground control is done by radio. The usual method is the ground controller and the interceptor's aircrew talk to each other. In the past, on occasion – such as with the CF 101 Voodoo interceptor – the information could sometimes be transmitted to the fighter by datalink. Datalink sends information to the fighter's crew by the press of a button at a console in the ground station rather than a controller speaking to the aircrew, loosely similar to how WiFi sends data to computers today. Datalink has the advantage that, since no words are spoken, an enemy can't eavesdrop into the radio frequency and listen to what the ground controller and aircrew are doing and planning. Despite this advantage, the majority of GCI practiced by air forces around the world was (and still is) done by the ground controller and the aircrew talking over the radio. On 15 April 1952, 6 AC&WU carried out the first GCI at North Bay, a training session to evaluate the unit's people and radar equipment. The unit's ground controllers guided a No. 3 All Weather (Fighter) Operational Training Unit jet interceptor against one of the operational training unit's twin engine C 45 Expeditor transports. From the success of this and subsequent training, on 15 May 1952, 6 Aircraft Control & Warning Unit began around the clock air defence operations, working with 430 Squadron Sabre jet fighters for the defence of the North Bay area. It was the first small step in North Bay's gradual expansion to overseeing the air defence of the entire country. 6 AC&WU continued as part of the base until 1 December 1952, when it was reassigned to a new, large radar station being built at Falconbridge, Ontario, about 65 mile (105 km) west of North Bay. Renamed "33 Aircraft Control & Warning Squadron Detachment", the unit remained at North Bay for seven more months, defending the area, until the end of May 1953, when Falconbridge was finally ready to assume control of air defence in its region of Canada. (Falconbridge watched a circle of sky about 400 miles in diameter, about 640 kilometres, a dramatic improvement over 6 AC&WU.)

Жер асты кешенінің құрылысы

Жер асты кешенін (ЖЖК) салу төрт жылға созылды, 1959 жылдың тамызынан 1963 жылдың қыркүйегіне дейін: қазу жұмыстарына 1,5 жыл, ал орталықты салу және жабдықтауға 2,5 жыл кетті. Құны 51 миллион долларды құрады. Жер бетінен 60 қабатқа (183 метр) тереңдікте орналасқан, ал Торонтодағы көптеген ғимараттардан гөрі тереңдеген бұл нысан 4 мегатонналық ядролық жарылысқа төтеп беруге арнайы жобаланған, бұл Хиросимаға тасталған бомбадан 267 есе күшті. Жер астындағы орналасуы өрт сөндіру көліктері мен қызметкерлердің кіруін қиындатқандықтан, кешен өртке төзімді және өртке қауіпсіз материалдардан салынды, осылайша елдегі ең қауіпсіз құрылыстардың біріне айналды. Кешен (қазір де бар) екі бөлімнен тұрады. "Негізгі орналым" – үш қабатты, сегіз пішіндес ғимарат, ол 430 фут (70,1 метр) ұзын, 5,4 қабат (16 метр) биіктіктегі үңгірдің ішінде орналасқан. "Энергия үңгірі" кешенге тіршілік етуді қамтамасыз етеді және коммуналдық қызметтер көрсетеді, ол 401 фут (15,24 метр) ұзын, 2,7 қабат (8 метр) биіктіктегі камера. Кешенге әуе базасынан 2012 метрлік Солтүстік туннель және қаладан 960 метрлік Оңтүстік туннель арқылы кіруге болады. Туннельдер қиылысады; егер ядролық қару әуе базасына тисе, жарылыс Солтүстік туннель арқылы өтіп, Оңтүстік туннельден шығып, кешен мен оның құрылыстарына келтірілетін зиянды азайту үшін жасалған. Шындығында, үш қабатты Негізгі орналым сейсмикалық соққыны азайту үшін арнайы жасалған тіреулерге (серіппелер емес) орнатылған. 2000 жылдың 1 қаңтарында Солтүстік Бейде Рихтер шкаласы бойынша 5,2 балдық жер сілкінісі болды, бірақ Негізгі орналымдағы адамдар ештеңе сезінбеді. Кешен өркендеген кезінде шамамен 700 канадалық және американдық әскери және азаматтық қызметкерлер күндізгі және кезекті жұмыстарда жұмыс істеді. Әуе қорғанысы құрылымдарынан басқа, Негізгі орналымда шаштараз, кішкентай медициналық орталық, спорт залы, асхана, діни қызметкердің кабинеті және кешеннің қызметкерлері үшін басқа да ыңғайлы жағдайлар (кешен соғыс уақытында жабылуға арналғандықтан маңызды), сондай-ақ басқару пункті, барлау орталығы, брифинг бөлмелері, 30 000 адамға қызмет ете алатын телефондық коммутациялық желі және ұлттық азаматтық қорғаныс ескерту орталығы болды. Жер асты кешені жабық болғанда, сыртқы әлемнен толық оқшауланған күйде 400 адамды төрт аптадан астам уақыт бойы қамтамасыз ете алады. Канада Солтүстік Американың әуе қорғанысының алдыңғы шебінде болғандықтан, егер "суық соғыс" "қызған" жағдайда, әуе қорғанысы операциялары мүмкіндігінше ұзаққа созылуын қамтамасыз ету өте маңызды болды. Электр қуаты маңызды фактор болды. Кешен сыртқы азаматтық гидроэлектр желісінен қуат алады. 2003 жылғы тамыздағы АҚШ пен Канаданың солтүстік-шығысындағы қараңғылық сияқты қуат үзілісі болған жағдайда, 194 аккумулятордан тұратын екі аккумуляторлар тобы автоматты түрде қосылып, кешенге электр қуатын жеткізеді, ал электр генераторы жүктемені қабылдауға дайындалады. Генератор іске қосылғаннан кейін, ол отын болғанша кешенді тоқтатпай қуаттай алады. Генератор сонымен қатар жер үстіндегі негізгі әуе базасының ғимараттарына қуат бере алады. Бастапқыда кешенде 750 киловатттық алты генератор болған. 1990 жылдары олар 1,2 мегаватттық үш генератормен ауыстырылды. Генераторлардың екі түрі де дизельдік отынмен немесе табиғи газбен жұмыс істей алады. Егер "суық соғыс" "қызған" жағдайда, кешен герметикалық жабылып, генераторларын электр қуаты үшін пайдалануға мәжбүр болса, нысанның NORAD командирі қиын таңдау алдында тұрады. Бастапқы 750 киловатттық генераторлар ауаны көп мөлшерде жұмсады; кешеннің жабық ортасында генераторлар апталардың орнына кешеннің қызметкерлеріне тіршілік ету үшін бірнеше сағатқа дейін жеткізе алмады, өйткені машиналар тыныс алуға жарамды атмосфераны сорып алып жатты. Командир қызметкерлерінің өмір сүруін ұзарту үшін генераторларды пайдалануды шектей алады, бірақ ядролық әуе шабуылы шабуылдаушылармен күресу үшін кешеннің әуе қорғанысы компьютерлері мен электроникасын қолдау үшін барлық генераторлардан максималды қуатты талап ететін еді, яғни командир мен оның қызметкерлері бірнеше сағат ішінде қаза табар еді. Бақытымызға орай, мұндай таңдау жасау қажет болатын дағдарыс Жер асты кешенінің 43 жылдық тарихында ешқашан туындамады. Жер асты кешені бұқаралық халық арасында "Шұңқыр" деп аталады. Әуе қорғанысы операцияларын бастаған кезде ресми түрде "Жауынгерлік орталық/Бағыт орталығы" (ЖО/БО) орналымы деп аталса да, оның құрылысы кезінде ол "SAGE орналымы, Солтүстік Бей" деп белгіленді, бұл термин бүгінгі күнге дейін жиі қолданылады. Канада мен АҚШ-тың жалпы аумағы Еуропадан шамамен екі есе үлкен – Ұлыбритания шайқасы сияқты әуе қорғанысы желісі реактивті ұшақтар мен ядролық қарулар дәуірінде осындай кең аумақты қорғау үшін тым баяу және ауыр болып келді. SAGE – бұл канадалық және американдық әуе қорғанысының жердегі элементтерін байланыстырған үлкен компьютерлік жүйе – басқару және бақылау орталықтары, радарлық станциялар және бас штабтар сияқты, ұшақтарды жоғары жылдамдықпен анықтауға, оларды жылдам анықтауға көмектеседі және қажет болған жағдайда, белгісіз, күдікті және жауынгерлік ұшақтарды жылдам басқаруға көмектеседі. Сонымен қатар, SAGE жүйесі NORAD аймақтары мен NORAD бас штабының әуе қорғанысы қызметтері мен дағдарыстарда өзара үйлесімді әрекет етуіне мүмкіндік берді. Жер асты кешеніндегі SAGE компьютерлік жабдықтары "Бонни мен Клайд" деп аталған екі компьютерден, сондай-ақ Қызмет көрсету және Бағдарламалау және Кіріс/Шығыс аймақтарынан тұрды. Бірге "Бонни мен Клайд" 275 тонна (245,5 метрикалық тонна) салмаққа ие болды; 11 900 шаршы фут (0,273 акр, 1105,5 шаршы метр – он екі шағын үйдің ауданы) алаңды қамтыды және (сол кезде) таң қалдыратын 256К шамасындағы жадқа ие болды. Қызмет көрсету және Бағдарламалау және Кіріс/Шығыс аймақтарын ескергенде, SAGE пайдаланған жалпы алаң 18 810 шаршы фут (1747,5 шаршы метр – шамамен 20 шағын үйдің көлеміне тең) құрады. ROCC/SOCC жүйесі 2006 жылғы қазан айында әуе қорғанысы операциялары Жер асты кешенінен шығарылғанға дейін Солтүстік Бейде қолданылып келді. ROCC/SOCC жүйесі, техниктердің арасында FYQ 93 деп жақсы белгілі, соңғы Әскери-әуе байланыс және ақпараттық жүйелер техникі (ATIS Tech), жүйенің жұмысын тоқтатуға бұйрық берген сержант (сол кезде қатарлы) Майкл А. Дамбраускас ресми түрде өшірілді. Салтанатты тоқтатуды ROCC/SOCC-тің ең ұзақ қызмет еткен техниктерінің бірі, Бас сержант (MWO) Жан Пьер Пари жасады. Канада мен Солтүстік Американың қауіпсіздігінде маңызды және құпия рөл атқарғандықтан, Жер асты кешенінде жұмыс істеуге өте шектеулі адамдарға рұқсат берілді. Әуе қорғанысы операцияларының 43 жылдық кезеңі ішінде ЖЖК-де шамамен 17 000 канадалық және американдық әскери қызметкерлер мен азаматтар қызмет етті. Олардың шамамен 15 500-і канадалықтар, ал Канаданың Ұлттық қорғаныс министрлігінің мүшелерінің саны сол кезеңде миллионға жуық адамды құрады.

Construction of the Underground Complex (UGC) took four years, August 1959 to September 1963: 1 1/2 years for excavation; 2 1/2 years to build and outfit the centre. The cost was $51,000,000. One third was paid by Canada, two thirds by the U. S. Situated 60 storeys beneath the surface of the Earth (600 feet (183 m)—deeper underground than most of the buildings in Toronto are tall—the facility was specially designed to withstand a 4 megaton nuclear blast, 267 times more powerful than the bomb dropped at Hiroshima. Because its subterranean location complicated access by firefighting vehicles and personnel, the complex was fashioned from fire retardant and fireproof materials, making it one of the most fire safe structures in the country. The complex (which still exists) comprises two sections. The "Main Installation" is a three storey, figure eight shaped building inside a 430 foot long ( wide (70.1 meter), 5.4 storey high (54 feet (16 m) cave. The "Power Cavern", which provides life support and utility services to the complex, is a 401 foot long ( wide (15.24 meter), 2.7 storey high (27 feet (8 m) chamber. Access to the complex is via a 6,600 foot long (2,012 meter) North Tunnel from the air base, and a 3,150 foot long (960 meter) South Tunnel from the city. The tunnels meet; the idea was if a nuclear weapon struck the air base the blast would shoot down the North Tunnel and out the South Tunnel, minimizing blast damage to the complex and its structures. In fact, the three storey Main Installation is mounted off the ground on specially designed pillars (not springs) to reduce seismic shock—on 1 January 2000, North Bay was hit by an earthquake registering 5.2 on the Richter magnitude scale, yet occupants in the Main Installation did not feel a thing. In its heyday about 700 Canadian and American military and civilian personnel worked in the centre, in day jobs and shift work. As well as air defence facilities, the Main Installation encompassed a barber shop, small medical centre, gym, cafeteria, chaplain's office, and other amenities for the complex's personnel (important since the complex was designed to seal up in time of war), plus a command post, intelligence centre, briefing rooms, a telephone switching network large enough to handle a town of 30,000 people, and a national civil defence warning centre. When sealed up, the Underground Complex could support 400 people for upwards of four weeks cut off from the outside world. Since Canada would be the front line for the air defence of North America if the Cold War turned "hot", it was crucial to ensure that air defence operations would continue as long as possible. A critical factor was electrical power. The complex gets its power from the outside civilian hydro electric grid. In the event of a power failure, such as the August 2003 blackout that hobbled the northeast United States and Canada, two banks of 194 batteries automatically switch on and provide electricity to the complex while an electrical generator is readied to take the load. Once a generator is running, it can power the complex without stopping as long as it has fuel. The generator can also power key air base buildings on the Earth's surface. Originally the complex had six 750 kilowatt generators. These were replaced in the 1990s by three 1.2 megawatt generators. Both types of generators could run on diesel or natural gas. If the Cold War had turned "hot", and the complex sealed airtight and forced to use its generators for electrical power, the facility's NORAD commander faced a harrowing choice. The original 750 kilowatt generators devoured air voraciously; in the sealed up environment of the complex, instead of weeks the generators would have cut life support for the complex's personnel to a mere few hours, as the machines sucked away the breathable atmosphere. The commander could limit use of the generators to prolong his personnel's survival, but a nuclear air attack would have demanded maximum power from all of the generators to support the complex's air defence computers and electronics in order to repel the invaders, i. e. the commander and his personnel would be dead in hours. Luckily a crisis that called for such a choice to be made never arose during the Underground Complex's 43 years. The Underground Complex is colloquially referred to as "The Hole". Although officially titled the Combat Centre/Direction Centre (CC/DC) Installation when it began air defence operations, during its construction it was known as the "SAGE Installation, North Bay", a term still often used today. Canada and the United States combined are roughly twice the size of Europe—a Battle of Britain style air defence network was too slow and unwieldy to protect such vast airspace in an age of jet aircraft and nuclear weapons. SAGE was a massive computer system that linked the ground elements of Canadian and American air defence—such as command and control centres, radar sites, and headquarters—providing high speed detection of aircraft, assistance in their rapid identification, and, when required, aiding quick Ground Controlled Interception of unknown, suspicious and hostile aircraft. Also, the SAGE system enabled the different NORAD regions and NORAD headquarters to interact seamlessly in their air defence activities and crises. The Underground Complex's SAGE computer equipment comprised a pair of computers, nicknamed "Bonnie and Clyde", plus Maintenance & Programming and Input & Output areas. Combined, "Bonnie and Clyde" weighed 275 tons (245.5 metric tonnes); encompassed 11,900 square feet of floor space (.273 acres, 1,105.5 square meters—the floorspace of a dozen small houses); and had a (then) staggering memory capacity of about 256K. When the Maintenance & Programming and Input & Output areas are included, total floor space used by SAGE was 18,810 sq ft (1,747.5 sq m – equal in size to about 20 small homes). The ROCC/SOCC system remained in use in North Bay until air defence operations were moved out of the Underground Complex, in October 2006. The ROCC/SOCC system, better known as the FYQ 93 by the technicians who maintained it, was officially powered down by the last Aerospace Telecommunications and Information Systems Technician (ATIS Tech) to work on the system, Sergeant (then Corporal) Michael A. Dambrauskas. A ceremonial Shutdown was later performed by one of the ROCC/SOCC's longest serving technicians, Master Warrant Officer (MWO) Jean Pierre Paris. Due to its important, sensitive role in the security of Canada and North America, working in the Underground Complex was limited to very few people. Over its 43 year span in air defence operations only about 17,000 Canadian and American military personnel and civilians served in the UGC. Of this number approximately 15,500 were Canadians, out of nearly a million men and women over the same timeframe who were members of Canada's Department of National Defence.

Солтүстік шығанақтағы NORAD аймақтары

Солтүстік Американың Канада-АҚШ бөлігі Еуропадан екі есе ірі. Осындай ауқымды территорияда жан-жақты, тереңдетілген әуе қорғанысын қамтамасыз ету үшін NORAD ұйымын бөлімдерге және аймақтарға бөлді. Әр бөлім мен аймақ Канада және/немесе АҚШ-тың географиялық бөлігіндегі әуе кеңістігін қадағалау және қорғау жөнінде Колорадо-Спрингстегі NORAD штаб-пәтеріне жауапты болды. Жер асты кешені үш NORAD аймағына орналасқан. Әр аймақ NORAD ұйымындағы ең ірі аймақ еді. Біріншісі – 1957 жылы NORAD құрылған кезде құрылған «Солтүстік NORAD аймағы (NNR)». Бастапқыда Монреальдің оңтүстігіндегі RCAF станциясы Сент-Хубертте орналасқан Әуе қорғанысы басқармасында құрылған NNR, 1962–1963 жылдары сол кездегі жаңа Жер асты кешенінде жұмыс істеу үшін Солтүстік шығанаққа көшірілді. NNR-дың жауапкершілік аймағына Канаданың солтүстік, Атлант мұхиты және шығыс-орталық әуе кеңістігі, Солтүстік Американың КСРО-ға қатысты алдыңғы шебі, сондай-ақ Мэн штатының солтүстік үштен екі бөлігі кірді. Американдық NORAD аймақтары Канаданың қалған бөлігінің әуе қауіпсіздігін бақылады. Суық соғыстың қаталдығына байланысты, Солтүстік NORAD аймағына кірген әрбір нысанды Жер асты кешенінің әуе қорғанысы қызметкерлері екі минут ішінде анықтауы тиіс болды. Егер екі минуттан кейін ұшақ әлі де белгісіз болса, оның неліктен анықталмағанын білу үшін оны ұстау үшін истребительдер жіберілді. Қажет болған жағдайда, истребительдер ұшақты ең жақын әуежайға қонуға мәжбүрлейтін болды, ал ұшақты билік өкілдері күтіп алатын еді. Егер ол жау болса, ұшақ атып түсірілетін. Солтүстік шығанақтан хабар алғаннан бастап истребительдердің әуеге көтерілуіне бес минут уақыт берілді. Кейбір жағдайларда 15 минуттан бір сағатқа дейін уақыт беруге рұқсат етілді, бірақ бес минут – қалыпты жағдай еді. Бұл талапты орындау үшін истребительдер Канада мен Мэн штатындағы әуе күштері базаларында тәулік бойы, аптаның жеті күні толық отынмен және қаруланған күйде орналастырылды. Олар мен олардың ұшқыштары арнайы Жедел реакциялық дабыл ангарларында («QRA» деп қысқартылған) ұшу-қону жолақтарының соңында орналасқан. North Bay әуе базасына хабарласа, бірден сол базадағы әуе қозғалысын бақылау тоқтатылып, немесе әуежайдағы барлық қызмет бір жаққа жылдырылатын еді. Ұшқыштар ұшақтарына кіріп, қозғалта бастағанда QRA есіктері ашылып, ұшақтар ұшу-қону жолағына шығып, ұшып кететін. Нәтижесінде, Солтүстік NORAD аймағы ұшақты анықтағаннан бастап истребительдердің ұшып кетуіне дейінгі жалпы уақыт жеті минутты құрады. Одан ұзақ уақытқа ешқандай себепсіз рұқсат етілмейтін, және бұл операцияға қатысқандардың барлығына NORAD билігі тарапынан тәртіптік жаза қолданылуы мүмкін еді. 1969 жылдың шілдесінде NORAD континенттік деңгейде ұйымдастыру жұмыстарын жүргізді. Солтүстік NORAD аймағы «22-ші NORAD аймағы (22-ші NR)» деп қайта аталды, бірақ оның жауапкершілік аймағы – солтүстік, Атлант мұхиты және шығыс-орталық Канада және солтүстік Мэн өзгеріссіз қалды. 1983 жылдың 1 шілдесінде Солтүстік шығанақтағы SAGE компьютерлік желісі ресми түрде өшірілді, ал әуе қорғанысы операцияларын Жер асты кешенінің Аймақтық операцияларды бақылау орталығы/Секторлық операцияларды бақылау орталығы (ROCC/SOCC) компьютерлік жүйесі өз мойнына алды. ROCC/SOCC жүйесі NORAD-тың барлық бөлімдеріне, сондай-ақ Солтүстік шығанаққа енгізіліп, Солтүстік Американың әуе қорғанысын тағы бір рет қайта ұйымдастыруға себеп болды. Атап айтқанда, Канадада 22-ші NORAD аймағы «Канадалық NORAD аймағы (CANR)» деп ауыстырылды, Мэн штаты американдық NORAD орталығына берілді, ал Жер асты кешені елдің барлық әуе кеңістігін бақылау және қорғау жауапкершілігін алды. Канадалық әскерлер базасы Солтүстік Бей елдің және континенттің қорғанысы тұрғысынан Канаданың ең маңызды әуе базасына айналды. Канадалық NORAD аймағы әлі де бар. Оның штаб-пәтері 1997 жылдың сәуір айында Виннипегке (Манитоба штаты) көшірілді, бірақ әуе қорғанысы операциялары Солтүстік шығанақта қалды. 2006 жылдың қазан айында Канадалық NORAD аймағының әуе қорғанысы операциялары Жер асты кешенінен жер бетінде салынған жаңа, заманауи құрылысқа көшірілді, ол 1995 жылы АҚШ Әуе күштерінің AWACS патрульдік ұшағының апатында қаза тапқан канадалық әскери қызметкер есімімен Sgt David L. Pitcher Building деп аталды.

The Canada United States portion of North America is colossal, about twice the size of Europe. To enable thorough, in depth air defence operations over such a vast territory, NORAD divided its organization into divisions and regions. Each division and region was responsible to NORAD Headquarters in Colorado Springs for watching over and protecting the air sovereignty in their geographic chunk of Canada and/or the United States. The Underground Complex was home to three successive NORAD regions. Each region was the largest in NORAD's organization. The first was the "Northern NORAD Region (NNR)", created with the formation of NORAD in 1957. Originally set up at Air Defence Command, at RCAF Station St. Hubert, an air base just south of Montreal, Quebec, the NNR was transferred to North Bay in 1962–1963 to operate in the then new Underground Complex. The NNR's area of responsibility comprised the north, Atlantic and east central airspaces of Canada, the frontline "trenches" of North America with respect to the Soviet Union, as well as the northern two thirds of the state of Maine. American NORAD regions oversaw air security for the rest of Canada. Because of the severe nature of the Cold War, everything that flew into the Northern NORAD Region had to be identified within two minutes by Underground Complex air defence personnel. If an aircraft was still unknown at two minutes, fighters were scrambled to intercept it, to find out why the aircraft could not be identified. If necessary, the fighters would force the aircraft to land at the nearest airfield, and the aircraft met by authorities. If hostile, the aircraft would be shot down. From receiving notification from North Bay to scramble, the jet fighters had to be airborne within five minutes. Under certain conditions, 15 minutes or even one hour was permitted, but five minutes was the norm. To meet this requirement, jet fighters were positioned at air force bases across Canada and in Maine, fully fuelled and fully armed, 24 hours a day/seven days per week. They, and their pilots, were housed in special Quick Reaction Alert hangars (abbreviated "QRA") at the end of runways. When North Bay contacted an air base for a scramble, simultaneously air traffic control on that base would halt and/or move aside all activity on the airfield. The fighter pilots would strap into and start their jets and the QRA's doors opened, then the jets would taxi out to the runway and take off. In effect, the total time from Northern NORAD Region detecting an aircraft to jet fighters taking off was seven minutes. Anything longer without an excellent reason was deemed unacceptable, and could result in disciplining by NORAD authorities of everyone involved in the operation. In July 1969, NORAD underwent a continent wide revamping of its organization. The Northern NORAD Region was redesignated as the "22nd NORAD Region (22nd NR)", but its area of responsibility: north, Atlantic and east central Canada and northern Maine—remained unaltered. On 1 July 1983, the SAGE computer network at North Bay was officially switched off, and air defence operations taken over by the Underground Complex's Regional Operations Control Center/Sector Operations Control Center (ROCC/SOCC) computer system. The ROCC/SOCC system was incorporated throughout NORAD, as well as in North Bay, and caused another wholesale re arranging of North America's air defences. In particular to Canada, the 22nd NORAD Region was replaced by the "Canadian NORAD Region (CANR)", Maine was transferred to an American NORAD centre, and the Underground Complex given responsibility for monitoring and protection of the airspace of the entire country. Canadian Forces Base North Bay had become the most important air base in Canada, with respect to the defence of the country and the continent. The Canadian NORAD Region still exists. Its headquarters moved to Winnipeg, Manitoba, in April 1997, but air defence operations remained in North Bay. In October 2006, Canadian NORAD Region air defence operations moved out of the Underground Complex into a new state of the art installation built on the Earth's surface, named the Sgt David L. Pitcher Building after a Canadian serviceman who was killed in the crash of a United States Air Force AWACS patrol plane, in 1995.

BOMARC

Солтүстік Бейдің жер асты кешені Канададағы екі CIM 10 BOMARC жер-әуе зымыралы эскадрильясының басқару және бақылау орталығы болды. 1961 жылдың 28 желтоқсанынан 1972 жылдың 31 наурызына дейін 446 жер-әуе зымыралы эскадрильясы Солтүстік Бей қаласынан солтүстікке қарай бес миль (сегіз шақырым) жерде, бұрынғы RCAF радиостанциясы орналасқан жерде қызмет етті. Екінші эскадрилья, 447 жер-зымыралы эскадрильясы, Квебек штатының Ла-Маказа қаласында салынып біткен жаңа нысанда орналасқан. Әрбір нысанда 29 BOMARC зымырасы болды: 28-і жауынгерлік мақсатта, ал 29-ы оқу үшін. BOMARC-тың қондырғысында 10 килотонналық W 40 ядролық оқ-дәрісі орнатылған (Хиросимада қолданылған бомба 15 килотонналық болатын). Егер Солтүстік Америкаға кеңестік әуе шабуылы жасалса, 56 зымыраның бір бөлігі немесе барлығы әуе шабуылына қарсы жіберіліп, олардың ядролық оқ-дәрілері жарылып, барынша көп бомбалаушыларды жойып, қалған ұшақтарды қиратып немесе олардың бомбаларын ("пісіріп") (ядролық құрылғыларын істен шығарып) міндеттерін орындаудан алдыға тартқан болар еді. Канаданың орталық және шығыс аймағындағы аспан Хиросима деңгейіндегі жарылыстарға толы болар еді. BOMARC зымыралары АҚШ-та да, Канадада да орналастырылды. АҚШ-тағы зымыралар американдық билік тарапынан қатаң бақыланып, ал Канаданың BOMARC зымыралары халықаралық мәселе болды. Зымыралар Канада үкіметінің бақылауында болды, ал ядролық оқ-дәрілер АҚШ-тың бақылауында болды. Зымыраны іске қосуға екі үкіметтен де рұқсат алу қажет болды. Зымыраны іске қосу үшін BOMARC нысанындағы канадалық және американдық офицерлер, сондай-ақ жер асты кешеніндегі канадалық және американдық офицерлер бір уақытта кілттерді бұратын. Іске қосу үшін UGC-дегі канадалық және американдық офицерлер бөлек консольдерде бір уақытта батырманы басатын. Зымыра UGC-дегі SAGE консоліндегі оператормен басқарылып, нысанадан 10 миль (16 км) қашықтыққа жеткенше бағытталатын, содан кейін BOMARC-тың бағыттау жүйесі басқаруды өз қолына алып, жарылысқа дейін бағыттайтын. Канадада BOMARC зымыралары іске қосылмады; Солтүстік Бей мен Ла-Маказа эскадрильясының қызметкерлері Флоридадағы Санта-Роза аралындағы сынақ алаңына ядролықсыз зымыралар атқан. 1961 жылдан 1963 жылдың соңына дейін үкімет Канада әскерін ядролық қарумен жабдықтау туралы шешім қабылдамағандықтан BOMARC зымыралары оқ-дәрілерімен жабдықталмады. 1963 жылдың соңында федералды үкімет ядролық қаруды мақұлдады және оқ-дәрілер 1963 жылдың 31 желтоқсаны мен 1964 жылдың басында нысандарға жеткізілді. Олар американдық бақылауда қалатын болды, сондықтан әрбір нысанның бір бөлігі қоршалып, американдық аумақ деп жарияланды. Мұнда оқ-дәрілер BOMARC зымыраларына орнатылмаған кезде сақталып, күтімге алынды. Канадалықтарға бұл аймаққа кіруге рұқсат берілмеді; оны зымыраға жүктеу уақыты келгенде, американдық бөлімдегі кішкентай арнайы қақпа ашылып, оқ-дәрі канадалық жаққа итеріліп жіберілді. 1972 жылы BOMARC эскадрильясы таратылып, екі нысан жабылған кезде ядролық оқ-дәрілер Канададан алынып шығарылды. Зымыралық алаң Канадор колледжіне сатылды, ол оны ұшу және ұшақтарды техникалық қызмет көрсету оқу орталығы ретінде пайдаланды.

North Bay's Underground Complex was also the command and control centre for two CIM 10 BOMARC surface to air missile squadrons in Canada. From 28 December 1961 – 31 March 1972, 446 Surface to Air Missile Squadron operated five miles (eight kilometres) north of the City of North Bay, at the site of a former RCAF radio station. The second squadron, 447 Surface to Missile Squadron, operated from a newly constructed site at La Macaza, Quebec. Each site was equipped with 29 BOMARC missiles: 28 for combat and a 29th for training purposes. The BOMARC was tipped with a 10 kiloton W 40 nuclear warhead (the bomb used at Hiroshima was 15 kilotons). In the event of a Soviet air attack on North America, some or all of the 56 missiles would have been launched into the air raids, and their nuclear warheads detonated, to destroy as many of the bombers as possible, while crippling surviving aircraft or "cooking" their bombs (rendering their nuclear devices inoperable) such that they could not complete their missions. The skies of central to eastern Canada would have been awash in Hiroshima level detonations. The BOMARCs were deployed in the United States as well as Canada. While U. S. missiles were controlled strictly by American authorities, the Canadian BOMARCs were an international affair. The missiles were under Canadian government control, the warheads controlled by the United States. Permission was required from both governments for a launch. To activate a missile for launch, a Canadian and American officer at the BOMARC site, and a Canadian and American officer in the Underground Complex simultaneously turned keys. To launch, the Canadian and American officers in the UGC, at separate consoles, pressed a button at the same time. The missile would then be guided by a controller at a SAGE console in the UGC, until 10 mile (16 km) from its target(s), then the BOMARC's homing system would take over and steer the missile until detonation. No BOMARCs were launched in Canada; squadron personnel from North Bay and La Macaza fired missiles (non nuclear warhead) at the Santa Rosa Island Test Facility, Florida. From 1961 to the end of 1963, the BOMARCs were not equipped with their warheads due to government indecision as to whether to equip the Canadian military with nuclear weapons. In late 1963, nuclear weapons were finally approved by the federal government, and the warheads distributed to the sites between 31 December 1963 and early 1964. They were to remain under American control; therefore, a section of each site was fenced off and declared American territory. Here the warheads were stored and serviced when not on installed in the BOMARCs. Canadians were not permitted to enter the area; when time came to load it onto a missile, a small, special gate was opened in the American section and the warhead pushed through into the Canadian side. In 1972, during the disbanding of the BOMARC squadrons and closing of the two sites, the warheads were removed from Canada. The missile site was sold to Canadore College, which used it as a flight and aircraft maintenance training centre.

Канадалық әскерлер базасы Солтүстік шығанағы

RCAF North Bay станциясы 1966 жылғы 1 сәуірде Канада үкіметінің елдің әуе күштерін, әскерін және әскери-теңіз күштерін біртұтас құрылымға біріктіру жоспарының аясында Канада Қарулы Күштерінің базасы (қысқартылып "CFB North Bay") деп аталды. "Біріктіру" деп аталған бұл жоспар 1968 жылғы 1 ақпанда күшіне енді. Кейін "Қарулы" деген сөз алынып тасталды, ал елдің әскері көп жылдар бойы "Канада Құралдары" деп аталды, содан кейін 2011 жылы әуе және теңіз күштерінің қайта аталуымен бірге "Қарулы" деген сөз қайта енгізілді, олар тиісінше "Канада Корольдік Әуе Күштері" және "Канада Корольдік Теңіз Күштері" деп аталды. 1967 жылдың желтоқсанынан 1972 жылдың тамызына дейін CFB North Bay-де ұшатын бөлімшелер болған жоқ. Бір кезде гүлденген эскадрилья станциясы болған базаның әуежай бөлігі көбінесе қолданылмай қалды. Мысалы, оның негізгі ангарларының бірі, қарулы реактивтік ұшақтарға қызмет көрсетуге және орналастыруға пайдаланылған, мұз аренасына айналдырылды және Солтүстік Бей қаласы мен айналасындағы хоккей лигалары, мәнерлеп сырғанау клубтары және басқа да азаматтық ұйымдар жыл бойы пайдаланды.

414 (электрондық соғыс) эскадрильясы

414 эскадрилья 1972 жылдың тамызында CFB North Bay әскери-әуе базасына қайтып оралды. Электрондық соғыс жасағы ретінде дислокацияланған эскадрилья, ұшқыштар мен жердегі әуе қорғанысы қызметкерлерін жау радар жүйелерін және радиобайланысты бұзған жағдайда соғыс жүргізуге дайындады. Радар және радиосигналдарын басып тастау, кедергі келтіру және "ұрлау" саласында маманданған бұл бөлімше өз қабілеттерімен зор даңққа ие болды, тіпті жағымсыз танымал да болды. Оның қызметтерін теңіз күштері мен американдық қарулы күштері жиі сұрап отырды. Радарларды ұрлауға қатысты айтсақ, 414 эскадрильясының қызметкерлері ұшақтың немесе жердегі станцияның радарын электронды түрде анықтап, оны құлыптап, басқаруға алатын. Радиобайланыс жиілігін ұрлау арқылы 414 эскадрильясы өздерін ұшқыш немесе жердегі диспетчер ретінде таныстырып, мысалы, ұшқыштарды қате бағытқа жіберу арқылы әуе қорғанысына кедергі келтіретін. Мұндай ұрлықтың керемет мысалы Альберта провинциясының Колд-Лейк қаласында өткен ірі әуе жаттығулары кезінде орын алды. Америка және Канада ұшақтары екі топқа бөлінді. Бір топқа АҚШ Әуе күштерінің Әуедегі ескерту және басқару жүйесі (AWACS) ұшағы арқылы жаудың басқаруы мен ескертулері берілді, оның радары бүкіл шайырласты мониторингтей алатын. 414 эскадрильясының экипажы, екінші топ, AWACS-тің әуе қорғанысы радио жиіліктеріне бұзуға мүмкін болмады, бірақ оның орнына ұшқышқа хабарласып, AWACS-тің Оклахома штатындағы Тинкер әскери-әуе базасына дереу оралуы керектігіне көндірді. AWACS ұшып кетті, өз тобын өз күшімен қалдырды. 1992 жылдың шілдесінде 414 эскадрилья екі бөлімге бөлініп, Канаданың шығыс және батыс жағалауларына дислокацияланды. Бұл Солтүстік шығанақтағы соңғы әскери ұшқыш бөлімшесі болды. Содан кейін базаның барлық әуежай құрылыстары бұзылды немесе сатылды, ал CFB North Bay Канададағы әскери ұшу қызметі мүлдем жоқ жалғыз әскери-әуе базасы болды. Федералды үкімет осы нысанды толығымен жабу мүмкіндігін қарастырды.

22 Қанат

1993 жылдың 1 сәуірінде Канаданың барлық әуе базалары "қанаттар" деп аталды, бұл 1968 жылы Канада үкіметі армияны, теңіз күштерін және әуе күштерін бірыңғай әскери күшке біріктірген кезде жоғалған әуе күшінің мәртебесін қайта жаңғырту мақсатында жасалды. Солтүстік шығанақтың базасы "22-ші қанат/Канада күштерінің Солтүстік шығанағы базасы" деп аталды, жиырма екінші қанат/CFB Солтүстік шығанағы деп қысқартылды. Оны көбінесе "22-ші қанат" деп атайды. Солтүстік шығанаққа "22" нөмірі бұрынғы 22-ші NORAD аймағын құрметтеу үшін таңдалды. Базадағы бөлімшелердің бірі – 22-ші радарлық бақылау қанаты, ол "Радарлық бақылау қанаты" деп аталған бөлімшенің негізінде құрылды. Радарлық бақылау бөлімі 1987 жылы әуе күштері тарапынан құрылып, Канаданың NORAD аймағы үшін арналған жер асты кешеніндегі әуе қорғанысы операцияларын күнделікті жүргізуге жауапты болды. Егер ерекше оқиға туындаса немесе жақындап келе жатса, мысалы, советтік бомбалаушыларының Канадаға жақындауы, Радарлық бақылау қанаты Канаданың NORAD аймағын ескертіп, аймақтың генералы мен оның штабының таңдалған өкілдері жер асты кешенінің екінші қабатындағы басқару пунктін иеленетін. Радарлық бақылау бөлімі мен басқару пункті жағдайды басқару үшін күш-жігерлерін үйлестіретін. Мысалы, советтік бомбалаушыларына қатысты, Радарлық бақылау қанаты ұшақты ұстап алу және ұстау аймағындағы азаматтық әуе қозғалысын басқарумен үйлестіру сияқты шараларды қарастырса, басқару пункті Колорадо-Спрингстегі NORAD штаб-пәтеріне кеңес беретін, қажет деп табылса, көмек көрсету үшін AWACS ұшағын ұйымдастыратын және ұсталған ұшақ олардың аймағына кірсе, көршілес американдық NORAD аймағымен байланысқа түсетін. Радарлық бақылау қанаты құрылған кезде оған Атлант мұхитынан Манитоба шекарасына дейінгі Канаданың шығыс жартысын бақылайтын Шығыс секторлық операцияларды бақылау орталығының және Манитобадан Тынық мұхитына дейінгі Канада аспанын бақылайтын Батыс секторлық операцияларды бақылау орталығының басқаруы берілді. 1989 жылдың маусым айында қанат "22-ші радарлық бақылау қанаты" деп қайта аталды. Сонымен қатар, шығыс бақылау орталығы 21-ші аэроғарыштық бақылау және ескерту эскадрильясы, ал батыс орталығы 51-ші аэроғарыштық бақылау және ескерту эскадрильясы болып өзгертілді. Ол CFB North Bay-де орналасқанмен және база жалақы, киім және медициналық қызметтер сияқты қызметтерді ұсынғанмен, 22-ші радарлық бақылау қанаты базадан толығымен бөлек, өз командирі мен жеке құрамы бар дербес ұйым болды. 1992 жылы CFB North Bay және 22-ші радарлық бақылау қанаты бір командир мен басқару штабының басшылығымен біріктірілді, бірақ база ресми түрде CFB North Bay болып қала берді. Қанат пен база 1993 жылдың сәуір айында 22-ші қанат/CFB North Bay болып біріктірілгенге дейін жеке ұйымдар болып қала берді.

On 1 April 1993, all Canadian air bases were dubbed "wings" to restore an air force cachet to the installations, lost when the Canadian government lumped the army, navy and air force into a single military force in 1968. North Bay's base became "22 Wing/Canadian Forces Base North Bay", abbreviated as "22 Wing/CFB North Bay". It is often referred to simply as "22 Wing". The number "22" was chosen for North Bay to honour the old 22nd NORAD Region. One of the units at the base was 22 Radar Control Wing, which evolved out of a unit called the "Radar Control Wing". The Radar Control Wing was created by the air force in 1987 to run day to day air defence operations in the Underground Complex for the Canadian NORAD Region. When an extraordinary event occurred or was about to occur, such as the approach to Canada of Soviet bombers, the Radar Control Wing alerted the Canadian NORAD Region, and the region's general and selected members of his staff would man a command post on the second floor of the Underground Complex. The Radar Control Wing and command post would then coordinate their efforts to handle the situation. For example, regarding Soviet bombers, while the Radar Control Wing saw to such activities as intercepting the aircraft and coordinating with civilian air traffic control in the area of the interception to avoid running into airliners, the command post would advise and consult with NORAD Headquarters in Colorado Springs, arrange an AWACS aircraft to assist, if deemed useful, and talk with the adjacent American NORAD region if it looked like the intercepted aircraft would enter their area, too. When the Radar Control Wing was created, it was given command of the Sector Operations Control Centre East, which watched the eastern half of Canada from the Atlantic Ocean to the Manitoba border, and the Sector Operations Control Centre West, which oversaw Canadian skies from Manitoba to the Pacific Ocean. In June 1989, the wing was renamed "22 Radar Control Wing". Simultaneously, the eastern control centre was renamed 21 Aerospace Control and Warning Squadron and the western centre became 51 Aerospace Control & Warning Squadron. Although it resided on CFB North Bay, and the base provided such things as pay, clothing and medical services, 22 Radar Control Wing was an entirely separate entity from the base with its own commander and staff of personnel. In 1992, CFB North Bay and 22 Radar Control Wing were amalgamated under a single commander and command staff, but the base was still officially CFB North Bay. The wing and the base remained as separate organizations until united into 22 Wing/CFB North Bay in April 1993.

Базаның жойылуы, ірі қысқартулар және олардың Солтүстік шығанаққа әсері

414 эскадрильяның 1992 жылы келіп өтуімен бірге, әуеайлақтың базасын сатудан бөлек, Канада үкіметі CFB North Bay әуеайлағының ғимараттары мен құрылыстарын кең көлемде бұзуға кірісті және азаматтық және әскери персонал санын күрт қысқарды. Соңында, Канада үкіметі базаны жабу туралы хабарлады, базаның жойылуы және оның қызметкерлерінің азаюы күшейді. Бұл базаны жабу шешімі әскери тұрғысынан маңызды болды, себебі Солтүстік шығанағы елдің әуе қорғанысының басты орталығы еді және континенттік әуе қорғанысы желісінде АҚШ-пен тығыз байланыста болды. Осы үлкен, күрделі және ұлттық және континенттік әуе қорғанысы үшін терең орныққан жүйе қалайша басқа базаға бірден көшіріледі, бірақ Канададағы ешбір базада осы жүйені қабылдауға мүмкіндік болмады. Әскери емес тұрғысынан қарағанда, бұл шешім азаматтық қоғамға зор әсер етті. CFB North Bay көршілес қаланың ең ірі өнеркәсібі болды. Қала тұрғындарынан қызметкерлерді жұмысқа алу, базадағы жұмыстарға келісімшарт жасау (ғимараттардың мысалы, шатырларын жөндеу сияқты), жергілікті бизнесте тауар сатып алу, сондай-ақ оның қызметкерлері мен олардың отбасы мүшелері жұмсаған ақша, CFB North Bay жыл сайын ондаған миллион доллар құйды. Базаға түсетін кірістің азаюына және оның қызметкерлері санының қысқартылуына байланысты ондаған мейрамханалар, дүкендер және басқа да кәсіпорындар жабылды. Жағдайды одан бетерлетіп, Норт-Бей қаласы тағы бір қаржылық қиындыққа тап болды – теміржол саласының бес ірі саласының бірінің үлкен қысқаруы. Сондықтан, базаның жабылуы қоғам үшін апатты жағдай ретінде қабылданды, ал Солтүстік Бейдегі саяси, бизнес және қоғамдық лидерлер Канада үкіметін шешімді кері қайтаруға көндіру үшін белсенді, табанды және қарқынды науқан бастады. Олар сәтті болды. 1998 жылдың 8 мамырында Ұлттық қорғаныс министрі Артур Эгглтон Солтүстік шығанағына сапар шегіп, базаның белгісіз мерзімге ашық болатынын жариялады. Министр кешірім берілгеніне қарамастан, базаны күрт қысқарту жалғасатынын мәлімдеді. Бір кезде 2200 әскери және азаматтық қызметкер болған базадағы персонал саны 530-ға дейін азайды; министр тағы 100 адамның қысқартылатынын және базаның инфрақұрылымы, бір уақытта 100-ден астам ғимараттан тұрған, бес ғимаратқа дейін, сонымен қатар әуе қорғанысы орталығына дейін қысқартылатынын атап өтті.

As well as divesting the base of the airfield following 414 Squadron's departure in 1992, the Canadian government embarked on the wholesale demolition of CFB North Bay's non airfield buildings and facilities, and dramatically slashed the numbers of civilian and military base personnel. Finally, the Canadian government announced it was closing the base, and the destruction of the base and reduction of its personnel accelerated. This decision to close the base was monumental from a military standpoint since North Bay was the nerve center for the air defence of the country, and intricately tied into the United States in the air defence network of the continent. Somehow this huge, complex, deeply entrenched system for national and continental air defence would have to be transposed en masse to another base, yet no other base in Canada had the means in place to receive the system. From the non military perspective, the decision had a seismic effect on the civilian community. CFB North Bay was the adjoining city's biggest industry. Between hiring employees from the community, contracting work on the base (such as roofing upgrades to its buildings), making purchases in local businesses, plus the money spent by its personnel and their family members, CFB North Bay infused tens of millions of dollars into the community annually. Already, due to the drop off of income from reductions to the base and its number of personnel, dozens of restaurants, shops and other businesses had folded. Exacerbating the situation the City of North Bay was being hit by another financial hammer—massive cutbacks to its fifth largest industry, the railways. Therefore, the base's closing was perceived by the community as catastrophic, and North Bay political, business and civic leaders launched a vocal, dogged, energetic campaign to persuade the Canadian government to reverse the decision. They succeeded. On 8 May 1998, Minister of National Defence the Honourable Art Eggleton visited North Bay and announced that the base would stay open indefinitely. Despite the reprieve, the Minister stated that drastic cuts to the base were to continue. Manpower on the base, once numbering 2,200 military and civilian employees, was 530 when the announcement was made; the Minister remarked that another 100 personnel would be cut, and the base's infrastructure, at one time well over 100 buildings, was to be chopped to five, plus the air defence centre.

22 Wing/Канадалық әскерлер базасының Солтүстік шығанағының қайта құрылуы және XXI ғасыр

22-ші эскадрилья/CFB North Bay елдің әуе қорғанысының орталығы болып қала берді және континенттің әуе кеңістігін қорғауда NORAD-та АҚШ-пен серіктестік жасады. 1990 жылдардың соңында ескірген жер асты кешенін алмастыру үшін жаңа әуе қорғанысы нысанының жоспары іске асырылды. Кешеннің әуе қорғанысы электрондық, байланыс және компьютерлік жүйелері – 1980 жылдар басындағы технологияның ең жетілген деңгейі – ескіріп, интернет дәуіріндегі талаптар мен дағдарыстарға төтеп беруде қиындықтар тудырып жатты. Сонымен қатар, ондаған жылдар бойы сауда орталығының көлемімен салыстырылатын жер асты кешенін пайдалану құны тез өсіп барады. 2003 жылдың 20 тамызында Премьер-министр, құрметті Жан Кретьен жаңа жер үсті кешенінің құрылысын бастар үшін алғашқы қазылым жасады. Үш жылдан кейін, 2006 жылдың 12 қазанында, Жер асты кешенінің құрылғанына 43 жыл 11 күн өткен соң, Ұлттық қорғаныс министрі, құрметті Гордон О’Коннор жаңа жер үсті нысанын ашып, әуе қорғанысы операцияларының эстафетасын ресми түрде Жер асты кешенінен қабылдады. Жаңа нысан 1995 жылдың 22 қыркүйегінде Аляска штатындағы Эльмендорф әуе базасында «Boeing E-3 Sentry Airborne Warning and Control System (AWACS)» ұшағының апатында қаза тапқан канадалық әскердің әуе қорғанысы техникасының сержанты Дэвид Л. Питчердің құрметіне «Сержант Дэвид Л. Питчер ғимараты» деп аталды. Ұшақ ұшып тұрғанда екі қозғалтқышына құстар түсіп, экипаждың барлық 24 мүшесі қаза тапты.

Жер асты кешеніндегі әуе қорғанысы операцияларының аяқталуы

2006 жылдың 26 қазанында база қолбасшысы, полковник Рик Питр, әскери қызметкерлердің жер асты кешенінен шығу рәсімін өткізіп, осымен жер асты кешеніндегі барлық әскери операциялардың тоқтағанын символдық түрде жариялады. Осы уақыттан бері UGC «жылы сақтау» режимінде ұсталып келеді. Қуатты қамтамасыз ететін электр үңгіріндегі экологиялық бақылау жабдықтары мен машиналарын қоспағанда, барлық жиһаз, заттар мен жабдықтар алынып тасталды. Электр үңгірі (жер асты кешенінің тіршілік етуін қамтамасыз ететін орын) кешеннің тозуына жол бермеу үшін жылу, желдету, кондиционер және басқа да инженерлік жүйелерді үздіксіз жұмыс істеуді қамтамасыз етіп келеді. Кешенді жалға беруге немесе сатып алуға мүмкіндік бар; ол елдегі ең қауіпті және өртке төзімді нысандардың бірі, сонымен қатар мұрағаттарды сақтау сияқты мақсаттарға өте қолайлы, дәлдікпен басқарылатын экологиялық жүйелерге ие. Бір мүмкіндік туындады: DND және базамен үш жылдық келісімдер мен талқылаулардан кейін, канадалық «Alcina Pictures» кинокомпаниясы ғылыми-фантастикалық фильмнің бір бөлігін жер асты кешенінде түсірді. «Колония» деп аталатын, төмен бюджетті фильмде Лоренс Фишберн, Билл Пакстон және Кевин Зейгерс түсті. 2007 жылы база UGC-ді кино және телевизиялық өндіріс орталығы ретінде пайдалану мүмкіндігін қарастыра бастады, бұл базаның операциялық шығындарын өтеуге көмектесер еді. UGC-ді жылы сақтау үшін күніне 1500 доллар жұмсалды, бірақ сайтты сату немесе жалға беру перспективасы көрінбеді, сонымен қатар көптеген келушілер кешеннің «Доктор Стрэнджлав» фильміндегі ақымақ ғалымның лабораториясына ұқсас екенін айтты. Кейіннен база Ontario Media Development Corporation компаниясымен байланысқа шығып, өкілдеріне кең ауқымды экскурсия ұйымдастырды. «Колония» фильмі түсірілді, бірақ фильмге қатысты қауіпсіздік, логистика және басқа да операциялық талаптар өте жоғары болды. Жер асты кешені енді осы мақсатта пайдаланылмайды. 2005 жылы Бас қондырғы және Электр үңгірі Канада үкіметінің мұралық ғимараттарының тізіліміне «Басқару ғимараты 55» және «Электр үңгірі 53» атауларымен федералдық мұралық ғимараттар ретінде енгізілді.

On 26 October 2006, the Base Commander Colonel Rick Pitre led a parade of personnel in a ceremonial march out of the Underground Complex, symbolically closing out all military operations in the Underground Complex for good. Since then the UGC has been maintained in "warm storage". All of its furniture, effects and equipment were removed except for the environmental controls, equipment and machinery in the Power Cavern. The Power Cavern (life support for the Underground Complex) has continued to provide heat, ventilation, air conditioning and other utility operations to prevent the complex from falling into decay. It is hoped that the complex will be leased or bought; it is one of the most secure, fire safe facilities in the country, endowed with precision environmental controls ideal, altogether ideal for uses such as an archives storage. One option that arose: after three years of visits and discussions with DND and the base the Canadian motion picture company Alcina Pictures shot part of a science fiction movie in the Underground Complex. The low budget production, called The Colony, stars Laurence Fishburne, Bill Paxton and Kevin Zegers. In 2007, the base began entertaining the idea of using the UGC as a site for motion picture and television productions as a means to help offset its operating cost. Maintaining the UGC in warm storage required an outlay of $1,500 per day, with no foreseeable sale or lease of the site on the horizon, and many visitors had remarked about the Dr. Strangelove/mad scientist's lair look of the complex. The Ontario Media Development Corporation was subsequently contacted by the base, and representatives given a comprehensive tour. The Colony resulted, but, the requirements of security, logistics and other operations of the base for the movie proved staggering. The Underground Complex will not be used in this capacity again. In 2005, the Main Installation and Power Cavern were designated as Federal Heritage Buildings, "Control Building 55" and "Power Cavern 53", on the Register of the Government of Canada Heritage Buildings.

Бүгінгі күні NORAD Әуе қорғанысы ұйымы

2000 жылы 22 Wing/CFB North Bay әуе қорғанысы саласына "Канада әуе қорғанысы секторы" деген атау берілді, ол "CADS" деп қысқартылады. Осының нәтижесінде, 21-ғасырда Канададағы NORAD әуе қорғанысы мынадай түрде ұйымдастырылған: Канада мен АҚШ үш NORAD аймағына бөлінеді: Аляска NORAD аймағы, құрлықтағы АҚШ NORAD аймағы және Канада NORAD аймағы. Канада NORAD аймағының штаб-пәтері Виннипег қаласында (Манитоба штаты) орналасқан. Аспанды бақылап, әуедегі проблемаларға ден қоятын және оларға жауап беретін Канада NORAD аймағының операциялық орталығы – Солтүстік шығанақтағы (North Bay) Канада әуе қорғанысы секторы. CADS бастапқыда Жер асты кешенінде орналасқан; жоғарыда айтылғандай, 2006 жылдың қазан айында сержант Дэвид Л. Питчердің есімімен аталған ғимаратқа көшірілді. CADS – 22 Wing/Canadian Forces Base North Bay-дің көптеген бөліктерінің бірі ғана. 21 ғарыш-авиациялық бақылау және ескерту эскадрильясы – CADS-те Канаданың әуе кеңістігінің қауіпсіздігін қамтамасыз ететін бөлімше. 51 ғарыш-авиациялық бақылау және ескерту операциялық оқу эскадрильясы – CADS-тегі операциялық оқу бөлімі. Ол әскери қызметкерлерді әуе қорғанысының түрлі жұмыстары мен міндеттеріне, сондай-ақ бірінші көмек көрсету және ұсақ қаруларды қолдану сияқты әуе қорғанысына қатысы жоқ іс-әрекеттерге оқытып, дайындап, сынақтан өткізеді.

21-ғасырдағы Солтүстік шығанақтың әуе қорғанысы операциялары

1991 жылы Рождество күні суық соғыстың аяқталуы Канадада және халықаралық деңгейде көптеген пікірталастарды тудырды. Бірақ, 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі әл-Қайданың Нью-Йорк және Вашингтонға жасаған шабуылдары ("9/11" шабуылдары деп белгілі) Солтүстік Америка аспанын үздіксіз бақылау және қорғау қажеттігін көрсетті, себебі континентке кез келген жерден, кез келген уақытта және ең күтпеген жағдайда шабуыл болуы мүмкін. Мысалы, 2001 жылдың 11 қыркүйегінде Сеулден (Корея) Нью-Йоркке бағыт алған Korean Air Flight 85 рейсінің Boeing 747 ұшағы, Аляскадағы Анкориджде жанармай құю үшін тоқтаған кезде, Юкон аймағындағы Уайтхорс қаласына қонуға бұйрық берілді. Анкориджге ұшу барысында экипаж әуе компаниясына "HJK" кодын ("қақтығыс") қамтиған мәтіндік хабарлама жіберді, бұл екі F-15 истребителінің дереу ұшуына себеп болды. Алясканың NORAD аймағы Elmendorf әуе базасынан F-15 ұшақтарын ұшақты тоқтату үшін жіберді, ал Алясканың әуе қозғалысын бақылау қызметі кодияланған сұрақтар арқылы Korean Air ұшқыштарынан ұшақ қақтығысқа ұшыраған-ұшырамағанын сұрады. Бұл сұрақ-жауап кезінде корей ұшқыштары, әуе қозғалысын бақылау қызметінің нұсқауы бойынша, өздерінің транспондерін 7500 режиміне қосты, бұл олардың ұшақтарының қақтығысқа ұшырағанын ресми түрде хабарлады. Алясканың NORAD аймағы әуе қозғалысын бақылау қызметіне егер ұшақ қала сияқты маңызды нысандарға жақын ұшса, оны атып түсіретінін ескертті. Әуе қозғалысын бақылау қызметі корей экипажына Аляскадағы елді мекендерден аулақ болып, Уайтхорсқа ұшуды бұйырды. Ұшақ және F-15 ұшақтары Канаданың әуе кеңістігіне кірген кезде, олар Канаданың NORAD аймағына кірді, соның салдарынан 22-ші қанат/CFB North Bay әуе қорғанысы секторының бақылауына түсті. Канада Премьер-Министрі Жан Кретьен Виннипегтегі Канаданың NORAD аймақтық қолбасшысына рұқсат берді: жағдай қажет болса, Норт-Бей F-15 ұшақтарына Korean Air Flight 85 рейсін атып түсіруге бұйрық беруге болады. Әйқындылығы, ұшақ Whitehorse-ке апатсыз қонды. Корольдік Канадалық атты полициясы ұшаққа мінді; олардың жүргізген тергеуі мен ұшқыштардан алған жауаптары ұшаққа қақтығыс болмағанын көрсетті, оқиға, көрінеу, экипаж пен Алясканың әуе қозғалысын бақылау қызметі арасындағы байланыстағы түсініспеушіліктердің нәтижесінде болды. 22-ші қанат/CFB North Bay 2001 жылдың 14 қыркүйегінде АҚШ құрған "Noble Eagle" операциясына ("ONE" деп қысқартылған) қатысушы болды, бұл 9/11 шабуылының салдарынан болды. ONE-ның мақсаты – осындай әуедегі қауіп-қатерлерді бақылау және олардан қорғану. Мысалы, 2006 жылдың 5 ақпанында 22-ші қанат/CFB North Bay әуе қорғанысы секторы Детройтте өткен Super Bowl XL-ді қолдап, Детройт (Онтарио), Мичиган аймағында әуе қорғанысын қамтамасыз етті, ал 2012 жылдың 10 сәуірінде Ванкувер халықаралық әуежайынан ұшып шыққан Korean Air Boeing 777 ұшағы North Bay бақылауындағы F-15 ұшақтарымен тоқтатылды және ұшаққа бомба шабуылы жасалуы мүмкін деген хабарламадан кейін Британдық Колумбиядағы 19-шы қанат/Канадалық әскери база Comox-қа бағытталды. АҚШ-тың F-15 ұшақтары Канаданың RCAF CF 18 ұшақтарының орнына Портлендтен (Орегон) NORAD-тың Батыс әуе қорғанысы секторынан (АҚШ-тың континенттік NORAD аймағы) жіберілді, себебі АҚШ Әуе күштерінің ұшақтары корейлік авиалайнеріне жақын болды. NORAD екіұлттық болғандықтан, Канада және АҚШ истребительдері әдетте бірін-бірінің NORAD әуе қорғанысы орталықтарымен жұмыс істейді. Норт-Бей сонымен қатар "Noble Eagle" операциясына қатысы жоқ көптеген іс-шараларға әуе қорғанысының қауіпсіздігін қамтамасыз етті, мысалы, 2002 жылы Альберта штатының Кананаскис қаласында өткен G8 саммиті, 2010 жылы Онтарио штатының Хантсвилл және Торонто қалаларында өткен G8/G20 саммиті және 2010 жылы Ванкуверде өткен қысқы Олимпиада ойындары. Соңғысы үшін, тарихында алғаш рет, баяу жылдамдықты ұшақтардан туындайтын кез келген қауіп-қатерлерге қарсы тұру үшін, Норт-Бейдің NORAD бақылаушылары тікұшақтарды жерде бақыланатын ұстап алуды жүзеге асыруға оқытылды. 2007 жылдың тамызында ресейлік суденеңі географиялық Солтүстік полюсте теңіз түбінде бір метрлік титаннан жасалған ресейлік туды орналастырды, бұл елдің Арктика мұзының астындағы миллиард долларлық мұнай және газ кен орындарына қатысты ниеттерін көрсету мақсатында жасалған пропагандалық жоба болды. Сол жылдың қыркүйек айында ресейліктер Солтүстік Америка әуе кеңістігінің солтүстік шетімен "Bear" бомбалаушы ұшақтарын қайтадан ұшырды. Олардың ұшақтарын Алясканың NORAD аймағы және 22-ші қанат/CFB North Bay-де CADS басқаратын Канаданың CF 18 және АҚШ-тың F 15 истребительдері тоқтатып, бақылады. 2014 жылдың 30 қаңтарында Норт-Бей өз операцияларына ресми түрде ғарыш бақылауын қосты. 2010 жылы NORAD операциялары осы жаңа жауапкершілікке дайындық бойынша алғашқы қадамдар жасады, АҚШ ғарыш бақылау желісінің бөлігі ретінде әрекет ететін Ғарыш бақылау операциялық орталығын (SSOC) құрды. Канаданың алғашқы әскери спутнигі "Sapphire" бастапқыда ресейлік ракетамен ұшырылуы жоспарланған, бірақ 2008-09 жылдары бұл аппарат Индияға берілді. 2010 жылы коммерциялық жүктерді тасымалдаған екі индийлік ракета бақылаудан шығып, жарылып, жоспарланған ұшырылымдарды, соның ішінде "Sapphire" спутнигінің ұшырылуын жылдарға кейінге шегерді. Ұзақ кешігулерден кейін спутник 2013 жылдың ақпанында ұшырылды. 2014 жылы, 30 қаңтардағы соңғы операциялық сертификаттаудан кейін, "Sapphire" спутнигі бақылау желісіне ғарыш объектілерінің 1,2 миллионнан астам байқауын жіберді.

The end of the Cold War on Christmas Day 1991 stirred many arguments in Canada and internationally that an era of global safety from major threats had arrived, and entities like NORAD were no longer needed. However, the al Qaeda attacks of 11 September 2001 (colloquially known as the "9/11" attacks) against New York City and Washington, D. C. proved the necessity of continued surveillance and defence of North American skies, that attacks to the continent can come from anywhere, at any time, and in a least expected manner. In another vivid example, on 11 September 2001, a Korean Air Flight 85 Boeing 747 en route to New York City from Seoul, Korea, headed to Anchorage, Alaska, for a refuelling stop, was ordered to land at Whitehorse, Yukon Territory. First, while making towards Anchorage, the crew had sent a text message to its airline including the letters "HJK", code for hijack, which prompted a scramble of two F 15s. F 15s from Elmendorf Air Force Base by the Alaskan NORAD Region to intercept the jet, and Alaskan air traffic control to ask the Korean Air pilots via coded questions if they had been hijacked. During this exchange, the Korean pilots, supposedly on the instructions of ATC, set their transponder to 7500, which officially declared themselves hijacked. The Alaskan NORAD Region advised ATC they would shoot down the airliner if it flew near any significant ground targets, such as a city. ATC ordered the Korean crew to fly to Whitehorse instead, avoiding all populated centers in Alaska. When the airliner and F 15s entered Canadian airspace they also entered the Canadian NORAD Region, thus came under the watch and control of the Canadian Air Defence Sector at 22 Wing/CFB North Bay. Canadian Prime Minister Jean Chrétien gave his permission to the Canadian NORAD Region Commander in Winnipeg: if the situation warranted North Bay could order the F 15s to shoot down Korean Air Flight 85. Fortunately the airliner landed without incident at Whitehorse. Royal Canadian Mounted Police boarded the aircraft; their investigation and interrogation of the pilots revealed no hijack, the incident apparently resulting from misunderstandings in the communications between the crew and Alaskan ATC. 22 Wing/CFB North Bay has been a participant in Operation Noble Eagle (abbreviated "ONE") since the operation was created by the United States on 14 September 2001, as a result of 9/11. ONE's purpose is to watch for and defend against similar air threats. For example, on 5 February 2006 the Canadian Air Defence Sector at 22 Wing/CFB North Bay provided air defence security over the Windsor, Ontario Detroit, Michigan area, in support of Super Bowl XL, played in Detroit, and on 10 April 2012, a Korean Air Boeing 777 that had taken off from Vancouver International Airport was intercepted by F 15s under North Bay's control and diverted to 19 Wing/Canadian Forces Base Comox, British Columbia, after a bomb threat was reported against the airliner. The USAF F 15s had been scrambled from Portland, Oregon, in NORAD's Western Air Defense Sector (Continental U. S. NORAD Region), instead of RCAF CF 18s from Canada because the United States Air Force fighters were closer to the Korean airliner. Since NORAD is bi national, Canadian and American interceptors routinely work with each other's NORAD air defence centers. North Bay has also provided air defence security for many events unrelated to Operation Noble Eagle, such as the 2002 G8 Summit at Kananaskis, Alberta, the 2010 G8/G20 Summit at Huntsville and Toronto, Ontario and the 2010 Winter Olympics in Vancouver. For the latter, for the first time in its history, in order to meet any threats posed by slow speed aircraft, North Bay's NORAD controllers trained to carry out Ground Controlled Interceptions of helicopters. In August 2007, a Russian submarine planted a one meter titanium Russian flag on the sea bottom at the geographic North Pole, both as a propaganda venture and as a hint at the country's mindset towards the untapped multibillion dollar oil and gas fields beneath the Arctic ice. That September, the Russians followed up by resuming Bear bomber flights along the northern fringe of North American airspace. Their aircraft have been intercepted both by the Alaskan NORAD Region and by Canadian CF 18 and American F 15 fighters controlled by the CADS at 22 Wing/CFB North Bay. On 30 January 2014, North Bay officially added space surveillance to its operations. In 2010 its NORAD operations had taken the first steps to prepare for this new responsibility, forming a Space Surveillance Operations Centre (SSOC) that would act as part of the United States Space Surveillance Network. Sapphire, Canada's first military satellite, had been originally slated for a Russian rocket, but the washing machine size craft was allocated to India in 2008–09. In 2010 two Indian rockets carrying commercial payloads went out of control and exploded, setting back scheduled launches—including Sapphire—years. After a continuous string of postponements the satellite was finally launched in February 2013. For the year of 2014, following its Final Operational Certification on 30 January, Sapphire delivered 1.2 million observations of space objects to the surveillance network.

22 Қанат белдеуі

"22-ші қанатты әскери оркестрі" 1990 жылы құрылған. Ол көбінесе әскери шараларда өнер көрсетеді, сондай-ақ қоғамдық және қайырымдылық іс-шараларында да қатысады.

Әуе кадеттері

Әскери әуе күштерінің барлық бөлімдері базадан шығып кеткенімен, Солтүстік шығанақтағы азаматтық әуежайда әлі де кадеттерді планершілер ретінде дайындайтын жаттығу орталығы жұмыс істеп тұр.