Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Артиллерияның ату қашықтығын арттыру әдісі
Method of increasing artillery range
Базалық қан кету немесе базалық күйдіру (BB) – бұл кейбір артиллериялық оқ-дәрілерде ату қашықтығын арттыруға қолданылатын жүйе, әдетте 20–35% шамасында. Ол газды оқтың артындағы төмен қысымды аймаққа шығарып, базалық кедергіні азайтады (ол итергіш күшті тудырмайды; егер тудырса, ол ракеталық көмекке ие оқ болар еді). Ол қашықтықты проценттік көрсеткішпен ұзартады, сондықтан ұзын қашықтықтағы артиллерияда тиімдірек, онда шамамен ұлғаюға болады, сондай-ақ, азайтылған турбуленттілік оқ-дәрілерге тұрақты траекторияны сыйлап, 40 км-ден астам қашықтықта тығыз топтастыру мен тиімді оқ атуға мүмкіндік береді. Базалық қан кету технологиясы 1960 жылдардың ортасында Швецияда жасалған, бірақ оның таралуы мен арзан классикалық оқ-дәрілер мен одан да қымбат ракеталық көмекке ие оқ-дәрілер арасындағы өз орнын табуына біраз уақыт кетті. Қазір бұл кең таралған опция.
Base bleed or base burn (BB) is a system used on some artillery shells to increase range, typically by about 20–35%. It expels gas into the low pressure area behind the shell to reduce base drag (it does not produce thrust; if it did it would be a rocket assisted projectile). Since it extends the range by a percentage, it is more useful on longer range artillery where an increase of approximately can be achieved, and it also was found that the reduced turbulence gave the projectiles a more consistent trajectory, resulting in tighter grouping and efficient shelling more than 40 km away. Base bleed technology was developed in Sweden in the mid 1960s but took some time to spread and find its niche between cheaper classical ordnance and even more expensive rocket assisted projectiles. It is now a fairly common option.
Тарих
Бұл принциптерді 1960-шы жылдардың ортасында Швецияда Försvarets forskningsanstalt (қысқаша FOA) және Kungliga Materielförvaltningen (кейіннен Försvarets Materielverk (FMV)) -дегі артиллерия бюросы "reatil" деп аталатын ракеталық көмекші снарядты жасау барысында ұсынды. Олардың мақсаты – жағалау артиллериясының атыс қашықтығын арттыру еді. 1966 жылға қарай, снарядтың түбіндегі кішкентай, жай жанатын заряд снарядтың ішіндегі төмен қысымды азайтатыны, соның салдарынан снарядтың алдыңғы бөлігіне аэродинамикалық қарсылықтан туындайтын қысым мен артқы бөлігіндегі төмен қысым арасындағы айырмашылықты төмендетіп, атыс қашықтығын ұлғайтатыны анықталды. Алғашқы толық көлемді сынақтар 1969 жылы өзгертілген 10,5 см болаттан жасалған снарядтармен жүргізілді, нәтижелері өте жақсы болды. 1971 жылы FOA шведтік патент алды, бірақ өтінім мен патенттің өзі құпия сақталды. Әзірлеме аяқталғаннан кейін патент FMV-ге Швеция қарулы күштеріне сатып алу мақсатымен берілді. Бұл идея тез арада 7,5 см sjömålsgranat m/66 (7,5 см кемеге қарсы снаряд m/66) түрінде 7,5 см tornpjäs m/57 бекітілген жағалау артиллериялық қаруында, содан кейін швед әскерінің барлық кемеге қарсы снарядтарында қолданысқа енгізілді. FMV 12 см sjömålsgranat m/70 (12 см кемеге қарсы снаряд m/70) үшін газ генераторын жасауға АҚШ-тағы компаниямен келісімшарт жасауға тиіс болғандықтан, патенттен құпия белгісі алынып тасталды. Одан кейін халықаралық құқықтар сатылып, ақырында Space Research Corporation (SRC) компаниясына тиесілі болды, ол кезде бұл компания авиациялық инженер Джеральд Буллға қарасты болды. 20-шы ғасырдың соңына қарай, бұл технология әлемдік деңгейде қолжетімді болды.
The principles were developed in Sweden in the mid 1960s by the Försvarets forskningsanstalt (abbreviated FOA) and the Artillery bureau at the Kungliga Materielförvaltningen (later the Försvarets Materielverk (FMV)) while working on a rocket assisted projectile called "reatil". Their goal was to increase the range of coastal artillery. By 1966, it had been concluded that a small slow burning charge at the base of the projectile would alleviate the low pressure behind the shell, hence increasing the range by lessening the difference between the pressure due to aerodynamic drag on the nose of the shell and the low pressure behind the base. The first full scale tests took place in 1969 with modified 10.5 cm steel shells, with excellent results, and the Swedish patent was granted to FOA in 1971 although both application and patent were classified. Since the development was done, the patent was transferred to FMV for procurement to the armed forces of Sweden. The concept was quickly implemented into the 7.5 cm sjömålsgranat m/66 (7.5 cm anti ship shell m/66) used in the 7.5 cm tornpjäs m/57 fixed coastal artillery gun, and then rapidly into all anti ship shells in the Swedish military. Since FMV was to contract a company in the US to manufacture the gas generator for the 12 cm sjömålsgranat m/70 (12 cm anti ship shell m/70), used in the 12 cm TAP m/70 fixed coastal artillery gun, the classification secret was removed from the patent. Shortly thereafter the international rights were sold, eventually ending up with the Space Research Corporation (SRC), then owned by aeronautical engineer Gerald Bull. By the end of the 20th century, the technology was generally available world wide.