Англиядағы Фаулнесс аралының тарихы мен халқы

Кіріспе

Эссекс, Англиядағы адамдар қоныстануы

Фолнес аралы (/fʊˈlɑːnəs/) – Англиядағы Эссекс штатының шығыс жағалауындағы жабық арал, материктен тар арналармен бөлінген. 2001 жылғы санақта азаматтық округтің тұрақты халқы 212 адамды құрады, олар аралдың солтүстік жағындағы Черченд және Куртсенд елді мекендерінде тұрды. 2011 жылғы санақ бойынша халық саны 151 адамға дейін азайды. Аралда жақында ғана дүкен мен пошта болды. Черчендтегі «Джордж және Дракон» пабы 2007 жылы, ал Сент-Мария тағылымды шіркеуі 2010 жылдың мамыр айында жабылды. 2019 жылы «Саутхенд Эхо» шіркеуді бес бөлмелі үйге айналдыру жоспарлары туралы хабарлады. Фолнес аралы негізінен егіс жері және теңізден теңіз қорғанымен қорғалған. Аралдың ерекше атауы ежелгі ағылшын тіліндегі *fugla næsse* ("құс мүйісі") сөзінен шыққан, ол жабайы құстарға сілтеме жасайды. Бұл көшіп-қонып жүретін және көбейетін құстар үшін, соның ішінде авоцеттер үшін халықаралық маңызы бар орын. 1953 жылғы Солтүстік теңізінің су тасқыны кезінде аралдың дені суға батып, екі адам қаза тапты. 1922 жылға дейін, әскери жол салынғанға дейін, кіруге болатын жалғыз жол – Маплин құмдары арқылы Брумвей жолы болды, ол римдіктерге дейін бар болған деп есептеледі, немесе қайықпен. Қоғамдық өту құқығы бар, бірақ аралды қазір Қорғаныс министрлігінің тапсыруымен QinetiQ басқарады, MoD Shoeburyness ретінде, аралға тұрғындары емес адамдардың кіруі қатаң уақыт және шектеулермен жүзеге асырылады.

Басқару

Фолнесс – Фолнесс және Ұлы Уэйкинг сайлау округінің бір бөлігі. 2011 жылғы халық санауы бойынша осы округтің халқы 5738 адамды құрады.

География

Аралдың аумағы 24 км² , шекарасы – теңіз қабырғалары. 1847 жылға дейін ондықтар табиғатта төленетін, бірақ 1836 жылғы Жалпы ондық заңының шарттары бойынша олар ақша төлемімен алмастырылды. Төлемдердің мөлшерін белгілеуге жауапты коммутациялық комиссия 1847 жылы егжей-тегжейлі кесте мен карта жасады, онда жерді пайдалану туралы толық мәліметтер келтірілген. Сол кезде аралда теңіз қабырғасының сыртында тұзды далалар болды. Қабырғаның ішіндегі жер егістікке жарамды, ал қалғаны жайылымдық жерлерді құрады. Ішкі сулар – бұл тоғандар мен дренаждық арналар, ал қалған бөлігі ғимараттар, жолдар, теңіз қабырғалары және шалғынды жерлерден тұрды. Егістік жерлер астық дақылдары – бидай, сұлы, арпа, бұршақ, ақ моңғол және кондық шөп өсіруге пайдаланылды. Америкадан арзан бидай импорттауы 1870 жылдары ауыл шаруашылығы қауымдастықтарында үлкен құлдырауға алып келді, көптеген егістік жерлер шұңқырлы жайылымға айналды. Алайда, 1894 жылы есеп берген Корольдік ауыл шаруашылығы комиссиясының (Эссекс) баяндамасына қоса берілген карта көрсеткендей, аралдағы ешқандай жер 1880 жылға дейін жайылымға айналмады, бірақ көршілес Рочфорд округінде 25% айналды. Ұлы Бэрвуд шаруашылығы 1858 жылы жайылым ретінде пайдаланған жерінің бір бөлігі 1899 жылы азайды. Сол кезеңде жер бағасы күрт төмендеді, себебі шаруашылық 1858 жылы 11,165 фунтқа сатылып, 1899 жылы бар болғаны 1,800 фунтқа сатылды, құнының 84% жоғалды. 1970 жылдарға қарай кіші шаруашылықтар бес ірі шаруашылыққа бірікті. Теңіз қабырғалары туралы ең алғашқы жазба 1271 жылға дейін барады, ал 1348 жылы батпақтың бірінде мәселе туындады, ол күнде суға толып, қалыпты жағдайдан төмен екенін көрсетті. Теңіз қабырғалары топырақтан жасалған және бұталар мен қамыстан тоқылған сабанмен жабылған. Арал бүкіл аумақты қоршаған бір қабырға емес, әрқайсысы өз қабырғасы бар 11 немесе 12 батпаққа бөлінді. 1420 жылы Жаңа Уик батпағының айналасында жаңа қабырға салынды, ал 1424 және 1486 жылдар аралығында Арундел батпағы қоршалды. Батпақтардың қабырғалары арасында арналар, ал арналар теңізге жеткен жерде шлюздер орналасқан. Су көтерілген кезде арал бірнеше кіші аралдарға бөлінетін. 1695 жылы канализация комиссиясы тағайындалды, оның құзыретіне Фолнес кірді, бірақ тұрғындар оған наразы болды және өз жағдайларын қорғау үшін заңгер сэр Джон Бродрикті жалдады. Олар 1690 жылы аралды ерекше жоғары су басып кеткенін, бірақ олар қабырғаларды өздері жөндеп, жақсартқандықтан комиссия мүшелерінен салық талап етпеуі керек деп мәлімдеді. Нәтижесінде, Фолнес 1800 жылдан 1900 жылдардың басына дейін өз комиссиясына ие болды. Аралдың аумағы бірнеше рет "иннингтер" арқылы ұлғайтылды. Тұзды далалар өзендермен теңізге әкелінетін және жағалауға толқындармен шөгіндірілетін лайдан пайдалады. Содан кейін тұзға төзімді өсімдіктер лайға тамыр жарады, тұзды дала қалыптасады. Өсімдіктер шөгінділерді ұстап, беті көтеріліп, көптеген толқындардан жоғарырақ болатынша өседі. Иннинг, тұзды даланың шетіне теңіз қабырғасы салынған кезде пайда болады, содан кейін жаңбыр тұзды төмен қарай шайып жібереді. Топырақты құрайтын аллювийлер тұщы су өсімдіктері өсе бастағаннан кейін өте құнарлы болады. Жаңа Уик батпағының иннингі қосымша жер берді, ал Арундел батпағы қамтыды. 1500 жылдары жаңа иннингтер болған жоқ, себебі бірнеше ерекше су тасқыны болды, ал жұмыс қолданыстағы қорғанысты сақтауға бағытталды, бірақ 1620 және 1662 жылдар аралығында тағы бірі қосылды, ал 1687 және 1688 жылдар аралығында, 1801 жылы және соңында 1833 жылы одан әрі жұмыс жүргізілді. Жалпы алғанда, аралға қосымша жерлер қосылды.

The island covers 9.195 square miles (24 km2) bounded by its sea walls. Before 1847, tithes were payable in kind, but under the terms of the General Tithe Act of 1836, these were replaced by payments of money. The commutation commission, who were responsible for setting the level of payments, produced a details schedule and map in 1847, which provides a detailed land usage survey. At the time, the island included of saltings, outside the sea wall. The inside the wall comprised of arable land, with pasture covering another were described as inland water, which was made up of ponds and drainage ditches, while buildings, roads, the sea walls, and some waste ground made up the remaining The arable land was used to grow cereal crops, namely wheat, oats and barley, and beans, white mustard and clover. Cheap imports of wheat from America caused widespread depression among agricultural communities in the 1870s, with much arable land reverting to rough pasture. However, a map attached to the report of the Royal Commission on Agriculture (Essex), which reported in 1894, shows that no land on the island reverted to pasture up to 1880, despite some 25% reverting in the neighbouring Rochford hundred. Great Burwood Farm had of its in use as pasture in 1858, which had dropped to just in 1899. Land prices in the same period dropped dramatically, as the farm was bought for £11,165 in 1858 and sold for only £1,800 in 1899, losing 84% of its value. By the 1970s, the smaller farms had amalgamated into five large farming businesses. The earliest record of sea walls is from 1271, and in 1348 there were problems with one of the marshes, which was flooding every day, indicating that it was below the level of normal tides. The sea walls were made of earth, and were thatched with hurdles of brushwood and rushes. The island was divided into 11 or 12 marshes, each with its own wall, rather than one wall around the whole area, and was extended in 1420 by a new wall around New Wick Marsh, and again between 1424 and 1486, when Arundel Marsh was enclosed. Ditches ran between the walls of the marshes, with sluices at the ends where the ditches met the sea. At high water, the island would effectively be divided into a number of smaller islands. A Commission of Sewers was appointed in 1695, whose jurisdiction included Foulness, but the inhabitants were not happy, and engaged the lawyer Sir John Brodrick to put their case. They argued that an exceptional high tide had flooded the island in 1690, but that they had repaired and improved the walls themselves, and therefore should not be taxed by the Commissioners. Eventually, Foulness had its own Commission, from 1800 to the early 1900s. The size of the island has been increased several times by "innings". Saltings build up along the shore from silt which is carried to the sea by the rivers, and is deposited on the shore by the tide. Salt loving plants then take root in the mud, and the salting is established. The plants trap sediments, and the surface rises until it remains above the level of most tides. Inning occurs when a sea wall is built around the edge of the salting, after which rain washes the salt downwards. The alluvium which forms the soil is highly fertile once freshwater plants start to grow. The inning of New Wick Marsh added , and Arundel March covered No new innings took place in the 1500s, as there were several exceptional tides, and activity was centred on maintaining the existing defences, but another was added between 1620 and 1662, and there was further activity between 1687 and 1688, in 1801, and finally in 1833. In total, were added to the island.

Даму

Бромвей ғасырлар бойы Фолнесске негізгі кіру жолы болды. Бұл Wakering Stairs-тен басталатын ежелгі жол, ол Maplin Sands бойымен 6 миль (10 км) созылады, қазіргі жағалаудан шамалы алшақтап. Жолдың теңізге қарайтын жағы құмға көмілген бұтақтар мен таяқтардың жиынтығымен белгіленген, олар кері тістелген сыпырғыш сияқты пішінделген. Бұл жолдан жағаға қарай алты бағыт ашылады, жергілікті шаруашылықтарға қол жеткізуге мүмкіндік береді. Жол тұманды ауа райында өте қауіпті болды, себебі келе жатқан толқын құмды қатты жылдамдықпен шайып, River Crouch және River Roach өзендерінен ағып келетін ағындардың салдарынан су айналып өтетін құдырлар пайда болатын. Мұндай жағдайда жағалаудың бағытын анықтау мүмкін емес, ал приход тіркелімдерінде суға батып кеткен көптеген адамдардың жерленгені туралы жазбалар бар. Аралға тұщы су мен адамдарды тасымалдайтын паромдар да жүріп тұрды. Су тасымалдау туралы мәліметтер 1420, 1424 және 1486 жылдары сот судьяларының есептерінде кездеседі. 19 ғасырдың ортасына қарай паромдар Burnham on Crouch, Potton Island және Wallasea Island аралдарына қатынайтын. Бастапқыда аралда тек жинауға болатын жаңбыр суынан басқа тұщы су көзі болған жоқ. 1725 жылы аралдың астында су болуы мүмкін деген ой пайда болды, содан кейін Great Shelford батпағында құдық салынып, 28 метр тереңдікке жетті, бірақ су табылған жоқ. 1700 жылдардың соңында жақын орналасқан Rushley Island-тың иесі Фрэнсис Баннестер бұрғылау арқылы су табуға тырысты, бірақ сәтсіз болды. Алайда, оның ұлы, сондай-ақ Фрэнсис аталған, 1828 жылы Rushley-дің 152 метр тереңдігінен тұщы су тапты. Алты жылдан кейін Фолнесс және оның алты аралында 20-дан астам бұлақ пайда болды, ал 1889 жылға қарай аралдағы он төрт шаруашылық өздерінің жеке құдықтарына ие болды. Тұрғын үйлер туралы мәліметтер халық санағының нәтижелерінен алынған. 1801 жылы 43 үйде 396 адам тұрды, яғни әр үйге шамамен 9,2 адамдан келді. 1811 жылы бұл көрсеткіш 9,8-ге дейін өсті, онда 46 үйде 450 адам тұрды. 1826 жылы иелікке Джордж Финч мұрагер болды, ол өз жауапкершілігін жеулесе қабылдап, аралды жақсарту үшін жалға алушыларына кірпіштен үйлер салды. Бес жылдан кейін 78 үйде 630 адам өмір сүрді, ал 1851 жылы 109 тұрғын үй 640 адамды қабылдады, орташа тұрғын саны 5,9 адамға дейін төмендеді. Халық саны 1871 жылғы санақта 754 адамға жетті, бірақ содан бері үнемі азайып келеді.

The Broomway provided the main access to Foulness for centuries. It is an ancient track, which starts at Wakering Stairs, and runs for 6 mile (10 km) along the Maplin Sands, some from the present shoreline. The seaward side of the track was defined by bunches of twigs and sticks, shaped like upside down besom brooms or fire brooms, which are buried in the sands. Six headways run from the track to the shore, giving access to local farms. The track was extremely dangerous in misty weather, as the incoming tide floods across the sands at high speed, and the water forms whirlpools because of flows from the River Crouch and River Roach. Under such conditions, the direction of the shore cannot be determined, and the parish registers record the burials of many people who were drowned. The island was also served by ferries, which carried fresh water as well as people. The carriage of water is mentioned in the accounts kept by the bailiffs in 1420, 1424 and 1486. By the middle of the 19th century, ferries ran to Burnham on Crouch, Potton Island and Wallasea Island. There was initially no source of fresh water on the island apart from any rainwater that could be collected. In 1725, it was thought that there might be water below the island, and a well was constructed on Great Shelford Marsh. It reached a depth of 92 feet (28 m), but no water was found. At the end of the 1700s, Francis Bannester, who owned Rushley Island nearby, attempted to find water by boring, but again failed to do so. However, his son, also called Francis, persisted and found fresh water some 500 feet (152 m) below Rushley in 1828. Just six years later, there were more than 20 such springs scattered through the six islands of which Foulness is one, and fourteen farms on the island had their own wells by 1889. Evidence for housing comes from the census returns. In 1801, 396 people lived in 43 houses, which gives an average occupancy of 9.2 people. This had increased to 9.8 in 1811, when 450 people occupied 46 houses. Ownership of the manor was inherited by George Finch in 1826, who took his responsibilities seriously, and set about improving the island by building brick houses for his tenants. Five years later, 630 people lived in 78 houses, and by 1851, 109 dwellings housed 640 people, with average occupancy down to 5.9 people. Population peaked at 754 in the census of 1871, but has steadily declined since.

Әскери мақсатта

1855 жылдан бастап аралдың оңтүстігіндегі Мейплин құмдарының жалғасы болып табылатын Шоубери құмдары артиллерияны сынау алаңы ретінде қолданылды. 19-шы ғасырдың соңында Соғыс министрлігі оны кеңейтуді жоспарлады, жаңа қару-жарақтарды зерттеу және дамыту орталығы ретінде пайдалану үшін аралды және оның жағалау құмдарын сатып алуға тырысты. Олар 1900 жылы Балықшы басының үстіндегі құмдардың бір бөлігін сатып алды, бірақ қалған бөлігі Алан Финчке, поместье иесіне тиесілі болды, ол оларға ату құқығын беруден бас тартты. 1912 жылы Соғыс министрлігі құмдардың үлкен бөлігінің жалдауға берілгенін және олардың кіддлдермен балық аулауға пайдаланылғанын анықтады. Кіддл – V тәрізді немесе төртбұрышты үлкен тоқудан жасалған тұрақ, ол су шегілген кезде балықтарды ұстау үшін қоршау құрады.

Әскери билікті басып алу

Лордтықты сатып алу әрекеттері де Финчтің қабылдамады, бірақ ол 1914 жылы қайтыс болды, ал оның жартылай бауыры Уилфред Генри Монтгомери Финч 1915 жылғы 13 шілдеде оны сатты, нәтижесінде Соғыс кеңсесі аралдың үштен екі бөлігіне ие болды. Олар сондай-ақ иелікке өтпеген шаруашылықтарды да сатып алып жатты, ал Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай олардың меншігінде болмаған жалғыз ғимараттар – шіркеу және ректория, мектеп және Кортс-Эндтегі миссионерлік зал болды. Олар соғыс басталғанға дейін пошта диірменін бұзды, сондай-ақ шіркеудің жанында орналасқан қаңғыбақ үйін және ағаштан жасалған күзет үйін де бұзды. Осы сатып алудың бір пайдасы – 1922 жылы Ұлы Уэйкингке жақын материкке жететін Жаңа Англия аралы мен Гавенгор аралын бірнеше көпір арқылы кесіп өтетін әскери жолдың салынуы болды. Ашылғаннан кейін, Брумвей әскерилерден басқа ешкім пайдаланбады. Аралдың меншік құқығы Соғыс кеңсесінен Қорғаныс министрлігіне ауыстырылды. 2003 жылы оқ-дәрілерді сынау бойынша келісімшарт QinetiQ қорғаныс компаниясына берілді, және олар аралға кіруді де бақылайды.

Ұсыныстар

1850 жылдары Оңтүстік Эссекс сағасы және құрғақ жерді меңгеру компаниясы Эссекс жағалауындағы шамамен 47,5 шаршы миль (123 км²) жерді қайта меңгерудің ауқымды жоспарын ұсынды, оған Фолнесс құмдары мен Мейплин құмдарының көп бөлігі кіретін еді. Азаматтық инженер, сэр Джон Ренни жобаны жасады және 1852 жылы Парламент актісі қабылданды. Бұл Wakering Stairs-тен Фолнесс шығаруынан тысқары 20 мильдік (32 км) қабырға салуға рұқсат берді. Схеманың Брэдвелл-он-Си маңындағы бір бөлігінде шағын жұмыстар жүргізілді, бірақ компания 1868 жылы таратылды. Қаржының жетіспеуі және жер иелерінің қарсылығы оның сәтсіздігіне себеп болды. 1862 жылдың қаңтарында Уильям Непьер және Уильям Хоуп, Жозеф Базальгеттің кәріз жүйесі арқылы Лондоннан алысқа тасымалданған үлкен мөлшердегі сарсуды пайдаланудың шығармашылық жолдары туралы Метрополитен кеңесінің сұранысына жауап ретінде тағы бір жоспар ұсынды. Хоуп Испания мен Майоркада құрғақ жерді меңгеру және суару жұмыстарында тәжірибелі болған. Олардың жоспары солтүстік шығыстан Рауретке дейін 44 мильдік (71 км) құбыр салуды көздеді, онда солтүстік тармақ сарсуды Денги Флэтске, ал оңтүстік тармақ Мейплин құмдарына жеткізер еді. Крауч өзенінің екі жағындағы бір бөлігі қайта меңгеруге жарамды болып, ең жақсы ауыл шаруашылығы жеріне айналуы тиіс еді. Бірнеше жобаның ішінде бұл ең егжей-тегжейлі жоспар болды және Лондон қаласының қарсылығына қарамастан, Кеңес оны қабылдады. Олар Мейплин құмдарының топырағы сарсумен суаруға жарамсыз деп мәлімдеді. Жобаның бағасы 2,1 миллион фунт стерлинг болды, ал сорғылау шығындары жылына 10 000-13 000 фунт стерлинг аралығында бағаланды. Метрополитен сарсу және Эссекс құрғақ жерді меңгеру компаниясы құрылды және аяқтағаннан кейін қайтарылатын 25 000 фунт стерлингті Кеңеске тапсырды. Құрылыс жұмыстары 1865 жылдың соңында басталды және Кеңес жоба аяқталады деп сенімді болды, бірақ Оверенд Гурни банкінің құлауы Лондон қаласында дағдарыс тудырып, қаржыны тартуды қиындатты. 1867 жылғы Кеңес есебінде біраз уақыттан бері ешқандай прогресс болмағаны және 1871 жылға қарай жобаға қатысты барлық сілтемелер тоқтатылғаны айтылды. Лондондық салық төлеушілер канализация үшін алған жалғыз ақша – 25 000 фунт стерлингті Кеңес сақтап қалды, сол кезде бұл сома 4 миллион фунттан астам деп есептелгеніне қарамастан. Шамамен 100 жыл өткен соң, Роскилл комиссиясы Лондонның үшінші әуежайының орналасқан жерін зерттеді. Төрт нысан қарастырылды, соның ішінде Мейплин құмдарында әуежай салу. Комиссия Кублингтондағы жерді таңдады, бірақ Ұлыбритания үкіметі комиссияның ұсынысын қабылдамады және Фолнесте жаңа әуежай салуды ұсынатын қарсы пікірді қабылдады. Мейплин даму актісі 1973 жылдың қазан айында корольдік келісім алды. 1973 жылы қала және елді мекендерді жоспарлау туралы заңға сәйкес жобаға жоспарлау рұқсатын беру туралы арнайы даму бұйрығы шығарылды және Мейплин даму органы құрылып, жұмысын бастады. Жобаға тек ірі әуежай ғана емес, теңіз тасымалын революцияға түсірген контейнерлік кемелерге арналған терең су порты, Лондонға M12 және M13 тас жолдарымен бірге жоғары жылдамдықты теміржол желісі және мыңдаған жұмысшыларды орналастыруға арналған жаңа қала кіретін еді. Жаңа қаланың ауданы 82 шаршы мильді құрайтын және 600 000 халқы бар болар еді. Жобаның құны сол кезде астрономиялық 825 миллион фунт стерлингті құрады, көптеген адамдар оны қабылдамайтындықтарын айтты. 1973 жылғы мұнай дағдарысының көлеңкесінде 1974 жылдың шілдесінде Лейбористер билікке келген кезде Мейплин жобасы тоқтатылды.

In the 1850s, the South Essex Estuary and Reclamation Company proposed a grand scheme to reclaim around 47.5 square miles (123 km2) of land on the Essex coast, which would have included most of Foulness Sands and Maplin Sands. The civil engineer Sir John Rennie produced the plans, and an Act of Parliament was obtained in 1852. This authorised the construction of a 20 mile (32 km) wall, running from Wakering Stairs to beyond Foulness Point. A small amount of work was carried out on another part of the scheme near Bradwell on Sea, but the company was wound up in 1868. Lack of finance and opposition from landowners contributed to its failure. Another scheme was proposed by William Napier and William Hope in January 1862, in response to requests from the Metropolitan Board for imaginative ways to generate a profit from the large quantities of sewage which had been conveyed away from London by Joseph Bazalgette's sewer system. Hope had experience of reclamation and irrigation works in Spain and Majorca. Their scheme envisaged a 44 mile (71 km) culvert from the northern outfall to Rawreth, where a northern branch would convey sewage to Dengie Flats, and a southern one to Maplin Sands. Some would be reclaimed on both sides of the River Crouch, which would become prime agricultural land. Among several schemes, it was the only one which came with detailed plans, and was accepted by the Board, despite opposition from the City of London, who argued that the soil on Maplin Sands was unsuitable for irrigation with sewage. The estimated cost of the scheme was £2.1 million, with pumping costs of between £10,000 and £13,000 per year. The Metropolitan Sewage and Essex Reclamation Company was set up, and deposited £25,000 with the Board, to be refunded on completion. Construction work began in late 1865, and the Board remained confident that the scheme would be completed, but the collapse of the Overend Gurney bank precipitated a crisis in the City of London, which made it difficult to raise the finance. A report by the Board for 1867 8 stated that no progress had been made for some time, and all reference to the scheme had ceased by 1871. The board kept the £25,000, the only money that the London ratepayers ever received for their sewage, despite claims at the time that it was worth over £4 million. Around 100 years later, the Roskill Commission investigated potential sites for a third London airport. Four sites were considered, including construction of an off shore airport on Maplin Sands. The Commission chose a site at Cublington but the UK government rejected the commission's proposal and accepted a dissenting report recommending that a new airport should be developed at Foulness. The Maplin Development Act received royal assent in October 1973. In 1973 a Special Development Order was made under the Town and Country Planning Act granting planning permission for the project, and the Maplin Development Authority was constituted and began its work. The project would have included not just a major airport, but a deep water harbour suitable for the container ships then starting to revolutionise maritime transport, a high speed rail link together with the M12 and M13 motorways to London, and a new town for the accommodation of the thousands of workers who would be required. The new town was to cover 82 square miles, with a population of 600,000 people. The cost was to be a then astronomical £825 million (£ in ), which many regarded as unacceptable. The Maplin project was abandoned in July 1974 when Labour came to power in the shadow of the 1973 oil crisis.

1953 жылғы су тасқыны

1953 жылы Нидерланды мен Англияның шығыс жағалауының көп бөлігін қамтыған ерекше ауа райы салдарынан аралдың көп бөлігі суға батты. 1 ақпан күні Саутхендтегі су деңгейінің орташа көрсеткіштен 3 метрге жоғары көтерілуі күтілген. Бірақ нақтыда су деңгейі теңіз деңгейінен 5 метрге жетті, бұл Эссекс жағалауының осы бөлігіндегі қауіпті деңгейден 1 метр асып түсті. Өзіндік деңгей арал үшін қауіпті болған жоқ, себебі 1951 және 1952 жылдары Соғыс министрлігі теңіз қорғау қабырғаларын көтеріп, нығайтқан болатын, олардың биіктігі теңіз деңгейінен 5 метр жоғары еді. Дегенмен, су тасқынымен бірге күшті жел соғып, үлкен толқындар пайда болды. Бұл толқындар қорғау қабырғаларының үстінен асып, қабырғалардың ішкі жағындағы топырақ жағалауларын шайып кетті. Аралдың шығыс жағындағы Рагвуд бас – Асплин бас аралығында және солтүстік жағындағы Фолнесс-Пойнттың батысына қарай шамамен 2 километрге дейін қабырғаның екі бөлігі қирады. Сағат 6-ға қарай аралдың көп бөлігі су астында қалды, газ, электр және телефон байланысы үзілді. Жексенбі күні Фолнесске құтқару тобы жетпеді. Әскер, Саутхендтік құтқару кемесі және түрлі азаматтық қызметтер дүйсенбі күні құтқару операциясын жүргізу үшін жоспар жасады. Ұлы Уэйкинг ауылдық клубы мен Бёрнхэм-он-Краучтағы Корольдік Коринф яхт клубы қабылдау орталықтары ретінде дайындалды. Шағын қайықтардан тұратын флот, құтқару кемесі, баржа және армиялық DUKW амфибиялық жүк көлігі аралдағы адамдарға жетіп, оларды қабылдау орталықтарына эвакуациялады. 30 адам малдарының тағдырына байланысты кетуге бас тартты, бірақ олардың 24-і келесі күні мәжбүрлі түрде эвакуацияланды. Апаттан екі адам қаза тапты. Жануарларды құтқару қиын болды, себебі жолдар бұзылған еді, ал аралға барлық қолжетімділік құмды жол арқылы, Балықшы басқа дейінгі Broomway арқылы жасалды, ол тек төмен су деңгейінде ғана мүмкін болатын. 4 ақпан күні аралға бірнеше DUKW және төрт дөңгелекті жүк көліктері келді, олар аралда қалған жануарларға азық-түлік пен су жеткізді. Жануарлар шіркеу ауласында жиналды, онда жер біршама жоғары орналасқан. Келесі күні олар Балықшы басқа жақын орналасқан Ньюхаус шаруашылығына көшірілді. Көптеген жануарлар сенбі күні кешке дейін құтқарылды, ал қалған он алты сүт сиыры жексенбі күні таңертең баржамен эвакуацияланды. 400 ірі қара, 14 бұзау, 28 жылқы, 72 қой, 6 қозы, 3 шошқа, 670 тауық, 100 үйрек, 2 ит, 10 қоян, 4 құс және 16 сүт сиыры құтқарылды. 700-ге жуық қой мен 249 шошқа суға батып кетті. Келесі көктемгі су тасқынына дейін қабырғаларды жөндеу үшін 16 ақпанға дейін 300 сарбаз бен 70 теңізші шақырылды. Патшалық теңіз күштерінің үш мина сыпырушы кемесі – "Cheerful", "Cockatrice" және "Rinaldo" Фолнесс-Пойнт маңында бекітілді және жұмысшыларға баспана ретінде пайдаланылды. 11 ақпанға дейін әскери қызметшілердің саны 400 сарбаз бен 100 теңізшіге дейін өсті. 14 ақпан күні су деңгейі күтілгеннен 1,5 фут (0 м) жоғары көтерілді және Шелфорд сағасындағы жөнделген қабырғаның бір бөлігін шайып кетті, бірақ жөндеу жұмыстары қайтадан жүргізілді және қабырғалар келесі екі күндегі көктемгі су тасқынынан аман қалды. Аралды қайтадан иелену 19 наурызға дейін кейінге қалдырылды, себебі жаңа қабырғалар 14 және 15 наурызда болатын көктемгі су тасқынына төтеп беретініне көз жеткізу қажет еді. Бірақ көптеген адамдар күн сайын үйлеріне барып, бұзылған жерді тазалау жұмыстарын бастады. Эвакуацияланған 114 отбасының 80-і 19 наурызда оралды.

Most of the island was flooded in 1953, as a result of exceptional weather conditions which affected much of the Netherlands and the east coast of England. High water at Southend was expected to be 8.7 feet (3 m) above mean sea level at 1:30 am on Sunday 1 February. The actual tide rose to 15.7 feet (5 m) above mean sea level, which was 3.5 feet (1 m) above the danger level for this part of the Essex coast. This level in itself was not a danger to the island, as the sea walls had been raised and strengthened between 1951 and 1952 by the War Office, and were 16.5 feet (5 m) above mean sea level. However, the high water was accompanied by strong winds, creating large waves, which broke over the top of the defences, washing away the earth banks on the inland side of the walls. Two sections of the wall breached, from Rugwood Head to Asplin's Head on the eastern side of the island, and for about 1 mile (2 km) to the west of Foulness Point on the northern side of the island. By 6:00 am, most of it was under water, and gas, electricity and telephone links had been severed. Rescue attempts on the Sunday failed to reach Foulness. Plans were formulated by the army, the Southend lifeboat service and various civilian services for a rescue attempt on the Monday. Great Wakering village hall and the Royal Corinthian Yacht Club at Burnham on Crouch were prepared as reception centres, and a flotilla of small boats, the lifeboat, a barge and an army DUKW amphibious truck reached the stranded people and evacuated them to the reception centres. 30 men refused to leave, because of the plight of their livestock, but 24 of them were compulsorily evacuated the following day. Two people died in the disaster. Rescue of the animals was difficult, because the road was not accessible, and all access to the island was across the sands, using the Broomway to Fisherman's Head, which was only possible at low tide. On Wednesday 4 February, a number of DUKWs and four wheel drive lorries reached the island with food and water for the stranded animals, which were rounded up and assembled at the churchyard, where the land is slightly higher. The following day, they were moved to Newhouse Farm, near Fisherman's Head, ready for the arrival of 24 cattle lorries, which drove across the sands early on Friday morning. Most of the animals had been rescued by Saturday night, with the final sixteen dairy cows leaving by barge on Sunday morning. 400 cattle, 14 calves, 28 horses, 72 sheep, 6 lambs, 3 pigs, 670 chickens, 100 ducks, 2 dogs, 10 rabbits, 4 budgerigars and the 16 dairy cows were rescued. Around 700 sheep and 249 pigs were drowned. In order to repair the walls before the next spring tides, which were due on 16 February 300 soldiers and 70 sailors were drafted in. Three Royal Navy minesweepers, the Cheerful, Cockatrice and Rinaldo, were moored near Foulness Point, and were used as accommodation by the workers. The number of personnel had increased to 400 soldiers and 100 sailors by 11 February. High tide on 14 February was 1.5 feet (0 m) higher than expected, and washed away a section of the repaired wall at Shelford Creek, but repairs were again made, and the walls survived the spring tides of the following two days. Re occupation of the island was delayed until 19 March, to ensure that the new walls would withstand the spring tides due on 14 and 15 March, but many people commuted to their homes each day to begin the task of cleaning up the mess. Of the 114 families who had been evacuated, 80 returned on 19 March.

Қорғау

Аралдың атауы көне ағылшын тіліндегі "fugla næss" сөзінен шыққан, мұнда "fugla" (қазіргі "fowl" - құс) "құстарға тиесілі" дегенді білдіреді, ал "naess" – герман тіліндегі мүйіс сөзі. Арал құстар үшін маңызды орталық болып қала береді, ал Фолнесс Пойнт айналасындағы аудан Ерекше ғылыми маңызы бар жер (SSSI) деп белгіленген. Кең көлемді лайлы және құмды жазықтар, күніне екі рет толқындармен жабылатын тұзды батпақтар, ұлутас және қабықшалы жағалаулар, жайылымдық батпақтар, қалың шөп және бұталы жерлер мұнда мекендейді. Бұл жердегі құстардың алты түрі халықаралық деңгейде маңызды деп танылған. Мыңдаған қарақарны қаздар қыстау үшін Ресейден келіп, жазықтарда қыстайды, сондай-ақ осы жерлерді ұзынқанатты қызылқұйрық, сұр қасқыр, қызыл түймешік, ұсақжемді және қызыл аяқ құстар да мекендейді. Көкқұтан, құмқұтан және аққу үшін бұл жер ұлттық маңызы бар. Қыс айларында бүркіттер азық ізгенін көруге болады, және түрлі-түрлі өсімдіктер мен жұмырқалы жәндіктер гүлдейді. Аралда көбейетін басқа құстарға авоцет, қарапайым терн, кішкентай терн, сэндвич терн және сақиналы плювер жатады. Қыс айларында 100 мыңнан астам су құсы тіркелген. Авоцеттердің саны Ұлыбританияда екінші орында тұрады.

Фолнес мұралық орталығы

Аралдың мұражай орталығы 2002 жылы Черчэндтегі ескі бастауыш мектепте құрылды. Бұл өзгеріс "Awards for All" гранты, QinetiQ компаниясының қаржылық қолдауы және "Брэдвелл епископының қоры" донациясының арқасында мүмкін болды. Ол 2003 жылдың ақпан айында жұртшылыққа ашылды. Оны Фолнесс табиғатты қорғау және археологиялық қоғамының еріктілері басқарады, ол археологиялық заттар мен естеліктерді, сондай-ақ құжаттар мен фотосуреттерді көрсететін мұражай ретінде жұмыс істейді. 2003 жылы ол Қорғаныс министрлігінің жылдық "Құтқарылу сыйлығы" (Sanctuary Award) бойынша барлық қорғаныс мекемелері арасындағы ең үздік жобалар үшін екінші орынды жеңіп алды. 2005/6 жылғы қысында жаңа сыйға алынған заттарды қосу мақсатында көрмелерін қайта ұйымдастыру үшін келушілерге жабылды. Ол сәуірден қазанға дейінгі әр айдың бірінші жексенбісі күні түстен кейін келушілерге ашық.