Канадалық дыбыстық ракеталар отбасысы: Black Brant тарихы

Кіріспе

Канадалық жобаланған дыбыстық зымырандар отбасысы. Black Brant – бастапқыда Bristol Aerospace компаниясы құрастырған, кейін Winnipeg, Manitoba қаласындағы Magellan Aerospace компаниясының құрамына енген, Канадалық жобаланған дыбыстық зымырандар отбасысы. 1961 жылы алғашқысы жасалғаннан бері 800-ден астам түрлі нұсқадағы Black Brant зымырандары ұшырылды және бұл тип ең көп қолданылатын дыбыстық зымырандардың бірі болып табылады. Оларды Канада Ғарыш агенттігі және NASA көп рет пайдаланған.

Тарих

Қара Брант 1950 жылдары Канаданың қару-жарақ зерттеу және әзірлеу мекемесінде (CARDE) атмосфераның жоғарғы бөлігінің табиғатын зерттеудің нәтижесі болды. Бұл баллистикалық ракеталарға қарсы жүйелер мен өте алыс қашықтыққа байланыс жөніндегі зерттеулердің бөлігі болды. 1957 жылы CARDE компаниясы Бристольмен келісімшарт жасасып, жоғары қуатты қатты отын зерттеу үшін Propulsion Test Vehicle деп аталатын қарапайым зымыран фюзеляжын жасады. Альберт Фианың жобалауымен жасалған бұл машина өте ауыр болды, өйткені ол ABM жүйелерін әзірлеу үшін сынақ көлігі ретінде атқаратын рөлін ескере отырып, қозғалтқыштың жану уақытын, отын зарядтарын және ұшыру бұрыштарын алуан түрлі етіп орналастыруға арналған. Бірінші сынақ ұшуы екі жылдан кейін ғана Черчилль зымыран зерттеу полигонынан 1959 жылдың қыркүйегінде өтті. Кейін CARDE-дің назары алыс қашықтыққа байланысқа аударылды және олар Propulsion Test Vehicle жүйесін зондтау зымыраны ретінде пайдалы деп тапты. Осы рөлге жақсырақ сәйкес келу үшін Бристоль конструкцияны жеңіл және ракетаның рөлін орындауға бейімделген етіп өзгертті. Бұл "Қара Брант" болды. CARDE келесі бірнеше жылда Black Brant зымырандарын бірнеше рет ұшырды, олар бастапқы Black Brant I дизайны, ол пайдалы жүкті биіктікке орналастыра алатын, сондай-ақ үлкен Black Brant II, ол алғаш рет 1960 жылдың қазанында ұшқан, және кіші, бірақ биіктігі жоғары Black Brant III. Ракетаның құрылымы жүк пен қашықтықты емес, сенімділікті басты орынға қойды. 1963 жылдың шілдесінде Black Brant V алғаш рет ұшып, ол Black Brant III-дің Black Brant IV-ін жасау үшін бустерлік саты ретінде пайдаланылды. IV 1964 жылы алғаш рет ұшып, бірақ келесі сынақ ұшырылуымен бірге сәтсіз болды. Осы екі ұшырудан басқа, олар түзетілді, Қара Брант ешқашан басқа сәтсіздікке ұшыраған жоқ, оны тарихтағы ең сенімді зымырандардың бірі етті. Содан бері ол үздіксіз дамуға ұшырады, қазіргі нұсқалары XI және XII, олар Black Brant V жоғары саты ретінде, Talos және Terrier бустерлері төменгі саты ретінде қолданылады. Олар ионосферадан жоғары және ғарыш кемесінің және Халықаралық ғарыш станциясының орбитасынан жоғары орналасқан , яғни , 200 метрден аса биіктікке жетті. CARDE әзірлеген Black Brant бағдарламасында жасалған қозғалтқыш отыны сол кездегі ең жоғары өнімділіктегі қатты отын болды. Бристоль бұл отынды жаңа ракетаға салып, CRV7 құрастырды, бұл Варшава келісімінің стандартты ұшақ ангарларына енуге қабілетті алғашқы ракета болды. CRV7 сол кезден бастап Батыс мемлекеттерінің әскери күштері үшін стандартты ракета болып табылады. 1976 жылы Австралия мен Канада Ұлттық зерттеулер кеңесі Канада (NRCC) арқылы Вумера сынақ полигонынан зымыран ұшыруға келісті. 9 қарашада Black Brant VB зымыраны ионосферада тәжірибе жүргізу үшін осында ұшырылды. Кейіннен НАСА бірнеше Black Brant IX ұшырды. Қазіргі уақытта 98% -ға жету мүмкіндігіне ие, ол бұрын-соңды жасалған ең танымал зымырандардың бірі болып табылады. Ракеталарды Канаданың ғарыш агенттігі мен НАСА бірнеше рет қолданған. Монреальдің шығысында, Сент-Хуберттегі Канаданың ғарыш агенттігінің бас кеңсесінің алдында Black Brant IX зымыранының 1: 1 масштабтағы моделі орналасқан. Манитобаның Виннипег қаласындағы Манитоба мұражайының Ғылыми галереясында толық көлемді Black Brant VC қойылады. 1995 жылы Норвегияның солтүстік-батыс жағалауындағы Андоя ракета Range-тен төрт сатылы Black Brant XII зымыран Норвегиялық ракеталық оқиғаға себеп болды, ол Black Brant қорқынышы деп те аталады. Бұл траектория АҚШ-тың әскери-теңіз флотының Trident зымыранын атқан су асты кемесінің траекториясына ұқсайды. Нәтижесінде Ресей ядролық күштерін жоғары сақтыққа шақырды, Ресейдің радиолокациясын соқырлататын жоғары биіктіктегі ядролық шабуылдан қорқып, Ресейдің "ядролық портфелі" - Чегет Ресей президенті Борис Ельцинге жеткізілді, содан кейін ол АҚШ-қа қарсы ядролық соққы беру керектігін шешуге тиіс болды. Бұл ядролық қаруды ие мемлекеттердің ядролық портфельін іске қосып, шабуыл жасауға дайын болған алғашқы және осы уақытқа дейін белгілі болған жалғыз оқиға. 2009 жылдың 19 қыркүйегінде бұлттарды зерттеу үшін ұшырылған Black Brant XII ғарыш кемесі АҚШ-тың солтүстік-шығысынан "аспандағы таңғажайып жарықтар" туралы хабарлаған көптеген қоңыраулар жіберді. НАСА хабарлағандай, жарық ракетаның төртінші сатысының түтін бөлшектерінен пайда болған жасанды түнгі жарық беретін бұлттан келіп отыр.

Black Brant was the result of research at Canadian Armament Research and Development Establishment (CARDE) during the 1950s into the nature of the upper part of the atmosphere as part of ongoing research into anti ballistic missile systems and very long range communication. In 1957 CARDE contracted Bristol to produce a simple rocket fuselage, called the Propulsion Test Vehicle, for studies into high power solid fuels. The resulting design, by Albert Fia, was quite heavy, as it was designed to be able to accommodate a wide variety of engine burning times, propellant loadings and launch angles in keeping with its role as a test vehicle for ABM systems development. The first test flight took place only two years later from the Churchill Rocket Research Range in September 1959. CARDE's attention later turned to long distance communications and they found the Propulsion Test Vehicle system useful as a sounding rocket. To better suit this role, Bristol modified the design to be lighter and more tailored to the sounding rocket role. This became the Black Brant. CARDE launched a number of Black Brant rockets over the next few years, both the original Black Brant I design which could place a payload to altitude, as well as the larger Black Brant II which first flew in October 1960, and the smaller but higher altitude Black Brant III. The rocket's design emphasized reliability over payload and range. In July 1963 the much larger Black Brant V first flew, which was also used as a booster stage for the Black Brant III to make the Black Brant IV. The IV first flew in 1964, but failed, as did the next test launch. Aside from these two launches, which were corrected for, the Black Brant has never had another failure, making it one of the most reliable rockets in history. Since then it has undergone continual evolution, and the current versions are the XI and XII, consisting of Black Brant V used as an upper stage, with Talos and Terrier boosters as lower stages. They have reached altitudes of more than , which is above the ionosphere and well above the orbits of the Space Shuttle and the International Space Station. The propellant designs developed by CARDE in the Black Brant program were the highest performing solid fuels of their day. Bristol then placed this propellant in a new rocket to form the CRV7, the first rocket capable of penetrating standard Warsaw Pact aircraft hangars. The CRV7 has since gone on to become the de facto standard rocket for most Western aligned militaries. In 1976, Australia and Canada through the National Research Council Canada (NRCC) agreed to launch a rocket from Woomera Test Range. The Black Brant VB rocket was launched there on 9 November for experiments in the ionosphere. Later, NASA would launch a number of Black Brant IX. At present, due to its 98% success rate, it remains one of the most popular sounding rockets ever built. The rockets have been used repeatedly by the Canadian Space Agency and NASA. There is a 1:1 scale model of the Black Brant IX rocket in front of the head office of the Canadian Space Agency in Saint Hubert, east of Montréal. A full scale Black Brant VC is on display in the Science Gallery of The Manitoba Museum in Winnipeg, Manitoba, Canada. In 1995, a Black Brant XII four stage sounding rocket from the Andøya Rocket Range off the northwestern coast of Norway caused the Norwegian rocket incident, also known as the Black Brant scare. The trajectory resembled that of a U. S. Navy submarine launched Trident missile. Russian nuclear forces were put on high alert as a result, fearing a high altitude nuclear attack that could blind Russian radar, and Russia's "nuclear briefcase", the Cheget, was brought to Russian President Boris Yeltsin, who then had to decide whether to launch a retaliatory nuclear strike against the United States. It is the first and thus far only known incident where any nuclear weapons state had its nuclear briefcase activated and prepared for launching an attack. On September 19, 2009, a Black Brant XII that was launched to study clouds caused numerous calls from the northeastern U. S. reporting "strange lights in the sky". NASA reported that the light came from an artificial noctilucent cloud formed by the exhaust particles of the rocket's fourth stage at an altitude of about .