Yellowstone ұлттық паркіндегі бизон және аңдар әлемі

Кіріспе

Йеллоустоун ұлттық паркі АҚШ-тың солтүстік-батысында орналасқан және сүтқоректілердің, құстардың, балықтардың, жорғалаушылардың және қосмекенділердің көптеген түрлеріне мекен. Олардың көпшілігі Үлкен Йеллоустоун экожүйесінде көшіп-қонып жүреді. Бұл жануарлар парктің ең басты көрікті жерлерінің бірі болып табылады.

Америка бизоны

Бизон – Йеллоустоун ұлттық паркіндегі ең ірі жайылым сүтқоректілері. Олар міндетті түрде шөп жейтін жануарлар, шалғынды далалар мен құрақтарды, тау етегін және тіпті Йеллоустонның биік, орманды үстірттерін жайылым ретінде пайдаланады. Бизондардың еркек түрі бұқалар деп аталады, олардың салмағы 1800 фунттан асады. Әйелдер (қойлар) орташа салмағы шамамен 1300 фунтты құрайды. Екеуінің де маңдайы шамамен алты фут биіктікте болады және өз балаларын қорғағанда немесе адамдар тым жақын келгенде таңғаларлық жылдамдықпен қимылдай алады. Бизондар шілде айының ортасынан тамыздың ортасына дейін көбейеді және сәуір мен мамыр айларында бір буаз болады. Канадада бизонды қасқырлардың жегені туралы деректер бар, сондай-ақ жақында Йеллоустонда да осыған ұқсас жағдайлар байқалды. Бизонның табиғаттағы орташа өмір сүру ұзақтығы 20–25 жылды құрайды. Йеллоустоун – 48 штаттың төменгі бөлігінде тарихи кездерден бері жабайы американдық бизонның популяциясы сақталған жалғыз орын, бірақ 1902 жылы онда 50-ден аз жергілікті бизон қалған. Құрып кету қаупінен сақтау үшін парк жеке меншіктегі екі үйірден 21 бизонды импорттады, олар Йеллоустонның Ламар аңғарындағы Ламар бизон шаруашылығында 50 жылға созылған бизон өсіру жобасының негізін құрады. Бұл шаруашылықта суару, шөппен қоректендіру, мал жинау, іріктеу және жыртқыштарды бақылау сияқты шаралар жүргізілді, бұл үйірдің өміршеңдігін жасанды түрде қамтамасыз етуге бағытталған. 1920 жылдарға қарай, импортталған және жабайы бизондардың араласуы басталды. Құқықсыз аң аулаудан қорғалғаннан кейін, жергілікті және импортталған популяциялар өсті. 1936 жылы бизондар Firehole өзені мен Хейден аңғарындағы тарихи мекендерге қайта орналастырылды. 2003 жылы жалпы саны 1477 бизонды құрады. 1967 жылға дейін бизондар ауланып, олардың саны кезең-кезеңмен азайтылды, сол кезде паркте барлығы 397 бизон саналды. 1966 жылдан кейін бизон үйірін азайтуға бағытталған барлық шаралар тоқтатылды, бұл бизонның саны мен таралуын анықтау үшін табиғи экологиялық процестерге мүмкіндік берді. Қазіргі уақытта парктегі бизон популяциясы шамамен 4000-қа жуық деп есептеледі. Бизондар көшпелі жайылымшылар, жазда Йеллоустонның шөпті үстірттерінде көшіп-қонып жүреді. Сырттан баяу қозғалғанмен, салмағы жарты тоннадан асатын жануарлар үшін бизондар таңғаларлық жылдамдыққа ие. Қыста олар үлкен баспен қарды итеріп, қысқы азықты іздейді. Парктің ішкі бөлігінде қар терең болғандықтан, олар жылу көздеріне жақын және гейзер алабының маңында қыстайды. Бизондар Йеллоустонның солтүстік бөлігіндегі қысқы жайылымдарға да көшеді.

Bison are the largest grazing mammals in Yellowstone National Park. They are obligate herbivores, a grazer of grasslands and sedges in the meadows, the foothills, and even the high elevation, forested plateaus of Yellowstone. Bison males, called bulls, can weigh upwards of 1,800 pounds. Females (cows) average about 1,300 pounds. Both stand approximately six feet tall at the shoulder, and can move with surprising speed to defend their young or when approached too closely by people. Bison breed from mid July to mid August, and bear one calf in April and May. Some wolf predation of bison is documented in Canada and has recently been observed in Yellowstone. Bison live an average lifespan of 20–25 years in the wild. Yellowstone is the only place in the lower 48 states where a population of wild American bison has persisted since prehistoric times, although fewer than 50 native bison remained there in 1902. Fearing extinction, the park imported 21 bison from two privately owned herds, as foundation stock for a bison ranching project that spanned 50 years at the Lamar Buffalo Ranch in Yellowstone's Lamar Valley. Activities there included irrigation, hay feeding, roundups, culling, and predator control, to artificially ensure herd survival. By the 1920s, some intermingling of the introduced and wild bison had begun. With protection from poaching, the native and transplanted populations increased. In 1936, bison were transplanted to historic habitats in the Firehole River and Hayden Valley. In 2003, the entire population numbered 1,477. Bison were trapped and herds periodically reduced until 1967, when only 397 bison were counted parkwide. All bison herd reduction activities were phased out after 1966, again allowing natural ecological processes to determine bison numbers and distribution. Presently, the park's bison population is estimated at about 4,000. Bison are nomadic grazers, wandering high on Yellowstone's grassy plateaus in summer. Despite their slow gait, bison are surprisingly fast for animals that weigh more than half a ton. In winter, they use their large heads like a plow to push aside snow and find winter food. In the park interior where snows are deep, they winter in thermally influenced areas and around the geyser basins. Bison also move to winter range in the northern part of Yellowstone.

Аюлар

2017 жылы Үлкен Йеллоустоун экожүйесінде (Йеллоустоун және оның айналасындағы аймақтар) гризли аюының (Ursus arctos horribilis) саны шамамен 718-ге бағаланды, ең төменгі саны 640, ал ең жоғарғысы 796 болды. Сол экожүйедегі қара аюдың (Ursus americanus) саны шамамен 575-ке бағаланды, ең төменгі саны 500, ал ең жоғарғысы 650-ге дейін жетті. Шағын суларда шайқаған кезде Йеллоустонның қылқаламды алабұғасы қара аюлар мен гризлилер сияқты көптеген жыртқыштардың қорегіне айналады. Оның жоғары қорытылу қабілеті, ақуыз және майлы заттарға бай болуының арқасында, шайқаған алабұға гризли аюлары үшін Йеллоустоун экожүйесіндегі ең қуатты энергия көзі болып табылады. Алабұға көктемнің соңы мен жаздың басында аюлар үшін маңызды тамақ көзі болып табылады, оларға қысқы ұйқыдан оянғаннан кейін дене салмағын қалпына келтіруге және балалы аналардың сүт беруге қажетті энергияны толықтыруға мүмкіндік береді. Гризли аюдың орташа өмір сүру мерзімі шамамен 22 жылды құрайды, ал қара аюдың орташа өмір сүру мерзімі шамамен 17 жылды құрайды. Йеллоустоун ұлттық паркіне сұр қасқырдың (Canis lupus) қайта оралғаннан кейін, қалпына келтірілген қасқыр популяциясының гризли және қара аюларға тигізетін әсеріне көп қызығушылық танытылды. Гризли, қара аю және сұр қасқыр Солтүстік Американың көп бөлігінде тарихи түрде бір-бірімен қатар өмір сүрген. Бұрын аюларды Йеллоустоун ұлттық паркінің жол бойындағы және дамыған аймақтарында жиі кездестіруге болар еді. Аюлардың осы аймақтарға тарту себебі – адамдардан алатын тамақ, сондай-ақ сақталмаған лагерь азықтары мен қоқыстардың болуы еді. Жол бойындағы және дамыған аймақтарда аюларды көру парктің келушілері үшін өте танымал болғанымен, 1930 жылдан 1969 жылға дейін әр жылы орташа есеппен 48 адам аюдың шабуына ұшыраған. 1970 жылдардан бері Роки тауларындағы гризли аюлары паркте бірнеше адамды өлтірген. 1970 жылы парктің басшылары аюларды басқару бойынша қарқынды бағдарламаны бастады. Бағдарламаның мақсаты – гризли және қара аю популяцияларын табиғи жем-шөппен өмір сүруге қайта оралту және аюдың шабуынан болатын адам жарақаттарын азайту еді. Аюларды басқару бағдарламасының аясында аюларды тамақтандыруға тыйым салатын ережелер қатаң түрде сақталды. Аюлар азық-түлікке қатты зәру болып, агрессивтілігі күшейген кезде, олар лагерь аймақтарында жиірек кездесе бастады. Келесі бірнеше жылда жүзден астам гризли аюы усынылып өлтірілді, бұл парктегі аю популяциясын құрып кетудің алдына жеткізді. 1975 жылдың 28 шілдесінде, Құрып бара жатқан түрлер туралы заңға сәйкес, АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі гризли аюын төменгі 48 штатта қауіп төндіретін түрлер тізіміне енгізді. Келесі бірнеше онжылдықтарда аюлар адамнан емес, табиғи азық көздерінен аулауға және азық табуға үйренді, осының нәтижесінде олардың саны біртіндеп өсті.

as of 2017, the grizzly bear (Ursus arctos horribilis) population within the Greater Yellowstone Ecosystem (Yellowstone and surrounding areas) was estimated at about 718, with a minimum of 640 and a maximum of 796. The black bear (Ursus americanus) population within the same ecosystem was estimated at about 575, with a minimum of 500 and a maximum of 650. While in spawning streams, Yellowstone cutthroat trout are preyed upon by numerous predators including black bears and grizzly bears. Due to their high digestibility, and protein and lipid content, spawning cutthroat trout are one of the highest sources of net digestible energy for grizzly bears in the Yellowstone ecosystem. Cutthroat trout are an important late spring and early summer food source for bears, providing them the opportunity to regain body mass after den emergence, and assisting females with cubs meet the energetic demands of lactation. The average lifespan of a grizzly bear is about 22 years, and the average lifespan of a black bear is about 17 years. With the reintroduction of gray wolves (Canis lupus) to Yellowstone National Park, much interest has been shown regarding the effects of a restored wolf population on both grizzly bears and black bears. Grizzly bears, black bears, and gray wolves have historically coexisted in much of the same range throughout a large portion of North America. Bears were once commonly observed along roadsides and within developed areas of Yellowstone National Park. Bears were attracted to these areas by the availability of human foods in the form of handouts and unsecured camp groceries and garbage. Although having bears readily visible along roadsides and within developed areas was very popular with park visitors, an average of 48 bear caused human injuries occurred each year from 1930 through 1969. Rocky Mountain grizzly bears have killed several people in the park since the 1970s. Park authorities initiated an intensive bear management program in 1970. The objectives were restoring the grizzly bear and black bear populations to subsistence on natural forage, and reducing bear caused injuries to humans. As part of the bear management program, regulations prohibiting the feeding of bears were strictly enforced. As the bears became more desperate for food and more aggressive, more of them were encountered in camping areas. Over a hundred grizzly bears had to be euthanized in the next several years, putting the park's bear population on the brink of extinction. On July 28, 1975, under the authority of the Endangered Species Act, the United States Fish and Wildlife Service listed the grizzly bear as a threatened species in the lower 48 states. Over the next several decades, the bears learned to hunt and forage for themselves from non human food sources, and their population slowly grew.

Шошқалар

ХХ ғасырдың басындағы жылдары мысықтұмсық (Lynx rufus) саябақта "біршама көптеп кездесетін" жануар ретінде тіркелді. 1960 жылдан бері әр онжылдықта 9-14 рет кездесу туралы хабарламалар түскен. Бұл кездесулер саябақтың барлық аймақтарында тіркелді, олардың шамамен 80 пайызы солтүстік жартысында болған. Мысықтұмсықтар жылдың барлық мезгілінде шамамен бірдей санымен тіркелді. 1960 жылы Йеллоустоун көлінің солтүстік жағалауындағы Сквау көлінің (қазіргі Индиялық төбешігі) жанында бір мысықтұмсықты көлік қағып өлтірді, оның бас сүйегі Йеллоустоун мұражайының коллекциясына қойылды. 1993 және 1996 жылдары тағы да жол апатынан өлген мысықтұмсықтар тіркелді. 1960 жылы Маммут әкімшілік ғимаратының кірер жағында жас мысықтұмсық байқалды, ал басқа жас мысықтұмсықтар Pebble Creek көпірінде (1977 жылдың ақпаны) және Canyon кемпингінің маңында (1986 жылдың шілдесі) тіркелді, сонда біреуі ересек мысықтұмсықпен бірге болды. Бұл жануарлар көбінесе жалғыз, түнгі өмір салтымен және кең аумақта таралған. Канадалық рысьтің сыртқы ұқсастығына қарамастан, мысықтұмсықтар басқа жерлерде адамның қызметінен туындаған қоршаған ортаның өзгеруіне өте бейімделді; кейбір биологтардың пікірінше, бүгінде Америка Құрама Штаттарында колониялық дәуірге қарағанда мысықтұмсықтардың саны көп. Йеллоустонда көптеген таулы жартастар, жартасты қабырғалары бар каньондар, қылқан жапырақты ормандар және жартылай ашық кеңістіктер бар, олар мысықтұмсықтар үшін қолайлы жағдайларды ұсынады – жеткілікті пана, түрлі кеміргіштер, қояндар, құстар және басқа да кішкентай жануарлар, сондай-ақ маусымдық өліктер тамақ ретінде пайдаланылады. Тірі жем болғанда өліктерді сирек пайдаланады. Басқа жерлердегі зерттеулер көрсеткендей, мысықтұмсықтар жас және ересек антилопалар мен бұғыларды да өлтіруі мүмкін; олар жатқан ересектерді аңдайды және олжаларын мойнынан шағып, ұзақ қашықтыққа таси алады. Мысықтұмсықтың орташа өмір сүру ұзақтығы шамамен 7 жылды құрайды. Саяхатшылардан кез келген мысықтұмсықтарды немесе олардың іздерін байқаған жағдайда, рейнджерге немесе саяхатшылар орталығына хабарлау сұралады. Мұндай сирек тіркелетін жануарлар туралы әрбір мәлімет пайдалы және маңызды деп есептеледі.

In the early years of the 20th century, bobcats (Lynx rufus) were reported as "somewhat common" in the park. There have been 9 to 14 reported sightings each decade since 1960. These sightings have occurred throughout the park; about 80 percent have occurred in the northern half. Bobcats have been reported in about equal numbers during all seasons. In 1960, a bobcat was killed by a car near Squaw Lake (now Indian Pond) on the north shore of Yellowstone Lake; its skull was deposited in the Yellowstone Museum collection. Other roadkilled bobcats were reported in 1993 and 1996. In 1960, a young bobcat was reported on the porch of the administration building at Mammoth; other young bobcats have been reported at Pebble Creek bridge (February 1977) and at Canyon campground (July 1986), where one accompanied an adult bobcat. No research has been conducted in Yellowstone to determine the numbers or distribution of this elusive animal that usually is solitary, nocturnal, and widely scattered over its range. Unlike Canadian lynx, which they resemble, bobcats elsewhere have been highly adaptable to human caused changes in environmental conditions; some biologists believe that there are more bobcats in the United States today than in colonial times. Yellowstone has many rock outcrops, canyons bordered by rock ledges, conifer forests, and semi open areas that seem to offer conditions favorable for bobcats—adequate shelter, a variety of rodents, rabbits, hares, birds, and other small animals as well as seasonal carrion, for food. Carrion is seldom used if live prey is available. Studies elsewhere have shown that bobcats also may kill both young and adult antelope and deer; they stalk bedded adults and may be carried long distances while biting their prey in the neck. Bobcats live an average lifespan of about 7 years. Visitors are advised to report any sightings of bobcats or bobcat tracks to a ranger or visitor center. For animals so seldom recorded, every observation is considered useful and important.

Канадалық түлкі

Канадалық рысь Құрып бара жатқан түрлер туралы заң бойынша қорғалатын түрлер тізіміне енгізілген. Йеллоустондағы рысьты зерттейтін биологтар, 1872 жылы парктің құрылғаннан бері оның паркте қандай да бір санда сақталып келгенін айтады. 2005 жылы аяқталған төрт жылдық зерттеу паркте рысьтың шағын тұрақты популяциясы бар екенін көрсетті, бірақ оны биологтар мен келушілер тікелей немесе жанама түрде (іздері арқылы) көру сирек.

Қалқалар

Йеллоустоунның койоттары (Canis latrans) АҚШ-тағы ең ірі койоттардың бірі болып саналады; ересектердің орташа салмағы 30 фунт (13–14 кг), ал кейбіреулері 18 килограммға дейін жетеді. Койоттардың өмір орташа есеппен 6 жылды құрайды, бірақ бір Йеллоустоун койыты 24 жылдан асып, пуманың шабуылынан қаза тапқанға дейін тірі қалды. Койот – паркте кең таралған жыртқыш, көбінесе жалғыз немесе топта, парктің кең ашық жазықтарында шағын сүтқоректілерді аулайды. Бірақ олар кеңінен таралған және олардың іздерін Йеллоустонның орманды және термалды аймақтарында да кездестіруге болады. Олар үлкен жемтікті өлтіруге қабілетті, әсіресе бірлесіп аң аулағанда. 1995 жылы қасқырларды қайта енгізу койоттардың санының айтарлықтай төмендеуіне әкеп соқты, бірақ қалғандары қасқырлар өлтірген малдың қалдықтарымен қоректенеді. Қайта қалпына келтіру жобасы аясында койоттарды зерттеу жалғастырылуда, мақсаты – койоттар мен қасқырлардың арақатынасын анықтау және қасқырлардың койоттар популяциясына тигізетін әсерін бағалау. Қасқырларды қалпына келтірудің әсерін жоспарлау және экологиялық бағалау кезінде биологтар койоттардың ірі канидтермен бәсекелесетінін болжады, бұл үйірлердің ыдырауына және санының азаюына әкелуі мүмкін. Алайда, соңғы жылдары Йеллоустондағы бұғылардың саны күрт төмендеді. 1994 жылы шамамен 20 000 мал болса, 2013 жылы 4 000-нан аспады. Экологтар бұл төмендеуді Йеллоустоун көліндегі құртқа ұқсас балықтардың азаюымен байланыстырады, себебі бұл балықтарды жақын теңіз балығының басып кіруіне байланысты. Балық азығы жетіспегендіктен, гризли аюлары бұғылардың шағын төлдерін көбірек жей бастады, бұл бұғылардың санының күрт төмендеуіне әкелді. Йеллоустонда 7-8 түрлі үйірден 30 000-нан астам бұғы жаздайды, ал шамамен 15 000-нан 22 000-ға дейін қыстайды. Мұнда тіршілік ететін бұғылардың түршесі Аризонадан Канаданың солтүстігіне дейін, Рокки тауларының бойымен таралған; бұғылардың басқа түрлері тарихи тұрғыдан жағалаудан жағалауға таралған, бірақ 19 ғасырдың басында АҚШ-тың шығысынан жоғалып кеткен. Кейбір басқа бұғылар түршелері Калифорния, Вашингтон және Орегон штаттарының жағалау аймақтарында әлі де кездеседі. Бұғы – еліктер тұқымдасының екінші ірі өкілі (елік – ең ірісі). Ересек еркектердің (бұқалардың) салмағы 320 кг-ға дейін жетеді, ал ұрғашылардың (сиырлардың) салмағы орташа есеппен 225–240 кг құрайды. Олардың терісі қызғылт қоңыр, қалың, қара түсті шошасы және ерекше сарғыш қыртысы бар. Бұғылар табиғатта әдетте 15 жылға дейін өмір сүреді. Бұқалар бір жасқа келгеннен бастап жыл сайын мүйіз өсіреді. Ересекте бұқаның "мүйізінде" әр жағында 6-8 тісше немесе бұтақша болады, салмағы 30 кг-нан аспайды. Мүйіздер әдетте наурыз немесе сәуір айында түсіп, мамыр айында қайта өсуге бастайды, осы кезде сүйекті өсім қан тамырларымен қоректенеді және түкті "қабықпен" жабылады. Мүйіздің өсуі тамыз айында тоқтатылады, қабық құрғап, бұқалар оны ағаштарға сүртіп, күзгі жұптасу маусымына немесе шұңқырға дайындалады. Жұптасу маусымында бұқа 20-30 сиырды өз үйіріне жинап алады, көбінесе басқа ересек бұқамен шайқасып немесе мүйіздерін біріктіріп, үйірді басып алу құқығы үшін күреседі. Қараша айында жұптасу маусымы аяқталады және бұғылар әдетте қыстау орындарына көшеді. 25-40 фунт салмақтағы төлдер мамыр айының соңында немесе маусым айының басында туады. ===Бигхорн қойлары===

Yellowstone's coyotes (Canis latrans) are among the largest coyotes in the United States; adults average about 30 pounds (13–14 kg). and some weigh around 40 pounds (18 kg). Coyotes live an average of about 6 years, although one Yellowstone coyote lived to be more than 24 before she was killed and eaten by a cougar. The coyote is a common predator in the park, often seen alone or in packs, traveling through the park's wide open valleys hunting small mammals. But they are widely distributed and their sign can also be found in the forests and thermal areas throughout Yellowstone. They are capable of killing large prey, especially when they cooperatively hunt. The reintroduction of wolves in 1995 has significantly decreased the coyote population, although those who remain often scavenge from wolf kills. Throughout the restoration project, coyote research has continued, with an eye toward identifying the interactions between coyotes and wolves and on assessing the effects of wolves on coyote populations. During planning and environmental assessment of the effects of wolf restoration, biologists anticipated that coyotes would compete with the larger canid, perhaps resulting in disruption of packs and numerical declines. In recent years, however, Yellowstone's elk population has plummeted. The Northern Herd, the only herd that winters in the park, has declined from nearly 20,000 animals in 1994 to less than 4,000 in 2013. Ecologists have linked this decline to a declining population of cutthroat trout in Yellowstone Lake, caused by invasive lake trout. With less fish to eat, grizzly bears began to eat more elk calves, causing a steep decline in elk numbers. More than 30,000 elk from 7 8 different herds summer in Yellowstone and approximately 15,000 to 22,000 winter in the park. The subspecies of elk that lives here are found from Arizona to northern Canada along the Rocky Mountain chain; other species of elk were historically distributed from coast to coast, but disappeared from the eastern United States in the early 19th century. Some other subspecies of elk still occupy coastal regions of California, Washington, and Oregon. Elk are the second largest member of the deer family (moose are the largest). Adult males, or bulls, range upwards of 700 pounds (~320 kg) while females, or cows, average 500 525 pounds (~225–240 kg). Their coats are reddish brown with heavy, darker colored manes and a distinct yellowish rump patch. Elk usually live about 15 years in the wild. Bulls grow antlers annually from the time they are nearly one year old. When mature, a bull's "rack" may have 6 to 8 points or tines on each side and weigh more than 30 pounds. The antlers are usually shed in March or April, and begin regrowing in May, when the bony growth is nourished by blood vessels and covered by furry looking "velvet." Antler growth ceases each year by August, when the velvet dries up and bulls begin to scrape it off by rubbing against trees, in preparation for the autumn mating season or rut. A bull may gather 20 30 cows into his harem during the mating season, often clashing or locking antlers with another mature male for the privilege of dominating the herd group. By November, mating season ends and elk generally move to their winter ranges. Calves weighing 25 40 pounds are born in late May or early June.===Bighorn sheep===

Бигхорн қойлары (Ovis canadensis) бір кезде Батыс АҚШ-та өте көп болды және адамдар үшін маңызды тағам көзі болды. "Қой жегіштер" – шошон тайпасының бір тобы 1880 жылға дейін Йеллоустонда жыл бойы өмір сүрді. Олардың негізгі тағамы бигхорн қойлары болды және олар садақтарын қой мүйіздерінен жасады. 1900 жылы "терішілердің қатал қырып салу дәуірінде" АҚШ-та бигхорн қойларының саны бірнеше жүз ғана қалды. 1897 жылы паркте 100-150-ге жуық қой бар екені анықталды. 1912 жылы үй қойларынан жұққан ауруға (скрабқа) қарамастан, парктегі бигхорн қойлары 200-ден астамға көбейді және саяхатшылар оларды Эверт тауының, Уошберн тауының немесе басқа да танымал аймақтардың айналасында бірнеше күн іздеу арқылы табысты болатын. Қыста Маммот пен Гардинер арасында күн сайын қойлардың шағын үйірлерін көруге болады. Бигхорн қойлары табиғатта әдетте 10–15 жыл өмір сүреді.

Тау арыстандары

Тау арыстаны (Puma concolor) – Йеллоустонда тіршілік ететін мысықтар тұқымдасының ең ірі өкілі. Тау арыстанының салмағы 200 фунтқа (~90 кг) дейін жетеді, бірақ Йеллоустондағы арыстандардың салмағы еркектер үшін 140-160 фунт (~65-70 кг), ал аналықтары үшін шамамен 100 фунт (45 кг) аралығында болады. Жыл бойында екі-үш балапан тууы мүмкін, алайда көбі жаз және күз айларында дүниеге келеді. Нақты себептері белгісіз, бірақ балапандардың тек 50 пайызы ғана бірінші жылын өткереді. Қазіргі уақытта Йеллоустондағы арыстандардың саны 18-24 деп есептеледі және олардың көбейіп жатқаны айтылады. Тау арыстандарының табиғаттағы орташа өмір сүру ұзақтығы шамамен 12 жылды құрайды. 20-ғасырдың басында жыртқыштарды бақылау шараларының нәтижесінде тау арыстандарының саны күрт азайды. 1904-1925 жылдар аралығында парктен 121 арыстан шығарылғаны хабарланды. Осы кезде қалған популяцияның саны 12 жеке тұлғаға бағаланды. 1925-1940 жылдар аралығында тау арыстандарының саны өте төмен болған көрінеді. Йеллоустондағы арыстандар туралы хабарлар 1930-1939 жылдар аралығында жылына 1-ден, 1980-1988 жылдар аралығында жылына 16-ға дейін біртіндеп артты. Дегенмен, осы кезеңде Йеллоустондағы туристер ағынының артуы және есепті жүргізудің жақсаруы осы тенденцияға әсер еткен болуы мүмкін. 1987 жылы Йеллоустоун ұлттық паркінде тау арыстанының экологиясын зерттеуге бастама берілді. Зерттеу парктің шекарасының ішінде және сыртында орналасқан Солтүстік Йеллоустоун экожүйесіндегі тау арыстандарының популяциялық динамикасын, олардың мекендеу аймақтары мен тіршілік ету ортасының талаптарын анықтады, сондай-ақ арыстандардың экожүйедегі жыртқыш ретіндегі рөлін бағалады. Соңғы жылдары Батыс аймақтарында тау арыстандары кейде адамдарға шабуыл жасаған. Йеллоустонда арыстандар мен адамдар арасында тікелей қақтығыс тіркелген жоқ.

Қасқырлар мен құсқарлар

Қасқыр елік (Odocoileus hemionus) – Солтүстік Американың батыс жартысында қоныстанайтын елік. Оның атауы үлкен, қашар сияқты құлақтарынан шыққан. Йеллоустонда қасқыр еліктер көбінесе орман, дала және бұталы жерлерде кездеседі. Аққұйрықты елік (Odocoileus virginianus) аспан саябақтарында және Ұлы жазықтың орталық және солтүстік бөлігіндегі жапырақты өзен жағалауларында, аралас жапырақты өзен аңғарларында, өзендердің төменгі ағысындағы жазықтарда және Вайомингтен Британдық Колумбияның оңтүстік-шығысына дейінгі Солтүстік Роки тауларының етегінде таралған. Ол Йеллоустондағы осы орталарда кейде кездеседі. Қасқыр еліктер мен аққұйрықты еліктердің екеуі де табиғатта орташа есеппен 10-15 жыл өмір сүреді.

Сұр қасқыр

Солтүстік Роки тауларындағы қасқырлар, сұр қасқырдың (Canis lupus) бір түрі, 1872 жылы парк құрылған кезде Йеллоустонда өмір сүрген. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында жыртқыштарды бақылау жүргізілді. 1914 және 1926 жылдар аралығында паркте кем дегенде 136 қасқыр өлтірілді; 1940 жылдары қасқыр үйірлері туралы хабарлар сирек болды. 1970 жылдары ғалымдар Йеллоустонда қасқырлардың қалдығын таба алмады; АҚШ-тың төменгі 48 штатында қасқырлар тек Солтүстік Миннесотада және Мичиган штатындағы Рояль аралында ғана сақталды. 1995 жылы Йеллоустоунға Канадалық сұр қасқырлар әкелінді. Бұл әрекет қасқырларды бұрын иеленген жерге қайта оралды. Қазіргі уақытта олар бірнеше үйірде кездеседі, олардың ішіндегі ең ірілері – Слау Крик, Йеллоустоун Дельтасы және Леопольд үйірлері. Қасқырлар ата-бабаларынан қалған бизондарды аулау инстинктін қайта үйренуге мәжбүр болды. Канададағы бұғыларға үйренген қасқырлар Йеллоустондағы ірі, күшті бизондарға таң қалды. Дегенмен, олардың негізгі азығы – бұғылар. Олар National Geographic арнасының деректі фильмдерінде жиі көрсетілді. Йеллоустондағы қасқырлар табиғатта 10 жылға дейін өмір сүре алады, бірақ әдетте 6-8 жыл өмір сүреді. АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі Роки таулары аймағындағы, оның ішінде Йеллоустондағы қасқырлар туралы апталық жаңалықтарды ұсынады. Сайтта 2011 жылдың соңында паркте он үйірде кем дегенде 98 қасқыр және екі жалғыз қасқыр бар екені хабарланды.

Қызыл түлкі

Қызыл түлкінің (Vulpes vulpes macroura) таулық тұқымы паркте және Үлкен Йеллоустоун экожүйесінде таралған. Бұл түлкілер жыртқыштардың шабуылы мен көбірек таралған койоттардың ығыстыруы салдарынан аса көп емес. Олар көбінесе парктің орманды аймақтарында кездеседі.

Кіші сүтқоректілер

Йеллоустоун ұлттық паркінде кем дегенде 50 түрге жуық кішкентай сүтқоректілердің мекендегені белгілі, оның ішінде төрт кең таралған түрдегі жарыстар бар: үлкен қоңыр жар, кішкентай қоңыр жар, ұзынаяқты жар және күміс түсті жар. Батпақ тышқандары, қояндар, түлкілер, егерлер, борсықтар, сусарлар, бобърлар, шошқақұйрықтар, тышқандар, және егеуқұйрықтардың түрлері көптеп кездеседі, бірақ олардың көпшілігі түнгі өмір сүреді және келушілерге сирек көрінеді. Уинта жер қасқасы, ең кішкентай чипмунк, алтын жамылғылы жер қасқасы және американдық қызыл жер қасқасы жиі ұшырасады. Паркте мысықтардың түрлері, оның ішінде Солтүстік Америка сусарлары кең таралған. Солтүстік Америка бобры (Castor canadensis) парк құрылғанға дейін аймақтан дерлік жойылды. 1998 жылы бобърлардың саны қайта қалпына келді және Бечлер және Фолл өзендері аймағында, Йеллоустоун көлінің жоғары жағындағы Йеллоустоун өзенінің дельтасында және төменгі Мэдисон өзені мен оның салаларындағы ең тығыз колонияларда шамамен 500 бобър паркте өмір сүрді.

Құстар

1872 жылы парктің құрылғаннан бері оның шекарасында 318 құс түрі тіркелді. Биік орналасқандығы мен суық қыстарын ескерсек, Йеллоустоун құстарды бағалау үшін аса қолайлы орын болмаса да, онда жыл сайын қонақтардың назарын аударатын әртүрлі қызықты құс түрлері мекендейді. Паркте шағалақтардың, кернейтін аққулардың, қара шағалақтардың, балықшыл бүркіттердің, американдық ақ пеликан мен құм қаздарының тұрақты және көптеп кездесетін популяциясы бар. Көптеген өзендер, көлдер мен батпақты жерлер жазда көптеген су құстарына пана болады, ал орман мен шалғындар түрлі құсқұстарға, торғайларға және басқа да сайрақ құстарға қонақжайлық етеді.

Екібарлы және бауырымен жорғалаушылар

Йеллоустонда қосмекенділердің төрт түрі қоныстанды. Мұздықтардың әрекеті мен қазіргі салқын және құрғақ жағдайлар Йеллоустондағы олардың салыстырмалы түрде аз санын анықтауы мүмкін. Йеллоустондағы ешбір жорғалаушы немесе қосмекенді түрі қазіргі уақытта қорғауға алынған немесе жойылу қаупі төніп тұрған түрлер тізіміне енбегенімен, олардың бірнешесі – соның ішінде боралдық бақа – Батыста азайып бара жатқандығы айтылуда. Йеллоустоун ұлттық паркінде қосмекенділердің саны төмендеп бара ма екенін анықтау үшін қазіргі уақытта зерттеулер мен мониторинг жүргізілуде. 2014 жылы паркте жазық далалық шұбар аяқты бақаның популяциясы табылды. Көбірек таралған түрлерге боралдық хор бақасы, Колумбиялық дақты бақа және жолбарыс саламандрасы жатады. Салқын, құрғақ жағдай Йеллоустондағы жорғалаушылардың түрлерін алтыға дейін шектейді және олардың популяциясының саны белгісіз. Парктегі белгілі жорғалаушылар түрлері: далалық құйрықты жылан (Crotalus viridis viridis), бұқа жылан (Pituophis catenifer sayi), аңғарлық жолақты жылан (Thamnophis sirtalis fitchi), көшпелі жолақты жылан (Thamnophis elegans vagrans), резеңке боа (Charina bottae), шалфейлік кесіртке (Sceloporus graciosus graciosus). 1991 жылы парктің қызметкерлері Айдахо штаты университетінің зерттеушілерімен бірлесіп, жорғалаушылар мен қосмекенділердің қосымша үлгілерін алу үшін парктің басқа да мекендеу орындаларын зерттеуді бастады. Бұл паркте ұзақ мерзімді мониторингтік орталықтар құрылуына әкелді. Парктің салыстырмалы түрде бұзылмаған жағдайы және бастапқы деректер АҚШ-тың батысындағы бақалар мен саламандралардың бірнеше түрлерінің байқалатын азаюына қатысты гипотезаларды тексеруде пайдалы болуы мүмкін. Жорғалаушылар мен қосмекенділердің санының азаюына құрғақшылық, ластану, аурулар, жыртқыштар, мекендеу орындарының жойылуы және фрагментациясы, әкелінген балықтар және басқа да бөгде түрлер себеп болуы мүмкін.