Луиза Глюк: Американдық ақын және Нобель сыйлығының лауреаты
Louise Glück
Луиза Глюк (1943-2023) – американ ақыны, Нобель сыйлығының лауреаты. Өлеңдерінде жеке тәжірибені жалпыға ортақ мәселелермен байланыстырған. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ақын және Нобель сыйлығының лауреаты (1943–2023)
American poet and Nobel laureate (1943–2023)
Луиза Элизабет Глюк (/g//l//ɪ//k/ GLIK; 22 сәуір 1943 – 13 қазан 2023) – американдық ақын және эссеші. Ол 2020 жылғы әдебиет саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды, оның төрешілері «жеке өмірді әмбебап ететін, қатал сұлулықпен ерекшеленетін оның айқын поэтикалық дауысын» жоғары бағалады. Оның басқа марапаттарының ішінде Пулитцер сыйлығы, Ұлттық гуманитарлық медалі, Ұлттық кітап сыйлығы, Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің сыйлығы және Боллинген сыйлығы бар. 2003 жылдан 2004 жылға дейін ол АҚШ-тың ақын лауреаты болды. Глюк Нью-Йорк қаласында дүниеге келіп, Лонг-Айлендте өсті. Ол орта мектепте анорексия нервозадан зардап шеге бастады, бірақ кейіннен бұл аурудан құтылды. Сара Лоуренс колледжі мен Колумбия университетінде оқыды, бірақ академиялық дәреже алған жоқ. Ол авторлық қызметімен қатар, бірнеше академиялық оқу орындарында поэзиядан сабақ берді. Глюк көбінесе автобиографиялық ақын ретінде сипатталады; оның туындылары эмоционалдық күштілігімен және жеке тәжірибелер мен қазіргі өмір туралы толғану үшін мифология немесе табиғат бейнелерін жиі пайдалануымен белгілі. Оның өлеңдері тақырыптық тұрғыдан травма, құштарлық және табиғат сияқты мәселелерді зерттейді. Осы арқылы олар қайғы мен оқшаулықтың ашық білдірілуімен танымал болды. Ғалымдар оның поэтикалық кейіпкерлерін құруына және оның өлеңдеріндегі автобиография мен классикалық миф арасындағы байланысқа да назар аударды. Глюк Йель университетінде поэзия практикасы бойынша Фредерик Айсман профессоры және Стэнфорд университетінде ағылшын тілі профессоры қызметін атқарды. Ол уақытын Кембридж (Массачусетс), Монпельер (Вермонт) және Беркли (Калифорния) қалалары арасында бөліп өткізді.
Louise Elisabeth Glück (/g//l//ɪ//k/ GLIK; April 22, 1943 – October 13, 2023) was an American poet and essayist. She won the 2020 Nobel Prize in Literature, whose judges praised "her unmistakable poetic voice that with austere beauty makes individual existence universal". Her other awards include the Pulitzer Prize, National Humanities Medal, National Book Award, National Book Critics Circle Award, and Bollingen Prize. From 2003 to 2004, she was Poet Laureate of the United States. Glück was born in New York City and raised on Long Island. She began to suffer from anorexia nervosa while in high school and later overcame the illness. She attended Sarah Lawrence College and Columbia University but did not obtain a degree. In addition to being an author, she taught poetry at several academic institutions. Glück is often described as an autobiographical poet; her work is known for its emotional intensity and for frequently drawing on mythology or nature imagery to meditate on personal experiences and modern life. Thematically, her poems have illuminated aspects of trauma, desire, and nature. In doing so, they have become known for frank expressions of sadness and isolation. Scholars have also focused on her construction of poetic personas and the relationship, in her poems, between autobiography and classical myth. Glück served as the Frederick Iseman Professor in the Practice of Poetry at Yale University and as a professor of English at Stanford University. She split her time between Cambridge, Massachusetts; Montpelier, Vermont; and Berkeley, California.
Ерте өмір
Луиза Глюк 1943 жылдың 22 сәуірінде Нью-Йорк қаласында дүниеге келді. Ол бизнесмен Даниэль Глюк пен үй шаруасындағы Беатрис Глюктің екі қызының үлкені еді. Глюктің анасы орыс еврейінің ұрпағы болған. Олар 1900 жылдың желтоқсан айында АҚШ-қа көшіп келіп, кейін Нью-Йоркте азық-түлік дүкені ашқан. Глюктің әкесі, АҚШ-та туған болатын, жазушы болуды армандаған, бірақ інісімен бірге бизнеспен айналысты. Олар бірлесіп X Acto пышағын ойлап тапқанда сәттілікке жетті. Глюктің анасы Велсли колледжін бітірген. Бала кезінде Глюктің ата-анасы оған грек мифологиясын және Жанна д'Арк сияқты классикалық әңгімелерді үйреткен. Ол өте ерте жастан өлең жазуды бастады. Жасөспірім шағында Глюк нервтік анорексияға шалдықты. Басқа жағдайларда ол ауруын туылмастан бұрын қайтыс болған үлкен әпкесінің өлімімен байланыстырды. Ол бұл туралы былай деп жазды: "Мен бір күні өлетінімді түсіндім. Менің әлдеқайда анық, жан тебірене сезінгенім – мен өлуге іш тартпайтынмын". Осы жағдайының салдарынан Глюк колледжге күндізгі оқуға түспеді. Ол жоғары білімнен бас тартып, терапия алуды қажет деп санағанын былай түсіндірді: "Менің эмоционалдық жағдайым, мінез-құлқымның өте қаталдығы және ритуалға деген күйреуге ұшырайтын тәуелділігім басқа білім алу формаларын мүмкін емес етті". Оның орнына ол Сара Лоуренс колледжінде поэзия сабағына қатысты және 1963 жылдан 1966 жылға дейін Колумбия университетінің Базалық білім беру мектебінде поэзия семинарына қатысты, онда дипломсыз студенттерге арналған курстар ұсынылды. Сол жерде ол Леони Адамс пен Стэнли Куницпен оқыды. Ол осы ұстаздарды ақын ретінде өсуіне үлкен үлес қосқан ұстаздар деп есептеді.
Louise Glück was born in New York City on April 22, 1943. She was the elder of two surviving daughters of Daniel Glück, a businessman, and Beatrice Glück (née Grosby), a homemaker. Glück's mother was of Russian Jewish descent. They emigrated to the United States in December 1900 and eventually owned a grocery store in New York. Glück's father, who was born in the United States, had an ambition to become a writer, but went into business with his brother in law. Together, they achieved success when they invented the X Acto knife. Glück's mother was a graduate of Wellesley College. In her childhood, Glück's parents taught her Greek mythology and classic stories such as the life of Joan of Arc. She began to write poetry at an early age. As a teenager, Glück developed anorexia nervosa, Elsewhere, she connected her illness to the death of an elder sister, an event that occurred before she was born. Of that decision, she wrote, "I understood that at some point I was going to die. What I knew more vividly, more viscerally, was that I did not want to die". As a result of her condition, Glück did not enroll in college as a full time student. She described her decision to forgo higher education in favor of therapy as necessary: " my emotional condition, my extreme rigidity of behavior and frantic dependence on ritual made other forms of education impossible". Instead, she took a poetry class at Sarah Lawrence College and, from 1963 to 1966, she enrolled in poetry workshops at Columbia University's School of General Studies, which offered courses for non degree students. While there, she studied with Léonie Adams and Stanley Kunitz. She credited these teachers as significant mentors in her development as a poet.
Мансап
Поэзия шеберханаларына қатысқанда Глюк өлеңдерін жариялай бастады. Оның алғашқы жариялануы «Мадемуазель» журналында болды, одан кейін «Поэзия», «Нью-Йоркер», «Атлантик Айлық», «Нация» және басқа да басылымдарда өлеңдері жарық көрді. Колумбия университетін бітіргеннен кейін Глюк кеңседе хатшы болып жұмыс істеп, өзін асырады. 1967 жылы Чарльз Герц кішіге үйленді. 1968 жылы Глюк өзінің алғашқы өлеңдер жинағын – «Туған бала» кітабын шығарды, ол сыншылар тарапынан оң пікірлер алды. Ақын Роберт Хасс осы кітапты «қатаң, шеберлікпен жазылған, қайғыға толы» деп сипаттады. Бірақ 2003 жылы сыншы Стефани Берт осы жинақ туралы ой бөлісіп, «Роберт Лоуэлл мен Сильвия Платтың ықпалымен жазылған, күшті бірақ ауыр ақын» деді. Кітап жарық көргеннен кейін Глюк ұзақ уақыт бойы жазуға шамасы келмей қиналды, ол 1971 жылға дейін сақталды, ол Вермонттағы Годдард колледжінде поэзиядан сабақ бере бастады. Осы кезеңде жазған өлеңдері «Маршлендтегі үй» (1975) атты екінші кітабына енді, көптеген сыншылар оны оның өзгеше дауысын тапқан туындысы деп бағалады. 1973 жылы Глюк серіктесі Кит Монлимен бірге Ноа есімді ұлын дүниеге келтірді, ол оның өміріндегі алғашқы екі жылында оны тәрбиелеуге көмектесті. Чарльз Герц кішімен некесі ажырасып, 1977 жылы Годдард колледжінде жазғы жазу бағдарламасын ұйымдастырған жазушы Джон Драноуға үйленді. 1980 жылы Драноу мен Фрэнсис Войт, ақын Эллен Брайант Войттың күйеуі, «Нью-Англия Кулинарлық институтын» жеке, коммерциялық колледж ретінде құрды. Глюк пен Брайант Войт институттың алғашқы инвесторлары болды және директорлар кеңесіне сайланды. Бірақ, жалпы алғанда, кітап жақсы қабылданып, мақтауға ие болды. «Американдық поэзия» журналында Мэри Кинзи кітаптың «мұңайған, қиын жағдайдағы, сөйлеуге кедерігі бар жандарды» көрсетуін жоғары бағалады. «Поэзия» журналында жазған ақын және сыншы Дж. Д. МакКлэччи осы кітапты «Глюктің бұрынғы туындыларынан айқын үлкен қадам» және «жылдың ең көрнекті кітаптарының бірі» деп атады. Сол жылы Глюктің Вермонттағы үйі өртеніп, көптеген мүліктері жойылды. «Джорджия ревью» журналында жазған сыншы Питер Стит осы кітап Глюктің «біздің заманымыздың маңызды ақындарының бірі» екенін көрсеткенін мәлімдеді. Жинақтағы «Құрғақ апельсин» өлеңі феминистік гимнмен салыстырылып, поэзия антологиялары мен колледж курстарына жиі енгізілгендіктен «антологиялық туынды» деп аталды. 1984 жылы Глюк Массачусетс штатындағы Уильямс колледжінің ағылшын тілі кафедрасында аға оқытушы болып жұмыс істеді. Келесі жылы әкесі қайтыс болды. Осы қайғылы оқиға оны «Арарат» (1990) атты жаңа өлеңдер жинағын бастауға итермеледі, оның атауы Жараттыру туралы айтылған су тасқынының тауына сілтеме жасайды. 2012 жылы «Нью-Йорк таймс» газетінде Дуайт Гарнер осы кітапты «соңғы 25 жылда жарық көрген американдық поэзияның ең қатыгез және қайғылы туындысы» деп атады. Глюк осы жинақты өзінің ең танымал және сыншылар тарапынан жоғары бағаланған кітабы «Жабайы ирис» (1992) арқылы жалғастырды, онда бау-бақша гүлдері бағбанмен және өмірдің мәні туралы құдаймен сөйлеседі. «Publishers Weekly» басылымы оны «өте әдемі поэзиясы бар маңызды кітап» деп жариялады. «Christian Science Monitor» журналында жазған сыншы Элизабет Лунд оны «тасымалдаушы туынды» деп атады. 1993 жылы бұл кітап Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, бұл Глюктің танымал американдық ақын ретінде беделін нығайтты. 1990 жылдар Глюкке әдеби жетістіктер әкелгенімен, бұл жеке қиындықтар кезеңі болды. Оның Джон Драноумен некесі 1996 жылы ажырасумен аяқталды, оның күрделі табиғаты олардың іскерлік қарым-қатынасына әсер етті, нәтижесінде Драноу «Нью-Англия Кулинарлық институтындағы» лауазымынан шеттетілді. Глюк өзінің тәжірибелерін жазуға арнады, бұл оның мансабының жемісті кезеңіне айналды. 1994 жылы ол «Дәлелдер мен теориялар: Поэзия туралы эсселер» атты эсселер жинағын жариялады. Содан кейін ол «Шалғындықтар» (1996) кітабын шығарды, ол махаббат табиғаты мен некелердің бұзылуы туралы өлеңдер жинағы. Одан кейін ол тағы екі жинақ шығарды: «Жаңа өмір» (1999) және «Жеті жас» (2001). 2004 жылы 2001 жылдың 11 қыркүйегінде болған террористик шабуылдарға жауап ретінде Глюк «Қазан» атты кітапты жариялады. Ол алты бөлімнен тұратын бір өлең, ол жарақат пен азаптың қырларын зерттеу үшін ежелгі грек мифологиясын пайдаланды. Сол жылы ол Йель университетінде Розенкранц жазушысы болып тағайындалды. Йель университетінің профессорлық-оқытушылық құрамына кіргеннен кейін Глюк поэзияны жариялауды жалғастырды. Осы кезеңде жарық көрген кітаптарына «Аверно» (2006), «Ауыл өмірі» (2009) және «Адал және ізгі түн» (2014) кіреді. 2012 жылы оның жарты ғасырлық өлеңдер жинағы «Өлеңдер: 1962–2012» басылып шыққанда, оны «әдеби оқиға» деп атады. Оның тағы бір эсселер жинағы «Америкалық түпнұсқалық» деп аталады, ол 2017 жылы жарық көрді. 2020 жылдың қазан айында Глюкке Әдебиет бойынша Нобель сыйлығы табысталды, ол 1901 жылы сыйлық табылғаннан бергі бері сыйлық алған он алтыншы әйел болды. COVID-19 пандемиясының шектеулеріне байланысты ол сыйлығын үйде алды. Нобель лекциясында, жазба түрінде сөйлеген сөзінде, ол Уильям Блейк пен Эмили Дикинсонның поэзиясымен ерте жастағы танысуын атап өтті, ақындар, оқырмандар және кең жұртшылық арасындағы қарым-қатынасты талқылады. 2021 жылы Глюктің «Жексенбілік рецепттер» атты жинағы жарық көрді. 2022 жылы ол Йель университетінде поэзиядан тәжірибелі профессор болып тағайындалды. 2023 жылы ол Стэнфорд университетінде ағылшын тілінің профессоры болып тағайындалды, онда ол шығармашылық жазу бағдарламасында сабақ берді. Глюктің қарындасы актриса Абигейл Сэвидж. Ол өмірі бойы Вермонт штатының романісі Катрин Дэвистің жақын достасы және сенімді серігі болды. Екеуі де өзінің ұзақ жылдық достығы мен жазу мансабында шығармашылық кеңес алу үшін өзінің жаңа туындыларын бөлісіп, хат алмасып отырды. Глюк 2023 жылдың 13 қазанында, 80 жасында Массачусетс штатындағы Кембридж қаласындағы үйінде рактан қайтыс болды.
While attending poetry workshops, Glück began to publish her poems. Her first publication was in Mademoiselle, followed soon after by poems in Poetry, The New Yorker, The Atlantic Monthly, The Nation, and other venues. After leaving Columbia, Glück supported herself with secretarial work. She married Charles Hertz Jr. in 1967. In 1968, Glück published her first collection of poems, Firstborn, which received some positive critical attention. In a review, the poet Robert Hass described the book as "hard, artful, and full of pain". However, reflecting on it in 2003, the critic Stephanie Burt said the collection "revealed a forceful but clotted poet, an anxious imitator of Robert Lowell and Sylvia Plath". Following the publication, Glück experienced a prolonged case of writer's block, which was not cured, she said, until 1971, when she began to teach poetry at Goddard College in Vermont. The poems she wrote during this time were collected in her second book, The House on Marshland (1975), which many critics have regarded as her breakthrough work, signaling her "discovery of a distinctive voice". In 1973, Glück gave birth to a son, Noah, with her partner, Keith Monley, who helped raise him for the first two years of his life. Her marriage to Charles Hertz, Jr. had ended in divorce, and in 1977 she married John Dranow, an author who had started the summer writing program at Goddard College. In 1980, Dranow and Francis Voigt, the husband of poet Ellen Bryant Voigt, co founded the New England Culinary Institute as a private, for profit college. Glück and Bryant Voigt were early investors in the institute and served on its board of directors. On the whole, however, the book was well received. In The American Poetry Review, Mary Kinzie praised the book's illumination of "deprived, harmed, stammering beings". Writing in Poetry, the poet and critic J. D. McClatchy said the book was "a considerable advance on Glück's previous work" and "one of the year's outstanding books". That same year, a fire destroyed Glück's house in Vermont, resulting in the loss of most of her possessions. The critic Peter Stitt, writing in The Georgia Review, declared that the book showed Glück to be "among the important poets of our age". From the collection, the poem "Mock Orange", which has been likened to a feminist anthem, has been called an "anthology piece" because of its frequent inclusion in poetry anthologies and college courses. In 1984, Glück joined the faculty of Williams College in Massachusetts as a senior lecturer in the English Department. The following year, her father died. The loss prompted her to begin a new collection of poems, Ararat (1990), the title of which references the mountain of the Genesis flood narrative. Writing in The New York Times in 2012, the critic Dwight Garner called it "the most brutal and sorrow filled book of American poetry published in the last 25 years". Glück followed this collection with one of her most popular and critically acclaimed books, The Wild Iris (1992), which features garden flowers in conversation with a gardener and a deity about the nature of life. Publishers Weekly proclaimed it an "important book" that showcased "poetry of great beauty". The critic Elizabeth Lund, writing in The Christian Science Monitor, called it "a milestone work". It went on to win the Pulitzer Prize in 1993, cementing Glück's reputation as a preeminent American poet. While the 1990s brought Glück literary success, it was also a period of personal hardship. Her marriage to John Dranow ended in divorce in 1996, the difficult nature of which affected their business relationship, resulting in Dranow's removal from his positions at the New England Culinary Institute. Glück channeled her experience into her writing, entering a prolific period of her career. In 1994, she published a collection of essays called Proofs & Theories: Essays on Poetry. She then produced Meadowlands (1996), a collection of poetry about the nature of love and the deterioration of a marriage. She followed it with two more collections: Vita Nova (1999) and The Seven Ages (2001). In 2004, in response to the terrorist attacks of September 11, 2001, Glück published a chapbook entitled October. Consisting of one poem divided into six parts, it draws on ancient Greek myth to explore aspects of trauma and suffering. That same year, she was named the Rosenkranz Writer in Residence at Yale University. After joining the faculty of Yale, Glück continued to publish poetry. Her books published during this period include Averno (2006), A Village Life (2009), and Faithful and Virtuous Night (2014). In 2012, the publication of a collection of a half century's worth of her poems, entitled Poems: 1962–2012, was called "a literary event". Another collection of her essays, entitled American Originality, appeared in 2017. In October 2020, Glück was awarded the Nobel Prize in Literature, becoming the sixteenth female literature laureate since the prize was founded in 1901. Due to restrictions caused by the COVID 19 pandemic, she received her prize at her home. In her Nobel lecture, which was delivered in writing, she highlighted her early engagement with poetry by William Blake and Emily Dickinson in discussing the relationship between poets, readers, and the wider public. In 2021, Glück's collection, Winter Recipes from the Collective, was published. In 2022, she was named the Frederick Iseman Professor in the Practice of Poetry at Yale. In 2023, she was appointed a professor of English at Stanford University, where she taught in the Creative Writing Program. Glück's niece is the actress Abigail Savage. She remained a close confidant and friend to Vermont novelist Kathryn Davis throughout her life. The two often corresponded to share their developing works, seeking creative advice throughout their lengthy friendship and writing careers. Glück died from cancer at home in Cambridge, Massachusetts, on October 13, 2023, at age 80.
Жұмыс
Глюктің еңбегі академиялық зерттеулер нысаны болды. Оның құжаттары, қолжазбалары, хат алмасулары және басқа материалдары Йель университетінің Бейнеке сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасында сақтаулы.
Glück's work has been the subject of academic study. Her papers, including manuscripts, correspondence, and other materials, are housed at the Beinecke Rare Book and Manuscript Library at Yale University.
Нысан
Глюк лирикалық өлеңдерімен, тілдік дәлдік пен қараңғы тонмен танымал. Ақын Крейг Морган Тейшер оны "сөздер әрқашан сирек, қиынмен алынған және бекерге жұмсалмаған" жазушы деп сипаттады. Ғалым Лора Квиннидің пікірінше, Глюк сөздерді сақтықпен қолдану арқасында "Эмили Дикинсоннан Элизабет Бишопқа дейінгі американдық ақындар қатарынан" өтеді. Глюк өлеңдерінің формасы оның өмірі бойында өзгерді, бастапқыда қысқа, лаконикалық лирикалық өлеңдерден, ықшам жолдардан тұратын шығармалардан басталып, кітап көлеміндегі байланысты циклдарға дейін кеңейді. Оның туындылары ұйқас немесе аллитерация сияқты поэтикалық тәсілдермен танымал емес. Керісінше, ақын Роберт Хан оның стилін "радикалды түрде көзге түспейтін" немесе "іс жүзінде стильдің болмауы" деп атады, ол "салтанатты интонацияларды" әңгімелесу стилімен үйлестіретін дауысқа сүйенеді. Сыншы Майкл Роббинс Глюк поэзиясы, Сильвия Плат немесе Джон Беррименнің сырлы поэзиясынан айырмашылығы, "жеке өмірдің құрылған иллюзиясына" негізделгенін айтады. Яғни, Роббинс пікірінше, егер ол тыңдаушыларға жүгінбесе, ол сырлы ақын бола алмайды. Ал Квинни одан әрі барып, Глюк үшін сырлы өлеңнің "жеткіліксіз" екенін айтады.
Glück is best known for lyric poems of linguistic precision and dark tone. The poet Craig Morgan Teicher has described her as a writer for whom "words are always scarce, hard won, and not to be wasted". The scholar Laura Quinney has argued that her careful use of words put Glück into "the line of American poets who value fierce lyric compression", from Emily Dickinson to Elizabeth Bishop. Glück's poems shifted in form throughout her career, beginning with short, terse lyrics composed of compact lines and expanding into connected book length sequences. Her work is not known for poetic techniques such as rhyme or alliteration. Rather, the poet Robert Hahn has called her style "radically inconspicuous" or "virtually an absence of style", relying on a voice that blends "portentous intonations" with a conversational approach. while the critic Michael Robbins has argued that Glück's poetry, unlike that of confessional poets Sylvia Plath or John Berryman, "depends upon the fiction of privacy". In other words, she cannot be a confessional poet, Robbins argues, if she does not address an audience. Going further, Quinney argues that, to Glück, the confessional poem is "odious".
Тақырыптар
Глюктің шығармалары тақырыптық тұрғыдан алуан түрлі болғанымен, ғалымдар мен сыншылар бірнеше маңызды тақырыптарды анықтады. Ең бастысы, Глюктің поэзиясы травмаға ден қояды, өйткені ол өмірі бойы өлім, жоғалту, азап, сәтсіз қарым-қатынастар және жазылу мен жаңару туралы жазды. Ғалым Дэниел Моррис тіпті Глюктің өлеңдерінде дәстүрлі түрде қуаныш немесе идиллиялық бейнелер қолданылса да, "олар автордың өлімге, күнәсіздіктің жоғалуына қатысты сезімін көрсетеді" деп жазады. Дегенмен, Глюк үшін травма, әрине, өмірді жақсырақ бағалауға жол ашты. Осы тұста, «Ахиллдің жеңісі» шығармасындағы жеңіс – Ахиллдің өлімді қабылдауы, оның толыққанды адам болуына мүмкіндік береді. Глюктің тағы бір жиі кездесетін тақырыбы – құштарлық. Глюк махаббат немесе түсініктерге деген құштарлық сияқты көптеген құштарлық түрлері туралы тікелей жазды, бірақ оның көзқарасы екіұштылықпен ерекшеленеді. Моррис Глюктің өлеңдері, көбінесе қарама-қайшы пікірлерді ұстанатын, «оның мәртебеге, билікке, моральға, жынысқа және, ең бастысы, тілге қатысты екіұшты қарым-қатынасын» көрсетеді деп санайды. Жазушы Роберт Бойер Глюктің екіұштылығын «қатты өзіндік сараптаманың» нәтижесі деп сипаттаған. Ол «Глюктің өлеңдері ең жақсы жағдайда әрдайым кері тарту мен бекіту, сезімталдық және ойлау арасында қозғалады. Жерге батып, шындықтан алыс көрінетін ақын үшін ол күнделікті кереметке және күшті эмоциялардың кенеттен тууына қуатты жауап береді» дейді. Глюктің шығармаларындағы бәсекелес құштарлықтар арасындағы шиеленіс оның әр өлеңде әртүрлі тұлғаларды қабылдауында және әр өлеңдер жинағына әртүрлі көзқараспен қарауында көрінеді. Бұл ақын және ғалым Джеймс Лонгенбахты «өзгеріс Луиза Глюк үшін ең жоғары құндылық» және «егер ол өзгерісті қатты қаласа, соған да қарсы тұрады, оған қол жеткізу ең қиын» деп мәлімдеуге итермеледі. Глюктің тағы бір қызығушылығы – табиғат, оның көптеген өлеңдері осы ортада жазылған. «Жабайы Ирис» шығармасында өлеңдер гүлдердің ақылды, сезімтал дауыстары бар бақта өтеді. Алайда, Моррис «Бұздықтағы үй» табиғатқа да қатысты екенін және оны романтика дәуірінің табиғат поэзиясының қайта қаралуы ретінде қарастыруға болатындығын атап көрсетеді. «Арарат» шығармасында да «гүлдер аза тұту тіліне айналады», олар естелік шараларын өткізуге де, «табиғатқа иелік ету» үшін аза тұрушылар арасындағы бәсекеге де пайдалы. Осылайша, Глюктің шығармаларында табиғатқа сынмен қарау да, оны қабылдау да мүмкін. Автор және сыншы Алан Уильямсонның айтуынша, кейде ол құдайлықты да білдіреді, мысалы, «Celestial Music» өлеңінде баяндамашы «әлемді сүйген кезде аспан музыкасын естисің» дейді немесе «The Wild Iris» шығармасында құдай ауа райының өзгеруі арқылы сөйлейді. Глюктің поэзиясы сондай-ақ неден бас тартатынымен де ерекшеленеді. Моррис былай деп дәлелдейді:
While Glück's work is thematically diverse, scholars and critics have identified several themes that are paramount. Most prominently, Glück's poetry can be said to focus on trauma, as she wrote throughout her career about death, loss, suffering, failed relationships, and attempts at healing and renewal. The scholar Daniel Morris notes that even a Glück poem that uses traditionally happy or idyllic imagery "suggests the author's awareness of mortality, of the loss of innocence". Yet, for Glück, trauma was arguably a gateway to a greater appreciation of life, a concept explored in The Triumph of Achilles. The triumph to which the title alludes is Achilles' acceptance of mortality—which enables him to become a more fully realized human being. Another of Glück's common themes is desire. Glück wrote directly about many forms of desire—for example, the desire for love or insight—but her approach is marked by ambivalence. Morris argues that Glück's poems, which often adopt contradictory points of view, reflect "her own ambivalent relationship to status, power, morality, gender, and, most of all, language". The author Robert Boyer has characterized Glück's ambivalence as a result of "strenuous self interrogation". He argues that "Glück's poems at their best have always moved between recoil and affirmation, sensuous immediacy and reflection for a poet who can often seem earthbound and defiantly unillusioned, she has been powerfully responsive to the lure of the daily miracle and the sudden upsurge of overmastering emotion". The tension between competing desires in Glück's work manifests both in her assumption of different personas from poem to poem and in her varied approach to each collection of her poems. This led the poet and scholar James Longenbach to declare that "change is Louise Glück's highest value" and "if change is what she most craves, it is also what she most resists, what is most difficult for her, most hard won". Another of Glück's preoccupations was nature, the setting for many of her poems. In The Wild Iris, the poems take place in a garden where flowers have intelligent, emotive voices. However, Morris points out that The House on Marshland is also concerned with nature and can be read as a revision of the Romantic tradition of nature poetry. In Ararat, too, "flowers become a language of mourning", useful for both commemoration and competition among mourners to determine the "ownership of nature as a meaningful system of symbolism". Thus, in Glück's work nature is both something to be regarded critically and embraced. The author and critic Alan Williamson has said it can also sometimes suggest the divine, as when, in the poem "Celestial Music", the speaker states that "when you love the world you hear celestial music", or when, in "The Wild Iris", the deity speaks through changes in weather. Glück's poetry is also notable for what it avoids. Morris argues that
Әсерлер
Глюк өзінің шығармашылығына психоанализдің әсерін, сондай-ақ ежелгі аңыздар, параболалар мен мифологиядан алған ерте білімін көрсетті. Одан бөлек, ол Леони Адамс пен Стэнли Куництің де ықпалын мойындады. Ғалымдар мен сыншылар оның шығармаларына Роберт Лоуэлл, Райнер Мария Рилке сияқты авторлардың әдеби ықпалын атап өтті.
Glück pointed to the influence of psychoanalysis on her work, as well as her early learning in ancient legends, parables, and mythology. In addition, she credited the influence of Léonie Adams and Stanley Kunitz. Scholars and critics have pointed to the literary influence on her work of Robert Lowell, Rainer Maria Rilke, among others.
Құрметтер
Глюк өзінің еңбегі үшін көптеген наградалар алды. Төменде оның барлық еңбектері мен жекелеген туындылары үшін алған құрметтері тізімделген.
Glück received numerous honors for her work. Below are honors she received for both her body of work and individual works.
Сайланған немесе шақырылған лауазымдар
1999 жылы Глюк, Рита Доув және У. С. Мервин ақындарымен бірге, Конгресс кітапханасының екі жүз жылдық мерейтойына арнайы кеңесші ретінде қызмет етуге шақырылды. Осы лауазымда ол Конгресс кітапханасына 200 жылдығын тойлауға арналған бағдарламаны анықтауға көмектесті. 1999 жылы ол Америка ақындары академиясының канцлері болып сайланды және 2005 жылға дейін осы қызметін атқарды. 2003 жылы ол Йельдің жас ақындар сериясының төрешісі болып тағайындалды және 2010 жылға дейін осы лауазымды иеленді. Йель сериясы – АҚШ-тағы ең ежелгі жылдық әдеби сайыс. Төреші болған кезеңінде ол Джей Хоплер, Питер Стрекфус және Фади Жудах сияқты ақындардың туындыларын жариялауға ие болды. Глюк Стэнфорд университеті, Бостон университеті, Солтүстік Каролина университеті, Гринсборо және Айова жазушылар шеберханасы сияқты көптеген оқу орындарында қонақ лекторы болып жұмыс істеді.
In 1999, Glück, along with the poets Rita Dove and W. S. Merwin, was asked to serve as a special consultant to the Library of Congress for that institution's bicentennial. In this capacity, she helped the Library of Congress to determine programming to mark its 200th anniversary celebration. In 1999, she was also elected a Chancellor of the Academy of American Poets, a post she held until 2005. In 2003, she was appointed the judge of the Yale Series of Younger Poets, a position she held until 2010. The Yale Series is the oldest annual literary competition in the United States, and during her time as judge, she selected for publication works by the poets Jay Hopler, Peter Streckfus, and Fady Joudah, among others. Glück was a visiting faculty member at many institutions, including Stanford University, Boston University, the University of North Carolina, Greensboro, and the Iowa Writers Workshop.
Өлеңдер жинақтары
Тұңғыш. Жаңа американдық кітапхана, 1968 жыл. Маршлендтегі үй. "Экко" баспасы, 1975 жыл. Төмен түсетін бейне. "Экко" баспасы, 1980 жыл. Ахиллдің жеңісі. "Экко" баспасы, 1985 жыл. Арарат. "Экко" баспасы, 1990 жыл. Жабайы Ирис. "Экко" баспасы, 1992 жыл. Медоулендтер. "Экко" баспасы, 1997 жыл. Вита Нова. "Экко" баспасы, 1999 жыл. Жеті кезең. "Экко" баспасы, 2001 жыл. Аверно. Фаррар, Штраус және Жиру, 2006 жыл. Ауылдық өмір. Фаррар, Штраус және Жиру, 2009 жыл. Өлеңдер: 1962–2012. Фаррар, Штраус және Жиру, 2012 жыл. Адал және ізгі түн. Фаррар, Штраус және Жиру, 2014 жыл. Ұжымның қысқы рецепттері. Фаррар, Штраус және Жиру, 2021 жыл.
Firstborn. The New American Library, 1968. The House on Marshland. The Ecco Press, 1975. Descending Figure. The Ecco Press, 1980. The Triumph of Achilles. The Ecco Press, 1985. Ararat. The Ecco Press, 1990. The Wild Iris. The Ecco Press, 1992. Meadowlands. The Ecco Press, 1997. Vita Nova. The Ecco Press, 1999. The Seven Ages. The Ecco Press, 2001. Averno. Farrar, Straus and Giroux, 2006. A Village Life. Farrar, Straus and Giroux, 2009. Poems: 1962–2012. Farrar, Straus and Giroux, 2012. Faithful and Virtuous Night. Farrar, Straus and Giroux, 2014. Winter Recipes from the Collective. Farrar, Straus and Giroux, 2021.
Жалпы нұсқалар
Өлеңдердің алғашқы төрт кітабы. "Экко" баспасы, 1995 жыл. Өлеңдердің алғашқы бес кітабы. "Карканет" баспасы, 1997 жыл.
The First Four Books of Poems. The Ecco Press, 1995. The First Five Books of Poems. Carcanet Press, 1997.
Кітаптар
Бақ. Антей баспасы, 1976 ж. Қазан. Сарабанде кітаптары, 2004 ж.
The Garden. Antaeus Editions, 1976. October. Sarabande Books, 2004.
Очерктер жинағы
Дәлелдер мен теориялар: Поэзия туралы эсселер. "Экко" баспасы, 1994 жыл. Америкалық түпнұсқалық: Поэзия туралы эсселер. "Фаррар, Штраус және Жиру", 2017 жыл.
Proofs and Theories: Essays on Poetry. The Ecco Press, 1994. American Originality: Essays on Poetry. Farrar, Straus and Giroux, 2017.
Көркем әдебиет
Мэригольд пен Роза: Әңгіме. Фаррар, Штраус және Жиру, 2022 жыл.
Marigold and Rose: A Fiction. Farrar, Straus and Giroux, 2022.