Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор (1913–1990)
American composer (1913–1990)
Джеймс Ван Хьюзен (шын аты Эдвард Честер Бэбкок; 26 қаңтар 1913 – 6 ақпан 1990) – американдық композитор. Ол фильмдерге, телевидениеге және театрға әндер жазды, сонымен қатар «Эмми» және төрт «Оскар» сыйлығын «Үздік түпнұсқа ән» номинациясы бойынша жеңіп алды.
James Van Heusen (born Edward Chester Babcock; January 26, 1913 – February 6, 1990) was an American composer. He wrote songs for films, television and theater, and won an Emmy and four Academy Awards for Best Original Song.
Өмір және мансап
Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласында туған Ван Хьюзен орта мектепте оқып жүргенде музыка жазуды бастады. 16 жасында ол өзін жейде тігетін Филипс Ван Хьюзен компаниясының атымен атады, бұл атты жергілікті шоуларда эфирде қолдану үшін таңдады. Жақын достары оны "Чет" деп шақыратын. Джимми методисттер отбасында өсті. Казеновиа семинариясында және Сиракуз университетінде оқып жүріп, ол Гарольд Арленнің інісі Джерри Арленмен дос болды. Ұлкен Арленнің көмегімен Ван Хьюзен "Коттон клуб" ревюі үшін әндер жазды, оның ішінде "Гарлем қонақжайлығы" да бар. Содан кейін ол Tin Pan Alley баспаларының бірнеше пианиношысы болды және Джимми Дорсидің сөзіне "Бұл менің арманым" (1938) әнін жазды. Әнші Эдди ДеЛанджбен "Heaven Can Wait", "So Help Me" және "Darn That Dream" сияқты әндерде бірлесіп жұмыс істеді, оның нәтижесінде 1940 жылы ғана 60-тан астам ән жазды. 1940 жылы ол әнші Джонни Беркпен серіктестік құрды. Берк пен Ван Хьюзен Голливудқа көшіп, 1940-шы және 1950-ші жылдардың басында сахналық мюзиклдер мен фильмдер үшін әндер жазды. Олар "Swinging on a Star" (1944) әні үшін "Үздік Оригинальды Ән" номинациясында "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Олардың әндері Бинг Кросбидің көптеген фильмдерінде, соның ішінде "Жол" фильмдері мен "Коннектикут янкисі король Артурдың сотында" (1949) фильмдерінде де орындалды. Ол сонымен қатар ұшқыш ретінде де жетістіктерге жеткен; ол Лос-Анджелесте FAA-да жұмыс істейтін Джо Хорнсбимен танысты (Хорнсби Дэн Хорнсбидің ұлы және Никки Хорнсбидің інісі), оның музыкалық мансабы мен ұшуға деген қызығушылығының арқасында. Джо Хорнсби Джиммиді ЛАХ әуежайындағы "Proud Bird" мейрамханасында жиналатын эксклюзивті ұшқыштар клубы "Quiet Birdmen" клубына қабылдады, және олар Джо мен оның әйелі Доротеяның 1970 жылдардың соңында қайтыс болғанға дейін өмір бойы дос болды. Джимми өзінің туған атын қолданып, Екінші дүниежүзілік соғыста Lockheed Corporation компаниясында жартылай штаттан тыс сынақ ұшқышы болып жұмыс істеді. Ван Хьюзен содан кейін әнші Сэмми Кэнмен серіктестік құрды. Олар "All the Way" (1957) ("Жокер жабайы" фильмінен), "High Hopes" (1959) ("A Hole in the Head" фильмінен) және "Call Me Irresponsible" (1963) ("Papa's Delicate Condition" фильмінен) әндері үшін "Үздік Ән" номинациясында үш "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Олардың әндері "Ocean's Eleven" (1960) фильмінде, оның ішінде Дин Мартиннің "Ain't That a Kick in the Head" нұсқасы, және "Robin and the 7 Hoods" (1964) фильмінде, онда Фрэнк Синатра "Оскарға" ұсынылған "My Kind of Town" әнін орындады, де орындалды. Кан мен Ван Хьюзен "Love and Marriage" (1955), "To Love and Be Loved", "Come Fly with Me", "Only the Lonely" және "Come Dance with Me" әндерін де жазды, олардың көптеген композициялары Фрэнк Синатраның 1950-ші жылдардың соңындағы альбомдарының атаулары болды. Ван Хьюзен бес Бродвей мюзикліне музыка жазды: "Swingin' the Dream" (1939); "Nellie Bly" (1946), "Carnival in Flanders" (1953), "Skyscraper" (1965) және "Walking Happy" (1966). Ван Хьюзен Голливудтағыдай Бродвейде үлкен жетістікке жете алмаса да, Ван Хьюзеннің мюзиклінен кем дегенде екі әнді стандартты әндер деп санауға болады:
Born in Syracuse, New York, Van Heusen began writing music while at high school. He renamed himself at age 16, after the shirt makers Phillips Van Heusen, to use as his on air name during local shows. His close friends called him "Chet". Jimmy was raised Methodist. Studying at Cazenovia Seminary and Syracuse University, he became friends with Jerry Arlen, the younger brother of Harold Arlen. With the elder Arlen's help, Van Heusen wrote songs for the Cotton Club revue, including "Harlem Hospitality". He then became a staff pianist for some of the Tin Pan Alley publishers, and wrote "It's the Dreamer in Me" (1938) with lyrics by Jimmy Dorsey. Collaborating with lyricist Eddie DeLange, on songs such as "Heaven Can Wait", "So Help Me", and "Darn That Dream", his work became more prolific, writing over 60 songs in 1940 alone. It was in 1940 that he teamed up with the lyricist Johnny Burke. Burke and Van Heusen moved to Hollywood and wrote for stage musicals and films throughout the 1940s and early 1950s, winning an Academy Award for Best Original Song for "Swinging on a Star" (1944). Their songs were also featured in many Bing Crosby films including some of the Road films and A Connecticut Yankee in King Arthur's Court (1949). He was also a pilot of some accomplishment; He met Joe Hornsby, who worked for the FAA in Los Angeles CA (Hornsby was the son of Dan Hornsby and the brother of Nikki Hornsby), because of his music career with his interest in flying. Joe Hornsby sponsored Jimmy into an exclusive pilots club called the Quiet Birdmen which held meetings at Proud Bird restaurant at LAX and these men were lifelong friends until Joe and his wife Dorothea's death in the late 1970s. Using his birth name, Jimmy also worked as a part time test pilot for Lockheed Corporation in World War II. Van Heusen then teamed up with lyricist Sammy Cahn. Their three Academy Awards for Best Song were won for "All the Way" (1957) from The Joker Is Wild, "High Hopes" (1959) from A Hole in the Head, and "Call Me Irresponsible" (1963) from Papa's Delicate Condition. Their songs were also featured in Ocean's Eleven (1960), which included Dean Martin's version of "Ain't That a Kick in the Head", and in Robin and the 7 Hoods (1964), in which Frank Sinatra sang the Oscar nominated "My Kind of Town". Cahn and Van Heusen also wrote "Love and Marriage" (1955), "To Love and Be Loved", "Come Fly with Me", "Only the Lonely", and "Come Dance with Me" with many of their compositions being the title songs for Frank Sinatra's albums of the late 1950s. Van Heusen wrote the music for five Broadway musicals: Swingin' the Dream (1939); Nellie Bly (1946), Carnival in Flanders (1953), Skyscraper (1965), and Walking Happy (1966). While Van Heusen did not achieve nearly the success on Broadway that he did in Hollywood, at least two songs from Van Heusen musicals can legitimately be considered standards:
Ван Хьюзен 1000-нан астам ән жазды, оның 50-і стандартқа айналды. Ван Хьюзеннің әндері 580-нен астам фильмде орындалған.
Van Heusen composed over 1000 songs of which 50 songs became standards. Van Heusen songs are featured in over five hundred and eighty films.
Жеке өмір
Ван Гейзен әйелдер арасында өте танымал болған. Джеймс Каплан өзінің "Фрэнк: The Voice" (2010) атты кітабында: "Ол пианинода тамаша ойнады, романтика туралы терең әсерлі әндер жазды, әмианы толы болды, жеке ұшағымен ұшты; ол ешқашан жалғыз үйге қайтқан емес" деп жазды. Ван Гейзенді бір кезде Энджи Дикинсон былай сипаттады: "Кларк Гейблді одан жоғары қоюшы еді, бірақ оның тартымдылығына қарсы тұру мүмкін емес еді". 20 жасында шашы түсе бастағанда, ол басын қыруды бастады, бұл сол кездегі әдеттен тыс еді. Ол бірде: "Мен басқа нәрседен гөрі ән жазуды артық жақсы көремін, тіпті ұшудан да" деді. Каплан оның "бірінші дәрежедегі гипохондрик" екенін, жанында Merck анықтамалығын ұстағанын, өзіне витаминдер мен ауырсық басушы дәрілер салдырғанын және нақты да, ойдан туған да ауруларға ота жасағанын хабарлады. 1953 жылғы қарашада Ава Гарднермен некесінің ажырасуына байланысты көңілі құлаған Синатра білегін кесіп, өмірге қол салуға тырысқанда, Ван Гейзен оны жедел түрде ауруханаға жеткізді. Алайда, Ван Гейзен бұл оқиға туралы радиода немесе баспасөзде берген ешбір сұхбатында айтқан емес. Ван Гейзен өзі 1969 жылы 56 жасында алғаш рет Бобб Брокка үйленді, ол бастапқыда Брокс әпкелерінің бірі және қайтыс болған продюсер Билл Перлбергтің жесірі еді.
Van Heusen was known to be quite popular among women. James Kaplan in his book Frank: The Voice (2010) wrote, "He played piano beautifully, wrote gorgeously poignant songs about romance he had a fat wallet, he flew his own plane; he never went home alone." Van Heusen was once described by Angie Dickinson, "You would not pick him over Clark Gable any day, but his magnetism was irresistible." In his 20s he began to shave his head when he started losing his hair, a practice ahead of its time. He once said "I would rather write songs than do anything else – even fly." Kaplan also reported that he was a "hypochondriac of the first order" who kept a Merck manual at his bedside, injected himself with vitamins and painkillers, and had surgical procedures for ailments real and imagined. It was Van Heusen who rushed Sinatra to the hospital after Sinatra, in despair over the breakup of his marriage to Ava Gardner, slashed one of his wrists in a suicide attempt in November 1953. However, this event was never mentioned by Van Heusen in any radio or print interviews given by him. Van Heusen himself married for the first time in 1969, at age 56, to Bobbe Brock, originally one of the Brox Sisters and widow of the late producer Bill Perlberg.
Өлім
Ван Гейзен 1970-ші жылдардың соңында зейнеткерлікке шықты және 1990 жылы Калифорния штатының Ранчо Мираж қаласында 77 жасында инсульттан кейін туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Оның әйелі, Бобби, одан кейін тірі қалды. Ван Гейзен Калифорния штатының Кафедральді қаласындағы Desert Memorial Park-та Синатра отбасының қабіріне жақын жерленген. Оның қабір тасында "Жұлдызға ілмектеп" деп жазылған.
Van Heusen retired in the late 1970s and died in 1990 in Rancho Mirage, California, from complications following a stroke at the age of 77. His wife, Bobbe, survived him. Van Heusen is buried near the Sinatra family in Desert Memorial Park, in Cathedral City, California. His grave marker reads Swinging on a Star.
Академиялық сыйлықтар
Ван Гейзен 12 жылдың ішінде 14 рет «Үздік ән» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылып, төрт рет жеңіске жетті: 1944, 1957, 1959 және 1963 жылдары (1945 және 1964 жылдары екі әнімен ұсынылды).
Van Heusen was nominated for the Academy Award for Best Song 14 times in 12 different years (in both 1945 and 1964 he was nominated for two songs), and won four times: in 1944, 1957, 1959, and 1963.
Атаулар ауыстырылуы
Боб Хоуптың "Гонконгқа жол" (1962) фильміндегі кейіпкері Честер Бэбкок деп аталады, бұл Ван Хьюзеннің шын есіміне сілтеме жасайды.
Bob Hope's character in The Road to Hong Kong (1962) is named Chester Babcock, in reference to Van Heusen's birth name.