Лоренц Харт: Американдық лирик және «Роджерс пен Харт» дуэтінің жартысы
Lorenz Hart
Лоренц Харт – америкалық лирик, "Rodgers and Hart" дуэтінің авторы. "Blue Moon", "My Funny Valentine" сияқты хиттердің сөздерін жазған. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық лирик Лоренц Милтон Харт (2 мамыр 1895 - 22 қараша 1943) – американдық лирик және Роджерс пен Харт Бродвей ән жазушылар дуетінің бір бөлігі. Оның ең танымал сөздерінің ішінде "Blue Moon", "The Lady Is a Tramp", "Manhattan", "Bewitched, Bothered and Bewildered" және "My Funny Valentine" бар.
American lyricist
Lorenz Milton Hart (May 2, 1895 – November 22, 1943) was an American lyricist and half of the Broadway songwriting team Rodgers and Hart. Some of his more famous lyrics include "Blue Moon"; "The Lady Is a Tramp"; "Manhattan"; "Bewitched, Bothered and Bewildered"; and "My Funny Valentine".
Өмір және мансап
Харт Гарлемде, Нью-Йорк қаласында еврей иммигранттары Макс М. және Фрида (Исенберг) Харттың отбасында дүниеге келді, екеуінің үлкен ұлы болды. Анасының тегі бойынша ол неміс ақыны Генрих Гейненің шөбересі болды. Әкесі, кәсіпкерлікпен айналысқан адам, Хартты және оның інісін жеке мектептерге жіберді. (Оның інісі Тедди Харт та театрға барып, музыкалық комедия жұлдызына айналды. Тедди Харттың әйелі Дороти Харт Лоренц Харт туралы өмірбаян жазды.) 1919 жылы дос оны Ричард Роджерспен таныстырды, олар бірлесіп әуесқойлар мен студенттік қойылымдарға әндер жазды. Бұл оның досы және әріптес жазушысы Генри Майерстің кері пікір білдіруіне себеп болды. "Ларри, әсіресе, шоумен еді. Егер сіз оның әндерін техникалық тұрғыдан қарастырып, олардың сиқырына бір сәтте берілмесеңіз, олардың барлығы пьесаның бөлігі екенін байқайсыз. Ларри – драматург еді." Дегенмен, Роджерс пен Харт 1942 жылдың ортасына дейін бірлесіп жұмыс істеуді жалғастырды, олардың соңғы жаңа мюзиклі 1942 жылғы "Юпитер" болды. "Нью-Йорк Таймс" 1942 жылдың 23 шілдесінде хабарлады: "Театр гильдиясы Ричард Роджерс, Лоренц Харт және Оскар Хаммерштейн II Лин Риггстің "Жасыл гүлдер өседі" атты халық пьесасының музыкалық нұсқасымен жұмыс істей бастайтынын мәлімдеді, бұл пьеса 1931 жылы Гильдия театрында алпыс төрт рет қойылған." Роджерс Харттың денсаулығының нашарлауына байланысты Хаммерштейнді жобаға шақырды; Харт Оклахома сияқты ауылдық ортаға арналған мюзикл жазуда қиындыққа тап болғанын мойындады және кетіп қалды, ал ынталы Хаммерштейн (өзінің ән жазу әріптесі Джером Керн жобаға қызығушылық танытпады) ақырында "Оклахома!" аяқтау үшін қалды. Роджерс пен Хаммерштейн 16 жыл бойы бірлесіп жұмыс істеді (Хаммерштейннің 1960 жылы қайтысымен аяқталды), бұл серіктестік оларды 20 ғасырдың ең табысты композиторлық дуеттерінің біріне айналдырды. Осы уақытта Харт 1943 жылдың сәуір айының соңында анасының қазасына қатты қайғырды. Біраз уақыттан кейін Роджерс пен Харт 1943 жылдың күзінде "Коннектикут янкиі" қойылымын қайта жаңғырту үшін соңғы рет бірікті. Олар "Махаббатымды сақтау үшін" әнін қоса алғанда, алты жаңа ән жазды; бұл Харттың соңғы өлеңі болды. Харт премьера кешінде жұмыстан кетіп, екі күнге жоғалып кетті. Ол қонақүйдің бір бөлмесінен ауру күйінде табылғаннан кейін Upper East Side-дағы дәрігерлер ауруханасына жеткізілді, бірақ бірнеше күннен кейін қайтыс болды. Оның әндері жиі олардың зиялылығы мен техникалық жетілгендігі үшін мақталады. "Нью-Йорк Таймс" газетінің музыка сыншысы Стивен Холденнің айтуынша, "Харттың көптеген балладалары жүректі тоқтататын қайғыны білдіреді, бұл оның сүйікті болу үшін дене бітімі жеткіліксіз екеніне сенгенін көрсетеді." Холден сондай-ақ "Өлеңдерінде, өміріндегідей, Харт өте жалғыз тұлға болып тұр. Ол ондаған ойыншыл, күлкілі және сөздерді шебер қолданумен толтырылған әндер жазса да, олардың астындағы өкінішті сезімталдық оларға ерекше мән береді."
Hart was born in Harlem, New York City, the elder of two sons, to Jewish immigrant parents, Max M. and Frieda (Isenberg) Hart, of German background. Through his mother, he was a great grandnephew of the German poet Heinrich Heine. His father, a business promoter, sent Hart and his brother to private schools. (His brother, Teddy Hart, also went into theatre and became a musical comedy star. Teddy Hart's wife, Dorothy Hart, wrote a biography of Lorenz Hart.) In 1919 a friend introduced him to Richard Rodgers, and the two joined forces to write songs for a series of amateur and student productions. caused his friend and fellow writer Henry Myers to state otherwise. "Larry in particular was primarily a showman. If you can manage to examine his songs technically, and for the moment elude their spell, you will see that they are all meant to be acted, that they are part of a play. Larry was a playwright." Nevertheless, Rodgers and Hart continued working together through mid 1942, with their final new musical being 1942's By Jupiter. The New York Times reported on July 23, 1942: "The Theatre Guild announced yesterday that Richard Rodgers, Lorenz Hart and Oscar Hammerstein II will soon begin work on a musical version of Lynn Riggs's folk play, Green Grow the Lilacs, which the Guild produced for sixty four performances at the Guild Theatre in 1931." Rodgers had brought Hammerstein onto the project due to Hart's worsening mental state; Hart would admit he had difficulty writing a musical for such a rural setting as Oklahoma and departed, leaving an eager Hammerstein (whose own songwriting partner Jerome Kern had no interest in the project) to complete what would eventually become Oklahoma! Rodgers and Hammerstein would continue collaborating for 16 years (ending in Hammerstein's death in 1960), a partnership that made the duo one of the most successful composing teams of the 20th century. Hart, meanwhile, was much affected by his mother's death in late April 1943. Regrouping somewhat, Rodgers and Hart teamed a final time in the fall of 1943 for a revival of A Connecticut Yankee. Six new numbers, including "To Keep My Love Alive", were written for this reworked version of the play; it would prove to be Hart's last lyric. Hart had taken off the night of the opening and was gone for two days. He was found ill in a hotel room and taken to Doctors Hospital, Upper East Side, but died within a few days. and his lyrics have often been praised for their wit and technical sophistication. According to The New York Times music critic Stephen Holden, "Many of Hart's ballad lyrics conveyed a heart stopping sadness that reflected his conviction that he was physically too unattractive to be lovable." Holden also noted that "In his lyrics, as in his life, Hart stands as a compellingly lonely figure. Although he wrote dozens of songs that are playful, funny and filled with clever wordplay, it is the rueful vulnerability beneath their surface that lends them a singular poignancy."
Жеке өмір және өлім
Харт жесір анасымен бірге тұрды. Ол алкоголизмге шалдықты және кейде бірнеше апта бойы ішімдікке беріліп, жоғалып кететін. Харт өмір бойы депрессия мен қайғыға ұшырады. Оның тұрақсыз мінез-құлқы Роджерспен араларында жиі шиеленіс тудырып, 1943 жылы олардың серіктестігінің ажырасуына себеп болды, содан кейін ол қайтыс болды. Роджерс одан кейін Оскар Хаммерштейн II-мен ынтымақтастыққа түсті. Жеті ай бұрын анасының өліміне қатты қайғырған Харт 1943 жылғы 22 қарашада Нью-Йорк қаласында суықтан пневмонияға шалып қайтыс болды. Оның денесі Нью-Йорк штатының Куинс округіндегі Маунт-Сион зиратында жерленген.
Hart lived with his widowed mother. He had alcoholism, and would sometimes disappear and be gone for weeks at a time on alcoholic binges. Hart experienced depression and sadness throughout his life. His erratic behavior was often the cause of friction between him and Rodgers and led to a breakup of their partnership in 1943 before his death. Rodgers then began collaborating with Oscar Hammerstein II. Devastated by the death of his mother seven months earlier, Hart died in New York City of pneumonia from exposure on November 22, 1943, after drinking heavily. His remains are buried in Mount Zion Cemetery in Queens County, New York.
Танымал мәдениетте
Лоренц Харттың өмірінің жағдайы 1948 жылғы MGM кинофильмі "Сөздер мен музыка" арқылы күрт өзгертіліп, романтизацияланды. Онда оның сексуалдық бағдары өзгертіліп, тұрақсыз мінез-құлқы мен депрессиясы неке ұсынысын қабылдамаған әйелге (фильмде Бетти Гарретт сомдаған) деген құштарлығымен байланыстырылды – мұның бәрі шындыққа жанаспайтын, ойдан құрастырылған жеке деректер.
The circumstances of Lorenz Hart's life were heavily altered and romanticized in the 1948 MGM biopic Words and Music, with fictitious personal details such as changing his sexual orientation and attributing his erratic behavior and depression to an obsession with a woman (played in the film by Betty Garrett) who turns down his marriage proposal.