Дорфан: Американдық ойыншық пойыздар компаниясының тарихы

Кіріспе

American Toy Company
Dorfan – 1924 жылдан 1934 жылға дейін Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласында орналасқан американдық ойыншық компаниясы. Олардың өндіріс желілері O және Wide калибрлі ойыншық пойыздарға маманданған.

Тарих

Нюрнбергтен келген екі иммигрант туысы Милтон мен Джулиус Форхаймерлер, бұрынғы ойыншық жасау тәжірибесінің арқасында, 1924 жылы «Дорфан» компаниясын құрды. «Фандор» брендінің атауы Милтон мен Джулиус аналарының есімдерінен – Фанни мен Дорадан алынған. Милтон мен Джулиус Америкаға көшіп келгенде, Дора мен Фанни есімдерін кері тізбектеп, «Дорфан» атауын жасады. «Фандор» инженері Джон К. Кёрбер «Дорфанды» іске қосуға көмектесті (МакКенни 1993; Дорфан, 165–166-беттер). «Дорфан» электр пойыздары үшін жақсы дамыған американдық нарыққа енді. Бұл нарықта «Айвс», «Лионел» және «Американ Флайер» компаниялары басымдық танытты. Бірақ ол өте қолайлы уақытта келді, себебі американдық нарық өркендеп дамып жатқан еді. «Дорфан» компаниясы маркетинг, инновация және өндіріс арқылы нарықтағы үлесін арттырды. «Дорфан» американдық соғысқа дейінгі үлгілік пойыз өндірушілерінің «Үлкен Төртеуінің» қатарына ену үшін жеткілікті мүмкіндік алды (МакКенни, Гринберг 1993; Дорфан, 5–6, 163–165-беттер). «Дорфан» металл-тоннан жасалған, дизельді құю арқылы жасалған қозғалмалы құрамды өндірді. «Дорфан» АҚШ-та теміржол өндірісінде алғашқы болып дизельді құю әдісін қолданды. Олар бетон еденге түсіп сынбас қорытпадан жасалған пойыз корпусын жасады. «Дорфан» сонымен қатар, тұрақты реттіліксіз кері бағыт беретін «Дистанциялық қашықтан басқару» жүйесін алғаш рет енгізді. «Дорфан» жолаушылар вагонының терезелерінен көрінетін жолаушылар фигураларын жасаған алғашқы компаниялардың бірі ретінде де танымал. Дегенмен, жаңалықтарды алғаш болып енгізудің кейде кемшіліктері де болады. «Дорфанның» қорытпаларындағы қоспалар металлдың әлсіреуіне және пойыздардың уақыт өте келе ыдырауына себеп болды, бұл мырыш зиянкесінің алғашқы құрбаны болды. «Дорфан» зақымдалған бөліктерді ауыстырды, бірақ бұл үлкен шығынға түсті. «Дорфан» клиенттерін пойыздарды оңай бөлшектеп, қайта құрастыруға шақырып, олардың жұмыс істеу қағидаларын үйренуге мүмкіндік бергендігімен де ерекшеленді (МакКенни, 1993; Дорфан, 166–167-беттер). Өндірістің ең жоғарғы шегінде «Дорфан» компаниясында 150-ге жуық адам жұмыс істеді, бірақ Ұлы депрессия компанияны қиратты және ол қалпына келе алмады. 1934 жылы өндіріс тоқтатылды, бірақ ескі қорлар кем дегенде 1936 жылға дейін сатылды (МакКенни 1993; Дорфан, 165–166-беттер). Қозғалтқыштардың тозуына байланысты бүгінде «Дорфан» пойыздарының саны шектеулі, сондықтан олар коллекционерлер арасында жоғары бағаланады. Кейіннен «Дорфанның» құрал-саймандарының бір бөлігі «Unique Art» компаниясы 1950 жылдардың басында қалайыдан жасалған пойыздарды өндіру үшін пайдаланылды (McKenney, 1993; Dorfan, 166-бет).

Bringing years of previous toy making experience, Milton and Julius Forcheimer, two immigrant cousins from Nuremberg, Germany, whose family was involved in the production of Fandor trains founded Dorfan in 1924. The Fandor brand name is an amalgam of Fannie & Dora (who were the mothers of Milton & Julius). When Milton & Julius immigrated to America, they reversed the names Dora & Fannie to create the Dorfan name. A Fandor engineer, John C. Koerber, helped to get Dorfan started (McKenney 1993; Dorfan, pp. 165–166). Dorfan entered into a well developed American market for electric trains. A market dominated by Ives, Lionel and American Flyer. But it entered at a most opportune time, the American market was in an upswing. Dorfan gained considerable market share through promotion, innovation and manufacture. Dorfan gained enough ground to be included among the "Big Four" of American prewar model train manufacturers (McKenney, Greenberg 1993; Dorfan, pp. 5–6,163–165). Dorfan produced detailed tinplate rolling stock with diecast power units. Dorfan was the first U. S. train manufacturer to use die casting in its manufacturing process. They had developed an alloy train body that would withstand a fall to a concrete floor without breaking. Dorfan was also the first to have "Distance Remote Control", a reversing unit without a fixed sequence. Dorfan is also noted as one of the first to have passenger figures visible in coach windows. However, being the pioneer of something at times has its disadvantages. Dorfan's alloys suffered from impurities, which weakened the metal and caused the trains to disintegrate over time, an early victim of zinc pest. Dorfan replaced the damaged parts, but at great expense. Dorfan was also unique in its approach of building model trains that could be easily disassembled and reassembled, encouraging its customers to take the trains apart and learn how they worked (McKenney, 1993; Dorfan, pp. 166–167). At its peak, Dorfan had about 150 employees, but the Great Depression crippled the company and was not able to recover. It ended production in 1934, although old inventory was sold at least until 1936 (McKenney 1993; Dorfan, pp. 165–166). Because of the inevitable deterioration of the engine castings, limited numbers of Dorfan trains survive today, making them among the highly sought after models by collectors. Some of the Dorfan tooling was later used by Unique Art to make its tinplate trains in the early 1950s (McKenney, 1993; Dorfan, pp. 166).